Se connecterPartager
20.1 : ให้ข้าปรนนิบัติเจ้า
Date de publication:
2026-09-04 15:26:15
Dernier chapitre
พี่สาวเจ้าหาใช่คนร้ายกาจเสียหน่อย 45.1 : จากนี้ไปจนนิรันดร์ | [ตอนจบ]
"ปีศาจจิ้งจอกที่ไหนข้าไม่เห็นสักตน เห็นแต่เทพธิดาบุปผาผู้งดงาม" ฟานไป๋เลือกจะหันหลังพิงราวสะพานแทนทำเป็นมองไม่เห็นปีศาจจิ้งจอกสักตน "เจ้าคงมาได้ไม่นานเหมือนเดิมสินะ""พอมีเวลาอยู่บ้าง" แม่นางเทพธิดากล่าวด้วยรอยยิ้ม"ถ้าเช่นนั้นไปลอยกระทงดีหรือไม่?" เขายกกระทงดอกบัวขึ้นมาให้นางดู "หลานสาวตัวน้อยของเจ้าเอามาให้ข้าเลยนะ""ลอยกระทงเสร็จแล้วเจ้าพาข้าเดินเล่นสักรอบได้หรือไม่ ทบทวนความหลังแต่เก่าก่อนกัน""ได้สิ สิบรอบก็ยังได้ถ้าเจ้ามีเวลามากพอ""งั้นรีบไปลอยกระทงกันเถิด"ฟานไป๋พยักหน้ารับก่อนจะพาเทพธิดาบุปผาคนงามเดินเคียงคู่กันไปยังท่าน้ำที่มีกระทงลอยอยู่มากมายส่องแสงสว่างไสวงดงามราวกับสวรรค์บนดิน เมื่อก่อนเขาก็ออกมาท่องเที่ยวเทศกาลเหล่านี้กับนางทุกครั้ง ครั้งนี้มันก็เหมือนเดิมไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงก็แค่พวกเขาไม่ได้เจอกันนานเท่านั้นเอง"มีอันใดหรือ?" เจียงซิงเยี่ยนถามอู๋เซียนลี่เมื่อเห็นนางมองขึ้นไปยังสะพานเชื่อมหอด้านบน"อ๋อ ไม่มีอันใดหรอก" นางหันกลับมามองหน้าเขาด้วยรอยยิ้มถ้าเมื่อกี้ไม่ได้ตาฝาดไปนางว่าเห็นเจ๊ลี่กับฟานไป๋นะ ใบหน้าของสองคนนั้นจำไม่ลืมแน่นอนและมันเป็นภาพที่น่ายินดีนะเพราะทั้ง
พี่สาวเจ้าหาใช่คนร้ายกาจเสียหน่อย 45 : จากนี้ไปจนนิรันดร์ | [ตอนจบ]
Chapter 45‘จากนี้ไปจนนิรันดร์’"เสี่ยวฉินเจ้าดูนั่นสิ""มาทางนี้เสี่ยวฉิน"เจียงเฉินคว้าแขนของน้องชายฝาแฝดให้วิ่งตามตนเองไปยังโคมไฟที่ประดับประดาอยู่บนผนังเป็นลวดลายกระต่ายแสนน่ารัก ยามนี้พวกเขามาที่แดนมนุษย์เพื่อเที่ยวเทศกาลเซี่ยหยวนเจี๋ย ค่ำคืนที่เคยเงียบสงบในยามนี้มันกลับสว่างไสวไปด้วยโคมไฟมากมายหลายรูปร่าง ผู้คนต่างออกมาท่องเที่ยว ร้านค้ามากมายเปิดขายกันอย่างครึกครื้น"พวกเจ้าระวังหน่อย" เจียงซิงเยี่ยนเดินเข้ามาหาบุตรชายทั้งสองคนก่อนจะขยับผ้าคลุมหัวให้เพราะไม่อยากให้มนุษย์เห็นหน้าของเด็กทั้งสองเกรงว่าหูจะโผล่ออกมาจนผู้คนตกใจแตกตื่นกันหมด"ขอรับ ข้าจะดูแลน้องเองขอรับ" เจียงเฉินกล่าว"เจ้าจะพาน้องซุกซนเสียมากกว่า""เอาน่าวันนี้พาเด็ก ๆ มาท่องเที่ยวก็ปล่อยให้ลูก ๆ สนุกสนานเถิด" อู๋เซียนลี่เดินเข้ามาหาบุตรชายและสามี"เดี๋ยวไปทำอะไรซุกซนจนเผยตัวตนเข้า มนุษย์เยอะด้วย" เจียงซิงเยี่ยนหันมาพูดกับภรรยา"ไม่เป็นไรหรอก ยังไงก็อยู่ในสายตาเรา" นางยกมือขึ้นจับแขนสามีเพื่อให้เขาผ่อนคลายลงหน่อยรู้แหละว่าเป็นห่วงลูก ๆ"ถ้าเช่นนั้นพวกเจ้าไปเถิดระวังตัวด้วย" เจียงซิงเยี่ยนก้มลงพูดกับบุตรชายด้วยรอยยิ
พี่สาวเจ้าหาใช่คนร้ายกาจเสียหน่อย 44.1 : บทลงโทษของบิดา
"ลูกของพ่อเจ้าอยู่ในท้องหรือยัง?"เจียงซิงเยี่ยนซบหน้าลงบนหน้าท้องของอู๋เซียนลี่อย่างออดอ้อน ถูใบหน้าลงบนหน้าท้องแบนราบนั้นด้วยรอยยิ้มจนนางรู้สึกจั๊กจี้หลุดขำออกมา"ถ้าลูกอยู่ในท้องคงก่นด่าเจ้าแล้วที่ทำรุนแรง" อู๋เซียนลี่ยกแขนขึ้นกอดอกด้วยความหงุดหงิด"ตอนสองแฝดอยู่ในท้องข้าก็โขกหัวออกจะบ่อย""เจ้ามันปีศาจกามราคะ หาใช่จิ้งจอกหรอก""ปกติปีศาจจิ้งจอกก็หมกมุ่นเรื่องเช่นนี้อยู่แล้ว""ข้าไม่ยักเห็นจะเป็นเลย"เจียงซิงเยี่ยนถูใบหน้าลงบนท้องของอู๋เซียนลี่อย่างออดอ้อน แนบหูฟังเสียงภายในว่ามันมีเสียงชีวิตใหม่ถือกำเนิดหรือเปล่าแต่มันก็มีแต่เสียงน้ำย่อยภายใน แต่เขาก็เชื่อว่าลูกคนที่สามกำลังมาแน่นอนขยันทำเสียขนาดนี้ไม่มาเสียชื่อพ่อหมดนะ"ท่านพ่อท่านแม่" เจียงเฉินกับเจียงฉินเดินตัวงอเข้ามาภายในห้องจนอู๋เซียนลี่รีบลุกไปหาบุตรชายในทันทีทำเอาเจียงซิงเยี่ยนหน้าทิ่มลงไปกับที่นอน"พวกเจ้ามาทำไม ไยไม่พักผ่อนที่ห้อง""พวกข้าอยากนอนกับท่านพ่อท่านแม่ขอรับ" สองฝาแฝดจิ้งจอกส่งสายตาออดอ้อนบิดามารดา"โตขนาดนี้แล้วยังจะมาอ้อนเป็นเด็กอีก" เจียงซิงเยี่ยนกล่าว"โตอะไรกัน ลูกก็เพิ่งจะสี่ขวบปี แต่แค่ร่างกายโตกว่าอายุเ
พี่สาวเจ้าหาใช่คนร้ายกาจเสียหน่อย 44 : บทลงโทษของบิดา
Chapter 44‘บทลงโทษของบิดา’.“ยะ… อย่าสิสามีเดี๋ยวลูกมาเห็น”อู๋เซียนลี่พยายามดันตัวของเจียซิงเยี่ยนออกไปแต่เหมือนมันจะไม่เป็นผลเลยเพราะเขายังคงถาโถมกายลงมาลากไล้ริมฝีปากไปตามเนื้ออ่อนของเธอจนรู้สึกเสียววูบวาบร้อนผ่าวไปทั้งร่างกาย“ลูกโดนโบยจะเอาเรี่ยวแรงที่ไหนเดินมาเห็น” เจียงซิงเยี่ยนอุ้มตัวอู๋เซียนลี่ขึ้นพาดบ่าจนนางตกใจยกมือขึ้นทุบหลังเขาแต่อีกฝ่ายก็ไม่สะทกสะท้านสักนิดเดียวพานางเดินกลับห้องนอนหน้าตาเฉยไม่ได้สนใจสายตาของปีศาจจิ้งจอกคนอื่นสักนิดเดียวร่างของนางถูกวางลงบนเตียงนุ่มที่ใช้นอนเป็นประจำทุกค่ำคืนก่อนที่ร่างสูงจะโน้มลงมาทาบทับกักตัวนางไว้ใต้อาณัติไร้หนทางหนี ไม่มีสิทธิ์ได้พูดอะไรด้วยซ้ำเมื่อริมฝีปากโดนครอบครองด้วยสัมผัสร้อนผ่าวที่แสนดุดันชวนหัวใจสั่นไหว ร่างกายร้อนวูบวาบขึ้นมาจนอยากจะปลดเปลื้องอาภรณ์ออกจากร่างกายเสียให้หมดตอนนี้ สมองขาวโพลนยามลมหายใจถูกช่วงชิงจนแทบจะหมดไม่สนใจสิ่งใดอีกแล้วเหมือนเหลือกันแค่เพียงสองคนเท่านั้นมือใหญ่ลากไล้ลงมายังผ้าคาดเอวก่อนจะปลดมันออกตามมาด้วยอาภรณ์ที่ถูกปลดออกทีละชิ้นกว่าจะรู้ตัวก็เหลือเพียงร่างกายเปลือยเปล่าที่เสียดสีกันแล้ว เหงื่อเม็ดเล็
พี่สาวเจ้าหาใช่คนร้ายกาจเสียหน่อย 43.1 : ลูกข้าเป็นเด็กดี
วังหิน , แดนปีศาจ"น้องข้าเจ้าขึ้นมาสิ!""ไม่เอาหรอก ท่านพ่อบอกว่าห้ามปีนต้นไม้นะท่านพี่"เจียงฉินในวัยสี่ขวบแต่ร่างกายกลับเหมือนเด็กอายุหกถึงเจ็ดขวบยืนเท้าเอวแหงนหน้ามองพี่ชายฝาแฝดของตนเองที่ตอนนี้กำลังปีนขึ้นไปบนต้นไม้สูงน่าหวาดเสียว เขามองอยู่ที่พื้นยังขนลุกจิ้งจอกที่ไหนปีนต้นไม้กันไม่ใช่ลูกลิงเสียหน่อย"ท่านพ่อไม่รู้หรอกถ้าเจ้าไม่พูด" เจียงเฉินยังคงปีนสูงขึ้นไปอีกเพื่อโอ้อวดน้องชายของตนไม่สนใจเสียงห้าม"สูงไปแล้วท่านพี่ ท่านเป็นจิ้งจอกนะไม่ใช่ลิง จิ้งจอกเขาไม่ปีนต้นไม้กันหรอก" เจียงฉินรีบร้องห้ามพี่ชายแต่อีกฝ่ายไม่ฟังเลยเจียงเฉินยังคงปีนสูงขึ้นไปอีก เหยียบกิ่งไม้กิ่งแล้วกิ่งเล่าอย่างชำนาญก่อนจะเย้าแหย่น้องชายด้วยการเดินไปยังปลายของกิ่งไม้เพราะมั่นใจว่ามันแข็งแรงและเขาทรงตัวได้เปรี๊ยะ!พลันเสียงไม้ลั่นก็ดังขึ้น เนื้อไม้แตกออกจากกันแบบที่เจียงเฉินก็ไม่ทันตั้งตัวก่อนที่ร่างทั้งร่างของเขาจะเสียหลักร่วงจากต้นไม้สูง ทำเอาเจียงฉินตกใจวิ่งพล่านไปมาแขนก็กางออกเพื่อจะรับตัวพี่ชาย "ท่านพี่แปลงกายเป็นจิ้งจอกสิ ข้าจะได้รับท่านได้!""ขะ… ข้าแปลงไม่ได้ ข้าทำไม่ได้!" เจียงเฉินตะโกนบอกน้องชายเพร
พี่สาวเจ้าหาใช่คนร้ายกาจเสียหน่อย 43 : ลูกข้าเป็นเด็กดี
Chapter 43'ลูกข้าเป็นเด็กดี'สี่ปีต่อมาหอไทซวง , แดนบูรพาเด็กน้อยวัยสามขวบวิ่งดุ๊กดิ๊กเข้ามาภายในห้องตำราของหอไทซวงที่สูงใหญ่เด่นสง่า ผมสีดำขลับถูกถักทอเป็นเปียทั้งสองข้างดูน่ารักเข้ากับชุดสีชมพูที่กำลังสวมใส่อยู่ ร่างน้อย ๆ วิ่งเข้ามาหาประมุขหอที่กำลังนั่งตรวจจดหมายร้องเรียนต่าง ๆ จนไม่ทันสังเกตว่ามีนเด็กน้อยเข้ามากว่าจะรู้ตัวก็ตอนที่ร่างน้อยกระโจนเข้าใส่เขาเสียแล้ว"ท่านลุง!" เสียงใสหวานตะโกนลั่นก่อนจะทาบทับลงบนตัวของฟานไป๋ ทำให้ตี้เซียนแดนบูรพาล้มหงายตึงลงไปหัวโขกพื้นไปหนึ่งโป๊กจนเสียงดังแต่เด็กสาวตัวน้อยกลับหัวเราะร่วนออกมาอย่างชอบใจ"ไจ๋เอ๋อร์ลุงบอกเจ้าแล้วว่าอย่ากระโดดมาแบบนี้ เจ้าจะเจ็บตัวเอานะถ้ามันพลาด" ฟานไป๋ผงกหัวมอง 'โหรวลี่ไจ๋' บุตรสาวของโหรวหลงจินและอู๋เจียที่กำลังนั่งทับอยู่บนตัวของเขา"ท่านลุงตลก" โหรวลี่ไจ๋ยิ้มร่าอย่างชอบใจ"เจ้าเนี่ยนะเป็นสตรีแท้ ๆ ไยซนเหมือนลูกลิงขนาดนี้"ฟานไป๋ดันตัวลุกขึ้นนั่งก่อนจะจับตัวหลานสาวตัวน้อยมานั่งตักของตน พอโหรวลี่ไจ๋เห็นหมึกก็คว้าเอาพู่กันมาจิ้มเล่นในทันทีแต่ไม่ได้วาดลงกระดาษหรอกนะดันหันมาวาดบนหน้าของตี้เซียนแดนบูรพาแทน"ไจ๋เอ๋อร์อย
Vous vous intéresseriez aussi à
แม่หมอหลงยุคมาเป็นหมอดูผู้มีญาณวิเศษ
ต้าซินซิน25.9K Vuesท่านอ๋องเย็นชาผู้คลั่งรักกับพระชายาหมอหญิงผู้อ่อนหวาน
สายธารสะท้อนเงา595.2K Vuesจวนร้างแห่งนี้มีสตรีถูกทิ้ง
ดอกท้อในสายลม36.9K Vuesพระชายาของท่านอ๋องธงแดง
กระดิ่งจันทร์465.4K Vuesเคียงรักใต้เงาพยัคฆ์
Poinsettia75 Vuesทาสราคะวิญญาณร้ายทรราช (เรื่องชุด)
บ้านเขมปัณณ์195 Vuesนางกำนัลสายดอง
Qian Qiu Jui เชียนชิวจุ้ย234 Vuesสามีข้าคือฮ่องเต้โฉด
บ้านนิยายบายโซ718 Vues
