Masukขณะที่กวางกับชานนท์เดินกลับเข้าบ้านไปพร้อมกัน ท่ามกลางสายฝนที่เริ่มซาลง อีกฟากหนึ่งของถนน วิภาวรรณยังคงนั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัยรถสปอร์ตสีขาวมุกที่จอดหลบอยู่ไม่ไกลจากรั้วบ้านภาพที่เห็นเมื่อครู่ยังคงติดตาเธอไม่หายภาพที่ชานนท์วิ่งฝ่าสายฝนไปคว้าตัวกวางไว้ ก่อนจะโอบกอดหญิงสาวแน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปอีกครั้งมือเรียวที่กำพวงมาลัยค่อย ๆ เกร็งแน่นจนข้อนิ้วซีดขาว รอยยิ้มบนใบหน้าหายไป เหลือเพียงแววตาขุ่นขวางที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ“บ้าเอ๊ย!” เธอสบถลอดไรฟันทุกอย่างที่วางแผนไว้กลับไม่เป็นอย่างที่คิด ชานนท์ไม่ได้ลังเลหรือแสดงท่าทีว่าจะเปิดโอกาสให้เธอกลับเข้าไปในชีวิตอีกเลย ตรงกันข้าม เขากลับยืนยันอย่างหนักแน่นว่าผู้หญิงที่เขาเลือกคือกวาง และยังวิ่งตามหญิงสาวไปโดยไม่สนใจอะไรทั้งนั้น ราวกับกลัวว่าจะสูญเสียเธอไปจริง ๆภาพนั้นทำให้วิภาวรรณหงุดหงิดจนแทบระเบิดที่น่าขันที่สุดคือ เธอไม่เคยต้องการชานนท์ในวันที่เขายังเป็นเพียงผู้ชายธรรมดา ไม่มีเงินทองหรือชีวิตหรูหรา แต่วันนี้เขากลับมีทุกอย่างที่เธอเคยใฝ่ฝัน ทั้งบ้านหลังใหญ่ ที่ดินผืนงาม และครอบครัวที่ร่ำรวย ขณะที่ผู้หญิงที่ได้ครอบครองสิ่งเหล่านั้นกล
“แต่กวางกลัว...”เสียงเธอยังคงสั่น น้ำตายังคงไหลไม่ขาดสาย“กวางกลัวว่าวันหนึ่งพี่จะรู้สึกว่ากวางไม่ใช่คนที่เหมาะสม กลัวว่าพะแพงจะอยากได้แม่แท้ ๆ มากกว่ากวาง แล้วสุดท้าย... กวางจะไม่เหลือที่ยืนตรงนี้อีกเลย” เธอกลืนก้อนสะอื้นลงคอ “กวางรักพะแพงนะคะ รักเหมือนลูกแท้ ๆ กวางไม่เคยคิดว่าแกเป็นลูกคนอื่นเลย แต่บางครั้ง... ต่อให้กวางรักแกมากแค่ไหน กวางก็รู้ดีว่าตัวเองไม่ใช่แม่ผู้ให้กำเนิดของแกอยู่ดี”“หนูไม่จำเป็นต้องคิดว่าต้องเป็นแม่ที่คลอดพะแพงออกมา ถึงจะมีสิทธิ์ยืนในบ้านหลังนี้นะครับ” ชานนท์ดึงร่างบางเข้ามากอดแนบอก ลูบหลังเธอเบา ๆ อย่างปลอบโยน “ทุกสิ่งที่หนูทำให้ลูกมาตลอด พี่เห็นด้วยตาตัวเอง พะแพงเองก็สัมผัสได้ว่าหนูรักแกมากแค่ไหน พี่ไม่เคยคิดว่าหนูเป็นคนอื่น และไม่มีวันยอมให้ใครมาทำให้หนูรู้สึกว่าความรักที่หนูมีให้ลูกมันด้อยกว่าใครเด็ดขาด”“กวางขอโทษ... กวางงี่เง่าคิดไปเอง” กวางซบหน้าลงกับอกแกร่งปล่อยโฮออกมาจนไหล่สั่น “กวางกลัวว่าตัวเองจะเป็นส่วนเกิน...”“พี่ไม่เคยโกรธเลย สำหรับกวางแล้วไม่มีคำว่าส่วนเกินสำหรับพี่” เขากอดเธอแน่นขึ้นอีก “จำไว้นะกวาง บ้านหลังนี้ไม่ใช่ที่ซุกหัวนอนชั่วคราว แต
ในเวลาเดียวกัน ชานนท์พูดกับวิภาวรรณจบลง เขาถอนหายใจอย่างโล่งอก ที่ได้พูดชัดเจนเสียที“ผมรู้ว่าคุณคิดถึงลูก และผมเข้าใจ คุณเป็นแม่ของพะแพง ผมไม่เคยคิดจะปิดกั้น แต่ผมจะไม่กลับไปเป็นสามีของคุณอีก ผมขอให้คุณเคารพชีวิตครอบครัวของผมด้วย ผมรักภรรยาของผม ผมรักกวาง และจะไม่ปล่อยให้ใครมาทำให้เธอเจ็บเพราะเรื่องในอดีตอีก”“นนท์ คุณไม่คิดจะให้โอกาสวิเลยเหรอ” วิภาวรรณถามเสียงอ่อย“ถ้าคุณต้องการมีส่วนร่วมในชีวิตของลูก ผมยินดีจัดเวลาให้ตามความเหมาะสม แต่เรื่องระหว่างเราจบไปนานแล้ว ผมไม่ต้องการกลับไปเริ่มต้นใหม่กับคุณอีก คุณกลับไปเถอะวิ ไม่อย่างนั้นคุณจะไม่ได้เจอลูกอีกเลย” คำตอบของเขาชัดเจนโดยไม่มีความลังเลวิภาวรรณเม้มริมฝีปาก ใบหน้าที่เคยประดับด้วยรอยยิ้มเริ่มตึงเครียด“ถ้าอย่างนั้นก็คงไม่มีอะไรต้องคุยกันแล้วสินะคะ”“ครับ ขอตัวก่อน”ชานนท์ปิดประตูบ้าน รู้สึกโล่งใจขึ้นอย่างมาก อย่างน้อยวันนี้เขาก็พูดทุกอย่างชัดเจนแล้ว อยากรีบไปหากวาง บอกเธอว่าทุกอย่างจบแล้ว ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป เขาเดินกลับเข้าห้องนอนด้วยรอยยิ้มบางๆ แต่ทันทีที่เปิดประตู เขาหยุดนิ่ง เตียงว่างเปล่า ไม่มีเธอ“กวาง!”เขาเดินดูในห้องน้ำ เ
คืนนี้ฝนตกพรำตั้งแต่เย็น ความมืดปกคลุมทั่วไป ทิ้งให้กวางนอนคิดอยู่กับคำพูดของวิภาวรรณซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนกระทั่งเสียงโทรศัพท์ของชานนท์ดังขึ้นอีกครั้ง เธอเห็นเขารับสายแล้วเดินออกไปด้านนอก รอสักพักใหญ่สามีของเธอก็ไม่เข้ามาสักที กวางจึงตัดสินใจลงไปตามเสียงพูดคุยลอยลมเข้ามาถึงห้องโถงอย่างชัดเจน เขากำลังยืนคุยกับวิภาวรรณที่เพิ่งขับรถมาถึงหน้าบ้านอีกครั้งในเวลาที่ทุกคนหลับใหลเธอไม่ได้ตั้งใจจะแอบฟัง แต่ก็พอได้ยินบางประโยคที่ทำให้หัวใจของเธอหยุดเต้น“นนท์ วิขอร้องจริง ๆ นะ” เสียงวิภาวรรณดังแผ่ว แต่สั่นพร่าด้วยน้ำเสียงที่ดูเหมือนจะทุกข์ “วิแค่อยากให้พะแพงมีครอบครัวที่สมบูรณ์นะนนท์ เด็กคนหนึ่งควรได้เติบโตมาพร้อมพ่อกับแม่ไม่ใช่เหรอ เราสองคนก็เคยมีช่วงเวลาดี ๆ ด้วยกัน ถ้าเราลองกลับมาปรับความเข้าใจกันอีกครั้ง อย่างน้อยก็เพื่อลูก..”“วิ ผมพูดไปแล้วว่า..” เกิดความเงียบขึ้นครู่หนึ่ง กวางกลั้นหายใจฟังอยู่ข้างประตู มือเกร็งแน่นที่ขอบวงกบ“สุดท้ายแล้วนนท์ก็ต้องคิดถึงลูกให้มากกว่าความรู้สึกของตัวเองนะคะ” เสียงของวิภาวรรณดังขึ้นจากบริเวณหน้าบ้านกวางยืนอยู่ตรงประตูห้องรับแขก มือข้างหนึ่งจับขอบประตูไว้แน่
วันหนึ่ง วิภาวรรณมาถึงบ้านของครอบครัวชานนท์โดยไม่ได้นัดหมายล่วงหน้า รถยนต์สีขาวมุกคันหรูจอดอยู่หน้าบ้าน ขณะที่คนงานกำลังช่วยกันขนของจากรถเข้ามาในตัวบ้าน หญิงสาวก้าวลงมาพร้อมถุงของฝากหลายใบ ใบหน้าแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มเป็นมิตร“สวัสดีค่ะคุณแม่”คุณผกาที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจ“อ้าว วิ เธอมาที่นี่ได้ยังไง”“วิมาเยี่ยมพะแพงค่ะ พอดีมีของมาฝากลูกด้วย เลยถือโอกาสมาเยี่ยมคุณแม่ด้วยเลย”วันหนึ่ง วิภาวรรณมาถึงบ้านของครอบครัวชานนท์โดยไม่ได้นัดหมายล่วงหน้า รถยนต์สีขาวมุกคันหรูจอดอยู่หน้าบ้าน ขณะที่คนงานกำลังช่วยกันขนของจากรถเข้ามาในตัวบ้าน หญิงสาวก้าวลงมาพร้อมถุงของฝากหลายใบ ใบหน้าแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มเป็นมิตรที่ค่อนข้างฝืน“สวัสดีค่ะคุณแม่”คุณผกาที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกเงยหน้าขึ้นมองด้วยความประหลาดใจไม่ปิดบัง “อ้าว! วิ เธอมาที่นี่ได้ยังไง”คำถามนี้ไม่ใช่แค่ถามธรรมดา ตลอดช่วงที่คบกัน ครอบครัวฝ่ายชายไม่เคยชอบเธอ ไม่เคยเชื้อเชิญมาที่บ้าน แม้แต่งานแต่งงานของเธอก็ไม่ได้จัด เธอจึงไม่เคยก้าวเข้ามาในรั้วนี้แม้แต่ก้าวเดียว“วิมาเยี่ยมพะแพงค่ะ พอดีมีของมาฝากลูกด้วย เลยถือโอกาสแว
“กวางครับ”เสียงเรียกของสามีทำให้เธอสะดุ้งเล็กน้อย ชานนท์เดินกลับเข้ามาในห้องหลังวางสายเรียบร้อยแล้ว“เป็นอะไรหรือเปล่า ทำไมเงียบไป”“เปล่าค่ะ… กวางแค่จัดของเพลินไปหน่อย” เธอยิ้มบางๆ แต่รอยยิ้มนั้นไม่ถึงตาชานนท์มองเธออย่างไม่ค่อยเชื่อ แต่ก็นั่งลงข้างๆ“เมื่อกี้วิโทรมาคุยเรื่องพะแพง เขาอยากนัดเจอลูก พี่เลยบอกให้ตกลงวันกันให้เรียบร้อย”“ค่ะ”กวางตอบเพียงสั้นๆ มือยังคงพับเสื้อผ้าตรงหน้าอย่างไม่เร่งรีบ ทั้งที่ความสนใจของเธอไม่ได้อยู่กับสิ่งที่กำลังทำอีกแล้ว“กวางไม่สบายใจเหรอครับ มีอะไรอยากถามพี่หรือเปล่า”เธอเงยหน้าขึ้นสบตาเขาอยู่ครู่หนึ่ง คำถามมากมายวนเวียนอยู่ในใจ แต่สุดท้ายกลับเลือกส่ายหน้า“ไม่มีค่ะ” “กวางครับ วิโทรมาแค่คิดถึงลูก แต่พี่วางขอบเขตไว้เรียบร้อยแล้ว ไม่ต้องกังวล” ชานนท์จับมือเธอไว้แน่น “ที่นี่มีพี่ มีพะแพง มีครอบครัวของเรา…ไม่มีใครมาแทรกกลางได้” เขาก้มลงจุมพิตขมับเธอเบาๆ แล้วช่วยจัดเสื้อผ้าต่อ กวางพยายามยิ้มตอบ แต่เมื่อเขาหันไปหยิบกระเป๋า สายตาของเธอกลับเผลอเหลือบไปมองโทรศัพท์ที่วางอยู่บนโต๊ะอีกครั้ง เธอไม่เคยคิดจะเอาตัวเองไปเปรียบเทียบกับวิภาวรรณ แต่ตอนนี้เธอเริ่มเข







