บทที่ 2 สามีใหม่

หลี่ยู่หลานเป็นแม่เลี้ยงของเซี่ยซีหว่าน เมื่อตอนวัยรุ่นเธอเป็นดั่งราชินีแห่งวงการบันเทิง ปัจจุบันเธอมีลูกสาวสองคนและยังคงได้รับการดูแลอย่างดี พวกเธอต่างมีเสน่ห์และเพียบพร้อมไปหมดทุกด้าน

หลี่ยู่หลานคนนี้เดิมทีเป็นภรรยาคนที่สาม แต่เธอมีเล่ห์เหลี่ยมขั้นสูงจึงทำให้เธอหลุดพ้นจากตำแหน่งภรรยาคนที่สามขึ้นมาเป็นนายหญิงของตระกูลเซี่ยจนได้ และเธอยังมีวิธีตีสนิทกับกลุ่มคุณนายจากตระกูลที่ร่ำรวยเพื่อยกระดับชีวิตตนเองขึ้นมาอีกด้วย

งานแต่งงานวันนี้หลี่ยู่หลานจัดงานออกมาได้อย่างสวยงามเป็นอย่างมาก แม้กระทั่งชุดแต่งงานบนตัวของเซี่ยซีหว่านก็ใช้เงินจำนวนมากสั่งตัดมาจากมิลานโดยตรง

ทุกคนต่างก็ยกย่องและชื่นชมหลี่ยู่หลาน

เซี่ยซีหว่านแสดงท่าทีไร้เดียงสาออกมาด้วยความเขินอายตามประสาหญิงสาวที่กำลังจะแต่งงานเท่านั้น เธอเฝ้ามองไปที่ประตูอย่างมีความหวังและพูดว่า “ถึงเวลาแล้ว แต่ทำไม...เจ้าบ่าวถึงยังไม่มารับหนูอีกล่ะ?”

ทันทีที่เธอพูดจบสีหน้าของหลี่ยู่หลานก็เปลี่ยนไป

ต่างคนต่างมองหน้ากันไปมาพร้อมกับคิดว่าอย่างไรนะ เจ้าสาวไม่รู้เหรอว่าตนเองกำลังจะแต่งงานกับคนป่วยอย่างรุนแรงอย่างนั้นเหรอ?

เธอแต่งงานเข้าไปเพื่อเป็นการแก้เคล็ด งานแต่งงานนี้ถูกกำหนดไว้แล้วว่าจะไม่มีเจ้าบ่าวอยู่ด้วย

เซี่ยเจิ้งกั๋วออกมาด้านหน้าพร้อมกับท่าทีที่รู้สึกผิดเล็กน้อยและพูดว่า “ซีหว่าน วันนี้เจ้าบ่าว……. เจ้าบ่าวรู้สึกไม่สบายนิดหน่อย ดังนั้นเขาจะไม่มารับ เธอรีบไปเถอะ”

เซี่ยซีหว่านหยุดนิ่งอยู่กับที่ เธอยิ้มออกมาอย่างน่ารักน่าเอ็นดูทันทีและพูดว่า “ได้ค่ะ ถ้าอย่างนั้นหนูไปก่อนนะคะ”

เซี่ยซีหว่านขึ้นรถหรูที่มารับเธอเพียงลำพัง

แขกในงานต่างพากันมองดูเงาที่สวยงามของเซี่ยซีหว่าน พวกเขาทั้งหมดบอกว่าเธอเป็นคนบ้านนอกคอกนา แต่เมื่อเห็นเธอสวมชุดแต่งงานที่สวยงามบนรูปร่างของเธอที่ผอมเพรียวชวนมองนั้น ช่างดูสวยงามและเลอค่าเกินกว่าจะพรรณนายิ่งนัก

ยิ่งไปกว่านั้นรูปลักษณ์ที่น่ารักน่าเอ็นดูและช่างไร้เดียงสาของเธอนั้น ต่างทำให้ทุกคนรู้สึกเห็นใจเธอ ทุกคนพากันมองไปที่หลี่ยู่หลานพร้อมกับชี้นิ้วไปที่เธอและพูดกระซิบนินทากันอย่างแผ่วเบา

แหม ทำเป็นจัดงานแต่งงานอย่างสวยงามใหญ่โต ซึ่งจริง ๆ แล้วไม่ใช่แม่เลี้ยงด้วยซ้ำแต่กลับใช้ลูกสาวคนอื่นมาแต่งงานแก้เคล็ดแทนลูกสาวตัวเอง

หลี่ยู่หลานเริ่มทำสีหน้าท่าทางลำบากใจ งานแต่งงานนี้เดิมทีอยู่ภายใต้การควบคุมของเธอ แต่เซี่ยซีหว่านหลานสาวมารยาร้อยเล่มเกวียนกลับพลิกแพลงสถานการณ์นี้และทำให้เธออับอาย ดูเหมือนว่าเธอจะประเมินเซี่ยซีหว่านต่ำเกินไปจริง ๆ

อย่างไรก็ตาม อนาคตยังอีกยาวไกล เธอมีวิธีจัดการหล่อนอย่างแน่นอน!

......

เซี่ยซีหว่านมาถึงสวนโหย่วหลาน และกำลังเดินเข้าไปในบ้านหลังใหม่

บ้านหลังใหม่ไม่ได้เปิดไฟ ภายในบ้านมืดสนิท และบรรยากาศก็อึมครึ้มเย็นเยือกเล็กน้อย

ดวงตาดำขลับของเซี่ยซีหว่านเริ่มปรับให้มองเห็นอย่างระแวดระวังในความมืด เธอเดินมาถึงที่ข้างเตียงและเห็นชายคนหนึ่งนอนอยู่บนเตียงนุ่มขนาดใหญ่อย่างเลือนลาง

นี่คือสามีใหม่ที่เพิ่งแต่งงานกับเธอ

เซี่ยซีหว่านยื่นมือออกมาเพื่อที่จะวัดชีพจรให้เขา

แต่ไม่กี่วินาทีต่อมา ข้อมืออันเรียวยาวของเธอก็ถูกนิ้วมือเรียวเล็กจับไว้ โลกหมุนชั่วขณะ รู้ตัวอีกทีเธอก็ถูกทับอยู่ใต้ร่างของเขาแล้ว

เซี่ยซีหวานตกใจ ทุกคนต่างก็บอกว่าสามีที่เพิ่งแต่งงานกับเธอนั้นป่วยหนัก แต่ตอนนี้นิ้วมือที่กำแน่นอยู่บนข้อมือของเธอนั้นช่างแข็งแกร่งนัก และเห็นได้ชัดว่าเขาเป็นผู้ชายที่แข็งแรงมาก

เขาคือใคร?

เซี่ยซีหว่านงอเข่าขึ้นอย่างรวดเร็ว

แต่ชายคนนั้นเร็วกว่า เขาหลบการโจมตีของเธอได้อย่างง่ายดาย เขากดเข่าเธอลง และกดตัวทับเธอไว้เพื่อไม่ให้เคลื่อนไหวได้

การกระทำนั้นรวดเร็ว แม่นยำ และไร้ความปราณี

“แกเป็นใคร ปล่อยฉันนะ!”

เซี่ยซีหว่านต่อสู้อย่างสุดชีวิต

ไม่นานนัก เสียงทุ้มต่ำและหนักแน่นก็ดังกึกก้องอยู่ในหูของเธอว่า “เจ้าสาวต้องการร่วมหอแล้วงั้นเหรอ?”

“...”

น่ารังเกียจ!

ทันใดนั้นเซี่ยซีหว่านก็คิดได้ว่าคนที่สามารถปรากฏตัวในห้องนี้ได้น่าจะเป็นสามีที่เพิ่งแต่งงานกับเธอเท่านั้น แต่ทว่าสามีที่เพิ่งแต่งงานกับเธอกลับไม่ได้มีปัญหาทางร่างกาย แถมยังเป็นชายหนุ่มที่แข็งแรงดีอีกด้วย

ต่อมานิ้วเรียวยาวของชายคนนั้นก็ลูบไล้จากคางของเธอลงไปเรื่อย ๆ จนถึงกระดุมด้านบนชุดของเธอ จากนั้นก็ค่อย ๆ ปลดออกทีละชิ้น

เซี่ยซีหว่านรีบคว้ามือใหญ่ของเขาไว้อย่างรวดเร็ว และพูดว่า “ฉันไม่ได้ขยับแล้ว คุณยังจะทำอะไรอีก?”

“ขอได้ไหม”

ทันใดนั้นเซี่ยซีหว่านก็ได้ยินเสียงลับ ๆ ล่อ ๆ ดังขึ้นมาจากข้างนอกบ้าน เป็นเสียงของสาวใช้ที่ประคองหญิงชราลู่ เธอพูดว่า “คุณท่านคะ ดิฉันว่าแบบนี่มันไม่ค่อยดี เรากลับกันเถอะค่ะ…”

“หุบปาก” หญิงชราทำเสียงขู่อย่างโกรธจัดและพูดต่อว่า “ฉันจะฟังด้วยหู ไม่ได้ใช้ตามองสักหน่อย!”

หญิงชราลู่พิงลำตัวของเธอเข้ากับขอบหน้าต่างเพื่อแอบฟัง

เซี่ยซีหว่านต้องการลุกขึ้นไปดู แต่ลู่หานถิงใช้มือข้างหนึ่งของเขากดไหล่อันหอมกรุ่นของเธอไว้พร้อมกับดันเธอกลับเข้าไปและพูดว่า “เร็วเข้า”

เซี่ยซีหว่านคิดว่าเขากำลังแสดงให้หญิงชราที่อยู่ข้างนอกดู และต้องการความร่วมมือจากเธอ แต่…

“ฉันทำไม่ได้”

ดวงตาที่คมคายและลุ่มลึกของลู่หานถิงนั้นเฉียบคมราวกับเหยี่ยวในความมืด เขามองไปยังหญิงสาวที่อยู่ภายใต้เขา อายุน่าจะไม่เกิน 20 ปี ตอนนี้คิ้วสวยของเธอขมวดเข้ากันเล็กน้อย ดวงตาของเธอฉายแววขุ่นเคือง

มือใหญ่ทั้งสองของลู่หานถิงลูบไล้มาถึงด้านหน้าชุดของเธอและดึงมันออกอย่างแรง

อ๊ะ

เซี่ยซีหว่านรู้สึกเย็นวาบไปทั้งตัว แขนที่เรียวยาวของเธอกุมอยู่ตรงหัวใจ เธอเป็นสาวพรหมจารี แต่ท้ายที่สุดเธอก็ร้องครางออกมาหนึ่งครั้ง

ลู่หานยิ้มออกมาและพูดว่า “ตอนนี้ทำได้แล้วเหรอ?”

“...”

เซี่ยซีหว่านเงยหน้าขึ้น ไร้ยางอายยิ่งนัก!

ลู่หานถิงใช้มือทั้งสองข้างของเขาจับเธอตะแคงข้างและพลิกตัวขึ้นมาอยู่ด้านบนของเธอเพื่อให้เธออยู่ภายใต้อ้อมกอดของเขา

ในห้องที่มืดมิดนั้น เซี่ยซีหว่านแท้จริงแล้วเป็นเพียงสาวพรหมจารี และหูสีขาวราวกับหิมะของเธอก็เปลี่ยนเป็นสีแดง

“ทำต่อไป ไม่งั้นฉันจะทำเองจริง ๆ ด้วย” ทันใดนั้นเขาก็พูดขู่ขึ้นมา

เซี่ยซีหว่านรู้สึกหวาดกลัวจนตัวสั่นเทา เธอไม่สงสัยในคำพูดของเขาเลย ดังนั้นเธอจึงหลับตาและให้ความร่วมมือกับเขาโดยดี

หญิงชราลู่ที่อยู่ด้านนอกประสานสองมือเข้าด้วยกันแบบอมิตตาพุทธและพูดว่า “เยี่ยมมาก! ขอบคุณบรรพบุรุษทั้งหลายที่อวยพร ฉันจะได้อุ้มหลานแล้ว!”

หญิงชราลู่เต้นรำอย่างมีความสุข ไม่นานนักเธอก็เดินออกไปและตรงไปที่ห้องโถงบรรพบุรุษเพื่อจุดธูปบูชา

เซี่ยซีหว่านเอื้อมมือออกไปผลักชายผู้นั้นที่อยู่บนร่างกายของเธอออกอย่างรวดเร็ว คราวนี้ลู่หานถิงก็ให้ความร่วมมือโดยดีและปล่อยเธอไป

ผัวะ เขาเปิดโคมไฟติดผนังในทันที

เมื่อแสงสีเหลืองนวลสดใสสว่างขึ้น เซี่ยซีก็หว่านก็ลุกขึ้นนั่ง เธอรีบติดกระดุมเสื้อของเธอที่กำลังครอบคลุมอยู่บนไหลอันแวววาวและเนินออกที่ขาวใสราวกับน้ำนมอย่างรวดเร็ว

เธอเงยหน้าขึ้น และมองไปที่ชายคนนั้น

ชายผู้นั้นลุกขึ้นจากเตียงแล้ว เผยให้เห็นใบหน้าที่หล่อเหลา เขาเกิดมามีรูปร่างหน้าตาหล่อเหลาอย่างมาก ใบหน้าของเขาเหมือนดั่งประติมากรรมงานฝีมือ และท่าทางของเขานั้นดูเย็นชา และมีเกียรติ

แต่เซี่ยซีหว่านไม่มีเวลามานั่งชื่นชมใบหน้าที่หล่อเหลาของชายผู้นั้น ตรงกันข้ามเธอกลับรู้สึกตกตะลึงเล็กน้อย

เพราะผู้ชายคนนี้…

“คุณนั่นเอง!”

เขาคือผู้ชายบนรถไฟ!

และเขาเป็นสามีใหม่ของเธอ!

เซี่ยซีหว่านรู้ว่าเธอกำลังจะแต่งงานกับชายที่กำลังป่วยร้ายแรง เธอเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี แต่เธอไม่เคยคิดเลยว่าจะเป็นเขา

เธอตะโกนใส่เขาบนรถไฟในวันนั้น โดยอ้างว่าเธอเป็นเจ้าสาวที่จะแต่งงานเข้าไปในสวนโหย่วหลาน ตอนนั้นเขาคงกำลังหัวเราะเยาะเธอเป็นแน่

ริมฝีปากบางของลู่หานถิงเหยียดยิ้มออกมาและพูดว่า “จำฉันได้แล้วเหรอ ฉันบอกแล้วไงว่าเราจะได้พบกันเร็ว ๆ นี้”

ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความขี้เล่น พ่อบ้านบอกเขาว่าตระกูลเซี่ยจะส่งคนบ้านนอกคอกนามาแต่งงานแทน

แต่งงานแทน ก็แต่งงานแทนเถอะ ตราบใดที่คุณย่ามีความสุขเขาก็ยอมรับมัน

ยิ่งกว่านั้นคนบ้านนอกคอกนาคนนี้ยังเป็นเธอ

แต่ทว่าทำไมคนบ้านนอกคอกนาอย่างเธอถึงเป็นเช่นนี้?

เขาเห็นด้วยตาของเขาเองว่าเธอจัดการกับชายที่มีรอยแผลเป็นบนรถไฟอย่างไร