พี่สาวเจ้าหาใช่คนร้ายกาจเสียหน่อย

Chapter 1

'อู๋เซียนลี่'

เสียงล้อรถขูดไปตามพื้นถนนจนดังสนั่นจากแรงเบรกกะทันหันทำให้รถทั้งคันที่ขับมาด้วยความเร็วสูงเสียหลักพลิกคว่ำหลายตลบไปตามพื้นถนนที่เงียบร้างไปด้วยผู้คนในยามค่ำคืนอันดึกสงัด หญิงสาวผู้เป็นเจ้าของรถลอยเคว้งในอากาศก่อนจะตกกระแทกกับคอนโซลแล้วหมุนเหวี่ยงไปมาภายในรถเพราะไม่ได้คาดเข็มขัดนิรภัย จนสุดท้ายร่างกายก็ลอยกระเด็นออกมาจากประตูรถที่เปิดออกจากแรงเหวี่ยงและอัดกระแทกลงกับพื้นถนนหยาบจนรู้สึกได้ถึงกระดูกที่แตกละเอียดจนเจ็บแปล๊บไปทั้งร่างกาย

ดวงตาคู่สวยที่ช้ำไปด้วยเลือดจ้องมองท้องฟ้ายามค่ำคืนที่เปล่งประกายไปด้วยหมู่ดาวอยู่กลางถนน ไม่รู้ว่าเกิดสิ่งใดขึ้นกับตนเองจำได้เพียงแค่ว่ากำลังจะกลับบ้านแต่ดูเหมือนว่าจะกลับไม่ถึงเสียแล้ว ภาพเบื้องหน้าเริ่มพร่ามัวลงเรื่อย ๆ ก่อนที่โสตประสาททั้งหมดจะดับวูบลงท่ามกลางเสียงเงียบงันรอบตัวที่ชวนให้โดดเดี่ยวเหลือเกิน

ยังไม่อยากตายเลย

ยังใช้ชีวิตได้ไม่คุ้มค่าเลย

ยังอยากมีชีวิตอยู่ต่อ

"ท่านพี่!"

"ท่านพี่ลี่!"

"อู๋เซียนลี่!"

มีคนเรียกฉันเหรอ

ใครกัน?

"ฟื้นเถิดอู๋เซียนลี่"

ร้องไห้เหรอ?

ใครกันร้องไห้ให้ฉัน?

ต้องตื่นแล้ว

ต้องลืมตาแล้ว

เฮือก!

นัยน์ตาคู่สวยทอประกายสีดำสุกวาวเหมือนตากวางเบิกโพลงขึ้นอย่างตกใจ ลมหายใจเฮือกใหญ่ถูกสูดเข้าปอดราวกับคนที่ขาดอากาศหายใจมานานจนต้องรีบกอบโกยจนสุดท้ายก็สำลักไอจนหน้าดำหน้าแดงเมื่อตั้งสติได้แล้วจึงหันไปมองรอบตัวพลันดวงตาก็เบิกกว้างอีกครั้งด้วยความตกใจสุดขีดเมื่อสบตาเข้ากับผู้หญิงคนหนึ่ง

"โว๊ย! เธอเป็นใครเนี่ย ผีหรือคน!" หญิงสาวโดดตัวหนีไปหลบอยู่มุมเตียงด้วยท่าทางหวาดระแวงแต่กลับต้องร้องโอดครวญขึ้นมาเมื่อร่างกายปวดร้าวไปทั้งตัวราวกับกระดูกจะหักออกเป็นเสี่ยง ๆ

"โอ๊ย!"

"ท่านพี่ท่านระวังหน่อย ท่านเพิ่งฟื้น" หญิงสาวข้างเตียงรีบยกมือขึ้นห้ามปรามนาง

"เธอเป็นใคร แล้วที่นี่ที่ไหน?"

ถึงตอนนี้จะรู้สึกมึนงงแต่อู๋เซียนลี่ก็พอจะจับใจความได้บ้างว่าตอนนี้ตัวเองอยู่ที่ไหนสักที่ไม่ใช่กลางถนนแน่นอน การแต่งกายเหมือนหลุดมาจากซีรี่ส์จีนพีเรียดไม่มีผิด ไหนจะคำพูดคำจาของคนตรงหน้าอีก ดูซีรี่ส์มาเยอะ อ่านนิยายมาเพียบ ไม่ใช่ว่าเธอทะลุมิติหรือย้อนเวลามาในยุคอดีตหรอกนะ

"ทะ… ท่านเป็นอันใดไปท่านพี่ นี่ข้าเองอู๋เจีย น้องสาวของท่านและที่นี่ก็คือยอดเขาเซี่ยไป๋อย่างไรเล่า"

"ยอดเขาเซี่ยไป๋?" หญิงสาวถึงกับขมวดคิ้วจนแทบจะพันยุ่งเพราะไม่คุ้นกับชื่อยอดเขานี่เลย

แต่คนเบื้องหน้าบอกว่าเป็นน้องสาวเธอ ไม่สิต้องพูดว่า เป็นน้องสาวของเจ้าของร่างนี้ที่ผีเร่ร่อนแบบเธอมาสิงสู่ถึงจะถูกต้อง จำได้แม่นว่าตัวเองประสบอุบัติเหตุหลับในจนรถพลิกคว่ำและคิดว่าตัวเองตายแล้วแน่นอนเพราะสภาพแบบนั้นไม่น่ารอดได้ แต่ถึงรอดก็น่าจะนอนเป็นผักเสียมากกว่าแล้วจะต่างอะไรกับคนตาย ถ้าเรียบเรียงเหตุการณ์ตอนนี้เหมือนกับว่าตัวเธอมาอยู่ในร่างของใครสักคนหนึ่ง ในยุคยุคหนึ่งของอดีตอันไกลโพ้น อาจจะเป็นการย้อนเวลาแบบในหนังหรือซีรี่ส์หลาย ๆ เรื่อง แต่ไม่มั่นใจว่ายุคไหน เธอเองก็ไม่สันทัดประวัติศาสตร์จีนเท่าไหร่เพราะฉะนั้นไม่ขอสนใจแล้วกัน

ถ้าให้พยายามไล่เรียงเหตุการณ์เพื่อสรุปออกมาในตอนนี้ก็คิดได้เพียงอย่างเดียวว่าทั้งตัวของเธอและเจ้าของร่างนี้อาจจะตายในวันเวลาเดียวกันแค่คนละช่วงเวลาเท่านั้น และพอคำอธิษฐานสุดท้ายที่ตั้งมั่นของเธอว่าอยากจะมีชีวิตอยู่ต่อเลยส่งผลให้วิญญาณของเธอถูกดูดกลับมายังอดีตเข้ามาสิงร่างของผู้หญิงคนนี้ที่อาจจะตายแล้วเหมือนกันแล้วบังเอิญเส้นเวลาที่ตายมันดันตรงกันพอดีเลยเกิดข้อผิดพลาดทางมิติทับซ้อนเกิดขึ้นก็เป็นได้

ก็พยายามหาข้ออ้างเพื่อให้กำลังใจตัวเองแหละนะ

อย่างน้อยตอนนี้ก็พอจะเข้าใจนิดหน่อย ไม่ได้สติแตก

"ท่านพี่ ท่านเป็นอันใดหรือไม่?" 'อู๋เจีย' ถามขึ้นเมื่อเห็นคนเป็นพี่สาวนิ่งไป เหม่อลอยเหมือนกำลังคิดอะไรอยู่

"อ๋อ ปะ… เปล่า ฉัน เอ๊ย ข้า ข้าไม่เป็นอันใดหรอก" หญิงสาวเงยหน้าขึ้นส่งยิ้มให้คนตรงหน้าที่กล่าวอ้างว่าเป็นน้องสาวของเจ้าของร่างนี้ที่ตอนนี้ไม่รู้วิญญาณปลิดปลิวไปไหนแล้ว

ปัญหามันอยู่ที่ว่าเธอไม่รู้อะไรเกี่ยวกับร่างนี้เลย

"ขะ… ข้า ข้าจำอันใดไม่ได้เลย" นางแสร้งยกมือขึ้นจับหัวของตนเองคล้ายคนมึนงง

"จำไม่ได้หรือ ไม่ได้แม้กระทั่งข้าหรือ"

"แม้กระทั่งชื่อตนเอง"

อู๋เจียทำหน้าตาเหลอหลาในทันทีเมื่อได้ยินคำที่พี่สาวบอกก่อนจะรีบวิ่งออกไปด้านนอก ตามมาด้วยเสียงตะโกนลั่นที่ร้องเรียกหาหมอ ถ้านางฟังไม่ผิดอะนะ หญิงสาวทิ้งตัวลงนอนบนตั่งเตียงเหมือนเดิมก่อนจะถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่อย่างหนักใจเหมือนมีภูเขาคุนหลุนทับอยู่บนอก

ถ้ารู้ว่าตื่นขึ้นมาแล้วเป็นแบบนี้ สู้ยอมตายแล้วไปเกิดใหม่ดีกว่า แล้วแบบนี้จะเอายังไงดีจะต้องแกล้งความจำเสื่อมแบบนี้ตลอดไปเลยเหรอ แต่จะว่าไปร่างใหม่ก็ไฉไลดีนะ ทั้งสวยทั้งสง่างาม ดูท่าจะร่ำรวยเสียด้วยเพราะดูจากข้าวของภายในห้องนี้ ตาดุจเหยี่ยวของนางมองออกทันทีว่าแจกันหยกสลักลวดลายดอกบัวอันนั้นคงราคาสูงลิ่ว ถ้าเอาไปขายจะได้สักเท่าไหร่นะ