บทที่ 4 คนเคยคุ้นแต่ไม่คุ้นเคย

ฝนเทกระหน่ำแรงขึ้นเรื่อย ๆ ถูเข่อหานปลดเสื้อตัวนอกออก เขาหันมาคลุมทับบนศีรษะของสุ่ยตัวตัว

“พี่หญิง ท่านเป็นเด็กดีรอข้าตรงนี้เงียบ ๆ” ฝ่ามือกว้างลูบลงบนศีรษะหญิงสาวด้วยความอ่อนโยน หากแต่เขากลับยิ้มออกมาแค่เพียงริมฝีปาก แววตามิได้ยิ้มตามไปด้วย 

สุ่ยตัวตัวเริ่มหวาดกลัวพิกล เพราะในแววตาคู่นั้นมีบางอย่างเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เขาดูดุดันแข็งกร้าวมากกว่าเมื่อก่อน

“กลัวหรือ?”

สุ่ยตัวตัวกลืนน้ำลายด้วยความยากลำบาก นางส่ายหน้าแทนคำตอบ ชายหนุ่มกลับยิ้มมุมปากประหนึ่งรู้ว่านางกำลังโกหก ที่จริงแววตาของนางได้ฟ้องเขาว่ากำลังหวาดกลัว นางกลัวเขาไม่ใช่กลัวโจรพวกนี้ 

ไม่นานวงล้อมของเหล่าชายฉกรรจ์ก็บีบแคบเข้ามาเรื่อย ๆ ชายร่างยักษ์คนหนึ่งวิ่งพุ่งเข้ามาหมายปะทะกับถูเข่อหานโดยตรง แต่ก็ถูกชายหนุ่มยันฝ่าเท้าใส่กลางอกจนร่างปลิวกระแทกต้นไม้เข้าเต็มแรง 

อั๊ก!

ชายคนนั้นเจ็บจนหน้าเขียวคล้ำ เขางอตัวทุรนทุราย คนที่เหลือตกตะลึงพร้อมใจหยุดชะงัก สายตาพวกเขาหลุกหลิกลังเล นึกไม่ถึงว่าเพียงฝ่าเท้าเดียวก็เล่นเอากระดูกซี่โครงคนถูกถีบหักเสียงดังสนั่น 

“กลัวอะไร เขาตัวคนเดียวแถมยังดูเด็ก ลุยพร้อมกัน!” หัวหน้าโจรตะโกนเรียกความฮึกเหิม 

“เช่นนั้นก็ลองดู” ริมฝีปากได้รูปขยับยิ้มดุจปีศาจ 

อ้อมแขนแกร่งโอบเอวคอดมาหลบข้างกายตน จากนั้นคว้าอาวุธสังหารขนาดเหมาะมือขึ้นมาอย่างชำนาญ เสียงกลไกถูกขยับดังแกร็ก ถูเข่อหานยื่นแขนเหยียดตรง ปลายของมันจ่อไปยังศีรษะของอีกฝ่าย

ปัง!

สิ้นเสียง หัวหน้าโจรร่างสูงใหญ่ก็ล้มฟุบลงโดยไม่ทันประชิดตัวของเขาด้วยซ้ำ

สุ่ยตัวตัวตาเบิกกว้าง อาวุธในมือของเขาทำให้นางตกตะลึง นอกจากอานุภาพความรุนแรงที่เผยออกมันยังแฝงกลิ่นอายสังหารน่ากลัวยิ่งกว่ามัจจุราชในเงามืด หญิงสาวตัวสั่นสะท้านเมื่อเห็นโลหิตจากศีรษะของโจรที่ล้มลงเจิ่งนองผสมน้ำฝน 

ถูเข่อหานรับรู้ถึงความหวาดกลัวของคนข้างกาย เขาปลดสายรัดข้อมือของตนเดี๋ยวนั้น แล้วใช้มันผูกปิดดวงตาให้กับหญิงสาว

เสียงทุ้มกระซิบ “ไม่ต้องดู ข้าอยู่ตรงนี้ใครก็ทำร้ายท่านไม่ได้”

สุ่ยตัวตัวได้สติ นางรีบคว้ามือของเขาเอาไว้ท่ามกลางความมืดมิด จากนั้นส่ายหน้าระรัว “เจ้าอย่าฆ่าคน หากถูกจับได้จะเป็นเรื่องใหญ่”

ถูเข่อหานค่อย ๆ ลูบศีรษะคนข้างกาย “เรื่องนี้พี่หญิงไม่ต้องกังวล ปิดหูของท่านให้ดีก็พอ”

บรรดาโจรที่เหลือขาสั่นพรึบผับ จะเดินหน้าต่อก็ไม่กล้า จะหนีก็ยิ่งก้าวไม่ออก พวกเขาไม่เคยพบเห็นอาวุธที่ฆ่าคนภายในพริบตาเช่นนี้มาก่อน ยิ่งมองไปยังสภาพศพสุดอนาถของหัวหน้า พวกเขาก็ยิ่งรู้สึกกลัวจนแทบฉี่ราด ท่าทีโอหังในตอนแรกไม่หลงเหลือ มีเพียงความขี้ขลาดที่กำลังเกาะกินจิตใจ

“คุณชาย พวกเราผิดไปแล้ว พวกเราจะไม่ทำอีกแล้ว”

โจรที่เหลือรีบวางอาวุธแล้วร้องขอชีวิต ทว่าท่าทีแข็งกร้าวของถูเข่อหานกลับไม่ลดหย่อนลงสักนิด

ท่อนขาสูงขยับใกล้เข้ามาแช่มช้า ฝ่ามือกว้างยังเล็งอาวุธสังหารไปตรงหน้าอย่างไม่อนาทรร้อนใจ

เขาแสยะยิ้ม “คนเช่นพวกเจ้าปล่อยไปก็รังแต่ทำให้ผู้อื่นเดือดร้อน ถ้าข้าเป็นเขาคงไว้ชีวิตสุนัขของพวกเจ้าแล้ว โชคไม่ดีเองที่ดันมาพบกับข้า เพราะข้ากับเขานั้นไม่เหมือนกัน ดังนั้นอย่าเรียกหาความเมตตาจากข้า!”

ปัง!

ปัง!

ปัง!

ปัง!

ปัง!...

เสียงลั่นไกดังติดกันไปเกือบสิบครั้ง ร่างชายฉกรรจ์ทั้งหมดฟุบลงบนพื้นจมกองโลหิต แม้แต่เสียงร้องก็ไม่ทันดังออกมา ศีรษะพวกเขาถูกเจาะทะลวงจนดวงตาเบิกค้าง ของเหลวสีแดงฉานไหลรวมกับหยาดน้ำฝนดุจทะเลโลหิต กลิ่นคาวคลุ้งทำให้รู้สึกสะอิดสะเอียนชวนอาเจียนยิ่งนัก 

สุ่ยตัวตัวแทบล้มทั้งยืน แม้นางมองไม่ชัดแต่ก็รับรู้ได้ถึงกลิ่นอายของความตาย ร่างระหงเอนเอียงกระเท่เร่ นางใจเต้นแรงจนแทบหน้ามืด ก่อนขาทั้งสองจะยืนไม่ไหว ร่างของนางก็ลอยขึ้นเหนือพื้นไปเสียก่อน

“เรากลับกันเถอะ”

สุ่ยตัวตัวตัวแข็งค้างประหนึ่งดินปั้นไม้แกะสลัก นางไม่กล้ากระทั่งหายใจแรง เสียงลมหวีดหวิวดังอยู่ข้างหู เพียงชั่วพริบตาก็รู้สึกว่าตนเองถูกยัดเข้ามาด้านในที่แห่งหนึ่ง ร่างกายไม่ได้ปะทะสายฝนแล้ว ทว่ากลิ่นคาวโลหิตยังคงเด่นชัด 

“ออกรถ”

“พ่ะย่ะค่ะ”

เสียงล้อไม้เคลื่อนบดไปตามเส้นทางเปียกแฉะ เพราะฝนยังเทลงมาอย่างหนักทำให้การเดินทางไม่ราบรื่นนัก

ถูเข่อหานช่วยปลดผ้าปิดตาออกให้หญิงสาวแช่มช้า เขาส่งยิ้มให้กับนาง ทว่ารอยยิ้มบนใบหน้านั้นกลับไม่เหมือนก่อน

สุ่ยตัวตัวผงะจนหลังชนกำแพง

คิ้วเข้มเลิกขึ้นหนึ่งฝั่ง “กลัวหรือ”

สุ่ยตัวตัวกลืนน้ำลายลงคอ นางพยายามทำใจให้สงบ เมื่อก่อนถูเข่อหานไม่เคยทำเรื่องหยาบคายต่อหน้าของนาง ทว่าตอนนี้เขาช่างแตกต่างจากเมื่อก่อนนัก ยิ่งคำพูดที่เขาทิ้งเอาไว้ก่อนหน้าก็ยิ่งทำให้สุ่ยตัวตัวเกิดความสงสัย หรือว่ามีใครกำลังสวมรอยเป็นเขากันแน่

“เจ้าไม่ใช่เขา”

ชายหนุ่มหัวเราะเสียงเย็นยะเยือก “พี่หญิง…จะไม่ใช่ข้าได้อย่างไร ไม่เชื่อท่านก็มองหน้าของข้าให้ชัดสิ”

ถูเข่อหานยื่นหน้าเข้าไปใกล้หญิงสาว ใบหน้าของพวกเขาห่างกันเพียงลมหายใจกั้น

สุ่ยตัวตัวหายใจติดขัด นางกวาดตามองใบหน้าของอีกฝ่ายอย่างถ้วนถี่ ตอนนี้มีคราบโลหิตเป็นละอองเกาะอยู่ตามข้างแก้มของเขาที่เพิ่มขึ้นมา หากมีใครแปลงโฉมอย่างน้อยก็ต้องทิ้งรอยบาดแผลเอาไว้สักที่ ทว่าใกล้เพียงนี้ก็ยังไม่เห็น หรือแสงจากโคมไฟสว่างไม่พอ

“เป็นอย่างไร มีส่วนไหนผิดปกติหรือไม่”

สุ่ยตัวตัวส่ายหน้า ทว่าแววตากลับเต็มไปด้วยความกังวล ถูเข่อหานในยามนี้กำลังทำให้นางรู้สึกอึดอัด นางจึงเลือกเบือนหน้าหนีไม่สบตาคู่นั้นอีก อย่างน้อยก็ขอตั้งหลักเสียก่อน

รอยยิ้มปีศาจเผยขึ้นอีกแล้ว ลมหายใจอุ่นระอุยังเป่ารดใบหูของนางจนขนอ่อนบนกายพร้อมใจลุกเกรียว

“ในเมื่อไม่มี เหตุใดต้องห่างเหินกับน้องชายเช่นนี้ มาเถอะพี่หญิง ข้าว่าท่านคงหนาวมากเลยใช่หรือไม่ ข้าจะให้ความอบอุ่นแก่ท่านเอง”

ก่อนจะถูกเขาคว้าตัวเอาไว้ สุ่ยตัวตัวก็ทำตัวลีบโยกตัวออกไปนั่งอีกฝั่ง “ไม่ต้อง ข้าไม่หนาว”

ถูเข่อหานแค่นยิ้ม เขาย้ายตัวเองกลับไปนั่งที่ฝั่งตรงข้ามหญิงสาว “อยู่ ๆ ก็นึกรังเกียจข้า ก่อนหน้าทั้งจับมือทั้งขี่หลังไม่เห็นท่านเป็นเช่นนี้เลย”

สุ่ยตัวตัวตวัดตามองเข้ม “ข้าบอกเจ้าว่าอย่าสังหารพวกเขา เหตุใดไม่เชื่อฟัง”

ชายหนุ่มหน้ากระตุก พริบตาก็ยิ้มมุมปาก “ที่แท้ก็โกรธเรื่องนี้หรือ ท่านไม่ต้องกลัว ป่านนี้คงถูกเก็บกวาดเรียบร้อยไปแล้ว”

“หมายความว่าอย่างไร”

“คนเลวอย่างไรก็เลวอยู่วันยังค่ำ ท่านจะโกรธเคืองน้องชายผู้นี้ให้ได้เลยหรือ”

สุ่ยตัวตัวหรี่ตาลงจนแคบ แม้ภายนอกแสดงท่าทีแข็งกร้าวใส่เขา ทว่าภายในใจของนางกลับประหม่ายิ่งนัก หากเป็นถูเข่อหานเขาจะไม่พูดเช่นนี้ เขาไม่มีทางยอมรับว่าตนเองเป็นน้องชาย วัน ๆ เขาเอาแต่กรอกหูนางว่าโตแล้ว ไฉนถูเข่อหานตรงหน้าของนางจึงพร่ำพูดคำว่าน้องชายออกมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“องค์ชาย ฝนตกทำให้หน้าดินถล่มติดกันหลายพื้นที่ เกรงว่าหากกลับวังตอนนี้คงไม่ไหว อีกไม่กี่ลี้มีศาลเจ้าหงอวิ๋นอยู่ ไม่ทราบจะประทับตรงนั้นก่อนดีหรือไม่พ่ะย่ะค่ะ”

อาต้าลี่สารถีจำเป็นถามความเห็น

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ก็แวะก่อนแล้วกัน”

“พ่ะย่ะค่ะ”

หลังได้รับคำสั่ง อาต้าลี่ก็บังคับรถม้าให้มุ่งหน้าไปยังศาลเจ้าหงอวิ๋นด้วยความรวดเร็ว

“ข้าบอกเจ้าหรือว่าให้หยุดพัก”

“พี่หญิง ท่านอย่าดื้อสิ หากรั้นจะไปอาจมีอันตรายถึงชีวิต ม้ามองฝ่าความมืดไม่ได้ หากมันทะยานตกเหวจะทำเช่นไร”

“ข้าว่าตกเหวยังดูน่าปลอดภัยกว่าอยู่กับเจ้าในสภาพตอนนี้ รู้หรือไม่ว่าน้ำเสียงและท่าทีแปลกประหลาดของเจ้ากำลังทำให้ข้ารู้สึกกลัว” สุ่ยตัวตัวโพล่งออกไปตามที่ใจนึก

นางไม่อาจอยู่กับเขาตามลำพังในสถานการณ์หมิ่นเหม่ได้ สุ่ยตัวตัวต้องการรู้ก่อนว่าแท้จริงมีสิ่งใดเกิดขึ้นกันแน่ 

รอยยิ้มของชายหนุ่มค่อย ๆ เลือนหาย

สุ่ยตัวตัวเพิ่งสำนึกเสียใจก็ไม่ทันแล้ว นางไม่ควรผลีผลาม เพราะถูเข่อหานในตอนนี้ดั่งถูกผีสิง

อยู่ ๆ เอวของนางก็ตึงวืดเมื่อถูกฝ่ามือกว้างยกจนตัวปลิว ซ้ำยังมานั่งแหมะลงบนตักของเขาเพียงชั่วพริบตา

หญิงสาวทำตัวแข็งขืน แต่แล้วนางก็ถูกเขาโอบจากทางเบื้องหลังไว้แน่น ซ้ำยังถูกพันธนาการข้อมือเอาไว้ สลัดอย่างไรก็ไม่ยอมหลุด

“ปล่อยข้านะ”

“พี่หญิง กับเขาท่านใส่ใจเพียงนั้น แล้วทำไมกับข้าท่านถึงได้ทำท่ารังเกียจเช่นนี้”

สุ่ยตัวตัวใจเต้นระส่ำ “นี่เจ้าไม่ใช่เขาจริงหรือ เจ้าเอาเขาไปไว้ที่ใด!?”

ชายหนุ่มหัวเราะเย็นยะเยือก “ท่านลองเดาดูสิ ตอนนี้เขาดิ้นรนอยากพบท่านมากเลยล่ะ แต่ข้าไม่อนุญาตก็เท่านั้นเอง กว่าข้าจะได้พบท่านไม่ใช่เรื่องง่าย ดังนั้นข้าจะไม่ยอมจากท่านไปง่าย ๆ เด็ดขาด”

สุ่ยตัวตัวสติขาดผึง ยิ่งคิดก็ยิ่งพบแต่เพียงหมอกหนา

‘หมายความว่าอย่างไร?’