หนีไม่พ้น

[จอมพล Part]

แก้มหวานออกไปผมก็กลับมาหยิบมือถือขึ้นมาดู มีแชทของผู้หญิงคนนั้นส่งมาหาเมื่อตอนตีหนึ่ง

'มารอตั้งนานแล้วนะคะ'

'ตีสองแล้ว กลับแล้วนร้า'

"กลับมาตั้งแต่ห้าทุ่มครึ่งแล้วแม่คุณ"

แล้วผมก็ลากผู้หญิงที่นั่งอยู่หน้าห้องมาแดก แดกอย่างเอร็ดอร่อยเพื่อมาพบความจริงว่าคือเด็กทุนพ่อผม

ที่เจ็บใจสุดคือน้องมันทำเมินว่ะ ทั้งที่ปกติแล้วผมต่างหากที่จะต้องเป็นคนเมิน

สิบโมงผมก็ออกจากห้อง มาหยุดยืนหน้าห้องที่สองสาวหายเข้าไป ที่นี่นักศึกษามหาลัยเดียวกับผมพักอยู่เยอะ ไม่แปลกใจที่เพื่อนแก้มหวานจะพักที่นี่ด้วย

ผมเลิกสนใจแล้วขับรถไปยังบ้าน เอาอาหารที่ซื้อมาเทให้ไอ้กลิ้งกับไอ้แก้วกิน มีแต่คนบอกว่ามันผอมเพราะผมไม่เลี้ยงปล่อยปะละเลย ผมเลี้ยงเช้าเลี้ยงเย็น กลางวันพวกมันไปหากินเอง อยู่ดีนอนสบายขนาดนั้น ที่ผอมก็เพราะพวกมันเป็นหมาคนหล่ออย่างผมไง

ให้อาหารหมาเสร็จก็มานั่งบนโซฟาพร้อมกับสมุดดำจดข้อมูลทุกอย่างทั้งข้อมูลเจ้าของรถ ข้อมูลรถ ยอดเงินจำนำ ดอกเบี้ยและวันไถ่ถอน ผมกับไอ้คุณหากำไรจากธุรกิจนี้ได้ไม่น้อย แต่ไม่ได้คิดจริงจังถึงขั้นขยับขยายเพราะมันไม่ได้ถูกกฏหมาย

นั่งดูข้อมูลอยู่สักพักก็มีรถมอเตอร์ไซต์ฮอนด้าเวฟสีแดงมาจอดด้านหน้าบ้าน ชายหญิงวัยรุ่นคู่หนึ่งเข้ามายืนมองรถมอเตอร์ไซต์บิ๊กไบค์สีแดงที่ผมรับจำนำมาสองหมื่นบาทเมื่อเดือนที่แล้ว

"ไง มาไถ่คืน?"

ผมวางสมุดดำแล้วเดินเข้าไปหาทั้งคู่ จดจำได้ว่าเป็นเจ้าของรถที่ยืนมองอยู่

"ยังพี่ แต่จะมาขอเวลาอีกสามสี่วัน"

"ยืดออกไปมึงก็แค่เสียดอก"

"สามสี่วันเองพี่ ขอเถอะพี่" ไอ้ผู้ชายพนมมือไหว้ "สองหมื่นยังหายากเลย ดอกอีกเป็นพัน ขอเวลาสามสี่วันผมมาเอามันคืนแล้วจะให้พี่ทั้งต้นทั้งดอกเลย"

"เกินจากมึงพูด กูจะขายมัน"

"ขอบคุณครับพี่"

ได้รับความใจดีจากผมคนทั้งคู่ก็ขี่รถออกไป มือใหญ่ตบลงบนเบาะสีดำหนังด้าน น่าสงสารที่เจ้าของมันติดการพนันเลยต้องระเห็จมาอยู่ที่อื่น เผลอๆ อาจจะไปต่ออีกไกล ดูจากสารรูปมันแล้วไม่น่าจะมีปัญญาหาเงินมาคืน

ครืดๆๆ มือถือส่งเสียงร้องเรียกให้ผมต้องเดินกลับไปนั่งที่โซฟาอีกครั้ง รับสายของพ่อที่นานๆ จะโทรมาสักครั้ง

[พรุ่งนี้มากินข้าวด้วยกันนะจอม]

"เนื่องในโอกาสอะไรครับ"

[ชวนลูกกินข้าวพ่อต้องมีเหตุผลด้วยหรือไง]

"ได้ครับ เจอกันครับ"

ตัดบทเพราะไม่อยากหูชา มันก็จริงที่ไม่จำเป็นต้องมีเหตุผล แต่เชื่อเถอะว่ามี..แต่แค่พ่อไม่บอกเท่านั้นเอง

ค่ำคืนนี้ผมนอนที่บ้าน มันคือที่หลับนอนหลักๆ คอนโดมิเนียมมีไว้นัดเจอสาวๆ ค่ำคืนนี้เธอคนนั้นยังคงส่งแชทมาอ่อยเหยื่อ ผมเลือกที่จะไม่ตอบแล้วมาคุยแชทกับรุ่นพี่คนหนึ่งซึ่งส่งข้อมูลบางอย่างมาให้ อ่านข้อมูลนั้นแล้วก็เข้าไปไถเฟซบุ๊ค บังเอิญมากที่ตรงแนะนำเพื่อนดันขึ้นรูปภาพของแก้มหวานให้เห็น

ให้ตายเถอะว่ะ! ร้อยวันพันปีไม่เคยจะเห็น ผมกดเข้าไปดูในเฟซบุ๊คที่ใช่ชื่อว่า.. แก้มหวานติดเรียน

หน้าโปรไฟล์ไม่ค่อยแชร์อะไรนอกจากโพสต์รูปร้านขนมถ้วยตะไล ผมซูมขยายดูแล้วพยายามนึกว่าเคยเห็นกล่องโฟมที่บรรจุขนมหน้ากะทินี้ที่ไหน

ไม่นานก็นึกออก.. พ่อผมซื้อมาให้แม่กินเป็นประจำ ที่แท้ก็ขนมของเด็กทุน

ผมกดออกจากเฟซบุ๊คทั้งหมดแล้ววางโทรศัพท์ หยิบบุหรี่มาจุดสูบตรงระเบียงชั้นสอง มองไอ้สองแสบวิ่งซนอยู่บนถนนก่อนมันจะวิ่งไปหาใครบางคนที่ยืนอยู่ริมถนนราวห้าสิบเมตร ความมืดไม่กลืนกินเธอเพราะความขาวสะท้อนแสง ชัดเจนกระแทกดวงตาผมตั้งแต่เมื่อคืน

แก้มหวานเทอาหารให้ไอ้สองก. นั่งยองดูพวกมันกินสักพักก็ลุกขึ้นยืนแล้วมองมาทางประตูบ้านท่าทางกล้าๆ กลัวๆ ก่อนจะโบกมือลาหมาแล้วเดินย้อนกลับไปทางนู้น

ครั้งก่อนเธอก็เดินมาเท่ากับว่าต้องพักอาศัยอยู่ในซอยนี้

นั่นไม่สำคัญ.. แอบมาเลี้ยงไม่กลัวได้ซองดำอีกหรือไงหรือผมจะแกล้งส่งไปแล้วใส่ข้อหานอนกับผมแล้วเมินเฉยดี

ซี้ด! จู่ๆ ร่างกายผมก็ปวดตุบโดยเฉพาะช่วงล่าง กลิ่นหอมผลไม้ ความคับแน่น ผิวเนียนละเอียด นมนุ่มนิ่มมันย้อนกลับมาให้ผมรู้สึก

ผมกลับเข้ามาในห้องนอน ล้มตัวลงนอนข่มตาให้หลับ

คนอื่นเชฟบะกว่านี้เยอะ ผมยังไม่ติดใจเลยว่ะ

สิบโมงอีกวันผมก็ขับรถมายังร้านอาหารที่พ่อนัดแนะ เดินเข้ามาในห้องแอร์ของร้านก็ต้องแปลกใจว่าทำไมโต๊ะที่พ่อกับแม่นั่งอยู่ถึงได้ยาวและมีสมาชิกนั่งกันอยู่เต็มโต๊ะ

"จอมพล มานี่ลูก"

แม่ตะโกนเรียกให้ผมรีบก้าวเดินไปหา ไล่สายตามองจนมาพบเจอเก้าอี้ตัวหนึ่งที่ยังคงว่าง ก่อนนั่งผมมองทุกคนอีกครั้งจนไปสบสายตากับคนฝั่งตรงข้าม ถึงได้รู้ว่าสมาชิกในโต๊ะที่มีอยู่เกือบสิบคนล้วนแล้วแต่เป็นเด็กทุน

แน่นอนว่าคนตรงข้ามตอนนี้หน้าถอดสีไปแล้ว แต่ผมกลับรู้สึกขบขัน ดูเหมือนว่าช่วงนี้น้องมันจะหนีผมไม่พ้นเลยจริงๆ

[จอมพล End]

ท่านอธิการบดีนัดเด็กทุนกินข้าวเป็นเรื่องปกติ ท่านแสดงออกชัดเจนว่าปลื้มปริ่มและให้อภิสิทธิ์กับเด็กที่ท่านเลือกมารับทุนเองกับมือมาก

วันนี้ก็ด้วยที่พวกเราถูกนัดหมายกันมายังร้านอาหารแห่งหนึ่ง มันจะปกติดีอยู่แล้วถ้าครั้งนี้ท่านไม่ชวนลูกชายมาด้วยและเขาก็ดันได้ที่นั่งตรงข้ามฉัน

"อยากให้ทุกคนรู้จักลูกชายผม จอมพลเรียนวิศวะคอมปีสาม"

ประโยคแนะนำตัวจากอธิการบดีทำให้ฉันจำต้องเงยหน้ามองพี่จอมพล บางอย่างก็ต้องทำไม่ให้มันดูมีพิรุธ ทว่าสบตาได้แปปๆ ก็ต้องหลุบตามองจานข้าว สองมือประสานเปียกชื้นเหงื่ออยู่บนหน้าตัก

บอกตรงๆ ว่าฉันไม่รู้จะวางตัวอย่างไรที่ต้องกลับมาเจอผู้ชายที่เผลอหลับนอนด้วยกันอีกครั้ง

เสียงตอบรับจากทุกคนคือรู้จักพี่จอมพลเป็นอย่างดี เว้นก็แต่ฉันที่ทำเพียงเงียบ

"คนนี้ไงแก้มหวาน เด็กทุนสาขาภาษาไทย"

แต่การแนะนำของอธิการบดีสร้างเรื่อง ฉันเงยหน้าสบตาผู้ใหญ่ก่อน ยิ้มจางๆ ที่เค้นอย่างยากลำบากแล้วหันมาสบตาคนตรงข้าม

พลันร่างกายก็ร้อนวูบวาบตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า นัยน์ตาคมจ้องมองฉันราวกับว่าคิดอะไรอยู่ในหัว คนอย่างพี่จอมพลเดาไม่ยาก คงจะลอกคราบฉันแบบย่อยยับพร้อมกับคำพูดของเขาที่ทำฉันหนาวสะท้าน

"น้องแก้มหวาน ที่ท่านอธิการบดีบอกว่าเป็น..เด็กดีมากน่ะเหรอครับ"