เรื่องเมื่อคืน

ไม่เหมือนเดิม..

ฉันรู้สึกว่าบรรยากาศรอบกายไม่ใช่สถานที่คุ้นเคย กลิ่น ความเย็นและความนุ่มนิ่มของฟูกนอน

ใช่! ฉันมานอนกับยัยจะจ๋าที่คอนโดมิเนียม ไม่ได้กลับห้องเพราะกลับไม่ไหว

"ปวดตัวจัง" นึกได้แล้วก็ผุดลุกขึ้นบิดเนื้อตัวไปมา อาการเมื่อยขบแล่นพล่านทุกอณูของร่างกายราวกับไปออกรบ

แปะ! มือวางแหมะลงบนความอุ่นซ่านบางอย่าง เสียงมันดังจนทำฉันสะดุ้งรีบยกมือขึ้นเพราะคิดว่าเผลอฟาดเพื่อนเข้าให้แล้ว

ทว่าพอหันมองกลับต้องเบิกตาโต ทำไมแผ่นหลังของจะจ๋าถึงกว้างเหมือนของผู้ชาย

ฉันตั้งสติทันทีแล้วหันมองไปรอบๆ เคยมาห้องจะจ๋าหนึ่งครั้งแน่นอนว่ามันไม่ใช่แบบนี้ ห้องยัยนั่นธีมเจ้าหญิงสีชมพู แต่ห้องนี้สีขาวมีแต่เฟอร์นิเจอร์สีดำ

มั่นใจว่าไม่ใช่ห้องของเพื่อนหัวใจก็ร่วงหล่นตัวชาวาบ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วก้มมองตัวเอง

"โป๊!" ขยับปากพูดไม่มีเสียงแต่ความตกใจมีสุดขีด

เสื้อผ้าฉันหายไปไหน มานั่งอวดนมเล็กๆ มีผู้ชายนอนคว่ำหน้าอยู่ข้างๆ มันคืออะไร!!

คำถามมีเป็นร้อยเป็นพันถาโถมแต่ฉันไม่คิดหาเอาคำตอบตอนนี้ ค่อยๆ หย่อนขาลงจากเตียงนอน วิ่งวุ่นตามหาเสื้อผ้าตัวเองจนมาพบว่ามันอยู่นอกห้องครบทุกชิ้นส่วน ฉันแต่งตัวมันตรงนี้แล้วตามหากระเป๋าสะพายใบเล็ก เดินวนหาจนต้องย่องกลับเข้ามาในห้องนอนอีกครั้ง

สองเท้าเล็กเดินด้วยความเบามาแถวๆ โต๊ะตัวใหญ่ มองหากระเป๋าจนไปเจอกับกรอบรูปที่วางตั้งอยู่ด้านบน อดไม่ได้ที่จะค่อมตัวลงมองใกล้ๆ

เฮือก! รูปอธิการบดีกับภรรยา

ทำไมถึงมีรูป.. ฉันมองผู้ชายตัวสูงใหญ่ที่ยืนอยู่ข้างภรรยาท่าน ไม่อยากให้ใช่พี่จอมพลก็คงเป็นไปไม่ได้ รูปสามคนพ่อแม่ลูกตั้งอยู่ในห้องนี้ แล้วเขาคนนั้น...

ฉันหันกลับไปมองทางเตียงนอน หัวใจหวาดหวั่นสั่นไหว เพียงหันไปก็ได้สานสบสายตากับเขาคนที่นอนคว่ำ เขาผงกศีรษะขึ้นมามองฉันและตกใจในไม่กี่วินาทีต่อมา

"แก้มหวาน!!"

พี่จอมพลขมวดคิ้วหน้ายุ่งลุกพรวดพราดขึ้นมานั่งเอาผ้าห่มปิดท่อนล่างไว้ แต่ฉันไม่ได้มอง ไม่กล้ามองแล้วเลือกจะมองหาของที่ตามหา

"พี่เห็นกระเป๋าหนูไหมคะ"

"ไม่ ไม่เห็น"

"งั้นหนูออกไปหาข้างนอกอีกที"

รีบเดินออกมานอกห้องนอน ก้มมองหากระเป๋าสะพายสีดำใบเล็ก ในนั้นมีมือถือกับกระเป๋าสตางค์และเครื่องสำอางนิดหน่อย ของสำคัญอยู่ในนั้นทั้งหมด

เดินหาอยู่นานในที่สุดมันก็ลอยมาอยู่ตรงหน้า ผู้ชายตัวโตสวมใส่กางเกงวอร์มขายาวช่วงบนฝั่งซ้ายมีรอยสักลายกราฟิก เขาเป็นคนยื่นมันมาให้

"ขอบคุณค่ะ"

แล้วฉันก็รีบรับมันมาก่อนจะปรี่ไปยังประตูสวมใส่รองเท้า

"เป็นเราเหรอที่ส่งแชทหาพี่"

"คะ?"

แชทอะไร จากจะไปเลยต้องหยุดพูดคุย

พี่จอมพลหรี่ตามอง เดินตรงมาหยุดตรงหน้าพร้อมกับมือถือที่เปิดรูปภาพช่วงบนของผู้หญิงไม่เห็นใบหน้า เห็นแต่หน้าอกที่มีเพียงเสื้อกล้ามสีขาวตัวบางคลุมทับ เขาคิดได้ไงว่าเป็นฉันเนี่ย

"มะ ไม่ใช่หนู"

"ไม่ใช่แล้วเรามาอยู่หน้าห้องพี่ได้ไง"

"หนูเมาแล้วหนูก็จะมานอนห้องเพื่อน"

ฉันยกมือเกาหัว งุนงงและงงงุนมาก

"พี่นัดกับคนในรูปมาเจอกันหน้าห้อง ชัวร์ว่าไม่ใช่?"

ส่ายหน้ายืนยันอีกหน

ครั้งนี้พี่จอมพลถอนหายใจเสียงดังยกสองมือทึ้งเส้นผม สีหน้ายุ่งเหยิงไม่ต่างจากฉัน

"แล้วมานั่งอยู่หน้าห้องทำไม แล้วใครจะไปรู้ว่าไม่ใช่ แล้วแม่งก็ลากมาแดก.."

ประโยคหลังเหมือนเขาพูดกับตัวเอง สายตามองต่ำมาที่หน้าอกฉัน ฉันไม่ได้ซื่อขนาดไม่เข้าใจ ความผิดปกติของร่างกายมาพร้อมกับภาพจำเลือนลางยืนยันได้ว่าเมื่อคืนมีบางอย่างเกิดขึ้นระหว่างเรา และตอนนี้ฉันก็คิดออกแค่อย่างเดียว

"สวัสดีค่ะ"

พนมมือไหว้แล้วเปิดประตูห้องอ้าออก พลันก็ต้องผงะถอยหลังเพราะดันเจอจะจ๋ากำลังยืนอยู่ตรงนี้ มือยกค้างคล้ายกับว่ากำลังเคาะ

"แก้ม!"

จะจ๋ามองเลยฉันไปด้านหลัง เห็นว่าเป็นใครก็ยกมือปิดปากเบิกตาโต

"พี่จอมพล"

"ค่อยคุยกันนะ"

ฉันออกมานอกห้องผลักดันเพื่อนให้ออกไปจากตรงนี้

โคตรซวยซ้ำซวยซ้อนเลย

ทว่าคอเสื้อด้านหลังกลับถูกดึงให้ฉันถอยกลับมาหาเจ้าของมือ มืออีกข้างสอดมาจับปลายคางให้ฉันเงยหน้าขึ้นสบตาคมดุ

"ไม่คิดจะคุยกันก่อนหรือไง"

"มะ ไม่รู้จะคุยอะไรค่ะ"

"เมื่อคืนเธอนอนกับพี่"

"ไม่ต้องย้ำ"

ฉันดึงใบหน้ากลับคืน ขืนตัวไปยืนข้างจะจ๋า

"แล้วก็ขอโทษค่ะ"

เขย่าแขนเพื่อนยิกๆ แล้วดึงให้เดินมาทางห้องของจะจ๋า เจ้าตัวยังคงยืนแข็งทื่อ พอถูกฉันบีบก้นก็รีบเร่งพากันเดินเข้ามาในห้องที่อยู่ถัดไปสองห้อง

ปึง! ประตูปิดลงฉันก็ทรุดฮวบลงตรงนี้ สองขาอ่อนแรงหยัดยืน

"มันเกิดอะไรขึ้นเนี่ย" จะจ๋านั่งลงข้างกัน สองมือกุมขมับ

"นั่นสิ มันเกิดอะไรขึ้น"

"เมื่อคืนฉันพาแกกลับมาแล้วก็เข้าห้อง ฉันคิดว่าแกกับฉันพุ่งลงใส่ที่นอนด้วยกัน แต่พอตื่นมาตอนเช้ากลับไม่เจอแก โทรหาก็ไม่ติด ฉันใจไม่ดีเลยลงไปขอดูกล้องวงจรปิดกับนิติ ในคลิปแกไม่ได้เข้าห้องไปด้วยกัน แต่ไปนั่งอยู่หน้าห้องพี่จอมพล พอเขากลับมาก็ลากแกเข้าห้องไปเลย เมื่อกี้ฉันถึงไปเคาะประตูห้องเขาเพื่อจะถามหาแก"

จะจ๋าพูดทุกอย่างออกมายาวเหยียดให้กระจ่าง

เป็นฉันที่ทะเล่อทะล่าไปนั่งหน้าห้องเขาเอง

ประกอบกับเขานัดใครไว้ก็ไม่รู้ เลยคิดว่าเป็นคนที่นั่งอยู่ตรงนั้น

โคตรซวย!

"แกมีอะไรกับพี่จอมพลเหรอ"

และคำถามบาดหัวใจก็ถูกส่งมา

"คิดว่าใช่ มัน.. เจ็บไปหมดเลย"

ตอนนี้ตรงนั้นก็ยังเจ็บ บนนมฉันมีแต่รอยดูดรอยเขี้ยว ริมฝีปากก็ตึงๆ ไม่รู้ว่าเขารุนแรงขนาดไหนถึงได้ระบมไปหมด

"ฉันอยากจะบอกให้แกปล่อยจอยนะ แต่มันฟังดูแบบ.. แรดไปหน่อย แต่นั่นพี่จอมพลอ่ะ ชื่อเสียงเรื่องลากผู้หญิงไปกินที่โซนวอ.อย่างฉ่ำ แกจะทำใจไม่คิดอะไรมากได้ไหม"

"มันต้องเป็นอย่างนั้น จ๋า..แกห้ามฝอยเรื่องนี้กับใครเด็ดขาด"

จะจ๋าทำท่ารูดซิปปากปิดสนิท ฉันไม่พูด จะจ๋าไม่พูด พี่จอมพลก็ไม่มีทางพูด เรื่องนี้จะไม่มีใครรู้ คืนนี้เขานัดผู้หญิงมาที่ห้อง ก็จำไม่ได้แล้วล่ะว่าเคยนอนกับฉัน