บทที่ 5 อย่าลืมข้า (1)

“องค์ชาย ถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ”

“อืม”

หลังรถม้าหยุดลง เขาก็ยกร่างระหงขึ้นบนอ้อมแขน แม้แต่เท้าของนางเขาก็ไม่ยอมให้แตะลงบนพื้น

“ข้าเดินเองได้” สุ่ยตัวตัวรีบค้าน

“พื้นสกปรก”

“แต่...”

“อยู่กับข้าทำให้ท่านอึดอัดเพียงนั้นเชียวหรือ”

น้ำเสียงชายหนุ่มอ่อนลงก็จริง ทว่าใบหน้าหล่อเหลากลับขึงตึงอยู่ตลอด

สุ่ยตัวตัวเริ่มรู้สึกผิด ฝ่ามือเรียวจึงเลือกวางลงที่ตรงอกซ้ายของเขา “ขอโทษด้วย ข้าไม่ควรระแวงเจ้า อย่าเอาแต่ดูแลข้าจนลืมใส่ใจตัวเจ้าเอง ข้าว่าเอ่อ…ตอนนี้เจ้าเหมือนกำลังป่วยอยู่”

ถูเข่อหานแค่นเสียง “ท่านมองอย่างไรถึงเห็นว่าข้าป่วย”

สุ่ยตัวตัวยิ้มประหม่า “เจ้าดูต่างไปจากเดิม”

ถูเข่อหานไม่ปริปากอีก เขาเพียงกดยิ้มมุมปาก

สุ่ยตัวตัวไม่อยากรบเร้าต่อให้เสียบรรยากาศ ท่าทางที่พลิกไปมาอาจเป็นเพราะเขาป่วยจริงก็ได้ อย่างไรเสียเขาก็เคยหมดสติไปถึงหนึ่งปี บางทีก็อาจมีช่วงที่เคยสับสน

อาต้าลี่กุลีกุจอเข้ามาช่วยปูหญ้าแห้งลงไปบนพื้น นึกไม่ถึงว่าศาลเจ้าหงอวิ๋นจะดูรกร้างเช่นนี้

“ขอบคุณนะ” สุ่ยตัวตัวเอ่ยขอบคุณอาต้าลี่

“เป็นหน้าที่ของกระหม่อมที่สมควรทำพ่ะย่ะค่ะ” อาต้าลี่รีบร้อนกล่าว

เขาเร่งหักกิ่งไม้ที่ตกเกลื่อนพื้นมากองสุมกัน จากนั้นใช้ตะบันไฟจุดเข้าไปยังกองไม้แห้ง ก่อนจะหันไปค้อมศีรษะให้ผู้เป็นนายแล้วย้ายตัวเองหายไปอีกฝั่งของรูปปั้นเทพเจ้ารวดเร็วประหนึ่งลมกรด ดุจดั่งกลัวว่าหากตนอยู่นานกว่านี้อาจขาดอากาศจนตาย

สุ่ยตัวตัวมองตามแผ่นหลังของอาต้าลี่ตาปริบ ๆ ท่าทีหวาดระแวงของเขาทำให้นางยิ่งทวีความมึนงง 

ถูเข่อหานวางร่างระหงลงแช่มช้า เสื้อตัวนอกของเขาถูกถอดไปคลุมให้กับหญิงสาวก่อนหน้าแล้ว ตอนนี้จึงเหลือปราการอีกสองชั้นที่ยังติดกายอยู่ มือหยาบกร้านเริ่มปลดเข็มขัดบนเอวของตน 

“เจ้าทำอะไร!?” สุ่ยตัวตัวรีบยกมือปิดตา

มือกว้างชะงัก “เปียกเช่นนี้ อยากให้ข้าป่วยจริงหรือ”

“แต่ข้ายังอยู่ตรงนี้นะ”

ถูเข่อหานค้อมตัวลง “แล้วอย่างไร เช่นนั้นท่านบอกข้าที มีส่วนไหนบนเรือนร่างของข้าที่ท่านยังไม่เคยเห็น”

สุ่ยตัวตัวกลืนน้ำลายหนืดเหนียวลงคอ ที่เขาพูดไม่ผิดสักนิด หากแต่นั่นเป็นเรื่องเมื่อเจ็ดปีก่อน เขาเองก็ยังเด็กมาก ซ้ำยังนอนเป็นผักไม่ได้สติ ดังนั้นไม่อาจนับรวมสถานการณ์กระอักกระอ่วนยามนี้ได้

“แต่เจ้าโตแล้วนะ”

“ในเมื่อข้าโตแล้ว พี่หญิงไม่คิดจะรับผิดชอบข้าหน่อยหรือ”

“หา” สุ่ยตัวตัวลดมือลง ใบหน้างดงามแหงนมองคนตัวสูง “พูดเลอะเทอะอะไรของเจ้า”

ริมฝีปากได้รูปกดยิ้มมุมปาก มือที่ค้างคราแรกเริ่มขยับต่ออย่างไม่อนาทรร้อนใจ

สุ่ยตัวตัวรีบเบือนหน้าหนีแก้เก้อ 

“ท่านก็ถอดด้วย”

หญิงสาวตวัดตามองค้อน ครั้นเห็นอีกฝ่ายยังเหลือซับในสีขาวก็ผ่อนหายใจโล่งอก แต่จะให้นางทำเช่นเดียวกับเขาคงดูไม่เหมาะ

“ข้าเป็นสตรีนะ ข้าไม่ถอด”

“เลือกเอา จะถอดเองหรือให้ข้าช่วยท่าน”

“เอ๊ะ”

ขาสูงขยับใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ สายตาชายหนุ่มคมปลาบวาววับ เป็นสัญญาณเตือนว่าเขาไม่ได้พูดเล่น

สุ่ยตัวตัวยกมือปราม “ถอด ข้าถอดเอง พอใจหรือยัง”

ชายหนุ่มไม่ขยับต่อ เขาพยักหน้า ทั้งยังไม่ละสายตาจากนางเช่นกัน 

“หันหลังไปสิ จ้องเช่นนี้ใช้ได้ที่ไหน เจ้ากับข้าโตเกินกว่าจะมาแก้ผ้าต่อหน้ากันได้แล้วนะ”

“ท่านเองก็รู้”

“อะไรของเจ้า”

“ในเมื่อท่านรู้ เหตุใดกับเขาถึงจับมือท่านได้ โอบกอดท่านได้ แต่กับข้าท่านดูหวาดกลัว แล้วยังท่าทีรังเกียจนั่น”

“เขาไหน? ที่เจ้าพูดมาก็ไม่ใช่ว่าข้าทำกับเจ้าทั้งนั้นหรือ”

ถูเข่อหานหัวเราะเสียงเย็นยะเยือก เขาหย่อนกายลงนั่งขนาบข้างหญิงสาว สุ่ยตัวตัวตั้งท่าขยับออกห่าง แต่เอวของนางก็ถูกคว้าไว้เสียก่อน

“แล้วนี่อะไร”

สุ่ยตัวตัวประหม่าจนหายใจไม่ทั่วท้อง นางไม่เข้าใจท่าทางประหลาดของเขาสักนิด คุ้มดีคุ้มร้ายจนเดาจิตใจไม่ออก

“ก็เจ้าให้ข้าถอดเสื้อผ้ามิใช่หรือ ขยับอีกหน่อยจะได้ถนัด เบียดเช่นนี้เดี๋ยวก็เผลอโดนเจ้าบาดเจ็บ”

ถูเข่อหานจับไหล่แคบทั้งสองฝั่ง จากนั้นหมุนร่างระหงให้หันมาประจันหน้ากับเขา เสื้อคลุมตัวโคร่งค่อย ๆ ถูกถอดออก ปลายนิ้วหยาบดึงสายรัดเอวเนิบช้า ก่อนที่มันจะหลุดจากร่าง มือเรียวก็รีบขวางเขาไว้ 

“ข้าทำเอง” 

ถูเข่อหานช้อนสายตาขึ้น ความเยือกเย็นและคมกริบกลายเป็นคำตอบของทุกสิ่ง สุ่ยตัวตัวกลืนน้ำลายจนคอขยับ นางไม่กล้าทำให้เขาอารมณ์บูดจึงยอมปล่อยเรือตามน้ำ ให้อีกฝ่ายทำทุกอย่างตามอำเภอใจ อย่างไรก็เคยใช้ชีวิตร่วมกันในวัยเด็กแม้กระอักกระอ่วนไปหน่อยก็ตามที 

อาภรณ์ตัวหนาที่คลุมร่างระหงถูกเปลื้องออกจนเหลือเพียงซับในสีขาว เขานำผ้าเปียกเหล่านั้นไปผึ่งใกล้กองไฟ ก่อนจะย้อนกลับมานั่งข้างกายนางอีกหน

สุ่ยตัวตัวไม่กล้าสู้หน้าของเขา เพราะนางเองก็เป็นสาววัยสะพรั่ง การต้องนั่งร่างกึ่งเปลือยต่อหน้าบุรุษย่อมเป็นเรื่องลำบากใจยิ่ง ที่จริงสุ่ยตัวตัวเข้าใจเจตนาของเขา อย่างไรก็เพราะเป็นห่วงนาง เพียงแต่สถานการณ์หมิ่นเหม่ไปบ้าง หากมีคนรู้เข้าเกรงว่าจะกลายเป็นปัญหาใหญ่ 

ด้านในศาลเจ้าเงียบสงัดจนได้ยินเพียงเสียงลมหายใจ ไม่รู้เมื่อไหร่ที่อาต้าลี่หายไปดั่งไม่เคยปรากฏตัวมาก่อน

สายตาของชายหนุ่มวาววับเมื่อเห็นเรือนร่างระหงปรากฏเบื้องหน้า ถูเข่อหานวัยนี้โตพอจะรู้เรื่องราวชายหญิงแล้ว ตั้งแต่รู้จักความละเอียดอ่อนเหล่านี้ เขาก็เผลอคิดไม่ซื่อกับคนที่ตนเรียกพี่หญิงไปไม่รู้กี่หน เลือดลมในกายชายหนุ่มเดือดพล่านดุจน้ำมันเดือดบนกระทะร้อน 

“พี่หญิง…” 

เสียงทุ้มเปล่งออกมาแปร่งพร่าจนคนฟังยังต้องหัวใจสั่นหวิวยิ่งกว่าปะทะกับบรรยากาศยามฝนพรำกับค่ำคืนสุดเหน็บหนาวเสียอีก 

“หืม…” สุ่ยตัวตัวกัดลิ้นจนชา นางพยายามควบคุมไม่ให้เสียงสั่น