ร้อนรักเด็กในโอวาท (5P)

ร้อนรักเด็กในโอวาท (5P)

last updateLast Updated : 2026-09-19
By:  SelenexUpdated just now
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
43Chapters
3views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

จู่ ๆ เธอก็ต้องมาอยู่ใต้ชายคาเดียวกับชายแปลกหน้าถึงสี่คน! ถามว่ากลัวไหม? ก็ไม่! มาดูกันว่าหลังจากวันที่เธอก้าวเท้าเข้ามาที่นี่จนถึงวันเรียนจบ เธอจะสร้างเรื่องปวดหัวอะไรให้พวกเขาได้บ้าง! ‘จูน’ สาวสวยวัยยี่สิบปีจำต้องย้ายเข้ามาอยู่ใต้ชายคาตระกูลเตชะวานิชเพื่อแลกกับมรดก ทว่าผู้ปกครองจำเป็นทั้งหมดกลับไม่ได้อยากเลี้ยงดูเธอในฐานะหลานสาว… แต่อยากกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัวต่างหาก! ทั้งคุณอาสายคุมเกมผู้เย็นชา อาเพลย์บอยเจ้าของแอคลับ อาคนที่สามสายละมุนซ่อนเล็บ และน้องชายหมาเด็กร่วมบ้าน ทุกตารางนิ้วในคฤหาสน์หลังนี้จึงเต็มไปด้วยกับดักราคะที่คอยดักให้เธอตกหลุมซ้ำแล้วซ้ำอีก จากเด็กในปกครองที่คิดว่าตัวเองแน่… จะทนแรงกระแทกของความ ‘รัก’ จากพวกเขาทั้งสี่ได้นานแค่ไหน?

View More

Chapter 1

แนะนำตัวละคร

‘จูน’ สาวสวยวัยยี่สิบปีจำต้องย้ายเข้ามาอยู่ใต้ชายคาตระกูลเตชะวานิชเพื่อแลกกับมรดก ทว่าผู้ปกครองจำเป็นทั้งหมดกลับไม่ได้อยากเลี้ยงดูเธอในฐานะหลานสาว… แต่อยากกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัวต่างหาก!

ทั้งคุณอาสายคุมเกมผู้เย็นชา อาเพลย์บอยเจ้าของแอคลับ อาคนที่สามสายละมุนซ่อนเล็บ และน้องชายหมาเด็กร่วมบ้าน ทุกตารางนิ้วในคฤหาสน์หลังนี้จึงเต็มไปด้วยกับดักราคะที่คอยดักให้เธอตกหลุมซ้ำแล้วซ้ำอีก

จากเด็กในปกครองที่คิดว่าตัวเองแน่… จะทนแรงกระแทกของความ ‘รัก’ จากพวกเขาทั้งสี่ได้นานแค่ไหน?

จูน จุฑามาศ [นักศึกษาชั้นปีที่ 2]

หลังการจากไปของพ่อบุญธรรมที่ส่งเสียเธอมาตั้งแต่สิบขวบ เขาเขียนพินัยกรรมไว้ก่อนตายว่าจะส่งเสียต่อ ก็ต่อเมื่อเธอยอมมาอยู่ใต้การปกครองของตระกูลเตชะวานิช

จักรพรรดิ เตชะวานิช (อายุ 35 ปี)

ผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน ชายหนุ่มวัยกลัดมันผู้เต็มไปด้วยความสุขุมลุ่มลึก เฉียบแหลม และเย็นชาดุจน้ำแข็ง นัยน์ตาคมกริบคอยจ้องจับผิด ‘เด็กฝากเลี้ยง’ ตลอดเวลา เขาเกลียดความไร้ระเบียบ แต่กลับสนุกกับการได้ตรึงร่างเธอไว้ใต้โอวาทและคุมเกมรักอย่างเบ็ดเสร็จ

จอมทัพ เตชะวานิช (อายุ 33 ปี)

ชายหนุ่มรูปงามผู้มีรอยยิ้มพิมพ์ใจ อบอุ่น สุภาพ และเปี่ยมด้วยความรับผิดชอบอย่างล้นเหลือ ท่าทางที่ดูเป็นผู้ใหญ่ใจดีคอยเป็นเกราะกำบังและเซฟโซนให้เธอเสมอ ทว่า...ภายใต้ความอ่อนโยนอันน่าหลงใหลนั้น ใครจะรู้ว่าบทจะ ‘กลืนกิน’ เด็กในปกครองขึ้นมา เขากลับต้อนเธอจนมุมด้วยความดุดันร้อนฉ่า

เจ้าคุณ เตชะวานิช (อายุ 29 ปี)

รองประธานบริษัทหนุ่มมาดกวน ผู้มีเบื้องหลังอันร้อนแรงด้วยอาชีพเสริมเป็นเจ้าของ 'แอคลับ' สุดฮอต คาแรคเตอร์ขี้เล่น กะล่อน และเจ้าชู้เพลย์บอยตัวฉกาจ สายตาแพรวพราวมักจะใช้มองเรือนร่างของหลานสาวนอกไส้ด้วยความกระหาย และจ้องจะลากเธอเข้าไปเป็น ‘นางเอก’ ในโลกความลับของเขา

         นักรบ เตชะวานิช (อายุ 19 ปี)

บุตรบุญธรรมอีกคนหนึ่งของเจ้าสัวราชา ปัจจุบันเป็นเฟรชชี่แห่งคณะวิศวกรรมศาสตร์ [ชั้นปีที่ 1] ควบตำแหน่งนักกีฬาคณะ ร่างกายกำยำเต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักทรงเสน่ห์ แต่พออยู่ต่อหน้าเธอกลับกลายร่างเป็นหมาเด็กตัวโตเสียอย่างนั้น

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
43 Chapters
แนะนำตัวละคร
‘จูน’ สาวสวยวัยยี่สิบปีจำต้องย้ายเข้ามาอยู่ใต้ชายคาตระกูลเตชะวานิชเพื่อแลกกับมรดก ทว่าผู้ปกครองจำเป็นทั้งหมดกลับไม่ได้อยากเลี้ยงดูเธอในฐานะหลานสาว… แต่อยากกลืนกินเธอเข้าไปทั้งตัวต่างหาก!ทั้งคุณอาสายคุมเกมผู้เย็นชา อาเพลย์บอยเจ้าของแอคลับ อาคนที่สามสายละมุนซ่อนเล็บ และน้องชายหมาเด็กร่วมบ้าน ทุกตารางนิ้วในคฤหาสน์หลังนี้จึงเต็มไปด้วยกับดักราคะที่คอยดักให้เธอตกหลุมซ้ำแล้วซ้ำอีกจากเด็กในปกครองที่คิดว่าตัวเองแน่… จะทนแรงกระแทกของความ ‘รัก’ จากพวกเขาทั้งสี่ได้นานแค่ไหน?จูน จุฑามาศ [นักศึกษาชั้นปีที่ 2]หลังการจากไปของพ่อบุญธรรมที่ส่งเสียเธอมาตั้งแต่สิบขวบ เขาเขียนพินัยกรรมไว้ก่อนตายว่าจะส่งเสียต่อ ก็ต่อเมื่อเธอยอมมาอยู่ใต้การปกครองของตระกูลเตชะวานิชจักรพรรดิ เตชะวานิช (อายุ 35 ปี)ผู้นำตระกูลคนปัจจุบัน ชายหนุ่มวัยกลัดมันผู้เต็มไปด้วยความสุขุมลุ่มลึก เฉียบแหลม และเย็นชาดุจน้ำแข็ง นัยน์ตาคมกริบคอยจ้องจับผิด ‘เด็กฝากเลี้ยง’ ตลอดเวลา เขาเกลียดความไร้ระเบียบ แต่กลับสนุกกับการได้ตรึงร่างเธอไว้ใต้โอวาทและคุมเกมรักอย่างเบ็ดเสร็จจอมทัพ เตชะวานิช (อายุ 33 ปี)ชายหนุ่มรูปงามผู้มีรอยยิ้มพิมพ์ใจ อบอ
last updateLast Updated : 2026-09-17
Read more
Chapter 1 ผู้ชายไม่เป็นมิตร
Chapter 1ผู้ชายไม่เป็นมิตรเรือนร่างอรชรในชุดเสื้อผ้าเรียบง่ายก้าวลงมาจากรถยนต์คันหรู ในอ้อมแขนกอดกระเป๋าใบโตไว้แน่น ดวงตากลมโตสีเข้มกับเรือนผมดำสยายช่วยขับผิวขาวจัดและวงหน้าหวานซึ้งให้ยิ่งโดดเด่น แม้ท่าทีของคนตัวเล็กจะดูเก้ ๆ กัง ๆ ทว่าเหล่าคนรับใช้ที่ยืนเรียงแถวต้อนรับต่างพากันโค้งคำนับอย่างนอบน้อมไม่ใช่เพราะรู้จัก แต่เพราะคำสั่งเสียสุดท้ายของเจ้าสัวผู้ล่วงลับที่ระบุไว้ชัดเจนว่าให้ดูแลเธอประหนึ่งสายเลือดแท้ ๆ“จะยืนหันรีหันขวางอยู่อีกนานไหม?”สุ้มเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจกระชากความสนใจให้ใบหน้าสวยหันไปมอง ร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสากลสีเข้มยืนอยู่ไม่ไกล กลิ่นน้ำหอมราคาแพงโชยมาจาง ๆ ขับเน้นกลิ่นอายความเป็นผู้ใหญ่ นัยน์ตาคมกริบใต้กรอบหน้าคมสันตวัดมองหลานสาวนอกไส้ด้วยสายตาเรียบนิ่งอย่างไร้ความรู้สึก“ขอโทษค่ะ…จูนมาตามจดหมายสั่งเสียของคุณพ่อค่ะ” จูนเอ่ยตอบด้วยความเกรงอกเกรงใจ ความโอ่อ่าของคฤหาสน์เตชะวานิชทำให้หญิงสาวรู้สึกตัวลีบเล็กลงไปถนัดตา ยิ่งต้องเผชิญหน้ากับความเย็นชาของบุรุษตรงหน้า คนงามก็ยิ่งทำตัวไม่ถูก“เรื่องนั้นฉันรู้แล้ว” ร่างสูงกอดอก ปรายตามองปฏิกิริยาของเด็กสาววัยยี่สิบปีราวกับกำลัง
last updateLast Updated : 2026-09-17
Read more
Chapter 2 ผู้ชายอ่อนโยน
Chapter 2ผู้ชายอ่อนโยนผู้ปกครองจำเป็นพาคนในอ้อมแขนสาวเท้าขึ้นมาถึงชั้นสองโดยไร้ซี่งความเหนื่อยหอบ จนจูนอดทึ่งในพละกำลังมหาศาลของชายหนุ่มไม่ได้ น้ำหนักตัวเธอใช่ว่าจะเบาหวิว ทว่าเขากลับช้อนอุ้มได้อย่างสบายมือรู้ตัวอีกที แขนแกร่งก็ปล่อยร่างเล็กลงบนเตียงนอนหนานุ่ม ท่าทีของเขารำคาญใจเด่นชัด แม้จะไม่ได้อ่อนโยนทว่าก็ไม่ได้ดิบเถื่อนอย่างที่เคยหวาดหวั่น“ขอบคุณมากนะคะ อาสอง”น้ำเสียงหวานหยดย้อยเอ่ยขึ้นพลางกวาดสายตามองไปรอบห้องพักสุดหรูทุกสิ่งสวยงามราวกับภาพฝัน ขัดกับบ้านซอมซ่อหลังเก่าที่เคยซุกหัวนอนอย่างสิ้นเชิง ความตื่นเต้นดีใจฉายชัดบนใบหน้าสะคราญจนร่างสูงใหญ่ถึงกับกลอกตาใส่“เก็บอาการหน่อยเถอะ ถึงจะคิดมาเสวยสุขอยู่ที่นี่ แต่จำไว้ว่าเธอมีสิทธิ์อยู่ได้แค่จนเรียนจบเท่านั้น หลังจากนั้นก็ต้องกลับไปอยู่ข้างถนนตามเดิม”คำพูดแดกดันกระชากความสุขให้สลายในพริบตา นิสัยปากร้ายแบบนี้ถ้าไม่หาทางดัดหลังเสียบ้าง คงไม่สำนึก! คนตัวเล็กได้แต่ซ่อนความขุ่นเคืองไว้ภายใต้รอยยิ้มละมุน“ค่ะ จูนทราบดี ขอบคุณอาสองที่ช่วยเตือนสตินะคะ”“รู้ไว้ก็ดี จะได้รู้จักเจียมเนื้อเจียมตัว” ชายหนุ่มทิ้งท้ายเสียงเรียบ พลางหมุนกายเ
last updateLast Updated : 2026-09-17
Read more
Chapter 3 ผู้ชายกะล่อน NC18+
Chapter 3ผู้ชายกะล่อนเย็นวันนั้นคล้อยหลังชายหนุ่มทั้งสอง จูนใช้เวลาจัดแจงข้าวของเข้าที่ทางและนอนพักผ่อนอยู่ภายในเซฟโซนส่วนตัวกระทั่งตะวันคล้อยต่ำ ยามดวงตากลมโตทอดมองความโอ่อ่าหรูหราที่รายล้อมกาย ก็อดนึกขอบพระคุณพ่อบุญธรรมผู้ล่วงลับไม่ได้ เพราะต่อให้ในวันที่ท่านจากโลกนี้ไปแล้ว ก็ยังอุตส่าห์ทิ้งความห่วงใยอันล้ำค่าไว้ให้เด็กกำพร้าอย่างเธอได้ชุบตัวเสวยสุข“ออกไปสำรวจคฤหาสน์หน่อยดีกว่า”ร่างอรชรเดินทอดน่องไปตามระเบียงทางเดินทอดยาวเฟอร์นิเจอร์ราคาแพงระยับที่ผ่านสายตาล้วนตอกย้ำรสนิยมและฐานะอันมั่งคั่งของเจ้าของบ้านได้เป็นอย่างดี แม้จะมีคนรับใช้ประจำการอยู่ตามจุดต่าง ๆ ทว่าไม่มีใครกล้าก้าวล่วงความเป็นส่วนตัวของหลานสาวคนใหม่ ทุกคนเพียงแค่โค้งศีรษะให้ยามสบตา ก่อนจะปล่อยให้คนตัวเล็กก้าวสำรวจตามอัธยาศัย ราวกับตระหนักดีว่าเวลานี้เธอมีอภิสิทธิ์เหนือใครในบ้านกระทั่งเรียวขาคู่สวยมาหยุดยืนอยู่หน้าบานประตูห้องหนึ่งประตูไม้ฉลุสีเข้มแง้มเปิดราวกับจงใจเชื้อเชิญ ซึ่งแตกต่างจากห้องอื่น ๆ ที่ปิดสนิท กลิ่นอายลึกลับบางอย่างในนั้นดึงดูดสายตาอย่างประหลาด ร่างน้อยจึงถือวิสาสะก้าวเท้าเข้าไปสำรวจด้วยความอยากร
last updateLast Updated : 2026-09-17
Read more
Chapter 4 ไข้ขึ้น
Chapter 4ไข้ขึ้น“ไอ้เล็ก! มึงทำบ้าอะไรของมึงวะ”สุ้มเสียงเข้มตวาดลั่นพร้อมกับร่างสูงใหญ่ของชายสองคนที่พรวดพราดเข้ามาในห้อง ยังไม่ทันที่เจ้าของชื่อจะได้เอ่ยปากแก้ตัว กระแสเสียงของอีกคนก็ดังสมทบตามมาในทันที“ไอ้เล็ก…นั่น ‘จูน’ ลูกบุญธรรมของพี่ใหญ่ มึงจะทำอะไรน้อง?”น้ำเสียงที่เคยอบอุ่นอ่อนโยนของจอมทัพบัดนี้แข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด สายตาหลังกรอบแว่นจับจ้องภาพตรงหน้าด้วยความขุ่นเคืองถึงขีดสุด ชายหนุ่มบนเตียงชะงักกึก สายตากวาดมองเรือนร่างกึ่งเปลือยตรงหน้าอีกครั้งก่อนดวงตาจะเบิกกว้าง“เดี๋ยว…เดี๋ยวนะ ลูกบุญธรรม?” จอมกะล่อนหันไปมองพี่ชายทั้งสองอย่างงงงัน“เออดิวะ!” สองเสียงประสานตอบกลับอย่างไม่ได้นัดหมายจักรพรรดิผู้เป็นพี่ใหญ่ในเวลานี้รีบเบือนหน้าหนีไปทางอื่นทันที ราวกับไม่อาจทนมองผิวขาวผ่องลออตาตรงหน้าได้ กรามคมขบเข้าหากันแน่นจนเป็นสันนูน สีหน้าเคร่งขรึมตึงจัดอย่างเห็นได้ชัด ขณะเดียวกันอาสามอย่างจอมทัพก็ขยับกายอย่างรวดเร็ว คว้าผ้าห่มผืนบางใกล้มือมาคลุมกายให้จูนเพื่อปกปิดร่องรอยเสื้อผ้าที่ถูกความเข้าใจผิดของน้องเล็กกระชากจนหลุดลุ่ย“เวรเอ๊ย! แล้วเธอมาทำอะไรที่ห้องนี้วะ” เจ้าคุณสบถเสี
last updateLast Updated : 2026-09-17
Read more
Chapter 5 หมาเด็กผมแดง
Chapter 5หมาเด็กผมแดงเช้าวันต่อมาก๊อก ก๊อก ก๊อกเสียงเคาะประตูรบกวนการนอนอันยาวนาน จูนปรือตาตื่นขึ้นมาพร้อมความหนักอึ้งที่แล่นริ้วทั่วร่าง ศีรษะมึนหน่วง ลำคอแห้งผากขยับกายลำบากด้วยพิษไข้ที่ยังตกค้าง เมื่อคืนหลังจากทานยาเธอก็หลับลึก รู้ตัวอีกทีแสงตะวันก็สาดทะลุผ้าม่านเสียแล้วก๊อก ก๊อก ก๊อกจูนขมวดคิ้วมุ่น พยายามประคองเรือนร่างอ่อนเปลี้ยลุกจากเตียงตรงไปยังประตูทั้งที่สติยังไม่แจ่มชัดดีนัก ครั้นบานประตูแง้มออก สุ้มเสียงทุ้มต่ำของใครบางคนก็ดังขึ้น“สวัสดีครับ เห็นพวกอา ๆ บอกว่าพี่ไม่สบาย ผมเลยเอาข้าวต้มมาให้ ไม่คิดว่าจะยังนอนอยู่”น้ำเสียงนั้นดึงสติอันพร่าเลือนให้ตื่นเต็มตา วงหน้าหล่อเหลาคมคายกับเส้นผมสีเปลวเพลิงสะดุดตาคือภาพลักษณ์ที่เธอเพิ่งเห็นเป็นครั้งแรก“เอ่อ…คือ…” คนตัวเล็กอึกอัก พยายามเรียบเรียงคำพูดในหัวทว่าสมองกลับว่างเปล่า“อ้อ โทษทีครับลืมแนะนำตัว ผมชื่อนักรบ มีศักดิ์เป็นน้องชายของพี่…เป็นลูกบุญธรรมอีกคนของคุณพ่อ”คำเฉลยไม่ได้ช่วยให้ความประหลาดใจลดน้อยลง มือหนาประคองถาดข้าวต้มไว้มั่น แววตาที่ทอดมองมาฉายแววความห่วงใยปิดไม่มิด ยามพิจารณาคนตรงหน้าดี ๆ จูนจึงสังเกตเห็นว่าอีกฝ่า
last updateLast Updated : 2026-09-17
Read more
Chapter 6 ปากดีแบบนี้ต้องโดน 18+
Chapter 6ปากดีแบบนี้ต้องโดนกลางดึกคืนนั้นจูนสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยความรู้สึกกระหายน้ำ ร่างอรชรลุกจากเตียงนอนไปควานหาเครื่องดื่มในตู้เย็นขนาดเล็กภายในห้องพัก ทว่าพอดื่มดับกระหายไปได้เพียงไม่กี่อึก ท้องไส้เจ้ากรรมกลับเริ่มประท้วงคล้ายอยากจะเรียกร้องหาอย่างอื่นให้อยู่ท้องมากกว่าน้ำเปล่า"หิวจัง..."สายตากวาดมองเสบียงในห้องทว่ากลับว่างเปล่า สุดท้ายจึงตัดสินใจก้าวเท้าออกจากห้อง ลากสังขารมุ่งหน้าไปยังห้องครัวใหญ่ส่วนกลางหวังหาอะไรกินรองท้อง พิษไข้ที่เคยรุมเร้าบัดนี้มลายหายไปสิ้น ร่างกายกลับมาเบาสบายเป็นปกติแต่พอคิดได้ว่าวันพรุ่งนี้ต้องไปมหาวิทยาลัยหลังจากลาหยุดไปวันเต็ม วงหน้าหวานก็สลดห่อเหี่ยวลงในพริบตา "เฮ้อ ขี้เกียจเรียนจัง"เดินคิดอะไรเพลิน ๆ รู้ตัวอีกทีเรียวขาคู่สวยก็มาหยุดยืนอยู่หน้าตู้เย็นในห้องครัวเสียแล้วภายในอัดแน่นด้วยอาหารคาวหวานหลากหลายประเภท สิ่งแรกที่มือเรียวคว้าออกมาเป็นนมสดขวดใหญ่ เธอไม่ได้คิดจะเสียเวลาหาแก้วมารินด้วยซ้ำ ครั้นเปิดฝาได้ก็จัดการยกขวดกรอกน้ำนมเข้าปากทันทีด้วยความหิว“นี่เธอ… ทำไมมายืนกรอกนมเข้าปากไร้มารยาทแบบนี้ แก้วก็มี หลอดก็มี ทำไมไม่รู้จักใช้”ส
last updateLast Updated : 2026-09-17
Read more
Chapter 7 ผิดพลาดเล็กน้อย
Chapter 7ผิดพลาดเล็กน้อย“เอ่อ… ต่อกันได้เลยครับ ผมแค่ลงมาหยิบน้ำ เดี๋ยวก็ไปแล้ว”สุ้มเสียงทุ้มต่ำของนักรบดังแทรกขึ้นจากทางหน้าประตูครัว น้ำเสียงฟังดูราบเรียบสบาย ๆ ทว่าสายตาคมกริบที่กวาดมองตรงมายังคนทั้งคู่กลับระบุชัดว่า เจ้าของเรือนผมสีเปลวเพลิงเห็นเหตุการณ์มากพอจะปะติดปะต่อเรื่องราววาบหวามเมื่อครู่ได้ทั้งหมด แม้จะไม่แน่ใจว่าเขาแอบยืนดูอยู่นานเท่าไหร่แล้วก็ตาม“นักรบ! แกมาตั้งแต่เมื่อไหร่”จักรพรรดิรีบดีดกายผละออกจากร่างอรชรทันควัน ความมั่นใจในฐานะผู้คุมเกมเสียจังหวะให้เห็นเด่นชัด ขณะที่จูนเองก็หน้าถอดสีเลิ่กลั่กจนไม่รู้จะเอาหูตาไปซ่อนไว้ตรงไหน“มาตั้งแต่ที่อาสองบอกว่าตัวเองไม่ใช่ไก่อ่อน แล้วจากนั้นก็จู…”ยังไม่ทันที่รุ่นน้องวิศวะจะพ่นวาจาจนจบ จูนก็เด้งตัวหลุดจากเคาน์เตอร์พุ่งเข้าไปตะปบปิดปากนักรบเอาไว้ทันที ความต่างของส่วนสูงทำให้คนตัวเล็กต้องเขย่งปลายเท้าสุดชีวิต วงแขนเรียวยืดจนสุดเพื่อปิดกั้นไม่ให้อีกฝ่ายพูดจาสรรหาความซวยมาให้เธอมากกว่านี้ท่าทีตื่นตระหนกนั้นทำเอานักรบแทบกลั้นหัวเราะไว้ไม่อยู่ นัยน์ตาสีเพลิงทอประกายขบขันฉายชัด ดูก็รู้ว่าเขากำลังสนุกสนานกับการได้ปั่นประสาทคนทั้งค
last updateLast Updated : 2026-09-17
Read more
Chapter 8 รสชาติหายนะ
Chapter 8รสชาติหายนะเย็นวันต่อมาเข็มนาฬิกาเคลื่อนเข้าใกล้เลขหก จูนก็ก้าวเท้ากลับเข้าสู่คฤหาสน์เตชะวานิชหลังเสร็จสิ้นภารกิจที่มหาวิทยาลัย ด้วยเหตุที่กฎเหล็กของบ้านบอกไว้อย่างเข้มงวดว่าห้ามกลับเลทเกินหกโมงเย็น คนในชุดนักศึกษาจึงต้องสับเกียร์หมาวิ่งรีบสุดชีวิต สุดท้ายก็ลากสังขารกลับมาถึงเซฟโซนก่อนเดดไลน์เพียงไม่กี่นาทีด้วยอาการหอบแฮ่ก“ถึงจะใกล้ค่ำแล้วก็เถอะ แต่นี่มันไม่เงียบเชียบไปหน่อยหรือไงนะ”คนตัวเล็กพึมพำแผ่วเบาระหว่างก้าวผ่านโถงต้อนรับกว้างขวาง ทั่วทั้งบริเวณเงียบสงัดจนสัมผัสได้ถึงความเวิ้งว้างผิดปกติ แม้จะรู้ดีว่าเหล่าแม่บ้านแยกย้ายกลับเรือนพักคนงานไปตั้งแต่ห้าโมงเย็น ทว่าคฤหาสน์หลังใหญ่โตพอไร้ซึ่งสุ้มเสียงผู้คน ก็ชวนให้บรรยากาศดูอ้างว้างห่างเหินอย่างประหลาด“สงสัยพวกคุณอาคงยังไม่เลิกงานกันที”เจ้าของเรือนร่างโปร่งบางบ่นพึมพำกับตัวเอง พลางโยนกระเป๋าเป้ทิ้งลงบนโซฟาหลุยส์ตัวยักษ์กลางบ้าน ก่อนจะทรุดกายลงนั่งตามแรงอ่อนล้าที่สะสมมาตลอดทั้งวัน ลาดไหล่บางลู่ลงยามเอนแผ่นหลังเอนหน้ามองเพดานสูงลิ่ว เปลือกตาหนักอึ้งจนต้องฝืนหลับลงชั่วคราว“ขอพักตรงนี้สักแป๊บก็แล้วกัน”คนงามหวังเพียงพักสา
last updateLast Updated : 2026-09-17
Read more
Chapter 9 เจ้าคุณหรือเจ้าเล่ห์? 18+
Chapter 9เจ้าคุณหรือเจ้าเล่ห์?จูนดำเนินชีวิตไปตามครรลองของมัน รู้ตัวอีกทีเธอก็เข้ามาอาศัยอยู่ใต้ร่มเงาของคฤหาสน์เตชะวานิชเกือบเดือนเข้าให้แล้ว“อะไรกัน… ฝักบัวเสียนี่นา”คนตัวเล็กพึมพำพลางขมวดคิ้วมุ่น นัยน์ตากลมโตจดจ้องลูกบิดก๊อกน้ำที่ต่อให้บิดเค้นเท่าไรก็มีเพียงเสียงกลไกดังครืดคราด ทว่ากลับไร้ซี่งสายน้ำฉ่ำเย็นไหลลงมาสักหยด“ช่วยไม่ได้… วันนี้แช่น้ำในอ่างเอาแทนก็ได้”เจ้าของร่างบางลอบถอนหายใจยาว ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปในอ่างอาบน้ำสุดหรูอย่างจำยอม ปกติแล้วเธอไม่ค่อยอภิรมย์กับการนอนแช่น้ำในอ่างเท่าใดนัก หรือหากจะพูดให้ถูกก็คือ…เธอไม่รู้วิธีใช้งานระบบอัจฉริยะของมันเสียมากกว่า เนื่องจากห้องน้ำของคฤหาสน์หลังนี้ถูกออกแบบมาให้หรูหราอลังการเกินความจำเป็น มีทั้งปุ่มกด ลูกบิด แผงควบคุมหน้าจอสัมผัสที่มีตัวเลขดิจิทัลวิ่งขึ้นลงจนแม่สาวบ้าน ๆ อย่างจูนยืนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่เนิ่นนาน“แล้วมันต้องกดปุ่มไหนก่อนล่ะเนี่ย”เสียงหวานพึมพำอีกหน มื้อนุ่มเอื้อมไปแตะปุ่มหนึ่งบนแผงควบคุมอย่างลังเล ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวเมื่อระบบส่งเสียงสัญญาณเตือนปี๊บเบา ๆ ทว่าทั่วทั้งห้องน้ำยังคงเงียบสงัด ไม่มีสายน้ำไหลออกมาอย่างที่
last updateLast Updated : 2026-09-17
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status