เข้าสู่ระบบและแล้วเรื่องที่เหนือความคาดหมายก็เกิดขึ้น เมื่อมีคนพยายามจะเข้าหาฟ้าลันดาและทำร้ายเธอ ดีที่ณิราดึงแขนเพื่อนหลบได้ทัน รถที่จะชนเลยแค่เฉียดไป ขณะนั้นอเล็กซ์อยู่ในที่เกิดเหตุเพราะเป็นวันพักของการ์ดที่ดูแลฟ้าลันดา
“แล้วตามเจอหรือยังว่าคนที่จะทำร้ายฟ้าลันดาเป็นคนของใคร” “เหมืิอนจะเป็นป้ายทะเบียนเถื่อนครับ” อเล็กซ์ก้มหน้าตอบกลับคนเป็นเจ้านาย “แต่เรื่องเกิดเรื่องขึ้นไล่เลี่ยกันกับคดีคุณพิสุทธิ์ พร้อมทั้งที่พูลวิลล่าถูกก่อกวน ผมว่าคนบงการต้องเป็นคนเดียวกัน” คนร้ายดูจงจงเหมือนคนร้ายเจาะจงเล่นงานคนใกล้ตัวเขา หรือมันอาจแค่หว่านแหหาปลา แต่ถ้ามันรู้ว่าฟ้าลันดาสำคัญกับเขามากแค่ไหน เวหากลัวว่ามันจะไม่วางมือแค่นั้น ครั้งถัดไปมันอาจรุนแรงขึ้นกว่าเดิม เขาจึงอยากให้เธออยู่ห่างจากเขาชั่วคราว แต่ทว่าเวหากลับหารู้ไม่ว่ายิ่งเขาอยู่ห่างกับฟ้าลันดา ตัวเขาเองต่างหากที่ทนไม่ได้ แล้วสุดท้ายเป็นตัวเขาเองที่ดึงเธอกลับมาให้อยู่ในสายตาเหมือนเดิม ตั้งแต่เหตุการณ์วันนั้นวาคินก็กลับบ้านเกือบทุกวัน ไม่กล้าปล่อยให้ฟ้าลันดานอนคนเดียว ส่วนณิราก็มานอนด้วยเกือบทุกวันเช่นกัน “โปรดมันสวยจริงหรอ ลันดารู้สึกเหมือนตัวเองไม่ได้ใส่อะไร” ฟ้าลันดามองดูกระโปรงที่สั้นเหนือเข่าของตัวเอง แถมมันยังรัดแล้วทำให้เธออึดอัด เวลาเดินก็รู้สึกหวิวๆเหมือนไม่ได้ใส่อะไรข้างล่าง “มันแน่นอนอยู่แล้ว ถ้าพี่เวย์ยังไม่หายโกรธอีกนะ ฉันมีวิธีอื่นที่รับประกันว่าได้ผลแน่นอน” ณิราหันมาพูดกับฟ้าลันดาอย่างมั่นอกมั่นใจ “ยัยลูกแมวชุดนี้แหละคือดี วันเกิดฉันทั้งที” ณิราอยากให้ฟ้าลันดาไปเปิดหูเปิดตาบ้าง ชีวิตประจำวันของฟ้าลันดาจำเจเกินไป นอกจากไปร้านสักกับวาคิน ไปเรียน และกลับบ้าน ก็ไม่ได้ไปไหนอีก “ลันดาไม่เคยไปสถานที่แบบนี้เลยนะโปรด” ใบหน้าเล็กเริ่มขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความกังวลใจ ก็ตอนนั้นเธอพึ่งจะอายุ 18 ปี ถึงเคยคิดว่าจะออดอ้อนคุณเวหาให้พาไปที่คลับของพี่วาคินก็ตามที พอคิดถึงเวหาขึ้นมาฟ้าลันดาก็ทำหน้าเศร้า ชายหนุ่มคงโกรธเธอมากจึงหายหน้าไปเลยตั้งแต่วันนั้น “เป็นอะไร ทำหน้าเศร้าคิดถึงพี่เวย์อีกแล้วสินะ” คลับเพตราเป็นคลับชื่อดังย่านนักท่องเที่ยว วาคินหุ้นกับเพื่อน 4 คน มีวาคิน ซุน วิล และก็เวส ทั้งหมดมี 3 สาขา ส่วนที่นี่เป็นสาขาใหญ่จะรองรับลูกค้าอีกระดับหนึ่ง ทั้งเรื่องเครื่องดื่ม อาหารก็จะอีกราคาหนึ่ง ใครจะรู้ว่าวาคินที่ดูไร้แก่นสารควงสาวขึ้นห้องไปวันๆไม่ซ้ำหน้า แต่จะเป็นคนดูแลรับผิดชอบเรื่องรายรับร่ายจ่ายทั้งสามร้าน “วาคิน เวหามันรู้ไหมว่าน้องลันดามาที่นี่” ซุนถามขึ้นอย่างหวั่น ๆ เขาพึ่งรู้ว่าเพื่อนของน้องสาววาคินจะมาจัดงานปาร์ตี้วันเกิดที่เพตรา จึงต้องปิดบางโซนเพื่อจัดปาร์ตี้ของณิรา แต่พอเห็นฟ้าลันดาตอนแรกซุนถึงกลับยืนอ้าปากค้าง เด็กตัวเล็ก ๆ เท่าเอวเขาโตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ที่สำคัญคือ เวหามันหวงมาก “ยังไม่ได้บอกมันเลย” วาคินตอบแบบไม่ได้คิดอะไร ซึ่งทำให้เพื่อนอีก 3 คน ตกใจแทบจะตกเก้าอี้ “เอาดี ๆ นะมึง กูไม่ไว้ใจเวหาเลยเอาจริง” วิลพูดขึ้นมาเขารู้นิสัยของเวหาดี เงียบๆแบบนั้นพอมันโกรธขึ้นมามันไม่สนใจใครทั้งนั้น “ ครั้งที่แล้วมึงยังไม่เข็ดหลาบหรือไง เกือบจะถูกลากไปทำงานที่อนาคินทร์มึงยังไม่จำ” เวสที่นั่งฟังตั้งแต่ต้นก็อดที่จะเสียวสันหลังไม่ได้ “คือถ้ากูบอกตอนนี้ พวกมึงว่าเวหามันจะตามมาถลกหนังหัวกูไหมว่ะ” วาคินพูดออกมาทหน้าซัดพลางกลืนไม่เข้าคายไม่ออก คนที่วาคินกำลังพูดถึงอยู่ตอนนี้ ชายหนุ่มกำลังนั่งฟังรายงานของอเล็กซ์ ที่พูดถึงรายละเอียดของการประชุมที่จะมีขึ้นในวันรุ่งนี้ “ไปที่เพตรา” เวหาก้มมองมองโทรศัพท์มือถือของตัวเอง แล้วเอนหลังพิงเบาะอย่างใจเย็น มือหนาเลื่อนดูรูปภาพที่คนของเขาส่งมาให้ ชายหนุ่มไม่ได้เจอฟ้าลันดาเกือบหนึ่งเดือน รอยยิ้มที่มุมปากของเวหา ทำให้อเล็กซ์ที่มองผ่านกระจกเป็นต้องรู้สึกร้อนๆหนาวๆอย่างไม่ทราบสาเหตุ ณิราเดินจูงมือฟ้าลันดาเข้ามาร้าน ดวงตาเรียวสวยราวกับกวางเรนเดียร์ของฟ้าลันดา สอดส่องสายตามองดูบรรยากาศโดยรอบด้วยความสนใจปนตื่นเต้น แสงไฟสีเหลืองอมส้มภายในร้านที่สลัวนี่อีก ทั้งนักดนตรีที่กำลังร้องเล่นดนตรีอยู่บนเวทีนั้นอีก มันคือความแปลกใหม่ที่เธอพึ่งเคยมาเยือนสถานที่บันเทิงแบบนี้ ความตื่นตาที่ได้สัมผัสด้วยตาได้ยินด้วยหู นี่เป็นประสบการณ์ครั้งแรกของเธอด้วยซ้ำ ณิรากับฟ้าลันดาเดินมาในร้าน โดยมีณิราจูงมือฟ้าลันดาเหมือนกลัวเธอหลงทาง การแต่งตัวบวกกับรูปร่างหน้าตาของทั้งคู่เรียกสายตาของทุกคนภายในร้านให้จ้องมอง อีกคนดูสวยเซ็กซี่ด้วยรูปร่าง หน้าตา ที่ทำเอาผู้ชายนั้นใจสั่นได้ง่าย ๆ ด้วยณิรารู้จุดเด่นของตัวเองดี เธอจึงมาด้วยเดรสรัดรูปสีขาวที่รโชว์ขาเรียวสวย ลุคผมสั้นยิ่งส่งให้ร่างบางตรงหน้าให้น่ามองมากขึ้น แต่ฟ้าลันดาให้อารมณ์เหมือนแก้วคริสตัลที่เปาะบางน่าทะนุถนอม ใบหน้าเล็กหวานน่ารัก ดวงตาเรียวยาวสวย ริมฝีปากเล็กสีชมพูอวบอิ่มพร้อมด้วยจมูกโด่งที่เข้ากับใบหน้าเรียวรูปไข่ ความน่ารักทะนุถนอมนี้ยิ่งเรียกสายตาของผู้ชายให้อยากปกป้อง คลับเพตราปิดรับลูกค้าแค่บางโซนปาร์ตี้วันเกิดของณิรา นอกเหนือจากจากนั้นเปิดรับลูกค้าปกติ เดรสสีดำรัดรูปโชว์หลังขาวเนียน ผมยาวสยายสีน้ำตาลอ่อนยาวเกือบถึงกลางหลัง ถูกจัดทรงให้เข้ากับรูปหน้าที่หวานอย่างลงตัว ดวงตาเรียวสวยถูกกรีดด้วยอายไลเนอร์ยาวจรดหางตายกขึ้นน้อย ๆ อย่างมีเสน่ห์ “พี่ภาม นี่ฟ้าลันดาเพื่อนของโปรดที่พี่เคยตอนเล็ก ๆ ก่อนที่พี่จะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ” ฟ้าลันดายกมือไหว้พี่ชายของณิรา ที่ณิราบอกว่าเธอเคยเจอนั้นฟ้าลันดาจำไม่ได้ เอาจริงเพื่อนต่างเพศที่เธอรู้จักให้นับนิ้วมือก็ยังได้ บางทีเธอก็สงสัยว่าเธอไม่น่าคบหาหรืออย่างไร ทำไมเธอมีเพื่อนนัอยเหลือเกิน“รอก่อน อาบน้ำ 30 นาที” ชายหนุ่มตะโกนออกไปบอกด้วยความหัวเสียที่ทำอะไรไม่ได้ อยากไปลากยัยเด็กตัวแสบที่กล้าหลอกฟันเขา เพื่อหาประสบการณ์แล้วหนีไปตอนนี้เต็มทนอย่าให้เจอหนะ จะจับมามัดกับเตียงแล้วจะนอนเอาทั้งวันทั้งคืนเลยทีเดียว“ไม่เกิน 15 นาทีครับคุณวาคิน เพราะตอนนี้ก็สายมากแล้ว จะเริ่มประชุม 09.30 นาที ต้องไปถึงห้องประชุมก่อน 30 นาทีเพื่อตัวอย่างที่ดีครับ” อเล็กซ์ร่ายยาวถึงเหตุและผลที่จะเกิดขึ้น“เออ!!... ไม่ต้องอาบแม่งแล้วน้ำ ไปทั้งชุดนี้เลยไหม” วาคินเดินไปเปิดประตูให้อเล็กซ์เข้ามา“ไม่ได้ครับ คุณวาคินต้องอาบน้ำ ทั้งกลิ่นเหล้า กลิ่นบุหรี่ แถมกลิ่นน้ำหอมผู้หญิงยังแรงขนาดนี้อีก จะเป็นแบบอย่างที่ดีได้ยังไงครับ” ด้วยความอยู่กับความเนี้ยบของเวหามาจนเคยชิน พอเจอความไม่สุภาพเรียบร้อยของแฝดน้องเข้า ทำให้อเล็กซ์ต้องถอนหายใจออกมา“15 นาทีก็ 15 นาทีสิวะ นึกว่ามีพี่ชายแม่ง 2 คน” วาคินยื่นหน้าไปใกล้อเล็กซ์แล้วยกมือขึ้นตบไหล่คนของพี่ชายอย่างแรง“เมื่อคืนคงจะหนักใช่ไหมครับ รอยเล็บอยู่บนหน้าขนาดนั้น คุณวาคินควรจะรู้นะครับว่าภาพลักษณ์มันสำคัญขนาดไหน ที่ผมพูดเพราะว่าตอนนี้อนาคินทร์กำลังถูจ้องมองอยู่” อเ
ชายหนุ่มจับร่างเล็กที่หลับสนิทไปแล้วให้นอนท่าที่สบาย ใบหน้าเล็กแดงเถือกเหมือนลูกมะเขือเทศสุก ปากเล็กอวบอิ่มสีชมพู คิ้วเรียวสวยขมวดเป็นปมเหมือนกำลังฝันร้าย สักพักร่างเล็กก็พลิกตัวไปอีกฝั่งของเตียง พร้อมครางในลำคอเบาออกมาเสียงเบาๆ“อย่าถีบผ้าห่มออก” เวหาเอ่ยเสียงดุคนเมาเบาพอเห็นร่างเย้ายวนพร้อมกลิ่นหอมอ่อน ๆ กระตุ้นอารมณ์ก็ทำให้ความสามารถในการควบคุมตัวเองที่มีน้อยอยู่แล้วหมดสิ้นลง“อืม.. อืม” เสียงเล็กครางเสียงเบาหวิวฟ้าลันดายังคงดิ้นและพลิกตัวไปมาไม่หยุด จนเวหาต้องโน้มตัวลงนอนด้านข้าง กระดุมที่หลุดออกมา 4 เม็ดบน ทำให้แผงอกหนาแน่นที่มีขนอ่อนโผล่พ้นออกมามือหนาลูบแผ่นหลังเล็กอย่างปลอบประโลม ก่อนที่จะตบเบาๆที่บั้นท้ายกลมกลึงให้ร่างเล็กหยุดดิ้นไม่นานมาริรินก็ขึ้นมาพร้อมสิ่งที่เจ้านายต้องการ ทว่าสิ่งที่ เพิ่มเข้ามาเป็นชุดกระโปรงสั้นสีครีม เวหามองถุงแล้วขมวดคิ้วเพราะมันเป็นสิ่งที่เขาไม่ได้ต้องการ“ชุดของน้องสาวรินเองค่ะ แกยังไม่ได้ใส่เผื่อน้องลันดาจะใส่พรุ่งนี้เช้า อีกอย่างชุดนั้นมันสั้นไปด้วยค่ะ” มาริรินรู้ว่าเจ้านายหนุ่มเป็นคนไม่เรื่องมากแต่การทำงานเกินคำสั่งเป็นสิ่งที่คนตรงหน้านั่นไม่
“ คิดไปเอง” เวหาพึมพำเสียงเบาเหมือนอยากจะบอกคนเมาที่หลับอยู่ กลายเป็นว่าคืนนั้นเวหานอนกอดร่างเล็กบนเตียงทั้งคืนความนุ่มนิ่มกลิ่นหอมอ่อน ๆ จากคนในอ้อมกอดทำให้เวหาอยากทำกว่าแค่กอด เขาไม่ได้มีความอดทนสูงนี่เป็นอีกเหตุผลที่เวหาย้ายตัวเองไปทำงานที่ไกล ๆ ไม่ค่อยกลับบ้านเพราะกลัวว่าจะควบคุมตัวเองไม่ได้กลางดึกเวหาที่พยายามข่มตาหลับอย่างยากลำบาก แต่ยัยตัวแสบกับปีนขึ้นมานอนบนตัวเขา ใบหน้าที่ซบลงที่อก อกอวบนุ่มนิ่มที่ขนาดพอดีมือบดเบียดเข้ามาที่อกเขา ทำเอาคนตัวโตหายใจอย่างอยากลำบากขาเรียวยาวข้างหนึ่งยกขึ้นมาพาดที่เอวสอบ พาดเฉย ๆ ก็ยากลำบากพอแล้ว แต่เธอกลับขยับเหมือนหามุมที่ตัวเองสบายตัว มือเรียวยังล้วงเข้าไปในตัวเสื้อเขา เพื่อจะกอดรัดหมอนข้างที่แสนอบอุ่นนี้ส่วนที่มันไม่ยอมหลับใหลกลับถูกปลุกให้ตื่นขึ้น ทั้งที่เขาพยายามข่มอารมณ์แล้ว ตอนนี้ที่มันตื่นเพราะการลูบคลำของมือเล็กและขาเรียวขยับเสียดสีไม่หยุดเวหาดึงมือเล็กที่สอดเข้าไปในเสื้อตั้งแต่เมื่อไหร่ก็สุดรู้ออก เพราะกลัวตัวเองสติหลุด แค่อยากนอนกอดถ้าเขารู้ว่าเรื่องมันจะออกมาแบบนี้ เขาจะไม่พาตัวเองมารนหาที่แน่นอน“ อื้อ… อื้อ... ไม่เอา” ฟ้าลันดา
ทั้งสองกอดรัดฟัดเหวี่ยงกันไปมาบนเตียงเป็นการอุ่นเครื่อง ถึงจะมีบางจังหวะที่วาคินรู้สึกแปลกในท่าทางของหญิงสาว ถึงเธอจะจูบเก่งในระดับหนึ่ง แต่ก็ยังมีความไร้เดียงสาซ่อนอยู่ในนั้น เหมือนเธอยังไม่เคยมีประสบการณ์มาก่อนเลยณิราทรมานและอยากหลุดพ้นจากความรู้สึกนี้ที่คนตรงทำให้ เขารู้ดี แต่มันยังไม่มากพอ ขาทั้งสองข้างจึงยกขึ้นและอ้าออกกว้าง เพื่อที่จะสัมผัสตัวตนของคนที่อยู่บนร่างเธอให้ได้มากที่สุด มือเล็กแกะกระดุมเสื้อคนตรงด้วยมืออันสั่นเทา แต่มันก็ยังไม่ทันใจเธอ ร่างบางจึงกระชากมันออกด้วยความหัวร้อนไม่ว่าจะเป็นเพราะฤทธิ์ยาหรืออะไร แต่ตอนนี้ร่างกายของวาคินตื่นตัวเต็มที่ เหมือนถูกวางยาไปกับคนใต้ร่างด้วยอาการเงอะงะที่แสดงออกแต่ก็ยังมีความต้องการ เรียกเลือดในกายเขาได้อย่างดี ขาเรียวยาว ผิวขาวเนียน ผมซอยสั้นระต้นคอ ใบแดงปลั่ง ดวงตาคลอด้วยน้ำตาจากฤทธิ์ของตัวยาวาคินรู้ถึงขนาดว่าณิราโดนยาตัวไหน เป็นยาที่แรงเอาเรื่อง รอให้จบเรื่องนี้ก่อนรับรองว่าเขาจะไปจัดการเพื่อนคนนั้นของเธอแน่ มือเล็กปล้ำถอดกางเกงของเขาอย่างอารมณ์เสีย จนวาคินต้องช่วยเธอปลดเข็มขัดหนังสีดำ ก่อนกางเกงสีดำตัวโปรดจะหลุดจากเอวสอบไป“ให
เวหาต้องใช้ปลายนิ้วช่วยนวดระหว่างคิ้วให้เธอพลางจ้องใบหน้าสวยที่หลับสนิทอย่างคิดถึง เขาหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาก่อนจะพิมพ์ข้อความบางอย่างลงไป ร่างหนาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงกำลังจะหันหลังเดินออกจากห้องนอนของหญิงสาว แต่เรียวแขนขาวทั้งสองข้างกลับยกขึ้นมากอดแขนเขาไว้พร้อมเอ่ยขอร้อง“อย่าไปนะ... อย่า... อยู่กับลันดา... หนูจะไม่ดื้อ อื้อ” เสียงร้องไห้สะอึกสะอื้นยังดังเป็นระยะขายาวถึงกับก้าวไม่ออก เขาสัมผัสถึงความรู้สึกของหัวใจดวงน้อย คงจะบอบช้ำแสนสาหัส ทั้งที่ยังไม่หันหน้ากลับไปมอง เวหาจึงต้องนั่งลงตามเดิมเพราะมือเล็กกำชายเสื้อเขาแน่นไม่ยอมปล่อย“ไม่ได้ไปไหน” เจ้าของห้องกล่าวเสียงเบาตอบคนเมาเหมือนเธอยังมีสติอยู่ ทั้งที่ไม่รู้ว่าพรุ่งนี้ตื่นขึ้นมาเธอจะจำอะไรได้หรือไม่ก็ตามที“ลันดาคิดถึงคุณเวหานะ... อย่าทิ้งหนูไป”คำว่าอย่าทิ้งหนูไป พร้อมคำบอกรักและคิดถึงที่เขาได้ยินครั้งสุดท้ายตอนเธอประมาณ 7-8 ขวบหลังจากนั้นร่างเล็กก็ไม่พูดมันอีกเลย ยิ่งคำบอกรักชายหนุ่มยิ่งไม่ต้องหวัง สันกรามขบแน่นนูนขึ้นเล็กน้อย ดวงตาสีน้ำตาลเข้มหันกลับไปจ้องใบหน้าหวานอีกครั้ง คำว่าอย่าทิ้งหนูไปมันดังก้องในหัวเขาซ้ำแล้วซ้ำเ
ณ เพนท์เฮาส์ใจกลางเมืองหลวงริมแม่น้ำเจ้าพระยาที่เจ้าของโครงการเลือกที่จะเก็บไว้เองทั้งชั้น โดยมองเห็นทิวทัศน์โดยรอบ 360 องศา วิวที่สวยงามและสงบจนน่าใจหายที่อยู่บนชั้นสูงสุด ดีไซน์ที่เจ้าตัวเป็นคนออกแบบเองด้วยความชอบส่วนตัวเนื่องด้วยอยู่ชั้นบนสุดวิวที่มองเห็นผ่านกระจกจึงคุ้มค่ากับราคาที่เขาจ่าย ท้องฟ้าสีเข้มยามกลางคืนสามารถเห็นดวงดาวบนท้องฟ้าได้อย่างชัดเจน ด้านล่างก็ระยิบระยับไปด้วยแสงไฟหลากสีสันเพนท์เฮาส์ถูกออกแบบให้เหมือนบ้านที่มี 2 ชั้น โดยชั้นบนมี 2 ห้องนอน 1 ห้องทำงาน ชั้นล่างมีอีก 1 ห้องอเนกประสงค์ ส่วนห้องมุมสุดด้านนอกติดกับลิฟต์เขายกให้เป็นห้องพักของอเล็กซ์ในตอนนี้ภายในถูกดีไซน์เป็นโทนสีเข้มตามความชอบของเขาเอง ห้องนอนที่เป็นห้องสำหรับพักผ่อน ในความรู้สึกเขายิ่งออกโทนเข้มยิ่งทำให้ร่างกายสามารถผ่อนคลายได้เต็มที่ ส่วนอีกห้องเป็นห้องทำงานที่วันไหนไม่สามารถปลีกตัวกลับบ้านได้ เวหาก็จะมาพักที่นี่ส่วนห้องสุดท้าย ตอนนี้เจ้าของกำลังหลับสนิทเพราะความเมาอยู่ในอ้อมแขนเขา ด้วยความที่ตัวเขาเองไม่มีความละเอียดอ่อนเลยไม่กล้าออกแบบตกแต่งให้ จึงให้สถาปนิกที่ออกแบบอนาคินทร์พูลวิลล่ามาดูแทนโดย







