4.1 : ห้วงฝันอู๋เซียนลี่

แสงตะวันสาดส่องลงมาบนพื้นหิมะสีขาวแต่ก็ไม่ได้ทำให้อากาศอุ่นขึ้นแม้แต่น้อย ยอดเขาไป๋เซี่ยยังคงหนาวเย็นคล้ายจะแช่แข็งคนได้เหมือนเดิมก็คงมีแต่ยอดเซียนอย่างอู๋เซียนลี่ที่อาศัยอยู่ได้ เจ้าของยอดเขาในชุดสีแดงตัดกับสีของหิมะขาวเดินออกมายังด้านนอกตั้งแต่เช้าเพราะเมื่อคืนฝันร้ายเสียจนนอนไม่หลับทั้งคืนสุดท้ายวันนี้เลยว่าจะออกมาสำรวจรอบ ๆ เสียหน่อย

นางเดินออกมายังลานกว้างที่เคยเป็นสถานที่ที่เจียงซิงเยี่ยนถูกตีในฝันก่อนจะหันไปหยิบธนูขึ้นมายิง ดวงตาคู่สวยจับจ้องเป้าใหญ่ตรงหน้าขณะที่มือก็ดึงลูกธนูเอาไว้เมื่อได้จังหวะก็ปล่อยให้ลูกธนูพุ่งปักไปที่เป้าแต่เหมือนไม่เป็นดั่งใจหวังเพราะลูกธนูดันแฉลบพลาดเป้าไปปักที่พื้นด้านหลังแทน นางพยายามยิงไปหลายดอกผลก็ออกมาตามเดิมคือพลาดทุกเป้าประหนึ่งว่าที่พื้นมีแม่เหล็กดูดเอาไว้จนมันไปปักรวมกันอยู่ตรงนั้นทุกดอกแทน

"ให้ตายสิยิงธนูยังพลาด แล้วข้าจะสู้กับปีศาจได้หรือ เกิดนางจิ้งจอกคู่แค้นเก่าบุกมา คนแบบข้าที่สกิลการต่อสู้ติดลบจะเอาอะไรไปสู้ได้"

นางโยนธนูในมือทิ้งก่อนจะเดินเตะหิมะไปเรื่อยอย่างไม่มีสิ่งใดจะทำ นางไม่มีลูกศิษย์ให้สอนสั่งเคยถามอู๋เจียอีกฝ่ายบอกว่าเพราะนางไม่ชอบดูแลใคร ชอบอยู่สันโดษมากกว่าจึงไม่มีลูกศิษย์เช่นเซียนคนอื่น ก็เลยกลายเป็นว่าพอนางที่เป็นคนชอบพูดชอบคุยมาอยู่ในร่างนี้เลยไม่มีอะไรทำ มิหนำซ้ำยังต้องพยายามเก็บกดความรู้สึกอีกต่างหาก ต้องพยายามทำตัวเป็นอาลี่คนเก่าที่นิสัยตรงกันข้ามกับนางทุกอย่างอีก

การสวมหน้ากากเป็นคนอื่นมันไม่ง่ายเลย

"อ๊ะ! ว้าย!" เพราะมัวแต่คิดอะไรเพลิน ๆ จึงไม่ทันได้มองตรงหน้าสุดท้ายก็เดินชนเข้ากับใครบางคนเข้าอย่างจังจนเซหงายหลังจะล้มแต่ก็ถูกวงแขนใหญ่คว้าเอาไว้เสียก่อนพร้อมดึงตัวนางเข้าหาจนใบหน้าทิ่มเข้าไปในอกกว้างเต็มแรง

"ท่านหญิง ท่านเป็นอันใดหรือไม่ขอรับ?"

เสียงที่คุ้นเคยมันทำให้อู๋เซียนลี่ต้องรีบเงยหน้ามองเมื่อเห็นว่าเป็นเจียงซิงเยี่ยนก็ตกใจรีบผละตัวถอยออกมาในทันทีพร้อมผลักเขาออกไปด้วย

"มะ… ไม่เป็นอันใด"

"แน่ใจหรือว่าท่านมิเจ็บตรงไหน?"

"นะ… แน่ใจสิ นี่ตัวของข้า ข้าย่อมรู้ว่าเจ็บหรือไม่เจ็บ"

"ถ้าเช่นนั้นข้าต้องขออภัยด้วยที่เดินชนท่านขอรับ" เขายกมือขึ้นประสานกันพร้อมก้มหัวลงอย่างนอบน้อม

ข้าต่างหากที่เดินชนเจ้า

"ช่างเถิด แล้วนี่เจ้าจะไปไหน อากาศวันนี้หนาวนักไม่ควรออกมาเดินเช่นนี้เดี๋ยวจะเจ็บไข้เอาได้"

"ข้าจะออกไปหาไม้มาทำฟืนขอรับ"

"หาไม้หรือ กลางพายุหิมะเช่นนี้หรือ?"

"มันเป็นหน้าที่ของข้าขอรับ"

"อย่าบอกนะว่าข้าสั่งเจ้าอีก?"

"ขอรับ ท่านสั่งว่าถ้าวันไหนมีพายุหิมะให้ข้าออกไปหาไม้มาทำฟืนขอรับ วันนี้ข้าจึงต้องออกไป"

ข้าอยากจะเชือดคอตาย!

อู๋เซียนลี่ไยเจ้าโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้กะจะให้เขาตายกลางพายุหิมะหรือยังไงกันถึงได้ออกคำสั่งวิปริตบิดเบี้ยวเช่นนี้ออกมา จะใจร้ายก็ทำไม่ลงเพราะงั้นวันนี้ขอ OOC แล้วกันนะ สารภาพว่าไล่เขาออกไปหาไม้ข้างนอกนั้นไม่ได้จริง ๆ สุดท้ายเลยเลือกจะคว้าข้อมือของอีกฝ่ายเอาไว้

"เจ้าไม่ต้องออกไป มากับข้า"

"จะไปไหนหรือขอรับ?"

"ไม่ต้องถามตามมาก็พอแล้ว"

นางดึงแขนของเจียงซิงเยี่ยนให้เดินตามมาช้า ๆ เพราะเขาตาบอดกลัวว่าดึงแรงไปจะทำเขาล้มหน้าคะมำเอาเดี๋ยวใบหน้าหล่อเหลาจะเป็นรอยหมด ถึงแม้ตอนนี้จะเป็นแผลเป็นบางส่วนไปแล้วก็เถอะ แต่ไว้รอพลังนางกลับมาเหมือนเดิมก่อนจะช่วยซ่อมแซมลบเลือนรอยแผลเป็นบนกายของเขาให้หมดทุกส่วนเลย

"ที่นี่ที่ไหนขอรับ?" เจียงซิงเยี่ยนถามเมื่อถูกจับให้นั่งลงบนพื้น เบื้องหน้ามีโต๊ะอยู่เพราะเขากำลังวางมือจับลงบนถ้วยชา

"เรือนนอนข้าเอง"