5 : คืนดวงตา

Chapter 5

‘คืนดวงตา’

"เรือนนอนข้าเอง"

คำพูดของอู๋เซียนลี่มันทำให้เจียงซิงเยี่ยนรีบลุกขึ้นยืนในทันทีเพราะไม่คิดว่านางจะพาเขาเข้ามาในเรือนนอน ยังไงเสียเขาก็เป็นบุรุษ สตรีกับบุรุษไม่ควรอยู่ด้วยกันสองต่อสองในห้องเช่นนี้

"ข้าว่ามันไม่เหมาะนัก ข้าขอตัวก่อนขอรับ"

"ไม่เหมาะอันใด?" นางรีบคว้าแขนของเขาเอาไว้

"บุรุษกับสตรีไม่ควรอยู่ด้วยกันลำพัง" เขาพยายามดึงแขนกลับแต่อู๋เซียนลี่ก็จับเอาไว้แน่นกว่าเดิมก่อนจะกระชากเขาเข้าหาจนเขาต้องรั้งตัวเอาไว้ก่อน

"ทะ… ท่านหญิง" เขาร้องเรียกอีกฝ่ายที่ยังคงจับแขนเขาไม่ปล่อย

"ดูแขนเจ้าสิมีแต่รอยแผลเป็น ข้าทำหรือ?" นางลูบมือไปตามรอยแผลเป็นบนแขนของเขา

เขารีบดึงแขนกลับในทันทีก่อนจะทำท่าจะหันตัวเดินหนีออกจากเรือนจนอู๋เซียนลี่ต้องใช้พลังสกัดเขาเอาไว้ นางดันบานประตูให้ปิดลงพร้อมลงดาลก่อนจะพุ่งตัวเข้ามาหาชายหนุ่มแล้วใช้นิ้วจิ้มสกัดจุดของเขาตามที่ได้อ่านมาในตำราฝึกยุทธ์

เจียงซิงเยี่ยนพยายามจะขยับตัวแต่ก็ทำไม่ได้เพราะเขาถูกสกัดจุดเสียแล้ว ว่ากันตามตรงพลังของเขาน้อยกว่าอู๋เซียนลี่จึงไม่สามารถคลายจุดเหล่านั้นได้ ได้แต่ยืนนิ่งแข็งทื่อขยับไม่ได้อยู่แบบนั้น แม้แต่พูดยังพูดไม่ได้ด้วยซ้ำไป

"ข้าก็ใช้ได้นะเนี่ย" อู๋เซียนลี่ยิ้มร่ายามใช้วิชาสกัดจุดได้สำเร็จ ความรู้สึกเหมือนเด็กเพิ่งหัดเขียนหนังสือเลยทั้งที่ความจริงร่างกายนี้อยู่ในขั้นตี้เซียน แต่นางกลับใช้พลังได้ไม่เต็มที่เพราะใช้ไม่เป็นเลย

หญิงสาวรีบหันไปยังชั้นวางของก่อนจะคว้ากล่องไม้ดวงตาของเจียงซิงเยี่ยนมา นางเดินกลับมายืนตรงหน้าของเขาก่อนจะถอนหายใจออกมาเล็กน้อยแล้วคลายจุดให้จนอีกฝ่ายขยับได้ "เจ้าอยู่เฉย ๆ ห้ามขยับไปไหน ห้ามถามด้วย"

นางค่อย ๆ เอื้อมมือที่สั่นเทาของตัวเองขึ้นไปยังผ้าสีแดงที่ปิดตาของเขาอยู่ เมื่อเปิดออกก็เห็นว่ามันไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด เปลือกตาของเขาปิดลงมาแนบสนิทจึงค่อย ๆ เอื้อมมือขึ้นไปลูบอย่างแผ่วเบาแต่มันกลับทำให้เจียงซิงเยี่ยนสะดุ้งเฮือก ก้าวถอยหลังหนีนางด้วยความหวาดระแวงจนล้มก้นจ้ำเบ้าไปกับพื้น

"เจียงซิงเยี่ยนระวัง!" นางรีบใช้พลังดันชั้นวางของที่กำลังจะล้มทับเจียงซิงเยี่ยนเอาไว้ แล้วใช้อีกมือปล่อยพลังไปดึงตัวเขาออกมา

"อึก!" ร่างสูงถูกดึงออกมาจากชั้นวางของก่อนจะล้มกลิ้งไปกับพื้นตามมาด้วยเสียงโครมครามของชั้นทั้งชั้นที่หล่นลงมาจนข้าวของกระจัดกระจายไปทั่วห้อง เสียหายไปไม่น้อยเหมือนกัน

"ท่านหญิง ท่านเป็นอันใดหรือไม่ขอรับ?" เจียงซิงเยี่ยนรีบคลานเข้ามาหาอู๋เซียนลี่ในทันที

"เจ้าต่างหากเป็นอันใดหรือไม่ บาดเจ็บตรงไหนไหม?" นางรีบหันไปดูเขามองไปทั่วร่างกายของชายหนุ่มเพื่อสำรวจหาร่องรอยบาดเจ็บ

"ไม่ขอรับ ข้าไม่เป็นอันใด"

"แล้วไยเจ้าถอยหนีข้าเช่นนั้นเล่า?"

"ขะ… ข้าเพียงตกใจที่ท่านจับดวงตาข้า ภาพเก่า ๆ มันย้อนให้นึกถึงขอรับ"

ท่าทางของเจียงซิงเยี่ยนดูหวาดกลัวจริง ๆ ใบหน้าของเขาชุ่มไปด้วยเหงื่อจนน่าสงสาร อู๋เซียนลี่อดไม่ได้ที่จะสงสารเขาเลยค่อย ๆ เลื่อนมือไปลูบแก้มหนาแผ่วเบาอย่างอ่อนโยน "ไม่เป็นไรนะ ข้าจะไม่ทำอันใดเจ้าหรอก อย่ากลัวข้าเลย"

เจียงซิงเยี่ยนนึกย้อนไปถึงวันที่โดนควักลูกตาด้วยสองมือที่กำลังจับแก้มของเขาอยู่ตอนนี้ สัมผัสมันอ่อนโยนแตกต่างจากตอนนั้นสิ้นเชิง ยามนั้นเขาทั้งขอร้องอ้อนวอนแต่นางก็ไม่สนใจ สกัดจุดของเขาจนขยับไม่ได้แล้วจัดการควักดวงตาออกทั้งที่เขายังมีสติครบถ้วนรับรู้ทุกอย่างแต่ไม่สามารถขยับร่างกายได้เลย มันเจ็บปวดจนเขาแทบขาดใจตาย ตอนนั้นไม่รู้ว่าช่วงเวลาแห่งความทุกข์ทรมานมันจบลงตอนไหนเพราะเขาหมดสติไปเสียก่อน ฟื้นขึ้นมาก็กลายเป็นคนตาบอดไปเสียแล้ว

"ข้าจะคืนดวงตาให้เจ้า"

"ทะ… ท่านพูดจริงหรือขอรับ?"

"ใช่"

"แต่พลังหยางในตัวท่านยังไม่สมบูรณ์ถ้าทำเช่นนั้นอาจจะทำให้ท่านยิ่งบาดเจ็บนะขอรับ"

"ช่างเถิด ข้าไม่สนใจ ไว้ข้าค่อยปิดด่านบำเพ็ญตนก็ได้"

เจียงซิงเยี่ยนรู้ดีว่าถ้าอู๋เซียนลี่ใช้พลังรักษาดวงตาของเขา จะทำให้ภายในของนางยิ่งบาดเจ็บเพราะพลังหยางยังไม่สมบูรณ์ อาการบาดเจ็บก่อนหน้านี้สร้างพิษภายในตัวนาง แต่ยังไม่ได้รับการขับออกมาทำให้ลมปราณยังไม่คงที่ ตอนนี้อู๋เจียกำลังเดินทางไปคุนหลุนซานเพื่อขอโอสถทิพย์มาขับพิษในกายของนางออก แต่การหลอมโอสถต้องใช้เวลาคงอีกหลายราตรีกว่าจะกลับมา

"นั่งเฉย ๆ นะ" อู๋เซียนลี่จับใบหน้าของเจียงซิงเยี่ยนให้หันมาสบตากันก่อนจะหันไปเปิดกล่องไม้แล้วรวบรวมสมาธิของตนเอง ตั้งจิตว่าจะคืนดวงตาให้กับเขาแล้วใช้พลังของตนหล่อหลอมไปที่ดวงตาจนมันลอยขึ้นมาจากกล่องไม้มุ่งตรงกลับไปยังเจ้าของที่แท้จริง แสงสว่างปรากฏขึ้นวูบหนึ่งก่อนจะดับลง

เจียงซิงเยี่ยนสัมผัสได้ถึงดวงตาของเขาที่ตอนนี้มันไม่ว่างเปล่าอีกแล้ว เขาสัมผัสได้ถึงแสงสว่างเบื้องหน้าจนต้องค่อย ๆ ลืมตาขึ้น ภาพเบื้องหน้าปรากฏขึ้นเลือนรางและค่อย ๆ ชัดเจนขึ้น สิ่งแรกที่เขาอยากมองคือดวงหน้าอันงดงามของอู๋เซียนลี่ ไม่ได้เห็นมานานแต่ยังคงงดงามเหมือนเดิมเลย งดงามไม่เสื่อมคลายลงสักนิด

"เจ้าเห็นข้าหรือไม่ เจ้าเห็นแล้วสินะ ดีจัง" นางกล่าวด้วยรอยยิ้มอย่างมีความสุขก่อนจะกระอักเลือดออกมากองโต

"อึก!"

"ท่านหญิง!"

อู๋เซียนลี่กระอักเลือดกองโตออกมาก่อนที่ร่างกายจะทรุดลงไปนอนกับพื้น บิดเร้าด้วยความเจ็บปวดทรมานเส้นเลือดสีดำปรากฏขึ้นบนร่างกายจากพิษจิ้งจอกภายในตัวที่มันกำลังกัดกินนางจากภายในจนน้ำตาไหลพรั่งพรูออกมา นางเอื้อมมือขึ้นไปหมายจะจับแขนของเจียงซิงเยี่ยนแต่ภาพตรงหน้าก็พร่ามัวขึ้นเรื่อย ๆ และภาพสุดท้ายที่นางเห็นคือรอยยิ้มของเขา

นี่เจียงซิงเยี่ยนกำลังยิ้มหรือ?