ตอนที่ 1

พ่-อ-ส-า-มี ช่วยข้าที

นวนิยายสำหรับผู้ใหญ่เท่านั้น

ผู้​เขียน เฉ่าฟ่าน (กาสะลอง)

ไม่​อนุญาต​ให้​สแกน​หนังสือ​

หรือ​คัด​ลอก​เนื้อหา​ส่วน​ใด​ส่วน​หนึ่ง​ของ​หนังสือ

เว้น​แต่​ได้​รับ​อนุญาต​จาก​เจ้าของ​หนังสือ​เท่านั้น

นิยายเรื่องนี้เป็นเพียงเรื่องที่สมมติขึ้น

ไม่เกี่ยวข้องกับเรื่องจริงแต่อย่างใด ชื่อบุคคล

และสถานที่ที่ปรากฏในเนื้อเรื่อง ไม่มีเจตนา

อ้างอิงหรือก่อให้เกิดความเสียหายใดๆ

……….

นิยายเรื่องนี้… ไม่มีแก่นสารอะไรนักหนา

ทั้งเรื่องขับเคลื่อนด้วยอารมณ์อันมืดดำของมนุษย์

ดำเนินเรื่องด้วยตัณหาราคะสุดร้อนแรง

ท่านใดที่ไม่ชอบโปรดหลีกเลี่ยง

*เราเตือนท่านแล้ว

         ณ เมืองอู้เหยียน มณฑลเจียงซุ่ย

ในคืนค้างแรมที่แสงของพระจันทร์หายไปจากผืนฟ้า เสียงสะอื้นของ ‘จางลี่’ หญิงสาววัยสี่สิบต้นๆ ผู้มีใบหน้างดงามสะสวยและทรวดทรงสะดุดตาที่กำลังนั่งร้องไห้อยู่ใต้ต้นใหญ่หลังบ้าน ทำให้ ‘เจียวหย่ง’ ผู้เป็นพ่อสามีต้องเดินออกมามองด้วยความเป็นห่วง

 “จางลี่… เจ้าเป็นอะไร… บอกข้าได้ไหม ข้ารู้สึกไม่สบายใจที่เห็นเจ้าเป็นแบบนี้… ”

แม้ว่าเจียวหย่งไม่อยากก้าวก่ายเรื่องส่วนตัวของสะใภ้กับลูกชาย แต่หลายครั้งแล้วที่บังเอิญได้ยินเสียงร้องไห้ของนางน่าสงสาร นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เห็น ทำให้เจียวหย่งตัดสินใจเอ่ยถามออกมาในที่สุด

“ท่านพ่อ… ข้าขอโทษที่ทำให้ท่านไม่สบายใจ แต่ไม่นานท่านก็จะไม่ได้เห็นหน้าข้าอีกแล้ว… ”

คำพูดของสะใภ้สาวที่เอ่ยออกมา ทำให้หัวคิ้วของเจียวหย่งชิดเข้าหากันด้วยความสงสัย

“เจ้ากล่าวอะไรเช่นนี้จางลี่ หยุดร้องไห้เถอะนะ… เจ้าเป็นสะใภ้ของบ้านหลังนี้ และข้าก็ไม่เคยคิดที่จะผลักไสไล่ส่งเจ้าแต่อย่างใด… ”

เจียวหย่งเห็นมาตลอดว่าสะใภ้คนนี้ขยันในงานบ้านงานเรือน หนักเอาเบาสู้นางไม่เคยบ่น

ที่ผ่านมานางทำงานบ้านและดูแลเขากับลูกชายได้อย่างไม่ขาดตกบกพร่องในหน้าที่ อีกทั้งจางลี่ยังเก่งในเรื่องทำอาหารและงานตัดเย็บผ้า

“ข้ารู้ว่าท่านพ่อใจดีไม่ขับไล่ข้าก็จริง… แต่เมื่อเช้าเจียวจิ้นลูกชายของท่านเพิ่งยื่นคำขาดว่าถ้าอีกสามเดือนข้ายังไม่มีลูกให้เขา… เจียวจิ้นจะไล่ข้าออกจากบ้านแล้วไปมีเมียใหม่… ”

จางลี่บอกเรื่องที่อยู่เบื้องหลังหยาดน้ำตา เรื่องทำให้นางต้องแอบมานั่งร้องไห้

“ที่แท้ก็เรื่องนี้เองหรอกรึ… ”

เจียวหย่งนึกในใจว่าไอ้ลูกชายคนนี้มันช่างโง่บัดซบที่กล้าขับไล่สะใภ้ที่ทั้งสวยและเก่งงานบ้านงานเรือนอย่างสะใภ้คนนี้

จางลี่คือสตรีที่มีรูปโฉมเป็นที่ต้องตาต้องใจของบุรุษเพศ ถ้าต้องโดนสามีทิ้งก็จะมีผู้ชายมากมายมารอต่อคิวขอสมัครเป็นสามีของนาง

“นี่แหละคือเรื่องที่ทำให้ข้ากลัดกลุ้มใจยิ่งนัก”

สะใภ้คนงามยกหลังมือขึ้นกรีดน้ำตาที่รินไหลลงมาอาบร่องแก้ม

“อันที่จริงเรื่องแบบนี้จะโยนให้เป็นความผิดของเจ้าแต่เพียงผู้เดียวได้อย่างไร เพราะเท่าที่ข้าเห็นเจ้าเป็นสตรีที่แข็งแรงสุขภาพดี ไม่เคยเจ็บเคยป่วย หรือบางทีอาจเป็นเพราะความผิดปกติของลูกชายข้า”

คำพูดของพ่อสามี สะกิดใจของจางลี่เข้าอย่างจัง เพราะนางเคยสงสัยอยู่เหมือนกัน

“ท่านพ่อคิดเหมือนข้า… ”

จางลี่กล่าว…

 นางเคยคิดเรื่องนี้ แต่ก็ไม่อาจปริปากบอกใคร คิดว่าสาเหตุที่นางยังไม่ตั้งครรภ์เสียทีทั้งที่แต่งงานอยู่กินกับเจียวจิ้นมาปีกว่า น่าจะเป็นเพราะว่าน้ำเชื้อของเจียวจิ้นไม่แข็งแรง

“ข้าเห็นใจเจ้ายิ่งนัก เดี๋ยวพรุ่งนี้ข้าจะไปเอายาสมุนไพรของซินแสจางมาให้เจ้าต้มกิน… ”

เจียวจิ้นแสดงน้ำใจต่อสะใภ้

“ท่านพ่อไม่ต้อง… เพราะว่าก่อนหน้านี้ข้าได้ยาสมุนไพรของซินแสจางมาแล้ว… แต่ก็ไม่ได้ผล… ”

จางลี่หมายถึงสมุนไพรจีนที่ช่วยปรับสมดุลการไหลเวียนของโลหิตให้สะดวก ช่วยบำรุงเลี้ยงตัวอ่อนที่จะมาฝังตัวอยู่ในมดลูกให้เจริญเติบโตเป็นทารกในครรภ์ แต่ที่ไม่ได้ผลนั้นเป็นเพราะอะไรก็มีแต่จางลี่คนเดียวเท่านั้นที่รู้ดี

“แล้วข้าจะช่วยเจ้าได้ยังไง… ”

เจียวหย่งย่นหน้าผากจนปัญญา

“อันที่จริงคนที่มีปัญหาก็คือลูกชายของท่านนั่นเอง… ”

ไหนๆ วันนี้นางก็มีโอกาสได้พูดในสิ่งซึ่งค้างคาใจมานาน จางลี่จึงตัดสินใจระบายความอึดอัดออกมาจนสิ้น

“เจ้าหมายความว่ายังไง… ”

หัวคิ้วสีดอกเลาของเจียวหย่งชิดเข้าหากัน

“ท่านพ่อคงไม่ว่าข้าลามก… ถ้าข้าจะพูดตรงๆ ว่าอวัยวะเพศของลูกชายท่านนั้นทั้งเล็กและสั้น… ”