บทที่ 5 นายแพทย์วรัถ 50%

“คุณหมอไปกับแก้วเถอะค่ะ พี่เพิ่งทานไปเมื่อตอนสิบโมงครึ่งนี่เอง ไปเถอะแก้ว พี่อยู่ตรงนี้เอง อีกสักพักเดี๋ยวพวกนั้นเขาก็ขึ้นมากันแล้ว เพราะนี่ก็บ่ายโมงกว่าแล้วน่ะ” เจ้าตัวหมายถึงพยาบาลอีกสองคนที่ไปพักกลางวันก่อนหน้านี้

“ถ้างั้นพี่อรจะฝากแก้วซื้ออะไรไหมคะ เดี๋ยวแก้วซื้อขึ้นมาให้” แก้วกานดาลุกขึ้นยืนพลางหยิบกระเป๋าสะพายมาวางบนโต๊ะ

“ไม่เป็นไรหรอก บ่ายแก่ ๆ พี่ลงไปหาดูเองดีกว่า ขอบใจมากจ้ะ”

แก้วกานดาหยิบกระเป๋าสตางค์แล้วหันไปยิ้มให้นายแพทย์วรัถที่ยืนรออยู่ ชายหนุ่มยิ้มรับก่อนจะพยักหน้าให้หญิงสาวแล้วเดินเคียงกันลงบันไดไปชั้นล่าง จากนั้นจึงพาเธอเดินออกทางประตูอีกฝั่งของโรงพยาบาล ซึ่งด้านหลังจะมีร้านอาหารมากมายรวมทั้งร้านแผงลอยต่าง ๆ ในราคาไม่แพงนักถ้าเทียบกับร้านในโรงพยาบาล

“ทานอะไรดีครับ ร้านนี้อร่อยทุกอย่างเลยนะ ผมรับประกันได้”

ชายหนุ่มคลี่ยิ้มเมื่อเห็นแก้วกานดามองดูเมนูตรงหน้าอย่างสนใจ ทว่ารอยยิ้มนั้นมีอันต้องเหือดจางลงไป หัวคิ้วของเขาขมวดเข้าหากันเล็กน้อยเมื่อเห็นร่องรอยที่ตาของหญิงสาว ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าสภาพแบบนี้คงผ่านการร้องไห้มาอย่างหนัก ใจหนึ่งก็นึกอยากถาม แต่อีกใจก็เห็นว่าไม่สมควร เพราะเขากับเธอเพิ่งรู้จักกันได้ไม่กี่วัน หากหลุดปากถามออกไปคงไม่ต่างอะไรกับเป็นการละลาบละล้วงเรื่องส่วนตัว

“หน้าตาน่าทานทุกอย่างเลยนะคะ คุณหมอมาทานบ่อยหรือคะร้านนี้” หญิงสาวพลิกดูรูปภาพอาหารในเมนูพร้อมกับเอ่ยปากถามเขาไปด้วย จึงไม่ทันได้เห็นแววตาของชายหนุ่มที่มองมาอย่างสงสัยแกมเป็นห่วง

“ก็ไม่บ่อยเท่าไรหรอกครับ ส่วนใหญ่ผมจะมานั่งทานคนเดียวมากกว่า โชคดีที่วันนี้แก้วมาทานเป็นเพื่อนผมด้วย สงสัยวันนี้ผมคงเจริญอาหารแน่ ๆ เลย”

ได้ยินเขาพูดจบแก้วกานดาก็เงยหน้าขึ้นยิ้มให้เขาเล็กน้อย ก่อนจะก้มลงดูเมนูต่อ

นายแพทย์วรัถหยิบกระดาษจดออเดอร์บนโต๊ะมาเขียนหมายเลขจำนวนที่ต้องสั่งลงไปที่หน้ารายการอาหาร พร้อมกับถามความเห็นของหญิงสาวไปด้วย เธอบอกเขาไปประมาณสามอย่าง ส่วนตัวเขาเองเลือกมาถึงแปดอย่างในกระดาษแผ่นเดียวจนแก้วกานดาอดท้วงออกไปไม่ได้

“คุณหมอสั่งเยอะจัง ทานหมดหรือคะ หรือว่าจะมีใครมาด้วย”

เห็นสีหน้าแปลกใจของเธอแล้วเขาก็ยิ้มกว้าง พลางเอ่ยอธิบายให้เธอเข้าใจ

“เห็นผมอย่างนี้น่ะ ผมทานเยอะนะ มันคงติดเป็นนิสัยแล้วด้วยมั้งที่จะต้องตุนเอาไว้หลายชั่วโมงหน่อย เพราะบางทีเวลาเข้าห้องผ่าตัด ผมก็ต้องอยู่ในนั้นหลายชั่วโมง แต่บางทีก็แป๊บเดียว มันเลยเป็นการคาดเดาไม่ได้ ฉะนั้นผมเลยต้องตุนอาหารเอาไว้ก่อนน่ะ ว่าแต่แก้วเถอะ ทานแค่นี้อิ่มหรือครับ”

“ก็ลองสั่งมาทานดูเท่านั้นก่อนค่ะ ถ้าไม่อิ่มค่อยสั่งเพิ่มเอา”

แก้วกานดายิ้มแหย ๆ จะว่าไปแล้วเธอก็เคยหิวจนท้องไส้กิ่วไปหมดตอนที่อยู่ในห้องผ่าตัดเหมือนกัน แต่ถ้าจะให้ตุนอาหารด้วยการกินเข้าไปเยอะ ๆ แบบนั้นเห็นทีคงไม่ไหว

อาหารเริ่มทยอยมาเสิร์ฟติด ๆ กันจนวางเต็มโต๊ะ ชายหนุ่มก็คอยคีบชิ้นนั้นชิ้นนี้มาวางไว้ในจานของแก้วกานดาอย่างต่อเนื่อง จนเธอรู้สึกเกรงใจที่เขามาคอยบริการให้ แต่ไม่กล้าพูดอะไรออกไปมากนักเพราะกลัวว่าจะเสียน้ำใจ

ต่อตระการบึ่งรถออกจากออฟฟิศมาโรงพยาบาลที่แก้วกานดาทำงานอยู่ทันทีที่เข้าประชุมโครงการใหม่เสร็จเรียบร้อย เมื่อเช้าเขาตื่นมาทำงานโดยทิ้งให้วิวัลลานอนพักผ่อนอยู่ที่ห้องของเขาไป ก่อนออกมาก็เขียนกระดาษวางเอาไว้บนโต๊ะหน้าโซฟารับแขกเพื่อบอกกับคนที่ยังคงนอนอยู่ในห้องไว้ เธอจะได้ไม่ตื่นตกใจหากพบว่าตื่นมาแล้วไม่เจอเขา

เมื่อเช้าเขาต้องลงไปซื้ออาหารจากร้านสะดวกซื้อข้างคอนโดฯ มาแช่ตู้เย็นเอาไว้รวมทั้งยาแก้ปวดต่าง ๆ เผื่อว่าหากวิวัลลาตื่นขึ้นมาแล้วเกิดปวดศีรษะเธอจะได้หยิบหาได้สะดวก ทั้งที่ใจจริงเขาอยากจะอยู่รอดูจนกว่าเธอจะรู้สึกดีขึ้นเสียด้วยซ้ำ แต่เพราะประชุมเรื่องสำคัญจึงทำให้เขาไม่สามารถเกเรงานได้

ชายหนุ่มกดวางสายไปอีกครั้งอย่างหงุดหงิดเมื่อพยายามโทรศัพท์ติดต่อกับแก้วกานดาแต่เธอไม่รับสาย เขารู้ว่าเธอจะต้องโกรธมากแน่ แต่ก็ไม่น่าถึงขนาดโกรธจนไม่ยอมรับโทรศัพท์เขาอย่างนี้

“โกรธได้โกรธไปนะแก้ว อย่าคิดว่าพี่ไม่มีวิธีง้อนะ หึ...”

ชายหนุ่มยิ้มออกมาได้เมื่อนึกถึงวิธีการง้องอนที่เขานั่งคิดอยู่ในหัวตลอดตอนนั่งประชุม เขาแทบไม่มีสมาธิเลยด้วยซ้ำ เพราะสมองคอยแต่จะไปห่วงกังวลเกี่ยวกับวิวัลลา และวิธีการง้อแก้วกานดาให้หายโกรธ

เขาคิดว่าแก้วกานดาคงง้อไม่ยากเท่าไร ในเมื่อเธอรักเขาจะตายไป ทำไมเขาจะไม่รู้

สี่สิบห้านาทีผ่านไป อาหารที่สั่งมาก็หมดเกลี้ยงไปอย่างไม่น่าเชื่อด้วยฝีมือของนายแพทย์หนุ่ม แก้วกานดามองคนตรงหน้าอย่างอึ้งและทึ่ง น่าแปลกที่เขาไม่อ้วนลงพุง หรือมีรูปร่างเจ้าเนื้อเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม เขากลับดูรูปร่างดีได้สัดส่วนกว่าผู้ชายหลายคนเสียด้วยซ้ำ

“ให้แก้วช่วยจ่ายนะคะ” แก้วกานดาหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาเปิด แต่วรัถรีบเอามือมาห้ามไว้ทันที

“ไม่ต้องครับแก้ว ผมชวนแก้วมา ผมก็ต้องจ่ายสิครับ จะให้แก้วช่วยจ่ายได้ยังไง ไม่ได้ ๆ ผมจ่ายเอง ถ้าแก้วอยากช่วยจ่าย เอาไว้มื้อเย็นดีกว่าไหม หรือมื้ออื่นก็ได้”

นายแพทย์หนุ่มหาทางเพื่อตัวเองจะได้มีครั้งต่อไปแบบเนียน ๆ ซึ่งคนฟังก็เห็นดีด้วย เพราะเธอรู้ว่าผู้ชายบางคนค่อนข้างถือมากกับเรื่องที่จะให้ผู้หญิงช่วยจ่ายค่าอาหาร

“ได้ค่ะ เป็นมื้อหน้าก็ได้”

จบคำพูดของหญิงสาว เขาก็ยิ้มกว้างส่งให้ และหลังจากที่จ่ายค่าอาหารเสร็จเรียบร้อยก็พาเธอเดินกลับเข้าไปในโรงพยาบาลโดยอาศัยทางเดินทางเดิมกับเมื่อตอนขาไป

สายตาของเขามองเห็นใครบางคนอยู่ที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ด้านหน้า วรัถเผลอเอื้อมไปแตะข้อศอกของหญิงสาวเบา ๆ ก่อนจะรีบพูดเรื่องที่เพิ่งคิดขึ้นมาได้แบบสด ๆ ร้อน ๆ

“แก้วครับ ผมว่าเราลองเดินไปอีกทางดีกว่า แก้วเพิ่งมาทำงานที่นี่ใหม่ ๆ คงยังไม่รู้ว่าตึกนี้มันสามารถเดินเชื่อมกันตรงไหนได้บ้าง...มาเถอะ เดี๋ยวผมพาทัวร์” เขาพูดพลางเดินอ้อมมายืนด้านหลังของหญิงสาวเพื่อให้เธอเดินนำไปข้างหน้า ส่วนตัวเขาก็เดินซ้อนหลังเธออยู่อย่างนั้นจนกระทั่งเลี้ยวซ้ายมาสู่อีกด้านหนึ่งเขาจึงก้าวขึ้นมาเดินข้าง ๆ เธอ

ถ้าเขาจำไม่ผิด ผู้ชายที่ยืนคุยกับประชาสัมพันธ์ที่หน้าเคาน์เตอร์เมื่อครู่ต้องเป็นคนเดียวกันกับผู้ชายที่มาหาแก้วกานดาเมื่อวานแน่ ซึ่งวันนี้ก็คงจะมาหาเธออีกครั้ง เขาจึงต้องรีบเปลี่ยนเส้นทางพาเธอเดินอ้อมไปอีกด้านทันที โชคดีที่เขาเอาตัวบังเธอไว้ได้ทัน หาไม่แล้วผู้ชายคนนั้นจะต้องหันมาเห็นแน่

ก็ไหนว่าเป็นพี่ชายเพื่อน แล้วทำไมถึงขยันมาหาได้ทุกวี่ทุกวัน...

ต่อตระการเดินไปนั่งรอบริเวณล็อบบี้ที่ทางโรงพยาบาลจัดไว้ให้สำหรับผู้มาใช้บริการ ทว่านั่งไปไม่ถึงห้านาที เขาก็ผุดลุกขึ้นเดินไปเดินมาดูร้อนรนกระวนกระวายจนนั่งไม่ติด ตาคอยมองสอดส่ายไปรอบด้านเผื่อจะเจอแก้วกานดาเดินเข้ามาแล้วไม่ทันเห็นเขา ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดโทร. ออกอีกรอบ แต่ก็ยังไม่มีคนรับสายเช่นเคย จึงพิมพ์ข้อความส่งไปด้วยใบหน้าบูดบึ้ง มองดูเวลาเธอก็น่าจะเดินเข้ามาทำงานได้แล้ว หรือว่าเธอจะเดินออกไปอีกฝั่งของโรงพยาบาลเขาก็ไม่อาจรู้ได้