ตอนที่ 7 รู้จักกันทางการ (ต่อ)

บ้านของมะลิคือบ้านหลังแรกที่ถูกเลือก ที่บ้านมีเพียงคุณยายอยู่คนเดียว ส่วนพ่อกับแม่ของมะลิไปทำงานที่กรุงเทพ ฯ นาน ๆ ถึงจะกลับมาที

"คุณยาย สวัสดีครับ"

สิงห์กล่าวทักทายคุณยายที่กำลังตากผ้าอยู่หน้าบ้าน

"สวัสดีจ้า คุณนายก มา ๆ กินน้ำกินท่ากันก่อน"

ผู้คนในชนบทโดยเฉพาะคนเฒ่าคนแก่ต่างก็มีน้ำใจ แขกไปใครมาก็มักจะต้อนรับขับสู้เป็นอย่างดี

"ไปยังไงมายังไงล่ะพ่อคุณถึงได้มาถึงนี่ ?"

คุณยายของน้องมะลิถาม

"เราจะมาช่วยซ่อมแซมบ้านให้คุณยายครับ"

คุณยายหันไปมองบ้านที่ผุพังของตัวเองแล้วก็หันมามองที่หน้าของนายกเทศมนตรีอีกที

"จริงเหรอพ่อหนุ่ม ?"

สิงห์พยักหน้า เจ้าหน้าที่กองช่างทั้งสองคนและตัวของสิงห์เองก็เข้าไปสำรวจบริเวณบ้านของคุณยายว่าจะต้องซ่อมแซมอะไรบ้าง หนูนานั่งคุยกับคุณยายเรื่องของน้องมะลิระหว่างที่รอ

"มะลิเป็นเด็กน่ารักค่ะ เข้ากับเพื่อนได้ดี เรียนรู้ได้เร็ว"

"อีหลีติครู ? ฝากดูแลมันด้วยเด้อ โตขึ้นยายไม่อยากให้มันลำบากเหมือนยาย พ่อกับแม่มันก็พึ่งไม่ค่อยได้หรอก"

"ได้ค่ะคุณยาย"

หนูนารับปากคุณยายแข็งขัน พร้อมกับสำรวจสภาพแวดล้อมรอบ ๆ บ้านของลูกศิษย์ตัวน้อยไปด้วย ป่าหญ้ารกทึบและขยะที่อยู่รอบ ๆ บ้าน แบบนี้ควรจะทำความสะอาดด้วย อีกเรื่องก็คือปลูกฝังเรื่องสุขลักษณะให้คุณยาย เธอนั่งวางแผนเงียบ ๆ ในใจและอาจจะต้องปรึกษาหารือท่านนายกเทศมนตรีด้วยในเรื่องนี้

กินเวลาอยู่นานโขเหมือนกันกว่าจะตกลงกันได้ว่าต้องทำอะไรบ้างและต้องใช้งบประมาณเท่าไหร่ในการซ่อมแซมบ้านของน้องมะลิ

"ไปต่อเลยไหมครับพี่สิงห์ ?"

จอมหนึ่งในเจ้าหน้าที่กองช่างถาม

"เรากลับก่อนละกันพรุ่งนี้ค่อยไปต่อ"

ได้คำตอบจากสิงห์แล้วเจ้าหน้าที่กองช่างทั้งสองคน หนูนาและสิงห์ก็กล่าวลาคุณยายและเดินไปขึ้นรถ ส่วนคุณยายก็ขับมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างไปรับมะลิที่ศูนย์เด็กเล็ก

เมื่อขึ้นรถมาแล้ว เอกเจ้าหน้าที่กองช่างอีกคนก็พูดกับสิงห์

"งานใหญ่เลยนะครับเนี่ย บ้านคุณยายต้องซ่อมแซมหลายจุดเลย"

"อือ..เดี๋ยวเราค่อยประชุมกันอีกที"

เมื่อได้คำตอบจากนายกเทศมนตรีสิงห์แล้วทุกคนก็นิ่งเงียบและตรงกลับไปที่เทศบาลตำบลเลย ลงจากรถแล้วหนูนาก็มองไปที่ศูนย์เด็กเล็กอย่างท้อแท้เพราะแดดตอนบ่ายสามกว่า ๆ แบบนี้ช่างท้าทายครีมกันแดดที่เธอทามาในตอนเช้าเหลือเกินหากต้องเดินลัดสนามกลับไปที่ศูนย์เด็กเล็ก ครั้นจะขอให้คนไปส่งเธอก็เกรงใจ ทุกคนคงลืมล่ะมั้งว่ามีเธอร่วมทางมาด้วย เพราะตอนขากลับเธอเงียบมาตลอดทาง

สิงห์ที่กำลังจะเดินเข้าไปในห้องทำงานของเขาสังเกตเห็นท่าทางเก้ ๆ กัง ๆ ของหนูนาก็เข้าใจได้ทันที แดดร้อนขนาดนี้จะปล่อยผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ให้ฝ่าไปก็กระไรอยู่ เขาจึงหยิบร่มที่วางอยู่แถวนั้นซึ่งเป็นของใครก็ไม่รู้และเอาไปให้เธอ

"เอ้า..ร่มให้ยื้มเดี๋ยวค่อยเอามาคืน"

หนูนารับมาอย่างงง ๆ

"ขอบคุณค่ะ"

แต่ก็เอ่ยปากขอบคุณเขา กางร่ม หอบแฟ้มเอกสาร พร้อมกับรองเท้าคัทชู เดินลัดสนามหญ้าเพื่อกลับไปที่ศูนย์เด็กเล็ก ในตอนแรกที่เขาเดินมาหาเธอ หนูนาคิดว่าเขาจะขับรถไปส่งเธอซะอีก อุตส่าห์แอบชื่นชมในใจ ที่ใหนได้ให้ยืมร่ม

"เป็นไงบ้างหนูนา ?"

"ไม่มีปัญหาอะไรค่ะพี่ติ๋ว"

เด็ก ๆ กลับบ้านไปหมดแล้ว พี่ติ๋วกับครูฟ้ากำลังช่วยกันทำความสะอาดห้องเรียน และเก็บโต๊ะเก็บเก้าอี้ หนูนาจึงตรงเข้าไปช่วย

ห้าโมงเย็นคุณครูทั้งสามถึงได้ออกจากโรงเรียน หนูนาแวะไปตลาดนัดก่อนเพื่อไปหาอะไรกิน เธอซื้อลูกชิ้นปิ้ง ปลาหมึกย่าง และปลาทูนึ่ง พอเอาของที่ซื้อมาใส่ตะกร้าหน้ารถเธอก็เห็นร่มสีชมพูวางอยู่ในนั้นจึงนึกขึ้นได้ว่าควรจะเอาร่มไปคืนท่านนายกเทศมนตรีผู้ที่มีน้ำใจล้นเหลือ บ้านเช่าของเธอกับบ้านของเขาอยู่ในหมู่บ้านเดียวกันแต่คนละคุ้ม เธออยู่คุ้มเหนือส่วนเขาอยู่คุ้มใต้ ก็ถือว่าอยู่ห่างกันพอสมควรไม่ใช่ทางผ่านด้วยแต่ไม่เป็นไร ถือซะว่าไปเยี่ยมปอร์เช่ละกัน

ขับมอเตอร์ไซค์เวฟ 100 คันสีแดงมาถึงบ้านของเขา กดออดหน้าบ้าน รอสักพัก ย่าน้อยก็มาเปิดประตูรั้ว

"สวัสดีค่ะ"

เธอกล่าวทักทายคุณย่าของปอร์เช่

"อ้าวคุณครู เข้ามาก่อนจ้ะ"

หนูนาหิ้วถุงลูกชิ้นปิ้งและถุงปลาหมึกย่างพร้อมกับร่มคันสีชมพูที่อยู่ตะกร้าหน้ารถเข้าไปด้วย ปอร์เช่ที่กำลังระบายสีอยู่ที่กระท่อมน้อยวิ่งมาหาเธอทันที

"คนเก่ง ทำอะไรอยู่คะ ?"

"ระบายสีฮับ"

จูงมือเธอให้เดินไปดูผลงานของเขา

"ว้าว..สวยมากเลย แต่หนูต้องระวังไม่ให้มันเลยเส้นน้า"

หนูน้อยพยักหน้า รูปที่ปอร์เช่กำลังระบายอยู่นั้นเป็นรูปกระต่ายซึ่งเป็นการบ้านที่ครูฟ้าสั่ง เป็นธรรมดาที่เด็กวัยนี้ ( สามขวบถึงสี่ขวบ ) จะระบายสีเลยเส้นเพราะข้อมือยังไม่ค่อยแข็งแรงทำให้ควบคุมการขีดเขียนได้ไม่ค่อยดี

"ครูมาหาปอร์เช่บ่ ?"

"ด้วยค่ะ แล้วอีกอย่างหนูเอาร่มมาคืนท่านนายก"

พร้อมกับยื่นร่มคันเล็กสีชมพูให้ย่าน้อยไป ท่านเอื้อมมือมารับและวางไว้ข้าง ๆ ตัว

"สิงห์ยังไม่กลับหรอกครู มืด ๆ โน่นแหละ จะรอไหม ?"

คราวนี้ย่าน้อยพิจารณารูปร่างหน้าตาของครูสาวไปด้วย เพราะตอนที่เธอมาคราวนั้นมากันหลายคนจึงยังไม่ได้มองให้เต็มตา วันนี้จึงถือโอกาสพิจารณาอีกรอบ หน้าตาคล้ายกับใครน้า ย่าน้อยก็นึกไม่ออก แต่ก็รู้สึกว่าหน้าตาของครูสาวคนนี้คุ้นตาของท่านมาก

"ไม่หรอกค่ะคุณย่า หนูแค่เอาร่มมาคืนเฉย ๆ เล่นกับปอร์เช่สักแป๊บก็จะกลับแล้ว เอ่อ..คุณย่าคะ"

เธอหยุดเว้นวรรคนิดหนึ่งก่อนจะพูดต่อ

"หนูมีลูกชิ้นปิ้งกับปลาหมึกย่างมาด้วย ปอร์เช่ทานได้ไหมคะ ?"

"ถ้าไม่เผ็ดก็ทานได้จ้ะครู"

เมื่อคุณย่าอนุญาติหนูนาจึงส่งลูกชิ้นปิ้งให้ปอร์เช่หนึ่งไม้โดยที่ไม่ได้จิ้มน้ำจิ้ม และหักปลายไม้ที่แหลม ๆ ออกก่อนเพื่อป้องกันอันตราย ที่เธอถามก่อนเพราะบางครอบครัวก็มีข้อจำกัดในการทานอาหารของเด็กเล็ก ๆ

ทั้งคู่ หนูนากับปอร์เช่ทานลูกชิ้นปิ้งกับปลาหมึกย่างจนหมดแล้ว ปอร์เช่จึงลงมือทำการบ้านต่อ หนูนาคิดว่าควรจะกลับได้แล้ว กำลังจะเอ่ยขอตัวกลับฝนเจ้ากรรมก็ดันตกลงมาแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย แถมยังตกแรงซะด้วย

"ฝนตกหนักเลย"

เสียงย่าน้อยพูดออกมาแข่งกับเสียงฝน

"ให้ฝนหยุดตกก่อนค่อยกลับนะครู"

หนูนาพยักหน้ารับอย่างเซ็ง ๆ หน้าฝนแบบนี้คงต้องพกเสื้อกันฝนไว้ด้วยแล้วล่ะ ปอร์เช่ทำการบ้านเสร็จแล้วฝนก็ยังไม่หยุดตก คุณย่าน้อยจึงชวนคุณครูเข้าไปในบ้านเพราะตอนนี้เริ่มมืดแล้ว

"ครู..ดูท่าฝนคงจะไม่หยุดตกง่าย ๆ หรอกเราเข้าบ้านกันดีกว่า"

เธอไม่ปฏิเสธ เก็บของช่วยปอร์เช่และเดินจูงมือเด็กน้อยขึ้นบ้านไป บ้านหลังนี้หลังใหญ่มาก เป็นเรือนไทยประยุกต์และสร้างด้วยไม้ทั้งหลัง ยกใต้ถุนสูง พื้นที่ใช้สอยอยู่บนบ้านทั้งหมด ทั้งห้องนอน ห้องครัว และห้องน้ำ