All Chapters of พี่สาวเจ้าหาใช่คนร้ายกาจเสียหน่อย: Chapter 1 - Chapter 10

นับตั้งแต่วันที่ 'อู๋เซียนลี่' ลืมตาตื่นขึ้นมาในร่างของใครก็ไม่รู้ รู้แค่ว่าชื่อแซ่เดียวกับนางอย่างน่าอัศจรรย์ใจก็ผ่านมาแล้วสามราตรีที่นางเอาแต่นอนเป็นผักอยู่บนตั่งเตียงใหญ่เพื่อคิดทบทวนในเรื่องต่าง ๆ ที่ผ่านมาทั้งหมด ทั้งเรื่องเล่าต่าง ๆ ที่อู๋เจียบอก เอาทุก ๆ อย่างมาเรียงต่อกันจนเริ่มจะเข้าใจขึ้นมาบ้างแล้วเดิมทีเจ้าของร่างนี้ได้รับบาดเจ็บสาหัสจากการต่อสู้ อาการเป็นตายเท่ากัน ถ้าฟื้นก็รอด ถ้าไม่ฟื้นก็ตาย ไม่ต้องเดาเลยว่าเจ้าของร่างตัวจริงไปไหนเพราะตายแล้วแน่นอน ในเมื่อคนที่ฟื้นขึ้นมามันคือเธอ นี่ก็นอนรอมาสามวันแล้ววิญญาณของเจ้าของร่างที่แท้จริงยังไม่ปรากฏตัวให้เห็นเลย"เดี๋ยวข้าจะรออีกหนึ่งสัปดาห์ ถ้าเจ้ายังไม่โผล่มาทวงร่างคืน ข้าจะถือว่าร่างนี้ตกเป็นของข้าโดยสมบูรณ์แล้วนะ เกิดข้าพาร่างกายเจ้าไปปู้ยี่ปู้ยำ กระทำเรื่องเสื่อมเสียก็อย่ามากล่าวโทษกันนะ"นางพูดขึ้นคนเดียวภายในห้องที่เงียบสงัดเผื่อว่าวิญญาณเจ้าของร่างตัวจริงจะอยู่แถวนี้จะได้รับรู้ว่าต้องทำอย่างไรต่อไป ถ้ามาทวงคืนก็ยินดีจะให้คืนแต่โดยดีเพราะร่างนี้มันไม่ใช่ของนางตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แต่ถ้าไม่มาทวงคืนนางก็จะใช้สอยร่างนี้ให้คุ

@เรือนนอนเจียงซิงเยี่ยนบุรุษตาบอดในชุดสีขาวสะอาดหยิบกาน้ำชาขึ้นมารินใส่ถ้วยอย่างชำนาญถึงแม้จะตาบอดแต่ก็เป็นผู้มีวรยุทธ์ทำให้ประสาทการรับรู้ส่วนอื่นเด่นชัดขึ้น เขาใช้ชีวิตอยู่กับความมืดเช่นนี้มาแรมปีแล้ว ยังจำวันที่โดนควักลูกตาออกไปได้ดี มันเจ็บปวดปานจะขาดใจตายแต่เขาไม่ขัดขืนเลยเพราะคนที่ทำคืออู๋เซียนลี่ สตรีที่เขามอบหัวใจให้ตั้งแต่ครั้งแรกที่พบกัน"อาเยี่ยนเจ้าอยู่ในห้องหรือไม่?" เสียงหวานนุ่มของอู๋เจียดังขึ้นที่หน้าห้อง"ข้าอยู่ เชิญท่านพี่รอง" เขาตอบกลับไปเสียงนุ่มอู๋เจียเข้ามาในห้องพร้อมกับปิ่นโตอาหาร นางวางมันลงบนโต๊ะแล้วเปิดออกเพื่อให้น้องชายได้กิน "วันนี้ข้าทำไก่หวานมาให้เจ้าแล้วก็เซาปิ่งของโปรดของเจ้าด้วย""ขอบคุณท่านพี่รอง" มือเรียวขาวเลื่อนมาจับตะเกียบแต่ก็พลาดจนมันร่วงหล่น อู๋เจียจึงก้มเก็บให้ก่อนจะยัดมันใส่ในมือน้องชายบุญธรรม"เจ้าอยู่ผู้เดียวลำบากเช่นนี้ ข้าก็บอกแล้วว่าเดี๋ยวจะหาคนมาอยู่เป็นเพื่อนเจ้า แต่เจ้าก็ไม่เอา""ไม่ลำบากหรอกท่านพี่รอง ข้าชินเสียแล้ว""ชินกับความลำบากน่ะหรือ เจ้าจะชินกับเรื่องเช่นนี้มิได้หรอก""ถ้าความลำบากของข้าทำให้ท่านหญิงใหญ่พึงพอใจได้ ข้าผู้น้

ผลั่ว!"โอ๊ย!"เมื่อนึกขึ้นได้ว่าตัวเองเผลอฉีกคาแรคเตอร์เดิมเข้าให้แล้วเลยเปลี่ยนจากลูบหัวอย่างอ่อนโยนเป็นตบลงบนหัวทุยนั้นแทนและมั่นใจว่าตบแรงมากด้วยจนเจียงซิงเยี่ยนร้องออกมาเสียงหลง ผละถอยออกไปในทันที แต่เหมือนแค่นี้มันจะยังไม่พอเพราะยัยลี่คนเก่าดันสันดานเหี้ยมโหดเกินมนุษย์ นางเลยต้องสวมบทบาทให้แนบเนียนด้วยการยกเท้าขึ้นถีบเข้าที่หน้าท้องของชายหนุ่มเต็มแรงจนเซถอยออกไป"อึก!" เจียงซิงเยี่ยนยกมือขึ้นกุมหน้าท้องของตนเองด้วยสีหน้าที่ฉายชัดถึงความเจ็บปวดอยากจะเข้าไปหอมหัวแล้วกอดปลอบแรง ๆ"ขวางหูขวางทางข้าเสียจริง!" นางขึ้นเสียงเข้มพูดออกไปน้องชายพี่ขอโทษ แต่พี่ต้องคีพคาแรคเตอร์"ไสหัวไปทำงานของเจ้าได้แล้ว อย่ามาขวางหูขวางตาข้าเห็นเจ้าแล้วข้าอยากจะควักลูกตาตนเองทิ้งไปอีกคน"ว่าจบนางก็เลือกจะหันตัวเดินออกมาจากตรงนั้นแต่เมื่ออยู่ในระยะที่คิดว่าไกลแล้วนางก็ทรุดฮวบลงกับพื้นทันทีมือไม้รีบคว้าโต๊ะเอาไว้เพื่อพยายามพยุงขาที่กำลังสั่นเทาของตัวเอง ลมหายใจหอบจนอกกระเพื่อมขึ้นลงแต่ต้องพยายามตั้งสติของตัวเองเอาไว้ ให้ตายสิเมื่อกี้นางทำอะไรลงไป ทั้งถีบทั้งตบ ทั้งสาดวาจาทำร้ายจิตใจใส่เขาหญิงสาวหันกลับไ

แสงตะวันสาดส่องลงมาบนพื้นหิมะสีขาวแต่ก็ไม่ได้ทำให้อากาศอุ่นขึ้นแม้แต่น้อย ยอดเขาไป๋เซี่ยยังคงหนาวเย็นคล้ายจะแช่แข็งคนได้เหมือนเดิมก็คงมีแต่ยอดเซียนอย่างอู๋เซียนลี่ที่อาศัยอยู่ได้ เจ้าของยอดเขาในชุดสีแดงตัดกับสีของหิมะขาวเดินออกมายังด้านนอกตั้งแต่เช้าเพราะเมื่อคืนฝันร้ายเสียจนนอนไม่หลับทั้งคืนสุดท้ายวันนี้เลยว่าจะออกมาสำรวจรอบ ๆ เสียหน่อยนางเดินออกมายังลานกว้างที่เคยเป็นสถานที่ที่เจียงซิงเยี่ยนถูกตีในฝันก่อนจะหันไปหยิบธนูขึ้นมายิง ดวงตาคู่สวยจับจ้องเป้าใหญ่ตรงหน้าขณะที่มือก็ดึงลูกธนูเอาไว้เมื่อได้จังหวะก็ปล่อยให้ลูกธนูพุ่งปักไปที่เป้าแต่เหมือนไม่เป็นดั่งใจหวังเพราะลูกธนูดันแฉลบพลาดเป้าไปปักที่พื้นด้านหลังแทน นางพยายามยิงไปหลายดอกผลก็ออกมาตามเดิมคือพลาดทุกเป้าประหนึ่งว่าที่พื้นมีแม่เหล็กดูดเอาไว้จนมันไปปักรวมกันอยู่ตรงนั้นทุกดอกแทน"ให้ตายสิยิงธนูยังพลาด แล้วข้าจะสู้กับปีศาจได้หรือ เกิดนางจิ้งจอกคู่แค้นเก่าบุกมา คนแบบข้าที่สกิลการต่อสู้ติดลบจะเอาอะไรไปสู้ได้"นางโยนธนูในมือทิ้งก่อนจะเดินเตะหิมะไปเรื่อยอย่างไม่มีสิ่งใดจะทำ นางไม่มีลูกศิษย์ให้สอนสั่งเคยถามอู๋เจียอีกฝ่ายบอกว่าเพราะนางไม่ช

"อึก… "อู๋เซียนลี่ค่อย ๆ ลืมตาขึ้นอย่างเชื่องช้า เปลือกตาที่มีแพขนตางดงามขยับขึ้นจนภาพในสายตาชัดเจนขึ้นจึงรับรู้ได้ถึงความเย็นที่สัมผัสลงบนแขนของนางจึงหันไปมองก่อนจะพบว่าเจียงซิงเยี่ยนกำลังใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดแขนให้นางอยู่"จะ… เจียงซิงเยี่ยน""ท่านฟื้นแล้ว ข้าตกใจแทบแย่ตอนท่านหมดสติขอรับ" เขารีบหันไปรินชาให้นางในทันที"ขอบใจ" นางรับน้ำมาดื่มเพื่อแก้กระหายก่อนจะมองดูแขนของตนที่เคยมีเส้นสีดำยามนี้มันจางหายไปแล้ว "นี่ข้าเป็นอะไรไป?""ท่านคงรู้มาแล้วว่าตนเองโดนพิษจิ้งจอก ทำให้พลังหยางไม่สมบูรณ์ ปราณในร่างกายยังไม่คงที่พอใช้พลังมากไปทำให้ร่างกายรับไม่ไหวแล้วพิษกำเริบขึ้นมา ก่อนหน้านี้ที่ท่านไม่เป็นอะไรเพราะท่านพี่รองใช้พลังของตนผนึกพิษในกายท่านไว้แต่เมื่อท่านใช้พลังทำให้ผนึกแตกออกจนพิษแล่นไปทั่วกายเช่นนี้"อู๋เซียนลี่พยักหน้ารับอย่างเข้าใจเพราะเรื่องนี้อู๋เจียเล่าให้นางฟังแล้ว แต่ไม่ได้บอกสักหน่อยว่าห้ามใช้พลัง "แล้วนี่เจ้าช่วยข้าไว้หรือ?""ข้าช่วยท่านได้ไม่มากหรอก ทำได้เพียงผนึกพิษไว้อีกครั้ง คงต้องรอโอสถทิพย์จากท่านพี่รอง""นี่นางก็เดินทางไปสามราตรีแล้ว""คุนหลุนซานไม่ได้ขึ้นกันง่าย ๆ ไหนจ