แชร์

ตอนที่ 3.1 เด็กดื้อ

ผู้เขียน: รลิณา
last update ปรับปรุงล่าสุด: 2025-12-02 13:34:11

“ลันดารู้ว่าตัวเองผิด ลันดาขอโทษ จะ... จะไม่ทำแบบนี้อีก”

เสียงสบถออกมาของเวหา ทำให้ฟ้าลันดาสะดุ้งจนแทบร้องไห้ออกมา

ให้มันได้อย่างนี้สิเวหาไม่รู้ว่าฟ้าลันดาจะรายงานตัววันนี้ เขาจึงให้คนของเขาที่คอยเฝ้าฟ้าลันดาพักทั้งหมด กว่าอเล็กซ์จะย้อนกลับมากรุงเทพ ก็จับต้นชนปลายเกือบไม่ถูก ตอนนั้นเขารู้สึกเป็นห่วงเธอมาก

เมื่อหญิงสาวไม่อยู่ในสายตาเขา กลัวไปหมดกลัวเธอได้รับอันตราย

“เก่งขึ้นเยอะเลยนะ กล้าที่จะทำอะไรเองโดยที่ไม่ต้องปรึกษาฉัน แจ้งให้ฉันทราบ”

ชายหนุ่มลุกขึ้นจากที่นั่งของตัวเอง ก่อนที่จะโถมตัวไปใกล้ร่างเล็ก ฟ้าลันดาตกใจแทบกรีดร้องออกมา

แต่เวหากลับยกท่อนแขนทั้งสองข้างยันพนักโซฟาไว้ โดยที่ไม่ให้ตัวเองทับเธอไปทั้งร่าง

แต่กลับกักขังเธอให้อยู่ภายใต้การควบคุมของเขาแทน

“ไม่ใช่แบบนั้นนะคะ” ฟ้าลันดาตัวสั่นแทบจะร้องไห้ออกมา เพราะตั้งแต่ย้ายเขามาอยู่ที่อนาคินทร์ เธอไม่เคยทำให้เธอเห็นเขาในมุมนี้มาก่อน

ในเมื่ออยากปีกกล้าขาแข็ง เขาก็จะปล่อยเธอไปลองใช้ชีวิตตามที่ใจเธอต้องการ

“กล้าที่จะตัดสินใจอะไรเอง คงอยากโตเป็นผู้ใหญ่แล้วสินะ” เวหารู้สึกเจ็บที่หัวใจตัวเอง เมื่อรู้ว่าเขาคงไม่สำคัญมากพอ ที่ฟ้าลันดาจะคิดถึง และมาปรึกษาเรื่องสำคัญในชีวิตกับเขา

อีกไม่นาน พอเธอไปเจอเด็กหนุ่มวัยเดียวกันเธอคงจะลืมเขาไปเลยด้วยซ้ำ มือหนาเผลอยกมือขึ้นลูบแก้มเล็กอย่างแผ่วเบา อารมณ์น้อยใจรู้สึกว่าตัวเองไม่เป็นที่ต้องการมันดูน่าสมเพชแบบนี้นี่เอง ขนาดวาคินยังรู้เรื่องก่อนเขาอีกด้วยซ้ำ

“มันไม่ใช่อย่างที่คุณเวหาเข้าใจนะคะ... ค.. คุณเวหาอย่าเข้าใจผิดลันดาแค่...” ฟ้าลันดารู้สึกอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก แถมยิ่งมาเจอสายตาดุกร้าวที่อ่านไม่ออกคู่นั้นอีก หญิงสาวจึงแทบน้ำตาล่วงเผาะ

เธอรู้สึกว่าเรื่องราวกำลังบานปลาย แขนเรียวเล็กรีบยกขึ้นกอดลำตัวเขาอย่างไม่คาดคิด ทุกครั้งที่เวหาโกรธฟ้าลันดาจะอ้อนเขาแบบนี้ตลอดและมันจะได้ผลทุกครั้ง

กลิ่นกายหอมอ่อนๆ ทำให้เวหาทนความยั่วยวนโดยไม่ตั้งใจของเด็กสาวไม่ไหว เขาแกะมือเธอออก ก่อนที่จะจะกดไหล่เล็กนิ่ง แล้วจ้องยัยนัยน์ตาสวยแล้วพูดขึ้น

“บางทีอาจเป็นฉัน... ที่คิดไปเองคนเดียวว่าฉันสำคัญกับเธอเองก็เป็นได้” น้ำเสียงแหบพร่าดังขึ้น มือหนาจึงค่อย ๆ แกะร่างเล็กออกก่อนที่จะผลักร่างเล็กออกอย่างไม่ไยดี

เขาลืมคิดไปว่าแรงของผู้ชายที่ร่างกายแตกต่างกันมาก แรงผลักจึงทำให้ร่างเล็กเซถลาแทบตกจากโซฟา แต่เวหากลับมองไม่เห็น ฟ้าลันดากลับตกใจกับการกระทำของเขาจนเริ่มควบคุมตัวเองไม่อยู่

เขาไม่เคยผลักเธอแรงขนาดนี้ตั้งแต่จำความได้ ร่างเล็กซวนเซรีบลุกขึ้น โผเข้ากอดด้านหลังเขาสุดแรงพร้อมร้องไห้ออกมา

เขาคงปล่อยเธอไปใช้ชีวิตของตัวเองดูสักครั้ง ลูกแมวที่เริ่มหัดเดินก้าวหนีออกจากบ้านครั้งแบบเธอ จะไปยืนตากลมตากฝนจนตัวเปียกพองขนที่ไหนได้

“คุณเวหาคะ... ลันดาไม่เอาแบบนี้” ฟ้าลันดากอดรัดร่างหนาแน่นเธอกลัวเสียคุณเวหาของเธอไป เธอคงอยู่ไม่ได้ถ้าไม่มีเขา ในตอนนี้ฟ้าลันดาแทบยอมทุกอย่าง

“เธอกลัวว่าฉันจะไม่ให้เธอเรียนใช่ไหมฟ้าลันดา ถ้าฉันไม่ให้เธอเรียน คิดว่าแอบไปรายงานตัวแล้วฉันรู้ทีหลัง มันจะเปลี่ยนใจฉันได้หรือไง คิดทบทวนการกระทำตัวเองให้ดี” เวหาสงสารร่างเล็กที่กอดเอวเขาอยู่ แต่ก็อยากสอนการใช้ชีวิตให้เธอด้วย ไม่ใช่เอะอะก็หนีปัญหาแบบนี้ความจริงเธอเป็นเด็กฉลาด แต่ด้วยความถูกตามใจมากจนเกินไป จึงทำให้เธอยังเป็นเด็กและแก้ปัญหาด้วยวิธีแบบนี้

เวหาตั้งคำถามกลับให้คิด ที่เธอกังวลว่าจะอธิบายให้เขาฟังอย่่างไร แต่พอเจอคำถามนี้เข้าไปทำให้ฟ้าลันดาหัวใจกระตุกวูบจนเจ็บ เออ... ใช่ ถ้าเวหาไม่เห็นด้วยเธอจะทำอย่างไร ถึงเธอจะแอบไปรายงานตัวแล้วก็ตามที เขาพูดเพียงสั้น ๆ แต่มันวนเวียนในหัวเธอไม่หยุด

“ลันดาไม่เคยคิดว่าคุณเวหาไม่สำคัญนะคะ ครั้งนี้ลันดาผิดจริง ๆ ค่ะ แต่ลันดาชอบคณะนี้จริง ๆ”

เวหาเพียงแค่มองใบหน้าเล็กนิ่ง

“ลันดากลัวว่า... คุณเวหากับพี่คินจะจากลันดาไปเหมือน... คุณยายกับคุณพ่อคุณแม่” น้ำตาไหลอาบแก้มขาวอย่างน่าสงสาร หัวใจของเวหาเหมือนดดนบีบเค้น ทั้งที่เขาและวาคินดูแลเธอมาอย่างดี แต่ในส่วนลึกของหัวใจเธอยังหวาดกลัวการถูกทอดทิ้งที่ต้องให้อยู่คนเดียว

“เราโตแล้ว จะทำอะไรด้วยอารมณ์แบบนี้ไม่ได้” เวหามองใบหน้าเล็กนิ่ง

เขาแค่อยากให้เธอไว้ใจเปิดรับเขาเข้าไปในพื้นที่ของเธอแล้วเล่าปัญหาและสิ่งที่กังวลให้เขาฟังทุกอย่าง และอยากให้เธอเชื่อใจและไว้ใจเขามากกว่าทุกคนที่อยู่รอบตัวเธอ อยากเป็นคนสำคัญที่เธอนึกถึงเพียงคนแรก

ความทรงจำในวัยเด็กของฟ้าลันดาตอนนั้นอายุเธอประมาณ 3-4 ขวบ พ่อและแม่เสียชีวิตจากอุบัติเหตุ ทางรถยนต์ แต่มีเธอเพียงคนเดียวที่รอดมาได้ราวปาฏิหาริย์

ในวันนั้นมีรถคันใหญ่วิ่งสวนเลนมา แต่กลับกินเลนมาฝั่งที่พ่อเธอขับอยู่จนต้องหักหลบ ด้วยความเร็วแถมถนนลื่นจากฝนที่ตกหนักเมื่อคืน ทำให้รถพุ่งชนรั้วกั้นทางด่วนตกลงข้างล่าง และพ่อเธอเสียชีวิตทันทีในที่เกิดเหตุ ส่วนแม่กอดปกป้องเธอไว้แน่นก่อนจะมาเสียที่โรงพยาบาล แม่ของเธอเอาตัวเองบังรับแรงกระแทก แทน ฟ้าลันดาไม่ได้รับบาดเจ็บอะไรมากนอกจากอาการตื่นตกใจ

จากนั้นไม่นาน ยายกรรณิกาญาติเพียงคนเดียวที่เหลืออยู่ก็มาจากไปด้วยโรคที่ไม่มีทางรักษาให้หายได้ หลังจากเธอกับยายย้ายเข้ามาอยู่ที่บ้านอนาคินทร์ ได้เพียง 5 ปี

&&&&&_

เอาตอนใหม่มาฝากขอให้มีความสุขในการอ่านนะคะ

อ่านหนังสือเล่มนี้ต่อได้ฟรี
สแกนรหัสเพื่อดาวน์โหลดแอป

บทล่าสุด

  • พี่ชายแสนร้ายหวงรัก(NC25+)​   ตอนที่ 9.2 ของหวง

    “รอก่อน อาบน้ำ 30 นาที” ชายหนุ่มตะโกนออกไปบอกด้วยความหัวเสียที่ทำอะไรไม่ได้ อยากไปลากยัยเด็กตัวแสบที่กล้าหลอกฟันเขา เพื่อหาประสบการณ์แล้วหนีไปตอนนี้เต็มทนอย่าให้เจอหนะ จะจับมามัดกับเตียงแล้วจะนอนเอาทั้งวันทั้งคืนเลยทีเดียว“ไม่เกิน 15 นาทีครับคุณวาคิน เพราะตอนนี้ก็สายมากแล้ว จะเริ่มประชุม 09.30 นาที ต้องไปถึงห้องประชุมก่อน 30 นาทีเพื่อตัวอย่างที่ดีครับ” อเล็กซ์ร่ายยาวถึงเหตุและผลที่จะเกิดขึ้น“เออ!!... ไม่ต้องอาบแม่งแล้วน้ำ ไปทั้งชุดนี้เลยไหม” วาคินเดินไปเปิดประตูให้อเล็กซ์เข้ามา“ไม่ได้ครับ คุณวาคินต้องอาบน้ำ ทั้งกลิ่นเหล้า กลิ่นบุหรี่ แถมกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงยังแรงขนาดนี้อีก จะเป็นแบบอย่างที่ดีได้ยังไงครับ” ด้วยความอยู่กับความเนี้ยบของเวหามาจนเคยชิน พอเจอความไม่สุภาพเรียบร้อยของแฝดน้องเข้า ทำให้อเล็กซ์ต้องถอนหายใจออกมา“15 นาทีก็ 15 นาทีสิวะ นึกว่ามีพี่ชายแม่ง 2 คน” วาคินยื่นหน้าไปใกล้อเล็กซ์แล้วยกมือขึ้นตบไหล่คนของพี่ชายอย่างแรง“เมื่อคืนคงจะหนักใช่ไหมครับ รอยเล็บอยู่บนหน้าขนาดนั้น คุณวาคินควรจะรู้นะครับว่าภาพลักษณ์มันสำคัญขนาดไหน ที่ผมพูดเพราะว่าตอนนี้อนาคินทร์กำลังถูจ้องมองอยู่” อเ

  • พี่ชายแสนร้ายหวงรัก(NC25+)​   ตอนที่ 9.1 ของหวง

    ชายหนุ่มจับร่างเล็กที่หลับสนิทไปแล้วให้นอนท่าที่สบาย ใบหน้าเล็กแดงเถือกเหมือนลูกมะเขือเทศสุก ปากเล็กอวบอิ่มสีชมพู คิ้วเรียวสวยขมวดเป็นปมเหมือนกำลังฝันร้าย สักพักร่างเล็กก็พลิกตัวไปอีกฝั่งของเตียง พร้อมครางในลำคอเบาออกมาเสียงเบาๆ“อย่าถีบผ้าห่มออก” เวหาเอ่ยเสียงดุคนเมาเบาพอเห็นร่างเย้ายวนพร้อมกลิ่นหอมอ่อน ๆ กระตุ้นอารมณ์ก็ทำให้ความสามารถในการควบคุมตัวเองที่มีน้อยอยู่แล้วหมดสิ้นลง“อืม.. อืม” เสียงเล็กครางเสียงเบาหวิวฟ้าลันดายังคงดิ้นและพลิกตัวไปมาไม่หยุด จนเวหาต้องโน้มตัวลงนอนด้านข้าง กระดุมที่หลุดออกมา 4 เม็ดบน ทำให้แผงอกหนาแน่นที่มีขนอ่อนโผล่พ้นออกมามือหนาลูบแผ่นหลังเล็กอย่างปลอบประโลม ก่อนที่จะตบเบาๆที่บั้นท้ายกลมกลึงให้ร่างเล็กหยุดดิ้นไม่นานมาริรินก็ขึ้นมาพร้อมสิ่งที่เจ้านายต้องการ ทว่าสิ่งที่ เพิ่มเข้ามาเป็นชุดกระโปรงสั้นสีครีม เวหามองถุงแล้วขมวดคิ้วเพราะมันเป็นสิ่งที่เขาไม่ได้ต้องการ“ชุดของน้องสาวรินเองค่ะ แกยังไม่ได้ใส่เผื่อน้องลันดาจะใส่พรุ่งนี้เช้า อีกอย่างชุดนั้นมันสั้นไปด้วยค่ะ” มาริรินรู้ว่าเจ้านายหนุ่มเป็นคนไม่เรื่องมากแต่การทำงานเกินคำสั่งเป็นสิ่งที่คนตรงหน้านั่นไม่

  • พี่ชายแสนร้ายหวงรัก(NC25+)​   ตอนที่ 8.2 คนเมามักพูดความจริง

    “ คิดไปเอง” เวหาพึมพำเสียงเบาเหมือนอยากจะบอกคนเมาที่หลับอยู่ กลายเป็นว่าคืนนั้นเวหานอนกอดร่างเล็กบนเตียงทั้งคืนความนุ่มนิ่มกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากคนในอ้อมกอดทำให้เวหาอยากทำกว่าแค่กอด เขาไม่ได้มีความอดทนสูงนี่เป็นอีกเหตุผลที่เวหาย้ายตัวเองไปทำงานที่ไกล ๆ ไม่ค่อยกลับบ้านเพราะกลัวว่าจะควบคุมตัวเองไม่ได้กลางดึกเวหาที่พยายามข่มตาหลับอย่างยากลำบาก แต่ยัยตัวแสบกับปีนขึ้นมานอนบนตัวเขา ใบหน้าที่ซบลงที่อก อกอวบนุ่มนิ่มที่ขนาดพอดีมือบดเบียดเข้ามาที่อกเขา ทำเอาคนตัวโตหายใจอย่างอยากลำบากขาเรียวยาวข้างหนึ่งยกขึ้นมาพาดที่เอวสอบ พาดเฉย ๆ ก็ยากลำบากพอแล้ว แต่เธอกลับขยับเหมือนหามุมที่ตัวเองสบายตัว มือเรียวยังล้วงเข้าไปในตัวเสื้อเขา เพื่อจะกอดรัดหมอนข้างที่แสนอบอุ่นนี้ส่วนที่มันไม่ยอมหลับใหลกลับถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ทั้งที่เขาพยายามข่มอารมณ์แล้ว ตอนนี้ที่มันตื่นเพราะการลูบคลำของมือเล็กและขาเรียวขยับเสียดสีไม่หยุดเวหาดึงมือเล็กที่สอดเข้าไปในเสื้อตั้งแต่เมื่อไหร่ก็สุดรู้ออก เพราะกลัวตัวเองสติหลุด แค่อยากนอนกอดถ้าเขารู้ว่าเรื่องมันจะออกมาแบบนี้ เขาจะไม่พาตัวเองมารนหาที่แน่นอน“ อื้อ… อื้อ... ไม่เอา” ฟ้าลันดา

  • พี่ชายแสนร้ายหวงรัก(NC25+)​   ตอนที่ 8.1 คนเมามักพูดความจริง

    ทั้งสองกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันไปมาบนเตียงเป็นการอุ่นเครื่อง ถึงจะมีบางจังหวะที่วาคินรู้สึกแปลกในท่าทางของหญิงสาว ถึงเธอจะจูบเก่งในระดับหนึ่ง แต่ก็ยังมีความไร้เดียงสาซ่อนอยู่ในนั้น เหมือนเธอยังไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อนเลยณิราทรมานและอยากหลุดพ้นจากความรู้สึกนี้ที่คนตรงทำให้ เขารู้ดี แต่มันยังไม่มากพอ ขาทั้งสองข้างจึงยกขึ้นและอ้าออกกว้าง เพื่อที่จะสัมผัสตัวตนของคนที่อยู่บนร่างเธอให้ได้มากที่สุด มือเล็กแกะกระดุมเสื้อคนตรงด้วยมืออันสั่นเทา แต่มันก็ยังไม่ทันใจเธอ ร่างบางจึงกระชากมันออกด้วยความหัวร้อนไม่ว่าจะเป็นเพราะฤทธิ์ยาหรืออะไร แต่ตอนนี้ร่างกายของวาคินตื่นตัวเต็มที่ เหมือนถูกวางยาไปกับคนใต้ร่างด้วยอาการเงอะงะที่แสดงออกแต่ก็ยังมีความต้องการ เรียกเลือดในกายเขาได้อย่างดี ขาเรียวยาว ผิวขาวเนียน ผมซอยสั้นระต้นคอ ใบแดงปลั่ง ดวงตาคลอด้วยน้ำตาจากฤทธิ์ของตัวยาวาคินรู้ถึงขนาดว่าณิราโดนยาตัวไหน เป็นยาที่แรงเอาเรื่อง รอให้จบเรื่องนี้ก่อนรับรองว่าเขาจะไปจัดการเพื่อนคนนั้นของเธอแน่ มือเล็กปล้ำถอดกางเกงของเขาอย่างอารมณ์เสีย จนวาคินต้องช่วยเธอปลดเข็มขัดหนังสีดำ ก่อนกางเกงสีดำตัวโปรดจะหลุดจากเอวสอบไป“ให

  • พี่ชายแสนร้ายหวงรัก(NC25+)​   ตอนที่ 7.2 ผู้หญิงของเวหา

    เวหาต้องใช้ปลายนิ้วช่วยนวดระหว่างคิ้วให้เธอพลางจ้องใบหน้าสวยที่หลับสนิทอย่างคิดถึง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาก่อนจะพิมพ์ข้อความบางอย่างลงไป ร่างหนาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงกำลังจะหันหลังเดินออกจากห้องนอนของหญิงสาว แต่เรียวแขนขาวทั้งสองข้างกลับยกขึ้นมากอดแขนเขาไว้พร้อมเอ่ยขอร้อง“อย่าไปนะ... อย่า... อยู่กับลันดา... หนูจะไม่ดื้อ อื้อ” เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นยังดังเป็นระยะขายาวถึงกับก้าวไม่ออก เขาสัมผัสถึงความรู้สึกของหัวใจดวงน้อย คงจะบอบช้ำแสนสาหัส ทั้งที่ยังไม่หันหน้ากลับไปมอง เวหาจึงต้องนั่งลงตามเดิมเพราะมือเล็กกำชายเสื้อเขาแน่นไม่ยอมปล่อย“ไม่ได้ไปไหน” เจ้าของห้องกล่าวเสียงเบาตอบคนเมาเหมือนเธอยังมีสติอยู่ ทั้งที่ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาเธอจะจำอะไรได้หรือไม่ก็ตามที“ลันดาคิดถึงคุณเวหานะ... อย่าทิ้งหนูไป”คำว่าอย่าทิ้งหนูไป พร้อมคำบอกรักและคิดถึงที่เขาได้ยินครั้งสุดท้ายตอนเธอประมาณ 7-8 ขวบหลังจากนั้นร่างเล็กก็ไม่พูดมันอีกเลย ยิ่งคำบอกรักชายหนุ่มยิ่งไม่ต้องหวัง สันกรามขบแน่นนูนขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหันกลับไปจ้องใบหน้าหวานอีกครั้ง คำว่าอย่าทิ้งหนูไปมันดังก้องในหัวเขาซ้ำแล้วซ้ำเ

  • พี่ชายแสนร้ายหวงรัก(NC25+)​   ตอนที่ 7.1 ผู้หญิงของเวหา

    ณ เพนท์เฮาส์ใจกลางเมืองหลวงริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่เจ้าของโครงการเลือกที่จะเก็บไว้เองทั้งชั้น โดยมองเห็นทิวทัศน์โดยรอบ 360 องศา วิวที่สวยงามและสงบจนน่าใจหายที่อยู่บนชั้นสูงสุด ดีไซน์ที่เจ้าตัวเป็นคนออกแบบเองด้วยความชอบส่วนตัวเนื่องด้วยอยู่ชั้นบนสุดวิวที่มองเห็นผ่านกระจกจึงคุ้มค่ากับราคาที่เขาจ่าย ท้องฟ้าสีเข้มยามกลางคืนสามารถเห็นดวงดาวบนท้องฟ้าได้อย่างชัดเจน ด้านล่างก็ระยิบระยับไปด้วยแสงไฟหลากสีสันเพนท์เฮาส์ถูกออกแบบให้เหมือนบ้านที่มี 2 ชั้น โดยชั้นบนมี 2 ห้องนอน 1 ห้องทำงาน ชั้นล่างมีอีก 1 ห้องอเนกประสงค์ ส่วนห้องมุมสุดด้านนอกติดกับลิฟต์เขายกให้เป็นห้องพักของอเล็กซ์ในตอนนี้ภายในถูกดีไซน์เป็นโทนสีเข้มตามความชอบของเขาเอง ห้องนอนที่เป็นห้องสำหรับพักผ่อน ในความรู้สึกเขายิ่งออกโทนเข้มยิ่งทำให้ร่างกายสามารถผ่อนคลายได้เต็มที่ ส่วนอีกห้องเป็นห้องทำงานที่วันไหนไม่สามารถปลีกตัวกลับบ้านได้ เวหาก็จะมาพักที่นี่ส่วนห้องสุดท้าย ตอนนี้เจ้าของกำลังหลับสนิทเพราะความเมาอยู่ในอ้อมแขนเขา ด้วยความที่ตัวเขาเองไม่มีความละเอียดอ่อนเลยไม่กล้าออกแบบตกแต่งให้ จึงให้สถาปนิกที่ออกแบบอนาคินทร์พูลวิลล่ามาดูแทนโดย

บทอื่นๆ
สำรวจและอ่านนวนิยายดีๆ ได้ฟรี
เข้าถึงนวนิยายดีๆ จำนวนมากได้ฟรีบนแอป GoodNovel ดาวน์โหลดหนังสือที่คุณชอบและอ่านได้ทุกที่ทุกเวลา
อ่านหนังสือฟรีบนแอป
สแกนรหัสเพื่ออ่านบนแอป
DMCA.com Protection Status