ตอนที่ 2

"ใครบอกกูว่าใจดีวะ โหดชิบหาย" เสียงผู้ชายข้างๆฉันเองแหละมันบ่นเบาๆ ฉันก็คิดเหมือนมันนั่นแหละมาแค่เสียงเล่นซะขนลุกเลยจะโหดไปไหนวะ อยากเห็นหน้าจริงๆ พี่ว๊ากก็เหมือนเดิมๆที่เคยดูตามยูทูป ตัวดำๆหน้าโหดๆ ส่วนมากคนใต้ครึ่งนึงแหละ จริงค่ะคณะฉันนี่มองไปแต่ละคนคนใต้ทั้งนั้น ดำๆโหดๆทั้งนั้น บางคนแต่ปีหนึ่งนะยังไว้หมวดมาซะกูนี่นึกว่าซ่องโจร

"เงยหน้าครับ" หลังคำสั่งเงยหน้าเสียงคุยดังลั่นสนั่นหวั่นไหว ดังลั่นลานเกียร์เลยค่ะ แต่ฉันนี่อึ้งเซอร์ไพรส์มากกู พี่ว๊ากยืนเรียงแถวหน้ากระดาน5คน แต่ละคนโคตรหล่อ หล่อหัวหายควายล้มเลย แต่ดันไปสบตาพี่ว๊ากคนนึงอยู่ตรงกลางเด่นสุดหล่อสุด สูงสุดค่ะ แต่...ฉันเห็นเขายิ้มร้ายมุมปากด้วย ลาออกทันมั้ยเนี่ยกู  ชีวิตเด็กมหาลัยของฉันคงไม่สงบสุขแล้วแหละ แต่กลัวหรอป่าวแค่ไม่อยากเจอหน้า

"หล่อชิบหายเลยมึง" แอนนา

"หล่อใจละลายทุกคนเลยว่ะ" ฤทัย

"คนไหนที่ว๊ากเมื่อกี้วะเสียงโคตรโหด" แอนนา

"แต่ถ้าหล่อกันขนาดนี้กูยอมคนไหนก็ได้กูยอม" ฤทัย

"อิดอกอึ้งเลยไงวะคนไหนมึง คนกลางเนี่ยงานดีสุดเลยมึง" ฤทัย

ฉันอยากจะบอกให้ตายกูก็ไม่เอาคนกลางกูเกลียดมันแต่มันพูดไม่ได้ไงล่ะ

"เงียบ!!!" เสียงไอผู้ชายคนกลางที่ยัยฤทัยบอกว่าหล่อนักหล่อหนาไงล่ะ เสียงแมร่งจะดังไปไหนวะ นี่ไม่ต้องใช้ไมค์เหมือนคนอื่นๆเลยนะ ไม่กลัวเจ็บคอไงวะ

"ผมสั่งคุณเงยหน้าครับ ผมไม่ได้สั่งให้พวกคุณคุยกันครับ" แมร่งจะเสียงโหดขนาดนี้พี่มึงไม่ต้องพูดครับก็ได้นะ

"ลุกนั่ง20ปฎิบัติ" เชี้ยกูทำอะไรผิดวะ คุยกันก็ไม่ได้หรอ ฉันมองพี่ว๊ากตาขวางเลย เหมือนพี่ว๊ากจะรู้ตัวมันมองกลับด้วยยิ้มเยาะฉันรู้สึกได้ นี่แกล้งกันใช่มั้ย

"โห/โอย"

"ตอนนี้ผมใหญ่ที่สุด ผมสั่งคำไหนคำนั้นห้ามเถียงห้ามปฎิเสธ พวกคุณมีหน้าที่แค่ทำตามคำสั่งผมเท่านั้นครับ ทราบ"

"ทราบ/ทราบ"

"พวกคุณไม่มีมารยาทกันเลยหรือไงครับ หางเสียงไปไหนครับ พวกผมเป็นรุ่นพี่พวกคุณนะครับ ทราบ" คนอะไรโหดไปนะตอนเด็กๆแม่ให้กินน้ำตาลเป็นอาหารไงวะดุจัง

"ทราบครับ/ทราบค่ะ" เสียงเบาแบบไม่เต็มใจเลยฉันก็หนี่งในไม่เต็มใจนั่นแหละเสียงก็ดังบ่นไรนักหนาไม่เจ็บคอหรือไงพูดอยู่คนเดียวนั่นแหละ

"ไม่กินข้าวกันมาหรือไงครับ มีแรงแค่นี้เองหรอ" เสียงแมร่งจะดังไปไหนวะขอให้เส้นเสียงพี่มันพังขอให้คอเจ็บ ขอให้พูดไม่มีเสียงอีกเดือนนึง ไม่ๆ สองเดือน สามเดือนไปเลยดีกว่า

"ทราบครับ/ทราบค่ะ" เสียงตอบดังลั่นตามที่พี่ว๊ากมันต้องการ พี่มันจะรู้มั้ยเนี่ยว่าที่ฉันเสียงดังเนี่ยไม่ได้กลัวแต่ประชดล้วนๆ

"ลุกนั่ง50ปฎิบัติ"

1 2 3......20 มีคนล้ม

"เริ่มใหม่" พอมีคนล้มพี่ว๊ากก็สั่งเริ่มใหม่

1 2 3 4 5 ........35 มีคนล้มทั้งแถบเลย

"เริ่มใหม่" พอมีคนล้มพี่ว๊ากมันก็สั่งเริ่มใหม่ กว่าจะครบได้ฉันลุกนั่งเริ่มใหม่อยู่5รอบ ขานี่ไม่มีแรงเลย

"ตลอดการรับน้อง 1 เดือนครึ่ง ผมทั้ง 5 คนจะเป็นพี่ว๊ากคอยดูแลพวกคุณ"

"ผมน้ำนิ่งเฮดว๊ากครับ" ไอคนกลางที่ว่าหล่อนักหล่อหนาไงเนี่ย

"ผมเท็นรองเฮดว๊ากครับ" คนนี้ก็หล่องานดี

"ผมไฟพี่ว๊ากครับ"

"ผมเจเจพี่ว๊ากครับ"

"ผมคอปเตอร์พี่ว๊ากครับ"

พี่ว๊ากหล่อทุกคนเลยแต่ทำไมโหดจังวะดูโหดทุกคนเลยจริงๆ และก็หล่องานดีทุกคนจริงๆนั่นแหละ

"ตอนนี้พวกผมยังไม่รับพวกคุณเป็นรุ่นน้องจนกว่าพวกคุณจะพิสูจน์ให้เห็นว่าพวกคุณเหมาะสมจะเป็นรุ่นน้องที่ดี เคารพรุ่นพี่ มีใจสามัคคีกันพอที่พวกผมสมควรรับพวกคุณมั้ย" เชี้ยนี่ฉันต้องเจอหน้าพวกมันอีก1เดือนครึ่งหรอเนี่ย ทำไมการรับน้องมันยาวนานจังวะเนี่ย

"สวัสดีครับน้องๆ ผมจะพูดถึงกฎระเบียบ..........." พี่เท็นรองว๊ากพูดสาธยายไปเรื่อยสลับกันพี่ว๊ากอีก3คน พูดไรกันบ้างก็ไม่รู้จเยอะว่ะจำไม่หมด แต่พวกนี้ยังคงความโหดเหมือนเดิมแต่น้อยกว่าเฮดนิดนึงย้ำว่านิดเดียวจริงๆนะคะ

"พวกมึงเห็นน้องโรสมั้ยน่ารักชิบ" ไอเจเจ

"ใครดีใครได้นะโว้ย" ไอเท็น

"สัสเท็นแย่งกูอีกแล้วนะมึง" ไอเจเจ

"แต่เพื่อนน้องเขาก็แจ่มนะโว้ยน้องฤทัยอะ หวานๆน่าจะจบไม่ยากว่ะ"ไฟ

"ควาย มึงไม่เคยได้ยินหรอเงียบๆฟาดเรียบน่ะ" ไอเจเจ

"น้องแอนนาก็สวยนะโว้ย ของกูใครห้ามแย่ง" ไอคอปเตอร์มันจองคนแรกเลยชัดเจนดีแต่เชื่อผมมันจองทุกวันจองแมร่งทุกคนน่ะไม่รู้ทุกวันนี้มันมีจองกี่ร้อยจองแล้ว

ตอนนี้รับน้องวันแรกจบไปนานแล้วครับ น้องๆต่างแยกย้ายกันกลับบ้าน บางคนก็นั่งพักกันก่อนผมแค่เบาๆเองนะเห็นว่าเป็นวันแรก แค่ลุกนั่ง 50 วิ่งรอบลานเกียร์15 รอบเอง