ตอนที่ 2

“ชะอุ๊ย… ”

สิ่งที่ได้ยินจากปากของสะใภ้ ทำเอาเจียวหย่งอุทานตกใจ จางลี่สังเกตเห็นว่าเขามีท่าทีสนใจที่จะรับฟังนางก็รีบกล่าวต่อ

“แต่เรื่องขนาดที่ว่าเล็กและสั้นก็ยังไม่ร้ายแรงเท่าเรื่องที่เจียวจิ้นหลั่งเร็วมาก เกือบทุกครั้งที่มีอะไรกันเขาสอดใส่เข้ามาได้ไม่ถึงนาทีก็หลั่งออกมาแล้ว… ”

“อะไรนะ… ”

เจียวหย่งตกใจกับความลับที่ได้รู้

“ก็อย่างที่ข้าบอก… ข้าเคยแนะนำให้ลูกชายของท่านไปปรึกษาซินแสจาง แต่เจียวจิ้นกลับไม่ฟังเลยสักนิด ซ้ำยังเอาแต่กล่าวโทษข้า โยนบาปว่าเป็นความผิดของข้าเพียงผู้เดียวที่ไม่อาจตั้งครรภ์ได้อย่างที่เขาต้องการ… ”

ได้ยินที่สะใภ้กล่าว…

เจียวหย่งถึงกับถอนใจแรง…

เพราะรู้จักนิสัยของลูกชายคนนี้เป็นอย่างดีว่าเป็นคนเช่นไร เจียวหย่งนึกตำหนิตัวเองที่เลี้ยงดูเจียวจิ้นมาอย่างตามใจ ที่ผ่านมาเจียวหย่งไม่เคยดุด่าว่ากล่าว เพราะว่าแม้เจียวจิ้นจะมีนิสัยดื้อรั้นทะนงตน แต่ก็มีข้อดีคือความขยันในการทำมาหากิน

เรื่องที่เจียวจิ้นไม่ยอมรับว่าตัวเองบกพร่องที่ไม่มีน้ำยาทำให้ภรรยาตั้งครรภ์ได้นั้น เจียวหย่งพอจะเข้าใจได้ว่าเรื่องแบบนี้ถือเป็นศักดิ์ศรีของบุรุษเพศ จึงไม่อาจยอมรับว่าเรื่องบนเตียงของตัวเองไม่เอาไหน

“ท่านพ่อ… ได้ยินเช่นนี้แล้วท่านจะช่วยข้าได้หรือไม่… ”

จางลี่กล่าวเสียงอ่อน…

แววตาวิงวอนพร้อมกับลุกขึ้นจากม้านั่ง รีบสืบเท้าเข้ามาทรุดกายลงนั่งคุกเข่าแทบเท้าของพ่อสามี

“สะใภ้ข้าได้โปรดอย่าทำเช่นนี้… ”

เจียวหย่งตกใจ รีบก้มลงโอบไหล่สะใภ้ พยุงร่างอรชรของนางค่อยๆ ลุกยืนขึ้นจากพื้น

“ท่านพ่อได้โปรดช่วยข้าด้วย… ”

จางลี่กล่าวเสียงเศร้า…

ยังไม่ละความพยายาม นางจ้องมองตาของพ่อสามีพร้อมกับความหวังที่ผุดวาบขึ้นในดวงตาอีกครั้ง หลังจากริบหรี่และสิ้นหวังกับเรื่องตั้งครรภ์ที่สามีใจร้ายยื่นคำขาดกับนาง

“เจ้าอย่าเพิ่งสิ้นหวัง… ”

เจียวหย่งสงสารสะใภ้

“หมายความว่าท่านพ่อตัดสินใจแล้วใช่ไหมว่าจะช่วยข้า… ”

ด้วยอารามดีใจ…

         จางลี่รีบดึงมือพ่อสามีพาเข้ามาในห้องของนางที่อยู่ห่างจากม้านั่งใต้ร่มไม้เพียงไม่กี่ก้าว

“เดี๋ยว… นี่เจ้าจะให้ข้าช่วงยังไง… ”

เจียวหย่งตกใจ

“ช่วยทำให้ข้าท้อง… ”

ถึงตอนนี้คงไม่เหลืออะไรให้อ้อมค้อม จางลี่กล่าวอย่างตรงไปตรงมาพร้อมกับค่อยๆ เปลื้องเสื้อผ้าออกจากกายสาวทีละชิ้นจนเหลือเพียงเรือนร่างเปลือยเปล่าล่อนจ้อน อวดสายตาของเจียวหย่งที่จ้องมองอย่างตื่นตะลึงพรึงเพริดในความงามที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มผ้าของนาง

“นี่เจ้า… ”

เจียวหย่งอุทาน…

ร่างสูงยืนนิ่งเหมือนโดนสะกด หากสองตานั้นเบิกกว้าง จ้องมองเรือนร่างเอิบอิ่มอรชร ผิวพรรณของนางช่างขาวผ่องเป็นยองใย ดูเย้ายวนในทุกส่วนเว้าส่วนโค้งของสรีระ

“ดูท่าทางท่านพ่อคงอยากดูดนมข้าสินะ… ”

จางลี่ถามทั้งที่รู้…

นางแอ่นทรวงยกยั่วยวน เอามือลูบสองเต้าเต่งตึงพร้อมกับมองสบตาพ่อสามีอย่างมีจริตมารยา

ด้วยรู้ว่าเจียวหย่งเป็นพ่อม่ายมานาน แม้อายุจะมากแล้วแต่ทว่ายังดูแข็งแรงมาก ยังไม่แก่ชราเกินกว่าจะหมดความต้องการทางเพศ

“เจ้า… เอ่อ… ”

เจียวหย่งจ้องของหญิงสาวด้วยอาการตะลึง สองเต้าเต่งตึงและใหญ่มากจนทำให้เผลอตวัดลิ้นเลียริมฝีปากของตัวเองด้วยความลืมตัวกับภาพสุดเย้ายั่ว ปลุกสัญชาตญาณแห่งความเป็นชายขึ้นมาฉับพลัน

“ท่านพ่อได้โปรดช่วยข้าที่… อย่าบอกนะว่าท่านพ่อไม่อยากเอาข้า… ”

จางลี่มองสบตาของพ่อสามีอย่างท้าทาย มือสองข้างค่อยๆ ยกขึ้นมาลูบไล้สองเต้าอวบใหญ่มหึมา บีบบี้ปลายหัวนมที่ยังเป็นสีชมพูสวย เพียงแค่โดนนิ้วกระตุ้นเพียงนิดก็ชูชันขึ้นมาด้วยความสยิว

ทำให้เจียวหย่งตวัดลิ้นออกมาเลียริมฝีปากของตัวเองอีกราวกับว่ากำลังจะห้ามใจไม่ไหว

“ข้า… ข้าทำไม่ได้ อย่าลืมว่าเจ้าเป็นสะใภ้ เป็นเมียของลูกชายข้า… ถ้าขืนเรามีอะไรกันก็เท่ากับว่าข้าทำผิดต่อลูกชาย”

ไม่ใช่ไม่อยาก แต่เจียวหย่งพยายามตั้งสติข่มกลั้นความอยากที่เก็บซ่อนมานาน

“โถท่านพ่ออย่าคิดมาก… อย่าลืมว่าท่านเองก็ไม่ใช่พ่อแท้ๆ ของเจียวจิ้น… ”

สิ่งที่จางลี่พูดก็ถูก…

เจียวหย่งเป็นแค่พ่อเลี้ยง เจียวจิ้นเป็นลูกติดมากับกุ้ยเหลียนแม่ของเจียวจิ้นที่มาอยู่กินกับเจียวหย่งหลังจากสามีเก่าตาย