บทที่ 5 นายแพทย์วรัถ 25%

“วิ พอเถอะ เมามากแล้วนะ”

ต่อตระการดึงแก้วออกจากมือของวิวัลลา เมื่อเห็นว่าเธอดื่มไปมากแล้ว หญิงสาวทำเสียงฮึดฮัดเมื่อถูกขัดใจ พยายามจะยื้อแย่งแก้วคืนมา แต่ไม่สามารถทำได้เพราะชายหนุ่มเอาไปวางไว้ที่พื้นใต้เก้าอี้ที่เขานั่งอยู่ ตาคมมองดูร่างเย้ายวนในชุดเดรสรัดรูปสีน้ำเงินด้วยความเป็นห่วง เพราะวิวัลลาเริ่มจะทรงตัวไม่อยู่แล้ว

“ผมว่าเรากลับกันเถอะ ดึกมากแล้ว พรุ่งนี้ต้องทำงานแต่เช้าด้วย”

ต่อตระการพยายามพูดเตือนสติหญิงสาว หลายชั่วโมงมานี้ตั้งแต่เขาขับรถบึ่งมาหาเธอที่นี่ เขาต้องทนนั่งฟังเธอพร่ำรำพันถึงผู้ชายคนอื่นในเรื่องซ้ำ ๆ เดิม ๆ เธอช่างไม่รู้เอาเสียเลยว่าทุกคำพูดทุกประโยคของเธอยามที่บอกว่ารักผู้ชายคนนั้นมากแค่ไหน ทำให้เขาเจ็บราวกับถูกกรีดที่ใจ และเธอก็กรีดมันลงไปครั้งแล้วครั้งเล่า

“โอ๊ย...เบื่อ วิเบื่อมากเลยนะต่อ วิไม่อยากทำงานประจำ วิไม่ชอบ วิอยากอยู่เฉย ๆ ก็มีเงินใช้ ต่อรู้ไหมถ้าวิได้แต่งงานกับคุณธีร์นะ วิจะมีเงินใช้ไปทั้งปีทั้งชาติเลย อยากได้อะไรก็ซื้อ อยากไปทัวร์ยุโรปก็ไปไม่ต้องเก็บเงินเป็นปี ๆ กว่าจะได้ค่าตั๋ว” เสียงอ้อแอ้ยานคางของคนเมา ทำเอาคนฟังได้แต่สะท้อนในอก

นี่สินะ สาเหตุที่เธอไม่เลือกเขา นั่นก็เพราะเขาไม่ใช่เศรษฐี

ชายหนุ่มหันไปเรียกบริกรเพื่อเช็คบิลค่าอาหารและเครื่องดื่มทั้งหมด หลังจากจ่ายเรียบร้อยแล้วเขาก็เข้าไปโอบประคองวิวัลลาพาเดินออกมาที่ลานจอดรถด้วยความทุลักทุเล

หลังจากที่จัดแจงให้วิวัลลาเข้าไปนั่งข้างคนขับและคาดเข็มขัดนิรภัยให้เธอแล้ว ต่อตระการก็เดินอ้อมรถมาประจำที่หลังพวงมาลัย ระหว่างทางก็คิดไม่ตกว่าจะไปส่งที่คอนโดฯ ของเธอเอง หรือว่าจะให้ไปนอนพักที่คอนโดฯ ของเขาก่อนดี พลันนั้นเขาก็นึกถึงเรื่องสำคัญบางอย่างขึ้นมาได้

“เฮ้ย! แก้ว ตายล่ะ กี่ทุ่มแล้ววะเนี่ย”

ต่อตระการเหลือบมองแผงหน้าปัด เมื่อเห็นตัวเลขบอกเวลาเขาก็เผลอสบถออกมาเบา ๆ พลางก่นด่าตนเองอยู่ในใจที่ลืมไปเสียสนิท ว่าเขานัดกับแก้วกานดาไว้ว่าจะพาเธอไปดินเนอร์เลี้ยงฉลองวันเกิด ในใจเริ่มกังวลและเป็นห่วงคนที่เขาผิดนัด จะโทรศัพท์หาเธอตอนนี้ก็คงหลับไปแล้ว เขาจึงหยิบโทรศัพท์จากช่องวางของในรถขึ้นมากดดู จึงเห็นว่าแก้วกานดาโทรศัพท์หาเขาหนึ่งครั้งเมื่อตอนหัวค่ำ และส่งข้อความมาทางไลน์อีกสองประโยค

19.34 : พี่ต่ออยู่ที่ไหนคะ ลืมนัดรึเปล่า

21.19 : แก้วยังรอพี่ต่ออยู่นะคะ

ต่อตระการปิดหน้าจอลงตามเดิม มือสองข้างกำพวงมาลัยแน่นด้วยความรู้สึกผิด แต่ถ้าจะให้ไปง้อตอนนี้เขาก็ทำไม่ได้ เพราะเขายังต้องดูแลวิวัลลา ชายหนุ่มหันไปมองหญิงสาวที่นั่งอยู่ข้างกาย เห็นเธอหลับสนิทจนศีรษะโขกกับกระจกรถแต่ก็ยังไม่รู้สึกตัว เขาจึงต้องเลี้ยวรถเข้าจอดข้างทาง ก่อนจะจัดการให้เธอได้นอนท่าที่สบายขึ้น

ต่อตระการตัดสินใจพาวิวัลลากลับไปพักที่คอนโดฯ ของตนเองเพราะเขาไม่รู้ว่าเธอพักอยู่ที่ห้องไหน เขารู้แต่ชื่อคอนโดฯ เท่านั้นเนื่องจากเคยขับรถไปส่งเธอบ่อย ๆ แต่ไม่เคยได้ขึ้นไปบนห้องพักของเธอสักครั้ง

“วิครับ ตื่นเถอะ เดินไหวไหม”

ชายหนุ่มตบเบา ๆ ที่แก้มของวิวัลลาสองสามครั้ง หญิงสาวงัวเงียงึมงำฟังไม่ได้ศัพท์ พยายามจะออกมายืนโงนเงนอยู่ข้างรถ แต่ก็ไม่สามารถจะทรงตัวอยู่บนรองเท้าส้นสูงขนาดสี่นิ้วได้ สุดท้ายต่อตระการจึงต้องโอบประคองพาเดินไปหน้าลิฟต์

เมื่อมาถึงห้อง เขาจัดการอุ้มร่างของหญิงสาวขึ้นทันทีเพื่อความสะดวกและรวดเร็ว เนื่องจากไม่ต้องแคร์กับสายตาของคนที่มองมา อีกทั้งวิวัลลาก็นุ่งสั้นเสียเหลือเกิน หากเขาอุ้มเธอตั้งแต่ตอนลงจากรถ พนักงานรักษาความปลอดภัยประจำอาคารคงได้มองกันตาค้างแน่นอน

ต่อตระการวางร่างของหญิงสาวลงบนเตียงแล้วถอดรองเท้าส้นสูงออก จากนั้นจึงห่มผ้าให้เธอ แล้วตนเองก็ออกมานอนเอนหลังบนโซฟาตัวยาวที่ห้องรับแขก

ชายหนุ่มนอนเอามือก่ายหน้าผาก ครุ่นคิดถึงเรื่องระหว่างเขากับวิวัลลา และความสัมพันธ์ที่ดูเหมือนไม่มีอะไรเปลี่ยนแปลงไปเท่าไรนัก ถึงแม้เธอจะรักและคบหาอยู่กับคนอื่น แต่ทุกครั้งที่เธอกำลังลำบาก หรือมีเรื่องทุกข์ใจ วิวัลลาจะเป็นฝ่ายโทรศัพท์หาเขาก่อนเป็นคนแรกเสมอ จนเขาอดคิดเข้าข้างตัวเองไม่ได้ว่า บางทีเธออาจจะมีใจให้เขาบ้างไม่มากก็น้อย เพียงแต่ภาษีของผู้ชายคนนั้นดูดีกว่าเขา เธอจึงเลือกผู้ชายคนนั้น

ถ้าผู้ชายคนนั้นรักเธอจริง เขาก็คงทำอะไรไม่ได้ นอกจากดีใจไปกับเธอด้วย

ในขณะเดียวกัน ใจก็หวนคิดไปถึงผู้หญิงอีกคนที่เขาผิดนัด ไม่รู้ว่าเธอต้องรอเขานานแค่ไหน จะร้องไห้เสียใจที่เขาผิดนัดหรือเปล่า คิดแล้วก็ได้แต่ก่นด่าตนเองอยู่ในใจ เรื่องสำคัญกลับลืมเสียได้ และถ้าเธอโกรธเขาขึ้นมาจริง ๆ เขาต้องง้อด้วยวิธีไหนเธอถึงจะยอมใจอ่อนกัน

มุมปากของชายหนุ่มยกยิ้มขึ้นทันทีเมื่อคิดถึงวิธีงอนง้อที่เขาจะใช้กับแก้วกานดาในวันรุ่งขึ้น

นาฬิกาปลุกบนหัวเตียงแผดเสียงดังลั่นจนคนที่นอนซุกอยู่กับผ้า นวมผืนใหญ่ถึงกับสะดุ้ง แก้วกานดาใช้มือควานขึ้นไปหาต้นเสียงแล้วกดปิด แต่ยังคงนอนนิ่งอยู่ที่เดิม เปลือกตาปวดระบมและหนักอึ้งจนแทบไม่อยากลืมตาขึ้น เมื่อคืนเธอนอนร้องไห้จนหลับไปตั้งแต่ตอนไหนก็ไม่รู้ แต่ที่รู้ตอนนี้คือพื้นที่บนเตียงข้างเธอนั้นว่างเปล่า ทำให้รู้ว่าเมื่อคืนต่อตระการไม่ได้กลับมานอนที่นี่

หญิงสาวลุกจากเตียง หยิบโทรศัพท์ที่วางอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งมาเปิดดูข้อความ ด้วยความหวังว่าจะเจอข้อความจากเขาส่งมาบ้าง ทว่ากลับไม่มีมาแม้แต่ประโยคเดียว

แต่อะไรก็ไม่น่าปวดใจเท่ากับการที่รู้ว่า เขาได้อ่านข้อความของเธอที่ส่งไปแล้ว...แต่ไร้วี่แววการตอบกลับจากเขา

แก้วกานดาถือผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไปอย่างเลื่อนลอย กระบอกตาเริ่มร้อนผ่าวขึ้นมาอีกคราเมื่อน้ำตาจวนเจียนจะไหล โมโหตัวเองที่กลายเป็นคนเจ้าน้ำตาจนน่ารำคาญ ทั้งไม่เข้าใจเหมือนกันว่าเอาน้ำตาจากไหนมากมายมาไหลทิ้งได้ข้ามวันข้ามคืน

ตลอดช่วงเช้า แก้วกานดาทำหน้าที่ทุกอย่างของตนเองไปตามปกติ การเป็นพยาบาลนั้นสติต้องอยู่กับตัวตลอดเวลา โชคดีที่ตอนอยู่เชียงใหม่ เธอมักจะนั่งสมาธิกับมารดาบ่อย ๆ ที่ห้องพระ เพื่อฝึกจิตอย่างสม่ำเสมอ วันละครึ่งชั่วโมงบ้าง หนึ่งชั่วโมงบ้างตามแต่โอกาสจะอำนวย ทว่าตั้งแต่ย้ายมาทำงานที่กรุงเทพฯ เธอก็ไม่ได้ปฏิบัติอีกเลย

“แก้วครับ ไปทานติ่มซำที่หลังโรงพยาบาลกันไหม ที่ผมบอกเมื่อวานว่าเป็นเจ้าต้นตำรับน่ะ”

 นายแพทย์วรัถเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเคาน์เตอร์พยาบาล เขารีบเอ่ยปากชวนแก้วกานดาทันทีเมื่อเห็นว่าเธอยังไม่ได้ออกไปกินมื้อเที่ยงกับเพื่อนพยาบาล จนพยาบาลอีกคนที่นั่งอยู่ด้วยกันกับแก้วกานดาอดเอ่ยปากแซวไม่ได้

“แหม...คุณหมอใจดำจริง ชวนแต่แก้ว ไม่เห็นชวนพี่บ้างเลย” พยาบาลวัยสามสิบปลายคนหนึ่งพูดยิ้ม ๆ

“ไปด้วยกันสิครับ ร้านติ่มซำหลังโรงพยาบาลร้านนั้นนั่นแหละ”

นายแพทย์หนุ่มคลี่ยิ้มบาง ๆ พลางเอ่ยชวนพยาบาลอีกคนอย่างกระตือรือร้นเพราะหากพยาบาลคนนี้ไปด้วย แก้วกานดาจะได้ไม่รู้สึกอึดอัดที่จะต้องไปกับเขาสองต่อสอง