สิ่งล่อใจ/เกลี้ยกล่อม/เกลี้ยกล่อม の小説・ストーリー

คืนของปี 2008 ฉันฆ่าแฟนของเพื่อนสนิทและยัดเขาลงในท่อระบายน้ำ นั่นเป็นครั้งแรกที่ฉันฆ่าคน ฉันใช้เวลาถึงสามวันเต็มกว่าจะยัดศพของเขาลงไปในท่อระบายน้ำได้สำเร็จ แต่ในวันที่สี่ ฉันเห็นรถตำรวจสามคันจอดอยู่ข้างนอกตึกเรียน

กลับบ้านช่วงวันหยุดรอบนี้ ฉันอุตส่าห์จองตั๋วรถไฟแบบนอนได้แท้ ๆ แต่พอตกกลางคืน ตอนที่นอนอยู่บนเตียงแคบ ๆ นี้ ฉันเหลือบตามองผู้ชายร่างใหญ่ที่นอนอยู่เตียงข้าง ๆ แขนล่ำกับไหล่กว้างของเขาเด่นชัดแม้จะอยู่ใต้แสงสลัว……จนฉันรับรู้ถึงความรู้สึกแปลก ๆ ที่พลุ่งพล่านไปทั่วร่าง ฉันซุกตัวอยู่ในผ้าห่มผืนเล็ก ความรู้สึกแปลก ๆ แผ่ซ่านไปทั่วร่าง ชายเสื้อและกระโปรงถูกถลกขึ้นเล็กน้อย ปลายนิ้วเรียวสวยค่อย ๆ ลูบไล้เข้าไปตามชายผ้าอย่างแผ่วเบา ร่างกายฉันร้อนรุ่มจนควบคุมไม่อยู่ ขาทั้งสองข้างสั่นเกร็งและหุบเข้าหากันอย่างไม่รู้ตัว ฉันขบริมฝีปากแน่นเพื่อกดความรู้สึกเสียงซ่าน แต่บางครั้งก็เผลอหลุดเสียงร้องที่น่าอายออกมา และสิ่งที่ฉันไม่เคยคาดคิดเลยคือ ในความมืดนั้นมีดวงตาคมกริบคู่นึง……กำลังจับจ้องทุกการเคลื่อนไหวของฉัน

ฉันทดสอบสมรรถภาพร่างกายในมหาวิทยาลัยไม่ผ่าน และไม่อยากไปฝึกซ้อมด้วย อาจ้าวก็เลยมาช่วยฉัน แต่หลังจากทำท่าสควอตไปแค่ไม่กี่ครั้ง ฉันก็เริ่มเจ็บหน้าอก ก่อนจะทรุดตัวลงในอ้อมแขนของอาจ้าวอย่างอ่อนแรง "ไม่ไหวแล้ว อาจ้าว หนูไม่มีสปอร์ตบราค่ะ..." อาจ้าวเริ่มหอบหายใจแรง "หว่านหว่าน เดี๋ยวอาช่วยหนูเอง" ไม่คิดเลยว่าเขาจะใช้ฝ่ามือหยาบกร้านของตัวเองช่วยประคองไว้ และพาฉันขึ้นลงตามจังหวะเร็วขึ้นเรื่อย ๆ...

"อื้อ... เบาหน่อยสิคะ... สามียังไม่วางสายเลยนะ..." ฉันหมอบลงกับพื้น พลางโก้งโค้งสะโพกขึ้นสูง บิดส่ายร่างกายเปลี่ยนท่วงท่าไปตามคำสั่งของสามีที่ดังมาตามสาย ทว่าทางด้านนี้ ครูฝึกฟิตเนสกลับคว้าเข้าที่เอวคอดของฉันไว้แน่น เขาฟาดฝ่ามือลงบนบั้นท้ายอย่างแรง ก่อนจะสวนกระแทกกายเข้ามาอย่างหนักหน่วงภายใต้คำชี้แนะของสามีฉันเอง...

"โค้ชคะ อย่าทำแบบนี้เลย ฉันมาที่นี่เพื่อเรียนขับรถ ไม่ได้มาเพื่อมีชู้!" ในรถที่ใช้สอนขับ โค้ชจาง ซึ่งเป็นเพื่อนของสามีได้ให้ฉันไปนั่งบนตักเขาเพราะฉันเหยียบคลัตช์ไม่เข้าที่สักที แต่วันนี้ฉันใส่กระโปรงสั้น และก็ไม่ได้ใส่กางเกงซับในด้วย! ที่แย่กว่านั้นคือ เขาดันชักไอ้นั่นออกมา แล้วเอามันจ่อแนบกับตัวฉันโดยตรงนี่สิ

“ไม่ ไม่เอาแบบนี้...” คนไข้บอกฉันว่าตรงส่วนนั้นของเขาดุดันเกินไป ถึงขั้นจะให้ฉันใช้ร่างกายช่วยตรวจ แต่แค่ไม่กี่รอบก็เล่นงานฉันหมดสภาพแล้ว...

ฉันเป็นหญิงชนบทคนหนึ่ง แต่กลับป่วยเป็นโรคเสพติดเซ็กส์ที่แสนจะทุกข์ทรมาน โรคร้ายที่กำเริบถี่ขึ้นเรื่อยๆ ส่งผลกระทบร้ายแรงต่อการเก็บเกี่ยวในฤดูใบไม้ผลิ เมื่อไม่มีหนทางอื่น จึงต้องติดตามสามีไปพบนักศึกษาแพทย์ที่เพิ่งเดินทางมาหมู่บ้านเพื่อทำการรักษา แต่วิธีการรักษาของเขากลับทำให้ฉันแทบอยากจะกลั้นใจตาย....

ฉันซื้อของออนไลน์ได้อสูรหนุ่มหล่อเย็นชา แต่เขากลับส่งเสียงตลอด แถมยังจ้องฉันเงียบ ๆ ตัวก็ร้อนเป็นไฟ กลัวว่าเขาจะป่วย ฉันเลยรีบไปถามฝ่ายบริการหลังการขาย ฝั่งนั้นฟังจบก็เงียบไป ก่อนจะตอบว่า 
“คุณลูกค้า… มีความเป็นไปได้ไหมคะว่าอสูรของคุณไม่ได้ป่วย แต่แค่หิวจนอยากจูบคุณ หรือทำเรื่องร้าย ๆ อย่างอื่นน่ะค่ะ”

"รุนแรงขนาดนี้... คงจะหิวมานานแล้วล่ะสิ..." คืนวันวาเลนไทน์คืนนั้น ผมขับรถกลับบ้านเกิดพร้อมกับเพื่อนสนิทและเมียของมัน นึกไม่ถึงเลยว่าในขณะที่เมียของมันกำลังสะลึมสะลือจะจำคนผิดไปได้ มือเล็กๆ ที่นุ่มนิ่มไร้กระดูกคู่นั้น ลูบไล้ไปมาบนต้นขาที่แข็งขึงของผมอย่างไม่หยุดหย่อน แถมยังใช้ลูกพีชขาวอวบอัดคู่นั้นมาเบียดถูไถผมเป็นพักๆ "ผัวจ๋า... มาเล่นกับอีหนูของผัวหน่อยสิคะ!" พอได้ยินแบบนี้ มีหรือที่ผมจะทนไหว...

"ฉันไม่ได้ใส่กางเกงใน" ตอนที่เพื่อนสาวสุดสวยที่นั่งโต๊ะข้างกันยัดกระดาษโน้ตแผ่นนั้นใส่มือผม หัวใจผมก็เต้นแรงราวกับกลองรัวทันที จากนั้นเธอก็ยื่นกระดาษโน้ตแผ่นที่สองให้ผม "อยากหาอะไรยัดปาก นายมีอะไรแนะนำไหม..."