LOGIN'อู๋เซียนลี่' หญิงสาวจากยุคปัจจุบันที่ต้องเสียชีวิตตั้งแต่ยังสาว แต่สวรรค์กลับให้โอกาสเป็นครั้งที่สอง วิญญาณของเธอถูกดูดกลับมายังอดีตอันไกลโพ้น สู่ร่างใหม่ที่มีชื่อแซ่เดียวกันอย่างน่าอัศจรรย์ใจ แต่ร่างนี้กลับเป็น 'ท่านหญิงใหญ่ผู้เหี้ยมโหด' เสียได้ ชื่อเสียงเรียงนามไม่เคยมีเรื่องดี ใช้อำนาจในทางไม่ชอบจนอู๋เซียนลี่อยากจะยกเท้าขึ้นพาดกลางหน้าผาก คนดีแบบเธอที่เข้าวัดทำบุญเป็นนิจ ไยถึงย้อนกลับมาอยู่ในร่างคนเหี้ยมโหดปานนี้ มิหนำซ้ำเธอยังชอบกลั่นแกล้งและทำร้ายร่างกาย 'เจียงซิงเยี่ยน' น้องชายบุญธรรมที่บิดาเก็บมาเลี้ยงจากข้างถนนอีก เธอใช้แรงงานเขาเยี่ยงทาสไพร่ ทุบตีทำร้ายร่างกายราวกับสัตว์ในคอกขัง ทั้งที่ความจริงก็มีศักดิ์เป็นคุณชายคนหนึ่งของบ้าน ให้ตายสิ! แล้วแบบนี้เจ้าน้องชายตัวโตที่ตัวสูงกว่าเธอไปอีกคนนี้จะไม่อาฆาตแค้นหรอกหรือถ้าเกิดเขาคิดจะเอาคืนขึ้นมามีหรือหญิงสาวตัวเล็ก ๆ บอบบางทั้งกายและใจเช่นนางจะสู้ได้ น้องชายโปรดระงับโทสะก่อน พี่สาวของเจ้าคนนี้หาใช่คนร้ายกาจเสียหน่อย
View More"ปีศาจจิ้งจอกที่ไหนข้าไม่เห็นสักตน เห็นแต่เทพธิดาบุปผาผู้งดงาม" ฟานไป๋เลือกจะหันหลังพิงราวสะพานแทนทำเป็นมองไม่เห็นปีศาจจิ้งจอกสักตน "เจ้าคงมาได้ไม่นานเหมือนเดิมสินะ""พอมีเวลาอยู่บ้าง" แม่นางเทพธิดากล่าวด้วยรอยยิ้ม"ถ้าเช่นนั้นไปลอยกระทงดีหรือไม่?" เขายกกระทงดอกบัวขึ้นมาให้นางดู "หลานสาวตัวน้อยของเจ้าเอามาให้ข้าเลยนะ""ลอยกระทงเสร็จแล้วเจ้าพาข้าเดินเล่นสักรอบได้หรือไม่ ทบทวนความหลังแต่เก่าก่อนกัน""ได้สิ สิบรอบก็ยังได้ถ้าเจ้ามีเวลามากพอ""งั้นรีบไปลอยกระทงกันเถิด"ฟานไป๋พยักหน้ารับก่อนจะพาเทพธิดาบุปผาคนงามเดินเคียงคู่กันไปยังท่าน้ำที่มีกระทงลอยอยู่มากมายส่องแสงสว่างไสวงดงามราวกับสวรรค์บนดิน เมื่อก่อนเขาก็ออกมาท่องเที่ยวเทศกาลเหล่านี้กับนางทุกครั้ง ครั้งนี้มันก็เหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงก็แค่พวกเขาไม่ได้เจอกันนานเท่านั้นเอง"มีอันใดหรือ?" เจียงซิงเยี่ยนถามอู๋เซียนลี่เมื่อเห็นนางมองขึ้นไปยังสะพานเชื่อมหอด้านบน"อ๋อ ไม่มีอันใดหรอก" นางหันกลับมามองหน้าเขาด้วยรอยยิ้มถ้าเมื่อกี้ไม่ได้ตาฝาดไปนางว่าเห็นเจ๊ลี่กับฟานไป๋นะ ใบหน้าของสองคนนั้นจำไม่ลืมแน่นอนและมันเป็นภาพที่น่ายินดีนะเพราะทั้ง
Chapter 45‘จากนี้ไปจนนิรันดร์’"เสี่ยวฉินเจ้าดูนั่นสิ""มาทางนี้เสี่ยวฉิน"เจียงเฉินคว้าแขนของน้องชายฝาแฝดให้วิ่งตามตนเองไปยังโคมไฟที่ประดับประดาอยู่บนผนังเป็นลวดลายกระต่ายแสนน่ารัก ยามนี้พวกเขามาที่แดนมนุษย์เพื่อเที่ยวเทศกาลเซี่ยหยวนเจี๋ย ค่ำคืนที่เคยเงียบสงบในยามนี้มันกลับสว่างไสวไปด้วยโคมไฟมากมายหลายรูปร่าง ผู้คนต่างออกมาท่องเที่ยว ร้านค้ามากมายเปิดขายกันอย่างครึกครื้น"พวกเจ้าระวังหน่อย" เจียงซิงเยี่ยนเดินเข้ามาหาบุตรชายทั้งสองคนก่อนจะขยับผ้าคลุมหัวให้เพราะไม่อยากให้มนุษย์เห็นหน้าของเด็กทั้งสองเกรงว่าหูจะโผล่ออกมาจนผู้คนตกใจแตกตื่นกันหมด"ขอรับ ข้าจะดูแลน้องเองขอรับ" เจียงเฉินกล่าว"เจ้าจะพาน้องซุกซนเสียมากกว่า""เอาน่าวันนี้พาเด็ก ๆ มาท่องเที่ยวก็ปล่อยให้ลูก ๆ สนุกสนานเถิด" อู๋เซียนลี่เดินเข้ามาหาบุตรชายและสามี"เดี๋ยวไปทำอะไรซุกซนจนเผยตัวตนเข้า มนุษย์เยอะด้วย" เจียงซิงเยี่ยนหันมาพูดกับภรรยา"ไม่เป็นไรหรอก ยังไงก็อยู่ในสายตาเรา" นางยกมือขึ้นจับแขนสามีเพื่อให้เขาผ่อนคลายลงหน่อยรู้แหละว่าเป็นห่วงลูก ๆ"ถ้าเช่นนั้นพวกเจ้าไปเถิดระวังตัวด้วย" เจียงซิงเยี่ยนก้มลงพูดกับบุตรชายด้วยรอยยิ
"ลูกของพ่อเจ้าอยู่ในท้องหรือยัง?"เจียงซิงเยี่ยนซบหน้าลงบนหน้าท้องของอู๋เซียนลี่อย่างออดอ้อน ถูใบหน้าลงบนหน้าท้องแบนราบนั้นด้วยรอยยิ้มจนนางรู้สึกจั๊กจี้หลุดขำออกมา"ถ้าลูกอยู่ในท้องคงก่นด่าเจ้าแล้วที่ทำรุนแรง" อู๋เซียนลี่ยกแขนขึ้นกอดอกด้วยความหงุดหงิด"ตอนสองแฝดอยู่ในท้องข้าก็โขกหัวออกจะบ่อย""เจ้ามันปีศาจกามราคะ หาใช่จิ้งจอกหรอก""ปกติปีศาจจิ้งจอกก็หมกมุ่นเรื่องเช่นนี้อยู่แล้ว""ข้าไม่ยักเห็นจะเป็นเลย"เจียงซิงเยี่ยนถูใบหน้าลงบนท้องของอู๋เซียนลี่อย่างออดอ้อน แนบหูฟังเสียงภายในว่ามันมีเสียงชีวิตใหม่ถือกำเนิดหรือเปล่าแต่มันก็มีแต่เสียงน้ำย่อยภายใน แต่เขาก็เชื่อว่าลูกคนที่สามกำลังมาแน่นอนขยันทำเสียขนาดนี้ไม่มาเสียชื่อพ่อหมดนะ"ท่านพ่อท่านแม่" เจียงเฉินกับเจียงฉินเดินตัวงอเข้ามาภายในห้องจนอู๋เซียนลี่รีบลุกไปหาบุตรชายในทันทีทำเอาเจียงซิงเยี่ยนหน้าทิ่มลงไปกับที่นอน"พวกเจ้ามาทำไม ไยไม่พักผ่อนที่ห้อง""พวกข้าอยากนอนกับท่านพ่อท่านแม่ขอรับ" สองฝาแฝดจิ้งจอกส่งสายตาออดอ้อนบิดามารดา"โตขนาดนี้แล้วยังจะมาอ้อนเป็นเด็กอีก" เจียงซิงเยี่ยนกล่าว"โตอะไรกัน ลูกก็เพิ่งจะสี่ขวบปี แต่แค่ร่างกายโตกว่าอายุเ
Chapter 44‘บทลงโทษของบิดา’.“ยะ… อย่าสิสามีเดี๋ยวลูกมาเห็น”อู๋เซียนลี่พยายามดันตัวของเจียซิงเยี่ยนออกไปแต่เหมือนมันจะไม่เป็นผลเลยเพราะเขายังคงถาโถมกายลงมาลากไล้ริมฝีปากไปตามเนื้ออ่อนของเธอจนรู้สึกเสียววูบวาบร้อนผ่าวไปทั้งร่างกาย“ลูกโดนโบยจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนเดินมาเห็น” เจียงซิงเยี่ยนอุ้มตัวอู๋เซียนลี่ขึ้นพาดบ่าจนนางตกใจยกมือขึ้นทุบหลังเขาแต่อีกฝ่ายก็ไม่สะทกสะท้านสักนิดเดียวพานางเดินกลับห้องนอนหน้าตาเฉยไม่ได้สนใจสายตาของปีศาจจิ้งจอกคนอื่นสักนิดเดียวร่างของนางถูกวางลงบนเตียงนุ่มที่ใช้นอนเป็นประจำทุกค่ำคืนก่อนที่ร่างสูงจะโน้มลงมาทาบทับกักตัวนางไว้ใต้อาณัติไร้หนทางหนี ไม่มีสิทธิ์ได้พูดอะไรด้วยซ้ำเมื่อริมฝีปากโดนครอบครองด้วยสัมผัสร้อนผ่าวที่แสนดุดันชวนหัวใจสั่นไหว ร่างกายร้อนวูบวาบขึ้นมาจนอยากจะปลดเปลื้องอาภรณ์ออกจากร่างกายเสียให้หมดตอนนี้ สมองขาวโพลนยามลมหายใจถูกช่วงชิงจนแทบจะหมดไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้วเหมือนเหลือกันแค่เพียงสองคนเท่านั้นมือใหญ่ลากไล้ลงมายังผ้าคาดเอวก่อนจะปลดมันออกตามมาด้วยอาภรณ์ที่ถูกปลดออกทีละชิ้นกว่าจะรู้ตัวก็เหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าที่เสียดสีกันแล้ว เหงื่อเม็ดเล็











