บทที่ 5 นายแพทย์วรัถ 75%

หรือจะไปกับไอ้หมอหน้าหล่อนั่น...

พลันนั้น ใบหน้าหล่อเหลาของนายแพทย์หนุ่มที่เขาเจอเมื่อวานก็ผุดขึ้นมาในห้วงความคิด เขาเผลอกำหมัดแน่นโดยไม่รู้ตัวเพียงแค่คิดว่านายแพทย์หนุ่มคนนั้นจะมาก้อร่อก้อติกกับผู้หญิงของเขา

“อย่าให้รู้นะแก้ว โดนดีแน่” ต่อตระการเค้นเสียงลอดไรฟันฝากฝังไปถึงหญิงสาวคนที่ตนมาหา โดยที่เขาเองก็ลืมไปสนิทว่าข้อตกลงที่เคยมีร่วมกันระหว่างตนกับแก้วกานดานั้นคืออะไร เพราะเขาเป็นคนบอกเธอเองว่าหากเธอเจอใครที่ถูกใจ หรือคิดจะคบหาดูใจกับใครสักคนแบบคนรักแล้วละก็ เขาจะยินดีหลีกทางให้

แต่ตอนนี้เขาไม่สนใจข้อตกลงบ้าบออะไรทั้งนั้น รู้เพียงว่าหัวใจมันร้อนรุ่มกระวนกระวายไปหมด เวลาที่นึกภาพของแก้วกานดากับนายแพทย์หนุ่มหล่อคนนั้นใกล้ชิดกัน มันบอกไม่ถูกว่าทำไมเขาถึงรู้สึกไม่พอใจเวลาที่มีผู้ชายอื่นมาทำท่าทางสนใจเธอ เขารู้แต่ว่าเขาไม่อยากให้แก้วกานดาไปใกล้ชิดกับผู้ชายหน้าไหนทั้งนั้นนอกจากเขาเพียงคนเดียว

“จริงสิ...โธ่เอ๊ย โง่อยู่ได้ตั้งนาน” ชายหนุ่มนึกอะไรขึ้นมาได้ จึงรีบเดินเข้าไปหาประชาสัมพันธ์อีกรอบเพื่อสอบถามถึงตึก แผนก และชั้นที่แก้วกานดาทำงานอยู่ ครั้นพอได้คำตอบแล้วเขาก็รีบผละออกไปทันที

นายแพทย์วรัถกับแก้วกานดาเดินขึ้นมาถึงแผนกยังไม่ทันได้หายเหนื่อย พยาบาลสาวคนหนึ่งที่อยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์ก็รีบวางหูโทรศัพท์แล้วแจ้งเคสด่วน

“คุณหมอ ดิฉันกำลังจะโทร. ตามพอดีเลยค่ะ มีเคสผ่าตัดด่วนของมิสเตอร์ราอูล ตอนนี้กำลังนำส่งผู้ป่วยเข้าห้องผ่าตัดค่ะ”

หลังจากได้รับแจ้ง ชายหนุ่มก็พยักหน้าพร้อมกับกึ่งเดินกึ่งวิ่งเข้าไปยังห้องของตนเองทันทีเพื่อเตรียมตัวสำหรับเข้าทำการผ่าตัด ไม่ต่างจากแก้วกานดาที่รีบเข้าไปจัดการทำธุระส่วนตัวในห้องน้ำ ก่อนจะเข้าไปเปลี่ยนใส่ชุดสีเขียวสำหรับเข้าไปในห้องปลอดเชื้อ

หลังจากที่ทำการเก็บผม ใส่ถุงมือ คาดผ้าปิดปากและจมูกเสร็จเรียบร้อยแล้ว แก้วกานดาก็ยืนหลับตานิ่ง ๆ ประสานมือไว้ข้างหน้าเพื่อทำสมาธิ ซึ่งเป็นสิ่งที่เธอจะปฏิบัติทุกครั้งก่อนเข้า OR หรือ Operation Room การทำหน้าที่ในฐานะของ Scrub Nurse หรือพยาบาลที่คอยส่งเครื่องมือผ่าตัด จะต้องใช้สมาธิค่อนข้างสูงไม่ต่างจากแพทย์ผู้ทำการผ่าตัด เครื่องมือแต่ละอย่างนั้นถึงแม้จะท่องจำได้ขึ้นใจ หากเอาแต่เหม่อ ไร้ซึ่งสมาธิแล้วก็อาจทำให้หยิบเครื่องมือส่งผิดได้

ครั้นพอลืมตาขึ้นมา ตรงหน้าเธอกลับเป็นนายแพทย์วรัถที่อยู่ในชุดปลอดเชื้อเช่นเดียวกัน แม้เขาจะคาดผ้าปิดปากและจมูกแล้วเรียบร้อย แต่เธอก็รู้ว่าภายใต้ผ้าที่คาดอยู่นั้นมีรอยยิ้มจากเขาส่งมาให้กำลังใจพยาบาลใหม่อย่างเธอ

คล้อยหลังจากที่แก้วกานดาเข้าไปเปลี่ยนชุดปลอดเชื้อในห้องได้ไม่นาน ต่อตระการก็ปรากฏตัวขึ้น ชายหนุ่มเดินเข้าไปหาพยาบาลที่นั่งอยู่หลังเคาน์เตอร์สองคนพร้อมกับถามหาแก้วกานดาอย่างสุภาพ

“ขอโทษนะครับ ไม่ทราบว่าพยาบาลที่ชื่อแก้วกานดาอยู่แผนกนี้รึเปล่าครับ”

พยาบาลคนที่นั่งอยู่เงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มที่ชะโงกหน้าเข้ามาถาม หญิงสาวยิ้มให้ก่อนตอบ

“พยาบาลแก้วอยู่แผนกนี้แหละค่ะ แต่ตอนนี้กำลังติดเคสผ่าตัดอยู่ในห้องนะคะ คาดว่าคงอีกนานกว่าจะเสร็จ จะฝากเรื่องเอาไว้ไหมคะ”

พยาบาลมองชายหนุ่มตรงหน้ายิ้ม ๆ อดคิดในใจว่าพยาบาลน้องใหม่ที่เพิ่งเข้ามาทำงานช่างเสน่ห์แรงเสียจริง นอกจากนายแพทย์วรัถแล้วยังมีหนุ่มหน้าตาดีคนนี้มาติดพันอีกด้วยกระมัง

“อ้อ...งั้นไม่เป็นไรครับ ขอบคุณมาก”

ต่อตระการพยักหน้ารับรู้พร้อมกับยิ้มให้ ทำท่าจะผละออกไป ทว่าพยาบาลสาวคนเดิมกลับลุกขึ้นถามเขาก่อน

“ไม่ทราบว่าจะให้บอกไหมคะว่าใครมา ดิฉันจะได้แจ้งน้องเขาให้”

“เอ่อ...พี่ชายครับ บอกเขาว่าพี่ชายมาหา ขอบคุณมากครับ”

ต่อตระการผงกศีรษะเป็นการขอบคุณให้อีกครั้งก่อนจะหันหลังเดินออกไปทางเดิม ในขณะที่พยาบาลอีกคนลุกขึ้นมาชะโงกมองตามหลังชายหนุ่มที่ทิ้งห่างออกไปจนแผ่นหลังนั้นเลี้ยวหายไปตามทางเดิน

“พี่ชายน้องแก้ว หล่อเนอะแก เห็นทีฉันคงต้องตีสนิทน้องแก้วให้มากกว่านี้แล้วล่ะ” ทั้งสองหันไปหัวเราะคิกคักให้กัน เมื่อความเห็นดูเหมือนจะตรงใจกันมากที่สุด

ต่อตระการเข้ามานั่งในรถด้วยสีหน้าที่ดีขึ้นกว่าเดิมมาก เมื่อรู้ว่าการที่แก้วกานดาไม่รับโทรศัพท์เขาเป็นเพราะติดงานอยู่ ชายหนุ่มขับรถออกจากโรงพยาบาลเพื่อกลับไปยังคอนโดฯ ของตนเองก่อนเป็นอันดับแรก เนื่องจากไม่รู้ว่าป่านนี้วิวัลลาจะตื่นแล้วหรือยัง เขาพยายามโทรศัพท์ติดต่อเธอหลายครั้งแล้วแต่ไม่ติด จึงคิดว่าแบตโทรศัพท์ของเธออาจจะหมดก็ได้ ห้องของเขาก็ไม่มีโทรศัพท์บ้านเสียด้วย ทางที่ดีจึงคิดว่าเข้าไปด้วยตัวเองน่าจะเป็นการดีที่สุด

เมื่อเขาไปถึงกลับพบว่าวิวัลลาออกจากคอนโดฯ ของเขาไปแล้ว อาหารที่เขาขนซื้อมาไว้ให้ในครัว และในตู้เย็นเธอไม่ได้แตะต้องเลยนอกจากยาแก้ปวดสองเม็ดเพราะมีร่องรอยฉีกออกไปจากแผง อดน้อยใจขึ้นมาลึก ๆ ไม่ได้ที่เธอไม่โทรศัพท์บอกเขาสักคำว่าจะออกไปตอนไหน แต่อีกใจกลับแก้ตัวแทนว่าโทรศัพท์ของเธอคงใช้การไม่ได้จึงไม่ได้โทร. บอกเขา

ชายหนุ่มตัดสินใจขับรถกลับไปที่คอนโดฯ ของแก้วกานดา ก่อนถึงคอนโดฯ เขาแวะเข้าห้างสรรพสินค้าเพื่อซื้ออาหารสำหรับเย็นนี้ ซื้อเค้กขนาดปอนด์ครึ่งที่วางเรียงรายอย่างสวยงามอยู่ในตู้ และสิ่งที่ขาดไม่ได้เลยก็คือของขวัญวันเกิดที่เขาใช้เวลาเลือกอยู่เกือบชั่วโมง เสร็จเรียบร้อยจึงขับรถเข้าคอนโดฯ เพื่อรอเวลาที่แก้วกานดาเลิกงานกลับมาถึงบ้าน

ต่อตระการนอนยืดแขนยืดขาที่โซฟาพลางเปิดโทรทัศน์ดูไปด้วยกระทั่งเผลอหลับไป เขาตื่นขึ้นมาในเวลาเกือบห้าโมงเย็นจึงรีบลุกขึ้นล้างหน้าล้างตา จากนั้นก็คว้ากระเป๋าสตางค์เดินลงไปหาซื้อเบียร์ที่ร้านสะดวกซื้อด้านล่าง เนื่องจากตอนอยู่ในห้างสรรพสินค้าเขาลืมนึกถึงเรื่องเครื่องดื่มไปเสียสนิท

ระหว่างที่ยืนรอจ่ายเงิน สายตาเขาเหลือบไปเห็นแก้วกานดาก้าวลงมาจากรถยุโรปคันหรูของใครคนหนึ่ง หัวคิ้วเขากระตุกทันทีที่มองเห็นว่าใครคือคนขับ ยิ่งเห็นแก้วกานดายืนยิ้มมองดูรถคันนั้นเคลื่อนตัวห่างออกไปเขาก็ยิ่งไม่ชอบใจ รู้สึกราวกับกำลังจะถูกใครมาแย่งของรักของหวง

จ่ายเงินเสร็จเรียบร้อย ชายหนุ่มก็พุ่งพรวดออกจากร้านตามแรงอารมณ์ที่คุกรุ่น เห็นร่างอรชรของแก้วกานดาเดินนำอยู่ข้างหน้าเขาจึงก้าวเท้ายาว ๆ จนกระทั่งทันกับเธอจนได้

“แก้ว!”

น้ำเสียงห้วน ๆ มาพร้อมกับแรงบีบที่ต้นแขนไม่แรงนัก หญิงสาวสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อถูกจู่โจมอย่างกะทันหัน ครั้นพอเห็นว่าเป็นใคร สายตาตื่นตกใจเมื่อครู่ก็แปรเปลี่ยนเป็นตัดพ้อจนคนมองต้องเผลอกลืนคำพูดที่จะคาดคั้นเรื่องหมอหนุ่มคนนั้นลงคอไปโดยปริยาย

“พี่ต่อเพิ่งมาถึงหรือคะ” เธอถามเขาด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทำเอาคนฟังรู้สึกสะท้านเยือกขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก

“เอ่อ...พี่มาถึงตั้งแต่บ่ายแล้วล่ะ นอนหลับไปรอบหนึ่งพอตื่นก็เลยลงมาซื้อเบียร์น่ะ แก้วกินอะไรมารึยัง พี่แวะซื้อกับข้าวที่ห้างมาแล้วนะ ขึ้นไปบนห้องกันเถอะ”

ต่อตระการโอบไหล่รั้งให้หญิงสาวเดินไปด้วยกันที่หน้าลิฟต์ เธอได้แต่เดินตามแรงโอบของเขาโดยไม่ปริปากพูดอะไรแม้แต่คำเดียว ด้วยยังคงรู้สึกโกรธที่เขาผิดนัดเมื่อคืนที่ผ่านมา