ตอนที่ 5.2 เสน่ห์​แรงไม่เบา

 อีกมุมหนึ่งตอนนี้เวหานั่งอยู่คนเดียวบนชั้น 2 โซนวีไอพี เมื่อทุกคนไปจนหมด เหลือเขานั่งอยู่คนเดียวพร้อมแก้วไวน์ที่แหว่งไปมาในมือ

เวหานั่งในมุมที่มองเห็นวิวข้างล่างอย่างชัดเจน เวหามองร่างเล็กอยู่ในชุดราตรีสีดำที่เน้นทรวดทรงอวบอิ่มในส่วนที่ผู้หญิงควรจะมี ยิ่งตอนที่เธอโน้มตัวก้มลง หน้าอกขาวอวบอิ่มนั้นแทบทะลักออกมา

ภาพตรงหน้ายิ่งทำให้เวหารู้สึกไม่ชอบใจ ชุดที่ร่างเล็กในเลือกใส่มันในวันนี้ มือหนาบีบแก้วไวท์ในมือแน่นจนมันเกือบแตก

ชุดนี้มันแค่เศษผ้าถึงจะถูก ด้านหลังก็แหวกลงจนเกือบถึงก้นเล็กกลมคลึงนั้น เดือนเดียวเปลี่ยนไปมากจนเขาตกใจ ทั้งการแต่งตัว รูปร่าง หน้าตา เหมือนโตเป็นสาวสะพรั่งขึ้นเต็มตัว พอแต่งตัวแบบนี้ยิ่งดึงดูดสายตาของเพศผู้ในคืนนี้เสียเหลือเกิน

แต่ตอนนี้เวหาเริ่มที่จะนั่งไม่ติด เมื่อมีผู้ชายมาตกหลุมพรางเสน่ห์ของเธอให้เข้าแล้ว ผู้ชายคนนั้นมันมองยัยเด็กดื้อตาเป็นมัน เหมือนจะอยากจับเธอกลืนกินเสียตรงนั้น ภาพตรงหน้ายิ่งทำให้เวหาเกิดอารมณ์หึงหวงขึ้นมา จนเขาอยากลงไปจับทั้งคู่แยกจากกันเสียตอนนี้ แล้วอุ้มยัยตัวเล็กกลับไปอยู่ในพื้นที่ของเขา

“เสน่ห์แรงไม่เบาเลยนะ ฟ้าลันดา”

“เจอกันอีกที น้องลันดาก็โตขึ้นเยอะเลยนะครับ” ภาม หรือภวินท์ ลูกพี่ลูกน้องของณิรา เขาพึ่งกลับจากต่างประเทศ หลังจากที่ไปเรียนและทำงานที่นั่นเป็นเวลาหลายปี ก่อนที่จะกลับมาช่วยงานของครอบครัว

“ สวัสดีค่ะพี่ภาม” ฟ้าลันดายกมือไหว้ภวินท์ พี่ชายที่เป็นลูกพี่ลูกน้องของณิรา

ทั้งที่ณิราบอกว่าเธอกับภวินท์เคยเจอกันมาก่อน แต่แปลกที่ในความทรงจำของเธอไม่เห็นมีเขาอยู่เลย

“เจอกันครั้งนี้โตเป็นสาวแล้ว แถมยังสวยมาก”

“ขอบคุณค่ะ แต่ลันดาจำพี่ภามไม่ได้จริง ๆ” ฟ้าลันดายิ้มให้ภวินท์อย่างเขินอาย

“พี่เคยเจอลันดา 2-3 ครั้ง ครั้งล่าสุดตอนเรา 8-9 ขวบได้มั้ง แต่พี่ก็เห็นรูปเราในโซเซียลของโปรดตลอด”

ในตอนนั้นภวินท์ก็อายุย่างเข้า 16 ปีแล้ว เป็นวัยรุ่นที่เริ่มจะมีความรัก แต่พอเจอหน้าฟ้าลันดาครั้งแรก ภวินท์ก็นึกอยากแกล้งยัยเด็กที่ไม่ช่างพูดคนนั้นเหลือเกิน ไม่รู้เป็นอะไร

แต่พอมาเจอกันอีกครั้ง นัยน์ตาสวยมีเสน่ห์ของเธอนั้น ยิ่งทำให้เขาตกอยู่ในภวังค์ ครั้นเวลาที่เธอกำลังชำเลืองตามามองสบตามองเขา มันกลับทำให้หัวใจของภวินท์กระตุกวูบอย่างรุนแรง เหมือนมันจะกระเด็นออกมาด้านนอก ยิ่งได้สบนัยน์ตาหวานหยดคู่นั้นตรง ๆ หัวใจเขายิ่งสั่นไหวแอย่างรุนแรงมากขึ้นกว่าเดิม

ชายหนุ่มจ้องมองใบหน้าเล็กไม่วางตา เหมือนต้องมนต์สะกด อาการตกหลุมรักมันเป็นอย่างไร ตอนนี้ภวินท์จะเข้าใจแล้ว

ความคุ้นเคยที่รู้สึกผูกพันนี้อีก ยิ่งส่งผลให้ภวินท์อยากที่จะปกป้องดูแลหญิงสาวตรงหน้า

“อาการอย่างนี้คงถูกฟ้าโปรดขู่ให้มาใช่ไหมครับ”

“ลันดาไม่เคยมาที่แบบนี้เลยค่ะ”

ภวินท์ในความรู้สึกของลันดาเมื่อเจอกันครั้งแรก ให้ความรู้สึกอบอุ่นและไว้วางใจเหมือนอยู่กับวาคิน ริมฝีปากเล็กบางคลี่ยิ้มเล็กโชว์ฟันขาวสะอาดซี่เล็กน่ารักให้ภวินท์

ปกติตัวเธอไม่ใช่คนช่างพูด แต่จะพูดเก่งกับคนที่เธอสนิทด้วยเท่านั้น ซึ่งก็นับนิ้วมือได้ไม่เกิน 5 คน

ภวินท์พอเห็นรอยยิ้มเล็กๆ ของเด็กสาวตรงหน้าที่ส่งให้ เขาก็เริ่มจะทำตัวไม่ถูก นอกจากเผลอจ้องมองใบหน้าเล็กนิ่งค้างอย่างไม่วางตา

“เครื่องดื่มมาพอดี ไม่อนุญาตให้ดื่มน้ำเปล่า เดี๋ยวฉันเลือกให้แกเองลันดา” ณิราเดินกลับมานั่งที่ตัวเองข้างฟ้าลันดา หลังจากที่เดินไปคุยกับเพื่อนอีกโต๊ะด้านข้างกันมา

“แต่ว่า... ลันดาไม่เคยดื่มกลัวจะเมา” ฟ้าลันดาหันหน้าไปทำหน้าอ้อนส่งให้ณิรา ท่าทางน่ารักเป็นกันเอง แถมขี้อ้อนแบบนี้อยู่ในสายตาของภวินท์ตลอด ในใจคิดว่าถ้าเธอทำแบบนี้กับเขาบางจะรู้สึกดีแค่ไหน

“มีฉันอยู่ทั้งคนกลัวอะไร พี่คินก็อยู่” ณิราส่ายหน้าไม่ตามใจ ทั้งที่อายุเท่ากัน แต่ณิรามักลืมตัวว่าตัวเองเป็นพี่สาวของฟ้าลันดาเสมอ

“Pink Lady หวานกลมกล่อมเหมาะกับแกที่สุดลันดา” ณิราที่เป็นเจ้าของวันเกิดในคืนนี้ ยกแก้วเครื่องดื่มสีสวยมาวางตรงหน้าให้ฟ้าลันดา ที่ตอนนี้เจ้าตัวมองแก้วทรงสวยที่ทรงสูงด้วยดวงตาเป็นประกาย

“Pink Lady สีชมพูหวานแหวว รสชาติหวานนุ่มลิ้น มีส่วนผสมของน้ำผลไม้ มีน้ำทับทิม ส้ม มะนาว เหล้าหวานเล็กน้อย รสชาติหวานหอมของน้ำผลไม้ ส่วนมากสาวๆ ชอบกัน” ภวินท์เอ่ยปากอธิบายด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยน แล้วส่งยิ้มละมุนให้ฟ้าลันดา

น้ำสีชมพูอมส้มมีลูกเชอร์รี่วางไว้ที่ปากแก้ว ฟ้าลันดานั่งจ้องมองด้วงดวงตาเป้นมัน ความอยากรู้มีมากกว่า ถ้าเป็นแต่ก่อนเธอคงกลัวเวหาโกรธ

หลังจากวันนั้นเขาก็หายตัวไปเลย ทั้งที่แต่ก่อนยังกลับบ้านใหญ่เกือบทุกสัปดาห์ เวหาคงไม่อยากเจอหน้าเธอแล้วจริง ๆ

ใบหน้าเล็กเริ่มจะเหม่อลอย แล้วจ้องมองน้ำสีชมพูตรงหน้านิ่ง มือเล็กจึงเอื้อมมือไปยกแก้ว Pink lady ขึ้นแตะที่ริมฝีปาก พอรู้รสชาติใบหน้าน้อย ๆ จึงยิ้มหวานออกมาอย่างชอบใจ

ส่วนณิราก็หยิบแก้ว Sex on the beach ขึ้นมาจิบแล้วมองดูเพื่อนโต๊ะข้างๆที่เดินมาคุยด้วย หันมาอีกทีฟ้าลันดาก็ยกแก้วขึ้นดื่มรวดเดียวจนหมด

ณิราตกใจจึงรีบดึงแก้วออกจากมือของยัยลูกแมวอย่างเร็ว

“ใครเขาให้ดื่มหมดแก้วครั้งเดียวกัน เดี๋ยวก็เมาพอดีหรอก พี่ภามด้วยทำไมไม่บอกยัยลันดา”ณิราแย่งแก้วในมือของฟ้าลันดามา ทว่าภวินท์กลับนั่งหัวเราะเบาๆอยู่ด้านข้างอย่างนึกเอ็นดู ฟ้าลันดายิ้มอย่างอายๆภวินท์ที่นั่งอยู่ตรงข้ามเธอ

“ ก็รสชาติหอมหวานดีออก” เสียงเล็กหวานตอบณิราอย่างเบาๆ

แก้มเล็กขาวเริ่มซับสีเลือดแดงปลั่ง คงเป็นเพราะ Pink Lady ที่เจ้าตัวยกหมดแก้วไปเมื่อสักครู่ ภวินท์นั่งมองใบหน้าเล็กที่เขาหลงใหลอย่างเพลิดเพลิน จนตอนนี้ฟ้าลันดาดื่มไปแล้ว 3 แก้ว

“แค่แก้วเดียวเองไม่เมาหรอก น้ำผลไม้มีใครเขาเมากัน”

“โปรดก็คิดว่าพี่ภามจะคอยห้ามยัยลันดา นี่อะไรมานั่งเข้าข้างกันแบบนี้อีก”

ด้วยความเป็นเจ้าของวันเกิดณิราจึงถูกเพื่อนแต่ละโต๊ะลากตัวไปไม่หยุด เธอจึงฝากฝังฟ้าลันดาไว้กับภวินท์ พอเพื่อนคนอื่น ๆ ยกแก้วแอลกอฮอล์ให้เธอก็ไม่เกี่ยง พอดื่มหลายชนิดปะปนกันเยอะเข้า ทำให้ตอนนี้ณิราเริ่มจะทรงตัวไม่อยู่แต่ก็ยังพอมีสติ

ในเวลาเดียวกันทุกการกระทำของฟ้าลันดาอยู่ในสายตาของเวหาตลอดเวล ชายหนุ่มนั่งอยู่บนชั่นสองโนโซนวีไอพีที่อยู่บนชั้น 2 เพียงคนเดียว ร่างสูงพิงพนักโซฟาพลางยกแก้วไวน์แดงขึ้นจิบ

แต่สายตากลับจ้องร่างเล็กของฟ้าลันดานิ่ง ซึ่งตอนนี้ยัยตัวเล็กของเขานั่งอยู่ที่โต๊ะกับผู้ชายสองคน

ทั้งที่อยู่ที่โต๊ะมีวาคินพร้อมกับเพื่อนเขาอยู่ด้วย แต่ใบหน้าเฉยเมยของเวหายังคงเรียบนิ่ง เขาเพียงแค่ชำเลืองมองน้องชายกับเพื่อน ด้วยใบหน้าไม่ยินดียินร้าย

วาคินตกใจแทบสิ้นสติ ตอนเจอพี่ชายฝาแฝดตัวเองเดินเข้ามาภายในร้านด้วยใบหน้าเย็นชา ทำเหมือนว่าตัวเองกำลังเดินเข้าห้องประชุมที่อนาคินทร์กรุ๊ป

“กู.. กูว่าจะไปดู ข้างล่างดีว่าว่ะเผื่อ น้องฟ้าโปรดต้องการอะไรเพิ่ม” วิลพูดขึ้นกว่าเขาจะรวบรวมความกล้าพูดขึ้นนั้น เหงื่อก็ซึมออกมาตามฝ่ามือและไรผมเต็มไปหมด

“กู... ก็ว่างั้นแหละ เราไปข้างล่างดีกว่า” ซุนรีบลุกตามวิล

“ กู.. ก็” วาคินกำลังตะเอ่ยปากพูดประโยคต่อไปแต่กลับถูก เพื่อนอีกสามคนรีบตะโกนขึ้นพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

“ไม่ต้อง! / ไม่ต้อง! / ไม่ต้อง!” วิลและซุนพูดขึ้นพร้อมกัน วาคินได้แต่มองตามหลังเพื่อนไปเหมือนจะร้องไห้ เวหายกขาขึ้นไขว่ห้างแล้วหันหน้ามาทางวาคินก่อนจะพูดขึ้น

“ช่วงนี้ลันดาทำดีมากเลยนะ ว่าแต่ช่วงนี้ที่พูลวิลล่ามีปัญหาหรอ กูเห็นข่าวเต็มโซเซียลไปหมด”

“นึกว่าจะไม่สนใจเสียอีก” พอมันเอ่ยปากพูดที เหมือนมันถือมีดพร้อมฟันมาตรงหน้าเขาเต็มแรงไม่มียั้งเสียอย่งนั้น

“ใครว่าล่ะพี่มึงกู เป็นห่วงมึงนะ อย่าหักโหมจนล้มป่วยเอา” วาคินหัวเราะแก้เก้อ

 

&&&__&&&

เอาตอนใหม่แล้วนะคะ ขอให้มีความสุขในการอ่านนะคะ เจอกันพรุ่งนี้นะคะ