ตอนที่ 3

ตอนนี้ผมกำลังจะกลับคอนโดกันครับ พวกผมอยู่กันคนละคอนโดแต่วันนี้พวกมันคุยกันจะไปกินเหล้ากันที่คอนโดผม

"เฮ้ย นั่นน้องโรสนี่หว่าไปทำไรตรงนั้นวะ" ผมมองตามที่ไอเท็นพูด มันน่าแปลกใช่มั้ยล่ะ ผู้หญิงตัวเล็กๆ คนเดียวไปทำไรตรงท่อระบายน้ำแมร่งทำท่าจะงัดฝาท่อซะงั้นแหละ พวกผมเดินไปหา

"น้อง น้องทำอะไรน่ะ" ไอเจเจถาม น้องโรสของมันหันมามองยิ้มให้มัน

"พวกพี่ช่วยเปิดฝาท่อให้หน่อยได้มั้ยคะ"'ให้ช่วยไม่เกรงใจกันเลยยัยเตี้ยเนี่ย

"เปิดทำไมอะครับน้อง" ไอเท็นถาม

"กระเป๋าหนูตกไปอะพี่ ทั้งกุญแจรถกระเป๋าตังโทรศัพท์อยู่ในนั้นหมดเลย" น้องโรสของไอเจเจกับไอเท็นพูดเสียงเศร้า หน้าเศร้าเลยครับ

"ฮะ!!!!!" ไอเพื่อนทั้ง4ของผมประสานเสียกันเลยครับ ตกใจดิครับคนอะไรทำกระเป๋าตกท่อระบายน้ำ ผมก็ตกใจนะแต่ตกใจเงียบๆดีกว่าไม่รู้จะเสียงดังไปทำไม

พวกผมเดินไปชะโงกดูท่อระบายน้ำ เห็นกระเป๋าแบนๆเล็กๆ สีขาว แต่ราคาไมเล็กจมอยู่ในน้ำ มีแค่ปลายกระเป๋าโผล่ออกมานิดเดียว

"โห น้องแบบนี้ไม่ต้องเปิดหรอกครับ เอามาก็ใช้ไม่ได้แล้ว" ไอไฟพูด อันนี้ผมเห็นด้วยกับมันครับ

"โง่" ผมพูดเองแหละ น้องโรสของไอเจเจกะไอเท็นนี่หันควับเลยครับ ก็มันโงจริงๆนี่น่า คนบ้าอะไรทำกระเป๋าตกท่อระบายน้ำทางเดินเยอะแยะมีไม่เดิน

"นี่นายจะไม่ช่วยก็ไม่ต้องมาด่ากัน" สวนทันควันเลยครับ

"หรือไม่จริง คนดีๆเขาไม่โง่ทำกระเป๋าตกท่อกันแบบนี้หรอกว่ะ" ผม

"ไอนิ่งมึงไปว่าน้องเขาทำไมวะ" ไอเจเจถาม ผมจะหยุดแล้วนะ แต่พอได้ยินประโยคต่อจากนี้ผมนี่ขึ้นดิครับอะไรก็หยุดไม่อยู่แล้ว

"เงียบไปเลยไม่ช่วยอย่าเห่า" อ้าวยัยเตี้ยด่าผม

"เห้ย!!! ด่ากันงี้เลยหรอวะยัยเตี้ย ฉันรุ่นพี่เธอนะเคารพกันบ้าง"

"คำก็เตี้ยสองคำก็เตี้ย ฉันไปเตี้ยวบนหัวนายไงไอโย่ง ไอยีราฟ ไอเปรต ไอเสาไฟฟ้าฉันเลือกเคารพคนเป็นหรอกนะ" แมร่งสะบัดหน้าหนีผม คอหักแล้วมั้ง

"เฮ้ย!! มีไรกันวะ" เสียงใครไม่รู้มาจากข้างหลัง เสียงคุ้นๆ ผมหันไปดู

"เฮียราฟ" เฮียราฟรุ่นพี่ปีสี่พวกผมเองแหละเดินมาจากไหนวะ

"หวัดดีเฮียราฟ"

"เออ หวัดดี" พวกเพื่อนผมหวัดดีเฮียเขา เฮียก็พยักหน้ายิ้มรับกันไป ก่อนหันไปมองยัยเตี้ย

"เป็นไรหมวย" เฮียราฟหันไปทักยัยเตี้ยน้องโรสของไอเจเจ แต่ยัยเตี้ยเนี่ยเป็นน้องสาวของเฮียราฟเขานั่นแหละ

"กระเป๋าตกท่อ" เธอตอบหน้ามุ่ย หน้ารักตายแหละ

"ฮะ!!!! ฮ่าๆ " เฮียราฟตกใจ แล้วก็หัวเราะลั่นเลยครับ

"เฮีย!!!!" ดูดูยัยเตี้ยตวาดพี่ชายครับ

"เออ ไม่ขำแล้ว แต่เฮียรีบว่ะนัดเมียไว้ ให้ไอนิ่งไปส่งแล้วกันนะ" อ้าวไมมาลงที่กูวะ กูอยู่ของกูเฉยๆแล้วนะ ไอเพื่อนๆทั้ง4ก็มองหน้าผมนิ่งเลยทีนี้

"ไม่!! เฮียขอตังหมวยหน่อยนะจะนั่งแท็กซี่กลับ" เสียงแข็งเลยครับยัยเตี้ย ก็ดีแล้วไม่ได้อยากไปหรอก

"เฮ้ยไม่ได้ ไอนิ่งก็อยู่ ก็ให้มันไปส่งดิวะให้มันพาแวะซื้อโทรศัพท์ใหม่ให้ด้วยเลย ป๋า ม๊าจะได้ไม่เป็นห่วง เดี๋ยวเฮียโทรบอกม๊าให้" เฮียราฟแกพูดไปมือก็กดโทรศัพท์ไปครับ

"ม๊ากระเป๋าหมวยตกท่อระบายน้ำ ผมให้ไอนิ่งไปส่งนะครับ ม๊าโทรหาไอนิ่งเลยผมออกมาแล้วครับ" พูดเองเออเองเสร็จเลยครับเฮียราฟ เปิดโอกาสให้ผมปฎิเสธบ้างได้มั้ย

สรุป นี่คือผมต้องพายัยเตี้ยนี่ไปซื้อโทรศัพท์อีกหรอวะ ไมมาลงที่ผมวะแล้วคือผมต้องจ่ายใช่มั้ยเนี่ย

"แล้วทำไมเฮียไม่บอกว่าไอโย่งเรียนอยู่นี่" อ้าวนี่อย่าบอกนะว่ายัยนี่ไม่รู้ว่าผมเรียนที่นี่ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่ายัยนี่จะมาเรียนที่นี่คณะเดียวกะผมอีกด้วยเห็นทีแรกเซอร์ไพรส์เหมือนกัน

"เอ้า!! เฮียนึกว่าหมวยรู้ เฮ้ย!! เฮียไปแล้วนะ ไอนิ่งฝากด้วยนะถึงบ้านแล้วโทรบอกด้วยนะโว้ย" อ้าวเฮ้ย เฮียราฟมองนาฬิกาก็รีบวิ่งไปเลยกลัวเมียขนาดนั้นเลยหรอวะ

แต่เมียแกสวยนะผมเคยเจอเรียนหมอที่เดียวกะเจ้เรนนี่น้องสาวฝาแฝดเฮียแกนั่นแหละ บ้านนี้เขามีลูก3คน เฮียราฟกะเจ้เรนนี่เป็นฝาแฝดกัน เฮียเรียนวิศวะ เจ้เรียนหมอ แล้วก็ยัยโรสเตี้ยนี่แหละ เรียนวิศวะเหมือนพี่ชาย

เฮ้ยทำไมผมรู้เรื่องบ้านนี้เยอะจัง ทำไมน่ะหรอผมเพิ่งรู้เมื่อ3อาทิตย์ที่แล้วเองนะ อยู่ดีๆ ป๊า ม๊าผม ก็บอกว่าให้ผมขับรถพาธุระหน่อยพอไปได้ครึ่งทางท่านก็บอกว่าพวกเรากำลังจะไปบ้านคู่หมั้นลูกชาย

เชี้ยผมนี่ตกใจรถส่ายเบรคหัวทิ่มเลยครับคู่หมั้นใครวะ ผมลูกคนเดียวก็ต้องเป็นของผมดิ แล้วผมไปหมั้นกับใครตอนไหนเนี่ย แฟนก็ยังไม่เคยมีเลย

ไปถึงก็เจอยัยเตี้ยนี่นั่งหน้ามุ่ยบอกบุญไม่รับอยู่เลยครับ สรุปเลยนะคือป๊า ม๊าผมกับป๊า ม๊า ยัยเตี้ยเนี่ยทำธุรกิจร่วมกันมานานจนเป็นเพื่อนกันและก็คุยกันไว้หลายปีแล้วยกสินสอดทองหมั้นให้กับบ้านยัยเตี้ยนี่มาหลายปีแล้วด้วย

วันนี้เห็นว่ายัยเตี้ยโตแล้วเลยมาแนะนำให้รู้จักกันว่านี่คือคู่หมั้น ฝากฝังให้ผมดูแล ถามว่าผมเต็มใจมั้ย ป่าวเลยครับ หน้ายังไม่อยากจะมองเลยหลังจากวันนั้นผมยังไม่เคยเจอยัยเตี้ยนี่อีกเลยจนวันนี้แหละครับ ย้อนอดีตนานแล้วเอาปัจจุบันดีกว่าครับ