LOGINและแล้วเรื่องที่เหนือความคาดหมายก็เกิดขึ้น เมื่อมีคนพยายามจะเข้าหาฟ้าลันดาและทำร้ายเธอ ดีที่ณิราดึงแขนเพื่อนหลบได้ทัน รถที่จะชนเลยแค่เฉียดไป ขณะนั้นอเล็กซ์อยู่ในที่เกิดเหตุเพราะเป็นวันพักของการ์ดที่ดูแลฟ้าลันดา
“แล้วตามเจอหรือยังว่าคนที่จะทำร้ายฟ้าลันดาเป็นคนของใคร” “เหมืิอนจะเป็นป้ายทะเบียนเถื่อนครับ” อเล็กซ์ก้มหน้าตอบกลับคนเป็นเจ้านาย “แต่เรื่องเกิดเรื่องขึ้นไล่เลี่ยกันกับคดีคุณพิสุทธิ์ พร้อมทั้งที่พูลวิลล่าถูกก่อกวน ผมว่าคนบงการต้องเป็นคนเดียวกัน” คนร้ายดูจงจงเหมือนคนร้ายเจาะจงเล่นงานคนใกล้ตัวเขา หรือมันอาจแค่หว่านแหหาปลา แต่ถ้ามันรู้ว่าฟ้าลันดาสำคัญกับเขามากแค่ไหน เวหากลัวว่ามันจะไม่วางมือแค่นั้น ครั้งถัดไปมันอาจรุนแรงขึ้นกว่าเดิม เขาจึงอยากให้เธออยู่ห่างจากเขาชั่วคราว แต่ทว่าเวหากลับหารู้ไม่ว่ายิ่งเขาอยู่ห่างกับฟ้าลันดา ตัวเขาเองต่างหากที่ทนไม่ได้ แล้วสุดท้ายเป็นตัวเขาเองที่ดึงเธอกลับมาให้อยู่ในสายตาเหมือนเดิม ตั้งแต่เหตุการณ์วันนั้นวาคินก็กลับบ้านเกือบทุกวัน ไม่กล้าปล่อยให้ฟ้าลันดานอนคนเดียว ส่วนณิราก็มานอนด้วยเกือบทุกวันเช่นกัน “โปรดมันสวยจริงหรอ ลันดารู้สึกเหมือนตัวเองไม่ได้ใส่อะไร” ฟ้าลันดามองดูกระโปรงที่สั้นเหนือเข่าของตัวเอง แถมมันยังรัดแล้วทำให้เธออึดอัด เวลาเดินก็รู้สึกหวิวๆเหมือนไม่ได้ใส่อะไรข้างล่าง “มันแน่นอนอยู่แล้ว ถ้าพี่เวย์ยังไม่หายโกรธอีกนะ ฉันมีวิธีอื่นที่รับประกันว่าได้ผลแน่นอน” ณิราหันมาพูดกับฟ้าลันดาอย่างมั่นอกมั่นใจ “ยัยลูกแมวชุดนี้แหละคือดี วันเกิดฉันทั้งที” ณิราอยากให้ฟ้าลันดาไปเปิดหูเปิดตาบ้าง ชีวิตประจำวันของฟ้าลันดาจำเจเกินไป นอกจากไปร้านสักกับวาคิน ไปเรียน และกลับบ้าน ก็ไม่ได้ไปไหนอีก “ลันดาไม่เคยไปสถานที่แบบนี้เลยนะโปรด” ใบหน้าเล็กเริ่มขมวดคิ้วเป็นปมด้วยความกังวลใจ ก็ตอนนั้นเธอพึ่งจะอายุ 18 ปี ถึงเคยคิดว่าจะออดอ้อนคุณเวหาให้พาไปที่คลับของพี่วาคินก็ตามที พอคิดถึงเวหาขึ้นมาฟ้าลันดาก็ทำหน้าเศร้า ชายหนุ่มคงโกรธเธอมากจึงหายหน้าไปเลยตั้งแต่วันนั้น “เป็นอะไร ทำหน้าเศร้าคิดถึงพี่เวย์อีกแล้วสินะ” คลับเพตราเป็นคลับชื่อดังย่านนักท่องเที่ยว วาคินหุ้นกับเพื่อน 4 คน มีวาคิน ซุน วิล และก็เวส ทั้งหมดมี 3 สาขา ส่วนที่นี่เป็นสาขาใหญ่จะรองรับลูกค้าอีกระดับหนึ่ง ทั้งเรื่องเครื่องดื่ม อาหารก็จะอีกราคาหนึ่ง ใครจะรู้ว่าวาคินที่ดูไร้แก่นสารควงสาวขึ้นห้องไปวันๆไม่ซ้ำหน้า แต่จะเป็นคนดูแลรับผิดชอบเรื่องรายรับร่ายจ่ายทั้งสามร้าน “วาคิน เวหามันรู้ไหมว่าน้องลันดามาที่นี่” ซุนถามขึ้นอย่างหวั่น ๆ เขาพึ่งรู้ว่าเพื่อนของน้องสาววาคินจะมาจัดงานปาร์ตี้วันเกิดที่เพตรา จึงต้องปิดบางโซนเพื่อจัดปาร์ตี้ของณิรา แต่พอเห็นฟ้าลันดาตอนแรกซุนถึงกลับยืนอ้าปากค้าง เด็กตัวเล็ก ๆ เท่าเอวเขาโตขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ แต่ที่สำคัญคือ เวหามันหวงมาก “ยังไม่ได้บอกมันเลย” วาคินตอบแบบไม่ได้คิดอะไร ซึ่งทำให้เพื่อนอีก 3 คน ตกใจแทบจะตกเก้าอี้ “เอาดี ๆ นะมึง กูไม่ไว้ใจเวหาเลยเอาจริง” วิลพูดขึ้นมาเขารู้นิสัยของเวหาดี เงียบๆแบบนั้นพอมันโกรธขึ้นมามันไม่สนใจใครทั้งนั้น “ ครั้งที่แล้วมึงยังไม่เข็ดหลาบหรือไง เกือบจะถูกลากไปทำงานที่อนาคินทร์มึงยังไม่จำ” เวสที่นั่งฟังตั้งแต่ต้นก็อดที่จะเสียวสันหลังไม่ได้ “คือถ้ากูบอกตอนนี้ พวกมึงว่าเวหามันจะตามมาถลกหนังหัวกูไหมว่ะ” วาคินพูดออกมาทหน้าซัดพลางกลืนไม่เข้าคายไม่ออก คนที่วาคินกำลังพูดถึงอยู่ตอนนี้ ชายหนุ่มกำลังนั่งฟังรายงานของอเล็กซ์ ที่พูดถึงรายละเอียดของการประชุมที่จะมีขึ้นในวันรุ่งนี้ “ไปที่เพตรา” เวหาก้มมองมองโทรศัพท์มือถือของตัวเอง แล้วเอนหลังพิงเบาะอย่างใจเย็น มือหนาเลื่อนดูรูปภาพที่คนของเขาส่งมาให้ ชายหนุ่มไม่ได้เจอฟ้าลันดาเกือบหนึ่งเดือน รอยยิ้มที่มุมปากของเวหา ทำให้อเล็กซ์ที่มองผ่านกระจกเป็นต้องรู้สึกร้อนๆหนาวๆอย่างไม่ทราบสาเหตุ ณิราเดินจูงมือฟ้าลันดาเข้ามาร้าน ดวงตาเรียวสวยราวกับกวางเรนเดียร์ของฟ้าลันดา สอดส่องสายตามองดูบรรยากาศโดยรอบด้วยความสนใจปนตื่นเต้น แสงไฟสีเหลืองอมส้มภายในร้านที่สลัวนี่อีก ทั้งนักดนตรีที่กำลังร้องเล่นดนตรีอยู่บนเวทีนั้นอีก มันคือความแปลกใหม่ที่เธอพึ่งเคยมาเยือนสถานที่บันเทิงแบบนี้ ความตื่นตาที่ได้สัมผัสด้วยตาได้ยินด้วยหู นี่เป็นประสบการณ์ครั้งแรกของเธอด้วยซ้ำ ณิรากับฟ้าลันดาเดินมาในร้าน โดยมีณิราจูงมือฟ้าลันดาเหมือนกลัวเธอหลงทาง การแต่งตัวบวกกับรูปร่างหน้าตาของทั้งคู่เรียกสายตาของทุกคนภายในร้านให้จ้องมอง อีกคนดูสวยเซ็กซี่ด้วยรูปร่าง หน้าตา ที่ทำเอาผู้ชายนั้นใจสั่นได้ง่าย ๆ ด้วยณิรารู้จุดเด่นของตัวเองดี เธอจึงมาด้วยเดรสรัดรูปสีขาวที่รโชว์ขาเรียวสวย ลุคผมสั้นยิ่งส่งให้ร่างบางตรงหน้าให้น่ามองมากขึ้น แต่ฟ้าลันดาให้อารมณ์เหมือนแก้วคริสตัลที่เปาะบางน่าทะนุถนอม ใบหน้าเล็กหวานน่ารัก ดวงตาเรียวยาวสวย ริมฝีปากเล็กสีชมพูอวบอิ่มพร้อมด้วยจมูกโด่งที่เข้ากับใบหน้าเรียวรูปไข่ ความน่ารักทะนุถนอมนี้ยิ่งเรียกสายตาของผู้ชายให้อยากปกป้อง คลับเพตราปิดรับลูกค้าแค่บางโซนปาร์ตี้วันเกิดของณิรา นอกเหนือจากจากนั้นเปิดรับลูกค้าปกติ เดรสสีดำรัดรูปโชว์หลังขาวเนียน ผมยาวสยายสีน้ำตาลอ่อนยาวเกือบถึงกลางหลัง ถูกจัดทรงให้เข้ากับรูปหน้าที่หวานอย่างลงตัว ดวงตาเรียวสวยถูกกรีดด้วยอายไลเนอร์ยาวจรดหางตายกขึ้นน้อย ๆ อย่างมีเสน่ห์ “พี่ภาม นี่ฟ้าลันดาเพื่อนของโปรดที่พี่เคยตอนเล็ก ๆ ก่อนที่พี่จะไปเรียนต่อที่ต่างประเทศ” ฟ้าลันดายกมือไหว้พี่ชายของณิรา ที่ณิราบอกว่าเธอเคยเจอนั้นฟ้าลันดาจำไม่ได้ เอาจริงเพื่อนต่างเพศที่เธอรู้จักให้นับนิ้วมือก็ยังได้ บางทีเธอก็สงสัยว่าเธอไม่น่าคบหาหรืออย่างไร ทำไมเธอมีเพื่อนนัอยเหลือเกินทว่าแฝดพี่อย่างเวหากลับคล้ายผู้เป็นบิดามากกว่ามารดา มีเพียงดวงตาสีน้ำตาลกับผมสีเมล็ดกาแฟเท่านั้นที่เหมือนแม่ นอกนั้นเหมือนพ่อเกือบหมด มีความเป็นผู้นำ นิ่งเงียบ พูดน้อย เจ้าเสน่ห์ สุขุมเยือกเย็น มีรังสีบางอย่างทำให้คนอยู่ใกล้รู้สึกหวาดกลัวเวลานี้เวหาพาฟ้าลันดาแวะซื้อชีสเค้กและทีรามิสุที่ร้านประจำที่ถ้าผ่านทางนี้เป็นต้องแวะทุกที ในบ้านมีเธอคนเดียวที่ชอบกินของหวาน“จะกินหมด” ชายหนุ่มเหลือบตามองก่อนที่จะขับรถออกจากร้าน“ลันดาจะซื้อไปฝากฟ้าโปรด” หลังจากที่นั่งกินปิ้งย่างด้วยกันนานเกือบ 2 ชั่วโมง ยัยตัวเล็กก็เลิกประหม่าตื่นเต้นที่จะอยู่ใกล้เขาแล้วแล้วชายหนุ่มก็นิ่งเงียบ แล้วชายหนุ่มก็ไม่ได้พูดอะไรต่ออีกเลย จนรถแล่นเข้ามาจอดภายในโครงการดังย่านทำเลทองของอนาคินทร์ที่เธอพึ่งเคยมาเป็นครั้งที่สอง ใบหน้าเล็กขมวดคิ้วงุนงงด้วยความสงสัย หรือว่าเขาจะพาเธอมาทำความรู้จักกับมาริริน“ มาทำอะไรที่นี่คะ ไม่ใช่ว่าพึ่งรู้ตัวว่าต้องพาลันดามาทำความรู้จักแฟนตัวเองหรอกนะคะ” ด้วยความลืมตัวร่างบางก็เผลอพูดออกมาด้วยความน้อยอกน้อยใจใบหน้าเล็กเชิดขึ้นน้อยๆ แถมยังชำเลืองมองเขาด้วยหางตาเพียงเล็กน้อยอีก เวหายืนนิ่
เวหาพับแขนเสื้อเชิ้ตสีขาวขึ้น มือหนาจับที่คีบพลิกเนื้อบนเตาย่างให้คนตัวเล็กที่จ้องตาเป็นมัน คำพูดที่บอกว่าจะย่างเองตอนนี้คือ เคี้ยวไม่หยุด แก้มพองออกมาจนเวหาส่ายหน้า น้อยครั้งที่เธอจะกินเยอะแบบนี้ แถมยังหวงของกินอีกตอนเด็กหลังยายกรรณิกาคุณยายของเธอเสีย ฟ้าลันดายิ่งทานยากมากขึ้น วาคินมันก็ตามใจน้องน้องไม่กินมันก็ไม่บังคับมันจะมีเนื้อโคขุนชิ้นโตที่เป็นเนื้อชิ้นโตที่ต้องใช้กรรไกรตัดเป็นชิ้นบนเตา แล้วย่างหญิงสาวเห็นเวหาทำเหมือนจะง่ายจึงอยากลองทำบ้าง“ ลันดาอยากทำ” คนตัวโตพยักหน้า พนักงานหญิงที่มือหนึ่งใช้ที่คีบเนื้อ ส่วนอีกมือกำลังใช้กรรไกรตัดเนื้อเป็นชิ้นพอดีคำให้หญิงสาว หลังใช้อุปกรณ์เสร็จมือเรียวก็หยิบมาลองอย่างดีใจเหมือนได้ของเล่นชิ้นใหม่“ทำไมดูทำกันง่าย... ร้อน” ยัยตัวแสบร้องออกมาแล้วรีบวางกรรไกรกับที่คีบเนื้ออย่างเร็ว เมื่อเธอทนความร้อนจากเตาที่ร้อนจนแทบจะลวกมือเธอไม่ไหว จึงรีบขอสละสิทธิ์นั้นทันที แถมตอนกำลังตัด ไขมันเนื้อสัตว์ที่หยดลงโดนความร้อนควันก็พุ่งขึ้นมาอีก ถึงจะมีตัวดูดควันอยู่แล้วก็ตาม คนที่คอยตามใจถึงกับส่ายหน้าไปมากับความดื้อดึง“มันจะร้อนนะคะ” พนักงานที่คอยย่างเนื
หญิงสาวจึงเบียดตัวเองเข้าไปติดกับเบาะมากขึ้นกว่าเดิม ถ้าสามารถมุดแล้วสิงสถิตเข้าไปที่เบาะได้เลยคงจะดี“ลันดา... อยากลงตรงนี้” น้ำเสียงหวานพูดกับเขาเป็นคำที่สอง ขายหนุ่มเพียงแค่หันมามองแต่ก็ไม่ได้พูดอะไรออกมา โทรศัพท์ที่ตกลงไปตรงปลายเท้า หญิงสาวก็ไม่กล้าก้มลงไปเก็บมันขึ้นมา“เมื่อไหร่จะหยิบมันขึ้นมา” ถึงตาจะมองถนนแต่หางตาเขาเห็นท่าทางของเด็กสาว ที่จ้องมองโทรศัพท์ของตัวเองที่ตกอยู่ปลายเท้านิ่ง“ลั... นดา... จะหยิบขึ้นมาตอนนี้ค่ะ”“ช่วงที่ฉันไม่อยู่เธอทำอะไรบ้าง”ตั้งแต่เด็กเธอมักมีเรื่องเล่าให้เขาฟังตลอดทาง เวลาเขาพาไปเที่ยวหรือพามาซื้อของข้างนอกในช่วงวันหยุด เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นฟ้าลันดาจึงตื่นจากภวังค์ ร่างเล็กก้มลงใช้มือเรียวลูบคลำหาโทรศัพท์เครื่องเล็กของตัวเองที่วาคินเป็นคนซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดเวหาได้กลิ่นกายหอมอ่อน ๆ จากร่างเล็กกลิ่นหอมอ่อน ๆ เหมือนแป้งเด็ก เวหาพยายามควบคุมตัวเอง แต่ยิ่งกดมันยิ่งพลุ่งพล่าน ยิ่งเห็นสายคาดเบลท์รัดผ่านร่องอกอวบอิ่มที่เขาเผลอไผลไปมองคู่นั้นอีกแล้วภาพในหัวก็ลันภาพทีละฉากของคืนนั้นไม่หยุด ยิ่งพอร่างเล็กก้มหน้าลงเนินอกขาวผ่องที่มองเห็นบราสีเนื้อรำไร
หลังจากวันนั้นเวหาก็หายเงียบไปอีกครั้ง ฟ้าลันดาโกรธเขาที่หายหน้าไป จากที่ตอนแรกเธอคิดว่าเขาโกรธเธอเรื่องที่แอบไปรายงานตัว แต่ตอนนี้เธอกลับโกรธเขามากกว่าเสียอีก อยากโกรธเธอมากใช่ไหมโกรธเธอไปนาน ๆ เลยนะ เธอโทรไปก็ไม่ยอมรับเธอสาย “คนนิสัยไม่ดี...กลัวว่าลันดาจะกวนเวลาที่ตัวเองอยู่กับแฟนของตัวเองหรือไง” ตอนนี้ฟ้าลันดาเปิดเทอมเกือบสองสัปดาห์แล้ว แต่ณิราเปิดก่อนเธอ จึงกลายเป็นว่าช่วงหลังทั้งคู่ไม่ค่อยได้เจอกันบ่อยเหมือนแต่ก่อน แต่ก็ยังสื่อสารกันผ่านโซเซียลตลอดเวลา ตอนนี้เวหานั่งอยู่ในรถเพื่อมารอรับฟ้าลันดา เขาให้วาคินทักไปบอกว่ามารออยู่ที่ตรงไหน ส่วนฟ้าลันดาพอเปิดเทอมได้พบเพื่อนใหม่ ทั้งต้องปรับตัว ที่ต้องเปลี่ยนผ่านมาเป็นผู้ใหญ่ ทำให้แต่ละวันเธอเหนื่อยจนหัวถึงหมอนคือหลับสนิท ร่างเล็กลืมเรื่องแฟนของเวหาไปเสียสนิท จากตอนแรกจะเล่าให้วาคินฟังแต่เธอลืมไปเลย วันนี้เธออยากกินปิ้งย่างจึงคิดว่าจะทักไปบอกคนเป็นพี่ชาย แถมวันนี้ณิราก็ไม่มีเรียนเวลาไปนั่งกินกันหลายคนจะได้อร่อย ฟ้าลันดาจึงทักไปบอกวาคิน เขาเพียงแค่อ่านแต่ไม่ได้ตอบกลับมา “พรุ่งนี้เจอกันจ๊ะ ลันดา” เพื่อนใหม่ที่เป็นผู้หญิงโบกมือให้ “
ตอนนี้ฟ้าลันดาอาบน้ำและแต่งตัวด้วยชุดที่มาริรินเตรียมไว้ให้ ทว่าหญิงสาวก็ต้องขมวดคิ้วเรียวสวยด้วยความสงสัย ว่าทำไมชุดที่เธอสวมใส่ถึงพอดีตัวราวกับเธอซื้อเอง แล้วไหนจะชุดชั้นในอีกหญิงสาวนั่งลงบนโต๊ะพร้อมด้วยกระเป๋าใบเล็กสีฟ้าอ่อนที่ใส่โทรศัพท์มือถือไว้เธอนั่งมองมาริรินที่ใส่เสื้อกันเปื้อนกำลังทำข้าวต้มหมูสับให้เธออยู่ พอหญิงสาวมองเห็นเธอกำลังจ้องมองอยู่เจ้าตัวก็เลยส่งยิ้มให้“มีน้ำส้มคั้นสดในตู้เย็นนะคะน้องลันดา” มาริรินหันไปมองสาวน้อยด้วยความเอนดู หตาดูนุ่มนิ่มน่าทะนุถนอม ไม่แปลกที่เวหาจะรักน้องสาวคนนี้มากถึงเธอจะรู้สึกแปลกใจในสรรพนามที่ฟ้าลันดาใช้เรียกเจ้านายฝาแฝดทั้งสองก็ตามที เด็กสาวตรงหน้าเรียกคุณกวาคินว่าพี่ส่วนคุณเวหากับเรียกว่าคุณ“ลันดาชอบดื่มน้ำส้มคั้นตอนเช้า พี่ริรินคงรู้มาจากคุณเวหาใช่ไหมคะ” “ ใช่ค่ะ กินเยอะๆนะคะ” พอได้ยินคำตอบมาริรินฟ้าลันดาก็ยิ่งเจ็บปวดหัวใจอีกแล้วสาวสวยตรงหน้าเพียบพร้อมทุกอย่าง ทำงานนอกบ้านช่วยเวหาก็ได้ แถมทำกับข้าวรสชาติก็อร่อย หยิบจับอะไรก็ดูสบายตาไปหมด ฟ้าลันดาแอบหลงรักเวหามาเกือบสามปี และเขาเหมือนเป็นทั้งชีวิตของเธอไปแล้ว เวหาอยู่ในชีวิตเธอตั
ฟ้าลันดายืนนิ่งมองวิวกด้านล่างด้วยความตะลึง ไม่ว่าจะเป็นแม่น้ำเจ้าพระยาที่มีเรือสำราญกำลังร่องเรือกลางแม่น้ำ 4-5 ลำ มีทั้งขนาดใหญ่ กลางและเล็กผสมปนเปกันไป ตึกหลายสิบชั้น ตั้งเรียงรายกัน รวมถึงรถที่สัญจรเต็มถนนทุกสายอย่างเร่งรีบนี้อีกถ้าเป็นเวลากลางคืน มันจะสวยขนาดไหนกัน แอบเสียดายที่เมื่อคืนเธอไม่ได้เห็นมัน“ถ้าเป็นกลางคืนสวยมากใช่ไหมคะ” วิวทิวทัศน์ด้านห ทำให้ฟ้าลันดาหายขุ่นข้องหมองใจเป็นปริดทิ้ง“สวยมากค่ะ วันหลังน้องลันดาก็ลองตามคุณเวหามาดูนะคะ สวยกว่าตอนกลางวันมาก” ผู้หญิงของคุณเวหาช่างแสนดีเหลือเกิน เธอคิดว่าเขาคงเล่าเรื่องของเธอให้ฟังแล้วเป็นแน่หลังจากนี้ฟ้าลันดาคงจะถอยห่างจากเขาจริงๆจังๆสักที เพียงแค่คิดหัวใจดวงน้อยก็เจ็บจนจะทนไม่ไหวแล้วถึงแต่ก่อนเธอจะไม่เคยเห็นชายหนุ่มควงผู้หญิงคนไหนมาก่อน แต่การไม่เห็นไม่ได้แปลว่าไม่มี ผู้ชายที่เพียบพร้อมอย่างเขา ทำไมจะไม่มีผู้หญิงดี ๆ เข้ามาให้เลือกกันล่ะ ยิ่งจุดที่เขาอยู่ชายหนุ่มต้องเลือกเฟ้นเป็นอย่างดีแน่นอน ต้องเพียบพร้อมทั้งชาติดระกูล การศึกษา หตาทางสังคม และต้องช่วยงานเขาได้ด้วยยิ่งจะดีไม่ใช่หรอพอหันมามองตัวเองแล้ว ตอนนี้เธอมีกี่ข
“พี่ภามโปรดฝากยัยลันดาด้วยนะคะ โปรดไปดูคริสตัลก่อน”คริสตัลเพื่อนจากอเมริกาที่บินมางานวันเกิดของเธอตอนนี้กำลังเมาไม่ได้สติ ณิราจึงต้องไปส่งขึ้นรถโรงแรมที่จะมารับกลับ“ไม่ต้องเป็นห่วง เดี๋ยวพี่ดูแลน้องลันดาให้” ภวินท์รู้เพียงว่าฟ้าลันดาเป็นเพื่อนของณิรา และเป็นน้องสาวของเวหา อนาคินทร์ นักธุรกิจหนุ่ม
อีกมุมหนึ่งตอนนี้เวหานั่งอยู่คนเดียวบนชั้น 2 โซนวีไอพี เมื่อทุกคนไปจนหมด เหลือเขานั่งอยู่คนเดียวพร้อมแก้วไวน์ที่แหว่งไปมาในมือเวหานั่งในมุมที่มองเห็นวิวข้างล่างอย่างชัดเจน เวหามองร่างเล็กอยู่ในชุดราตรีสีดำที่เน้นทรวดทรงอวบอิ่มในส่วนที่ผู้หญิงควรจะมี ยิ่งตอนที่เธอโน้มตัวก้มลง หน้าอกขาวอวบอิ่มนั้นแ
“ไม่เอานะ ลันดาไม่เอาด้วยหรอก” ฟ้าลันดาถอยหนีจากชุดชั้นในที่แสนวาบวิวนั้น เพียงคิดภาพที่เธอใส่แล้ว ขนที่ตัวเธอก็พร้อมกันลุกเกลียวขึ้นมา“เลิกใส่ชุดชั้นในสปอร์ตบราพวกนั้น แล้วเปลี่ยนมาใส่ดันทรงให้อกสวย หรือไม่ก็ปีกนก กางเกงในสีเนื้อ ดำ เพื่อเสริมสร้างบุคลิกภาพให้เกิดความมั่นใจในตัวเอง ไม่ใช่ลายกาตูน
อนาคินทร์พูลวิลล่าพึ่งเปิดให้บริการอย่างสมบูรณ์เมื่อตอนต้นปี นักท่องเที่ยวทั้งในและต่างประเทศ ต่างพากันยกเลิกที่พักที่มีการจองล่วงหน้าเกือบครึ่งปีกันเกือบหมด ทั้งที่ก่อนหน้านี้ถูกจองล่วงหน้าคึ่งปี“เจ้านายครับ เรื่องคุณพิสุทธิ์เหมือนมีเงื่อนงำ”พิสุทธิ์คือเจ้าของที่ดินที่ติดกับอนาคินทร์ เขาเดือดร้อ







