ตอนที่3.

ตอนที่3.

“นั่นหนูฝนนี่คะคุณพี่ อ้าวแล้วนั่นขึ้นรถไปกับใครแล้วนะ ท่าทางสนิทสนมกันน่าดู” คุณอโนมาพูดขึ้นพร้อมทั้งชี้ให้สามีดูเมื่อพวกตนมาทันก่อนที่ปลายฝนจะไปถึงป้ายรถเมล์และก็พบว่าปลายฝนขึ้นรถไปกับชายหนุ่มคนหนึ่งท่าทางภูมิฐานและรถยนต์ที่ชายหนุ่มคนนั้นจอดรับก็บ่งบอกฐานะของคนขับเป็นอย่างดี รถราคาหลายสิบล้านก็คงไม่ธรรมดา แม้จะมองเห็นไกลๆ ชายหนุ่มที่ลงมาเปิดประตูให้ปลายฝนก็ดูมีสง่าราศีไม่เบาเลยทีเดียว และดูท่าว่าหน้าตาคงจะหล่อเหลาเอาการทีเดียวทั้งรูปร่างยังสูงสง่าน่ามองอีกด้วย

“ท่าทางจะหล่อเหลาใช้ได้นะอ้อน แหม.. ถ้าเขาเป็นคนรักของหนูฝนพี่นี่พร้อมจะยกให้เลยนะเนี่ย” คุณอัครายิ้มกว้าง

“จริงด้วยค่ะ อืม.. ว่าแต่หน้าตาคุ้นๆ นะคะ เหมือนเคยเห็นหน้าเด็กคนนั้นที่ไหนนะ”

“สงสัยคงเป็นหนุ่มๆ ในสต๊อกของยายนั่นล่ะมั้งครับคุณแม่ ยายนั่นก็ท่าทางไม่เบาที่มหาวิทยาลัยก็เห็นมีคนมาติดพันตั้งหลายคน” คนที่นั่งอยู่ข้างหลังอดแขวะไม่ได้ คุณอโนมาหันไปสบตากับสามีแล้วยิ้มบางๆ

“ก็คนสวยน่ารักอย่างหนูฝนจะมีคนมารักมาชอบพอติดพันก็เป็นธรรมดานะอาซัน ใครจะเหมือนอิ่มอุ่นแม่น้องสาวตัวดีของเราล่ะ รายนั้นน่ะ แม่อ้อนจะต้องบังคับให้ผู้ชายสักคนมาขอแต่งงานด้วยรึเปล่าก็ไม่รู้เพราะหากไม่บังคับหรือยกให้ฟรีๆ พร้อมข้าวสารอีกสิบกระสอบก็คงไม่มีหนุ่มๆ ที่ไหนกล้ามาจีบมาขอแต่งงานแน่ๆ”

“พี่ว่าจะลองแนะนำลูกชายเพื่อนๆ ของพี่มาดูตัวหนูฝนบ้าง มีหลายคนนิสัยอนาคตไกล เผื่อว่าเราจะได้มีลูกเขยเก่งๆ ดีๆ มาช่วยแบ่งเบาดูแลลูกๆ”

“ดีสิคะ อ้อนสนับสนุนค่ะที่รัก..” คุณอโนมายื่นหน้าไปจูบแก้มสามีเบาๆ แล้วยิ้มกว้าง ส่วนอัคราแอบเบ้ปากขุ่นเคืองในใจที่ใครๆ ต่างก็รักและห่วงใยปลายฝนสารพัดทั้งยังจะหาคู่ครองที่ดีให้เจ้าหล่อนอีกด้วย ส่วนเขาไม่ว่าจะพูดอะไรเกี่ยวกับปลายฝนก็ดูจะไม่เข้าหูของคุณอโนมากับคุณอัคคีและยังถูกมองว่าหาเรื่องแม่ตัวดีนั่นอีกด้วย คิดขึ้นมาอัคราก็รุ่มร้อนอย่างไม่รู้สาเหตุ...

แล้วเมื่อทั้งสามมาถึงบริษัทของตระกูลจงบริบูรณ์ไพศาลก็พบว่าปลายฝนยืนรออยู่หน้าบริษัทพร้อมด้วยชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งเป็นคนเดียวกับที่รับเธอมาระหว่างทางและเมื่อเห็นหน้าชายหนุ่มคนนั้นชัดๆ คุณอัคคีกับคุณอโนมาก็ยิ้มกว้างด้วยความตื่นเต้น...

“ตาสิงโต.. โถ อานึกว่าใคร..” อัคคีกับอโนมารับไหว้ สิงโต หรือ สิงหราช ลูกชายของ พ่อเลี้ยงอินคำกับแม่เลี้ยงเกศรา ญาติสนิทของพวกตนนั่นเอง

“แล้วไปไงมาไงล่ะจ๊ะนี่” คุณอโนมาลูบหลังลูบไหล่ชายหนุ่มรูปงามอย่างตื่นเต้น

“ผมก็จะมาหาคุณอากับอาซันนั่นล่ะครับแต่พอดีเจอน้องฝนกลางทาง เห็นว่าคุณอาจะมาที่บริษัทก็มาดักรอที่นี่เสียเลย แถมยังได้นั่งรถมาพร้อมสาวสวยแสนน่ารักด้วย เหมือนได้โชคสองชั้นเลยครับ” สิงหราชเล่าอย่างอารมณ์ดีซึ่งเป็นบุคลิกของเขา สิงหราชเป็นชายหนุ่มที่ยิ้มหัวง่ายช่างพูดช่างคุยมาแต่ไหนแต่ไรจนทำให้เขาดูเป็นหนุ่มเจ้าเสน่ห์ดูเจ้าชู้กรุ้มกริ่มมีข่าวกับสาวๆ ไม่เว้นวัน จนได้ชื่อว่าคาสโนว่าตัวพ่อเหมือนคุณอัคคีตอนหนุ่มๆ ไม่มีผิด

“ใครอยากให้นายมาวะ” อัคราพูดแทรกขึ้นหน้าตาหล่อเหลาดูไม่สบอารมณ์นักที่เพื่อนรักมาหาสิงหราชหัวเราะเบาๆ อย่างไม่ถือสา

“นายอาจจะไม่อยากให้ฉันมา แต่ฉันอยากมาและฉันก็ดีใจที่มาแล้วเจอน้องฝนด้วย”

“หึ.. คงอ่อยเขาไว้ล่ะสิท่า” อัคราพูดอย่างไม่ไว้หน้าปลายฝนซึ่งหน้าเสียทันทีที่ได้ยินคำพูดแสนร้ายกาจนั้น สาวน้อยก้มหน้าลงอย่างอับอายน้ำตาจวนเจียนจะไหล

“อย่าไปสนใจคนปากเสียเลยน้องฝน สักวันหนึ่งเถอะมันจะต้องคลานมาขอความเห็นใจจากน้องฝนของพี่สิงโต..” สิงหราชลูบศีรษะเล็กเบาๆ อย่างเห็นใจ คุณอัคคีกับภรรยาหันมามองหน้ากันแล้วถอนใจมองตามแผ่นหลังกว้างของคนปากเสียไปอย่างเอือมระอา...

“นั่นหนูฝนนี่คะคุณพี่ อ้าวแล้วนั่นขึ้นรถไปกับใครแล้วนะ ท่าทางสนิทสนมกันน่าดู” คุณอโนมาพูดขึ้นพร้อมทั้งชี้ให้สามีดูเมื่อพวกตนมาทันก่อนที่ปลายฝนจะไปถึงป้ายรถเมล์และก็พบว่าปลายฝนขึ้นรถไปกับชายหนุ่มคนหนึ่งท่าทางภูมิฐานและรถยนต์ที่ชายหนุ่มคนนั้นจอดรับก็บ่งบอกฐานะของคนขับเป็นอย่างดี รถราคาหลายสิบล้านก็คงไม่ธรรมดา แม้จะมองเห็นไกลๆ ชายหนุ่มที่ลงมาเปิดประตูให้ปลายฝนก็ดูมีสง่าราศีไม่เบาเลยทีเดียว และดูท่าว่าหน้าตาคงจะหล่อเหลาเอาการทีเดียวทั้งรูปร่างยังสูงสง่าน่ามองอีกด้วย

“ท่าทางจะหล่อเหลาใช้ได้นะอ้อน แหม.. ถ้าเขาเป็นคนรักของหนูฝนพี่นี่พร้อมจะยกให้เลยนะเนี่ย” คุณอัครายิ้มกว้าง

“จริงด้วยค่ะ อืม.. ว่าแต่หน้าตาคุ้นๆ นะคะ เหมือนเคยเห็นหน้าเด็กคนนั้นที่ไหนนะ”

“สงสัยคงเป็นหนุ่มๆ ในสต๊อกของยายนั่นล่ะมั้งครับคุณแม่ ยายนั่นก็ท่าทางไม่เบาที่มหาวิทยาลัยก็เห็นมีคนมาติดพันตั้งหลายคน” คนที่นั่งอยู่ข้างหลังอดแขวะไม่ได้ คุณอโนมาหันไปสบตากับสามีแล้วยิ้มบางๆ

“ก็คนสวยน่ารักอย่างหนูฝนจะมีคนมารักมาชอบพอติดพันก็เป็นธรรมดานะอาซัน ใครจะเหมือนอิ่มอุ่นแม่น้องสาวตัวดีของเราล่ะ รายนั้นน่ะ แม่อ้อนจะต้องบังคับให้ผู้ชายสักคนมาขอแต่งงานด้วยรึเปล่าก็ไม่รู้เพราะหากไม่บังคับหรือยกให้ฟรีๆ พร้อมข้าวสารอีกสิบกระสอบก็คงไม่มีหนุ่มๆ ที่ไหนกล้ามาจีบมาขอแต่งงานแน่ๆ”

“พี่ว่าจะลองแนะนำลูกชายเพื่อนๆ ของพี่มาดูตัวหนูฝนบ้าง มีหลายคนนิสัยอนาคตไกล เผื่อว่าเราจะได้มีลูกเขยเก่งๆ ดีๆ มาช่วยแบ่งเบาดูแลลูกๆ”

“ดีสิคะ อ้อนสนับสนุนค่ะที่รัก..” คุณอโนมายื่นหน้าไปจูบแก้มสามีเบาๆ แล้วยิ้มกว้าง ส่วนอัคราแอบเบ้ปากขุ่นเคืองในใจที่ใครๆ ต่างก็รักและห่วงใยปลายฝนสารพัดทั้งยังจะหาคู่ครองที่ดีให้เจ้าหล่อนอีกด้วย ส่วนเขาไม่ว่าจะพูดอะไรเกี่ยวกับปลายฝนก็ดูจะไม่เข้าหูของคุณอโนมากับคุณอัคคีและยังถูกมองว่าหาเรื่องแม่ตัวดีนั่นอีกด้วย คิดขึ้นมาอัคราก็รุ่มร้อนอย่างไม่รู้สาเหตุ...

แล้วเมื่อทั้งสามมาถึงบริษัทของตระกูลจงบริบูรณ์ไพศาลก็พบว่าปลายฝนยืนรออยู่หน้าบริษัทพร้อมด้วยชายหนุ่มคนหนึ่งซึ่งเป็นคนเดียวกับที่รับเธอมาระหว่างทางและเมื่อเห็นหน้าชายหนุ่มคนนั้นชัดๆ คุณอัคคีกับคุณอโนมาก็ยิ้มกว้างด้วยความตื่นเต้น...

“ตาสิงโต.. โถ อานึกว่าใคร..” อัคคีกับอโนมารับไหว้ สิงโต หรือ สิงหราช ลูกชายของ พ่อเลี้ยงอินคำกับแม่เลี้ยงเกศรา ญาติสนิทของพวกตนนั่นเอง

“แล้วไปไงมาไงล่ะจ๊ะนี่” คุณอโนมาลูบหลังลูบไหล่ชายหนุ่มรูปงามอย่างตื่นเต้น

“ผมก็จะมาหาคุณอากับอาซันนั่นล่ะครับแต่พอดีเจอน้องฝนกลางทาง เห็นว่าคุณอาจะมาที่บริษัทก็มาดักรอที่นี่เสียเลย แถมยังได้นั่งรถมาพร้อมสาวสวยแสนน่ารักด้วย เหมือนได้โชคสองชั้นเลยครับ” สิงหราชเล่าอย่างอารมณ์ดีซึ่งเป็นบุคลิกของเขา สิงหราชเป็นชายหนุ่มที่ยิ้มหัวง่ายช่างพูดช่างคุยมาแต่ไหนแต่ไรจนทำให้เขาดูเป็นหนุ่มเจ้าเสน่ห์ดูเจ้าชู้กรุ้มกริ่มมีข่าวกับสาวๆ ไม่เว้นวัน จนได้ชื่อว่าคาสโนว่าตัวพ่อเหมือนคุณอัคคีตอนหนุ่มๆ ไม่มีผิด

“ใครอยากให้นายมาวะ” อัคราพูดแทรกขึ้นหน้าตาหล่อเหลาดูไม่สบอารมณ์นักที่เพื่อนรักมาหาสิงหราชหัวเราะเบาๆ อย่างไม่ถือสา

“นายอาจจะไม่อยากให้ฉันมา แต่ฉันอยากมาและฉันก็ดีใจที่มาแล้วเจอน้องฝนด้วย”

“หึ.. คงอ่อยเขาไว้ล่ะสิท่า” อัคราพูดอย่างไม่ไว้หน้าปลายฝนซึ่งหน้าเสียทันทีที่ได้ยินคำพูดแสนร้ายกาจนั้น สาวน้อยก้มหน้าลงอย่างอับอายน้ำตาจวนเจียนจะไหล

“อย่าไปสนใจคนปากเสียเลยน้องฝน สักวันหนึ่งเถอะมันจะต้องคลานมาขอความเห็นใจจากน้องฝนของพี่สิงโต..” สิงหราชลูบศีรษะเล็กเบาๆ อย่างเห็นใจ คุณอัคคีกับภรรยาหันมามองหน้ากันแล้วถอนใจมองตามแผ่นหลังกว้างของคนปากเสียไปอย่างเอือมระอา...

การฝึกงานของปลายฝนในตำแหน่งเลขาของคุณอัคคีดำเนินไปด้วยดีบางวันสิงหราชก็แวะเวียนมาหาพร้อมด้วยข้าวของมากมายท่ามกลางสายตาไม่พอใจของอัคราที่เฝ้ามองทั้งสองด้วยความรู้สึกหงุดหงิดยิ่งเห็นปลายฝนยิ้มแย้มกับเพื่อนรักของตนมากเท่าไหร่ใจของชายหนุ่มก็รุ่มร้อนเหมือนใครเอาไฟสุมในอกเลยทีเดียว

“นายจะมาทำไมทุกวันวะไอ้สิงโต”

“ทำไม.. ที่นี่เป็นเขตหวงห้ามตั้งแต่เมื่อไหร่วะ เดี๋ยวนี้นายทำตัวเป็นตาแก่ขี้บ่นไปแล้วหรือไงวะ.. เจอหน้าทีไรก็บ่นแต่เรื่องเดิมๆ หากไม่รู้จักกันมาก่อนฉันคิดว่านายคงเป็นแฟนขี้หึงของน้องฝนแน่นอน”

“แค่ฉันถามนายว่ามาที่นี่ทำไมทุกวัน ก็กลายเป็นฉันขี้บ่นสินะ แล้วฉันก็ไม่มีทางเอายายนั่นมาเป็นแฟนหรอกโว้ย..” อัคราเสียงขุ่น