ตอนที่ 6 รู้จักกันอย่างเป็นทางการ

"สวัสดีค่ะ"

หนูนายืนรอรับเด็ก ๆ ที่หน้าศูนย์เด็กเล็ก วันนี้เช้าวันจันทร์แถมยังฝนตกอีกด้วย จึงสร้างความลำบากในการเดินทางมาโรงเรียนของเด็ก ๆ พอสมควร แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีใครหยุดหรือมาสายสักคน เด็ก ๆ มากันครบแล้วหนูนากับครูฟ้าก็ปิดประตูศูนย์และเริ่มทำการสอนส่วนครูติ๋วก็นำรายงานไปส่งนายกที่เทศบาลตำบล ศูนย์เด็กเล็กกับเทศบาลตำบลอยูในบริเวณเดียวกัน แต่คั่นด้วยสนามหญ้าที่กว้างมาก หากไม่มีธุระปะปังที่จะต้องติดต่อกันจริง ๆ แล้วคนที่เทศบาลตำบลกับคุณครูที่ศูนย์เด็กเล็กแทบจะไม่ได้พบเจอหน้ากันเลย

พี่ติ๋วขอเข้าพบนายกเทศมนตรี ซึ่งวันนี้ว่างพอดีไม่ได้มีโครงการออกไปตรวจงานข้างนอกหรือไปประชุมที่อำเภอ

"นายก สวัสดีค่ะ"

สิงห์จึงเงยหน้าขึ้นจากเอกสารตรงหน้า

"อ้าวพี่ติ๋ว สวัสดีครับ"

ยกมือไหว้ผู้ที่มีอาวุโสมากกว่า

"นั่งครับพี่ มีอะไรรึเปล่า ?"

"พี่เอารายงานเกี่ยวกับเด็ก ๆ มาให้นายกดูจ้ะ เมื่อวันเสาร์กับวันอาทิตย์ที่ผ่านมานี้พี่กับคุณครูพากันไปเยี่ยมบ้านเด็ก ๆ พบว่ามีปัญหาเรื่องความเป็นอยู่อยู่สองสามคน จึงอยากจะมาปรึกษาหากอยากของบประมาณไปช่วยเหลือ"

"ไหนครับพี่ ?"

ครูติ๋วจึงยื่นแฟ้มที่อยู่ในมือให้นายกสิงห์ เขารับไปดูสักครู่ก็เงยหน้าขึ้น

"ไม่น่าจะมีปัญหานะครับพี่ งบประมาณเราก็มี แต่ผมขอไปสำรวจด้วยตัวเองอีกครั้งได้ไหม ?"

"ได้ค่ะ"

พี่ติ๋วสุดแสนยินดีที่เด็กนักเรียนตัวน้อยของเธอจะได้รับความช่วยเหลือ สิงห์หรือนายกเทศมนตรีสิงห์ วัฒนาวรงค์ เพิ่งเข้ารับตำแหน่งนายกเทศมนตรีได้เพียงปีเดียว และชนะการเลือกตั้งด้วยคะแนนเสียงถล่มทลาย แม้จะเพิ่งลงเล่นการเมืองท้องถิ่นได้ไม่นาน แต่ตอนที่เขายังไม่ได้รับตำแหน่งเขาก็คอยช่วยเหลือชาวบ้านอยู่เสมอ เพราะพ่อของสิงห์เป็นกำนันเก่า เขาจึงได้ช่วยงานพ่ออยู่บ่อย ๆ

แม้ว่าเพิ่งจะรับตำแหน่งได้เพียงปีเดียวแต่การบริหารงานของนายกสิงห์ก็นำความเจริญหลาย ๆ อย่างมาสู่ตำบลนี้ มีโครงการที่เป็นประโยชน์ต่อคนในพื้นที่ เช่นน้ำประปาที่มันเดี๋ยวไหลเดี๋ยวไม่ไหล นายกสิงห์ก็ของบประมาณมาพัฒนาปรับปรุงจนดีขึ้น น้ำไหลทุกวันสร้างความสะดวกสบายให้ชาวบ้านในตำบลเป็นอย่างมาก จนมีคนคาดการณ์ว่าหากเขาลงรับเลือกตั้งสมัยหน้าอีก ตำแหน่งนายกเทศมนตรีก็คงจะเป็นของเขาอีกเป็นสมัยที่สอง

เมื่อบรรลุจุดประสงค์แล้วพี่ติ๋วก็ขอตัวกลับไปที่ศูนย์เด็กเล็ก สิงห์จึงอ่านเอกสารที่เขาอ่านค้างไว้เมื่อครู่ต่อ

"นางสาวธิดารัตน์ อมรวงศ์ นามสกุลเหมือนกันด้วยแฮะ"

พึมพำกับตัวเองแล้วก็พลิกดูสำเนาทะเบียนบ้านของเธอ ปรากฏชื่อมารดาคือ 'หนึ่งฤทัย'​บิดาคือ​ 'อมรเทพ'​ หรือเธอจะเป็นลูกสาวของคนในอดีตของเขาจริง ๆ ทนความรู้สึกอยากรู้ไม่ไหวเขาจึงขับรถไปที่ศูนย์เด็กเล็ก

"อ้าว..สิงห์"

พี่ติ๋วเอ่ยทักทายผู้มาเยือน

"ผมดูรายงานที่พี่ส่งให้ผมแล้ว จึงอยากจะไปสำรวจที่บ้านของเด็ก ๆ ตอนนี้เลยครับ"

พี่ติ๋วยิ้มอย่างดีใจที่อย่างน้อยก็มีคนตระหนักถึงปัญหาของเด็ก และโดยเฉพาะอย่างยิ่งคน ๆ นั้นเป็นถึงนายกเทศมนตรีของตำบล

"ผมอยากให้ครูสักคนไปกับผมด้วยครับ"

ที่จริงเขาก็อยากจะระบุไปเลยว่าเป็นคุณครูที่ชื่อหนูนา แต่ก็เกรงว่ามันจะเป็นการเจาะจงเกินไป

"ได้สิ เดี๋ยวพี่ให้ครูหนูนาไปกับสิงห์ด้วย"

เมื่อได้ฟังชื่อของคนที่จะไปกับเขาด้วยสิงห์ก็ดีใจจนเนื้อเต้นแต่ต้องเก็บอาการไว้ แล้วพี่ติ๋วก็เดินออกจากห้องพักครูเพื่อไปตามหนูนา สิงห์จึงนั่งรอ สักครู่หนึ่งพี่ติ๋วก็เดินนำหนูนาเข้ามาหาเขา

"หนูนานี่นายกเทศมนตรีประจำตำบลของเรา นายกสิงห์ หรือคุณลุงของปอร์เช่"

หนูนายกมือไหว้และกล่าวทักทาย

"สวัสดีค่ะคุณสิงห์"

"สวัสดีครับ"

เขาก็กล่าวทักทายเธอเช่นกัน พร้อมกับลอบพิจารณาหน้าตาของเธอ เมื่อได้มองใกล้ ๆ ชัด ๆ แบบนี้เขาแน่ใจทันที่ว่าหนูนาต้องมีความเกี่ยวข้องกับหนึ่งฤทัยแน่ ๆ

"คุณสิงห์เขาจะไปดูบ้านของเด็กที่เราของบประมาณไป ด้วยตัวเอง พี่จึงอยากให้หนูนาไปกับคุณสิงห์ด้วย"

หนูนาพยักหน้าอย่างไม่ขัดข้อง ดีจริงความช่วยเหลือจะได้ไปถึงเด็ก ๆ เร็ว ๆ

"เราจะไปยังไงคะ ? ไปกันกี่คน"

พี่่ติ๋วจึงหันไปมองหน้าสิงห์เป็นเชิงถาม เพราะเธอเองก็ยังไม่รู้เหมือนกัน สิงห์จึงบอกกล่าวแก่พี่ติ๋วและหนูนาให้รับรู้

"ไปรถของทางเทศบาลครับ มีผม เจ้าหน้าที่กองช่างอีกสองคน แล้วก็คุณ"

ประโยคสุดท้ายเขาหันไปพูดกับหนูนา เธอก้มมองนาฬิกาที่ข้อมือ

"ไปตอนบ่ายดีกว่าไหมคะ ? เพราะนี่ก็จะเที่ยงแล้ว ทานข้าวกันก่อนดีกว่า"

เธอเสนอแนะ พี่ติ๋วกับนายกสิงห์ก็ไม่ขัดข้อง

"ถ้างั้นผมไปทานข้าวก่อน เดี๋ยวกลับมารับคุณที่นี่ตอนบ่ายโมงตรง"

พูดจบแล้วเขาก็กลับไปยังเทศบาลตำบลที่อยู่คนละฟากฝั่งสนามหญ้าเพื่อไปหาข้าวกิน ส่วนหนูนาก็กลับไปช่วยครูฟ้าดูแลเด็ก ๆ ต่อ

ช่วงพักเที่ยงเป็นอะไรที่จะต้องระวังเป็นพิเศษเพราะว่าที่นี่จะเน้นสอนให้เด็ก ๆ ได้ทำอะไรด้วยตัวเองให้มากที่สุด เช่นกินข้าวเอง เก็บถาดอาหารเอง โดยมีคุณครูดูแลอย่างใกล้ชิด หนูนาจึงไม่อยากออกไปในช่วงเวลานี้ เพราะถ้ามีพี่ติ๋วกับครูฟ้าแค่สองคนจะต้องลำบากมากแน่ ๆ ในการดูแลเด็กวัยกำลังซนถึงสามสิบคน มีเธอเพิ่มอีกคนแม้จะช่วยไม่ได้มากแต่ก็คงช่วยแบ่งเบาได้บ้าง

เด็ก ๆ ทานข้าวกันเสร็จแล้วครูทั้งสามจึงได้ผลัดกันไปทานข้าว จนกระทั่งถึงเวลาบ่ายโมงตรงหนูนาจึงได้ออกมายืนรอนายกเทศมนตรีสิงห์ที่บริเวณหน้าศูนย์เด็กเล็ก ประมาณสิบนาทีรถกระบะสี่ประตูที่ติดสติ๊กเกอร์คำว่า 'เทศบาลตำบลโคกกกม่วง' ก็แล่นมาจอดใกล้ ๆ เธอ สิงห์เปิดกระจกและกวักมือเรียกเธอ หนูนาจึงเดินไปขึ้นรถ เธอเข้าไปนั่งในรถเรียบร้อยแล้วรถก็เคลื่อนตัวออกไป หนูนานั่งเบาะหลังคู่กับเขา ส่วนคนขับรถและคนที่นั่งคู่กับคนขับคือเจ้าหน้าที่กองช่าง

"เธอคิดว่าเราควรจะช่วยเหลืออะไรเด็กเหล่านั้นบ้าง ?"

"บ้านของเด็กทั้งสามคนจะพังมิพังแหล่อยู่แล้วค่ะ อันดับแรกดิฉันคิดว่าน่าจะซ่อมแซมบ้านก่อน"

สิงห์เอามือจับที่คางอย่างใช้ความคิด ซึ่งเป็นกิริยาท่าทางที่เขามักจะทำเสมอในเวลาที่เขาไม่รู้ตัว หนูนามองกิริยานั้นของเขาอย่างทึ่ง ๆ เพราะมันดูดีและมีเสน่ห์มาก ๆ

"เดี๋ยวเราก็คงจะได้รู้กันว่าจะต้องช่วยอะไรบ้าง"