ตอนที่4.

ตอนที่4.

“โอ๊ย ตาแก่ขี้บ่น.. แล้วฉันจะคอยดู หึหึ..” สิงหราชมองเพื่อนรักอย่างไม่เข้าใจแล้วยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ มองสระว่ายน้ำใสแจ๋วอย่างสบายอารมณ์ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูงกว่า 188 เซนติเมตรขึ้นบิดกายน้อยๆ แล้วกระโดดลงน้ำไปแหวกว่ายอย่างสำเริงสำราญใจปล่อยให้คนขี้หวงขี้บ่นมองตาขวางขุ่น สักพักร่างสูงใหญ่ไม่แพ้กันก็เดินไปกระโดดลงน้ำแหวกว่ายแข่งกับเพื่อนรักบ้าง สองหนุ่มว่ายน้ำกันอยู่นานก่อนจะชวนกันออกไปเที่ยวสังสรรค์ประสาหนุ่มโสดที่ผับประจำของพวกตน

“ฉันได้ข่าวว่าทรายจะไปพร้อมกับนายเหรอซัน” สิงหราชถามถึงเพื่อนสาวคนสนิทของอัคราที่จะเดินทางไปอเมริกาพร้อมกัน

“อืม คืนนี้ก็จะมาด้วย นั่นไงมาแล้ว” อัคราพยักพเยิดให้เพื่อนรักมองไปยังหญิงสาวร่างระหงส์สวยงามสะดุดในชุดเดรสสั้นรัดรูปอวดความงามของรูปร่างสาวอย่างน่ามอง

ทราย เป็นบุตรสาวของนักธุรกิจชื่อดังและเป็นสาวไฮโซมากความสามารถที่ใครๆ ต่างจับตามองชนิดที่ว่าทั้งเก่งทั้งสวยและรวยมากนั่นเอง

“อ้าว สิงโต มาด้วยเหรอไม่เห็นซันบอกทรายเลย”

“สงสัยอยากเซอร์ไพรส์มั้ง” สิงหาราชพูดยิ้มๆ ก่อนที่ทั้งสามจะพูดคุยกันไปเรื่อยๆ จนดึกสิงหราชจึงได้แยกกลับไปก่อน แต่ทรายดูอิดออดไม่อยากกลับง่ายๆ พยายามชักชวนอัคราดื่มต่อจนชายหนุ่มเริ่มมึนๆ ขึ้นมาบ้าง

“ผมว่าเรากลับถันเถอะทรายดึกแล้วเดี๋ยวคุณพ่อจะเป็นห่วง”

“โอเคค่ะ กลับก็กลับ ว่าแต่ซันไหวมั้ยคะ แวะพักที่คอนโดของทรายก่อนมั้ยคะ” หญิงสาวชักชวนอย่างโจ่งแจ้งในเจตนาแม้จะมีความสัมพันธ์มากกว่าเพื่อนสนิทมาหลายครั้งแต่ต่างฝ่ายก็ถือว่าเป็นการคบกันแบบเพื่อนที่สามารถทำงานร่วมกันได้และยังหลับนอนด้วยกันได้โดยไม่มีใครเป็นเจ้าของใคร ซึ่งข้อนี้ต่างก็ตกลงกันไว้ก่อนจะมีสัมพันธ์ลึกซึ้งซึ่งหญิงสาวเองก็ต้องการแบบนั้นด้วยยังรักอิสระกันทั้งสองฝ่าย

“ไม่เป็นไรผมกลับบ้านดีกว่า พรุ่งนี้ก็ต้องเดินทางแล้ว เจอกันที่สนามบินเลยนะทราย” 

“ค่ะ ถ้าอย่างนั้นก็ไปกันเถอะ” หนุ่มสาวควงแขนกันออกไปด้วยความสนิทสนม อัคราส่งหญิงสาวขึ้นรถเรียบร้อยแล้วมองดูจนเธอเคลื่อนรถออกไปจึงกลับมาที่รถของตนแล้วขับรถกลับบ้านด้วยอาการมึนนิดๆ แต่ก็ถึงบ้านอย่างปลอดภัย



เมื่อมาถึงบ้านฝนหลงฤดูก็ตกปรอยๆ อย่างไม่มีปี่มีขลุ่ยอัคราเคลื่อนรถมาจอดในโรงรถของบ้านหลังใหญ่ด้วยความเคยชิน ซึ่งดึกป่านนี้แล้วทุกคนคงจะหลับกันหมดและเขาก็ไม่คิดจะเรียกใช้ใครในยามนี้ ชายหนุ่มล็อกรถเสร็จก็จะเดินกลับบ้านหลังเล็กของตนซึ่งอยู่ถัดไปราวสามร้อยเมตรซึ่งทางเดินไปยังบ้านของเขานั้นปูด้วยอิฐงดงามซึ่งปลูกต้นโมกข์ตัดแต่งทำเป็นรั้วเตี้ยๆ สูงแค่เอว ชายหนุ่มวิ่งเหยาะๆ เข้าไปในบ้านของตนซึ่งเปิดเพียงไฟหน้าบ้านไว้ มือหนากำลังจะผลักประตูเข้าบ้านก็ต้องชะงักเมื่อได้ยินเสียงของใครคนหนึ่งพูดเบาๆ เหมือนร้องเรียกใครอยู่...

“สำลีจ๋า ออกมาเร็ว เหมียวๆ อยู่ไหน มานี่เร็วเข้าเดี๋ยวอสูรร้ายเจ้าของบ้านมาจะแย่..” อัคราเงี่ยหูฟังแล้วค่อยๆ เปิดประตูเข้าบ้านไปอย่างแผ่วเบา ขาแข็งแรงเดินไปตามทิศทางที่เสียงดังแว่วมาและเสียงนั้นเขาจำได้ดีว่าเป็นเสียงใคร...

ร่างเล็กในชุดนอนแบบเชิ้ตผ้าฝ้ายตัวใหญ่คลุมเข่าสีครีมกำลังเงยหน้ามองบนชั้นเก็บของติดผนังของห้องครัวขนาดกะทัดรัดของบ้านหลังงาม อัครามองดูปลายฝนกำลังร้องเรียกแมวสีขาวนวลตัวเล็กๆ ที่เกาะอยู่บนชั้นเก็บของเงียบๆ

“มาเร็วสำลี ฝนเริ่มลงเม็ดหนักแล้วเห็นมั้ย ลงมาเร็วๆ เดี๋ยวเจ้าอสูรร้ายกลับมาจะถูกจับกินนะ..” เธอยังคงเรียกเจ้าแมวเหมียวนามว่า สำลี อยู่โดยไม่รู้ว่าเจ้าของบ้านที่เธอพูดถึงนั้นกำลังกอดอกมองตนอยู่...

เมี้ยววว.. เจ้าแมวน้อยสีขาวสะอาดทั้งตัวนั้นดูท่าจะไม่ให้ความร่วมมือเพราะมันทำท่าหวาดกลัวแล้วขยับชิดกับผนังมากกว่าเดิมซ้ำยังมีท่าทางหวาดกลัวมากขึ้นเมื่อมันมองมายังคนตัวโต หากมันพูดได้คงมีคำถามว่าปลายฝนว่า อสูรร้ายที่ปลายฝนพูดถึงคือชายหนุ่มคนนี้หรือเปล่าเป็นแน่แท้...

อัครายังคงนิ่งเงียบมองคนตัวเล็กทำท่ามองซ้ายมองขวาเหมือนจะหาบันไดหรือเก้าอี้ขึ้นไปช่วยมันลงมาและในจังหวะที่มองหาตัวช่วยนี่เองปลายฝนก็หันกลับมาเจอกับ อสูรร้าย พอดี

“เพิ่งรู้นะว่าลับหลังฉันเธอเรียกฉันแบบนั้น..”

“เอ่อ..” ปลายฝนยืนนิ่งมองเขาตาค้าง อัคราเดินเข้าไปหาเธอช้าๆ แววตาเต็มไปด้วยความขุ่นเคือง

“ฉันบอกแล้วใช่ไหมว่า อย่าสะเออะเข้ามาที่นี่ ในเขตส่วนตัวของฉัน”

“ตะ แต่ฝน เอ่อ ฉัน..” ปลายฝนพูดไม่ออกได้แต่ยืนนิ่งตัวสั่นน้อยๆ แววตาสวยซึ้งเต็มไปด้วยความหวาดหวั่นซึ่งอัคราก็รู้อยู่แล้วว่าเธอกลัวเขา

“หรือว่ามายั่วฉัน.. ฉันไม่โง่หลงกลเธอเหมือนไอ้สิงโตหรอกนะจะบอกให้..”

“อะ เอ่อ เปล่านะคะ กรี๊ดดด.”

เมี้ยววว... จู่ๆ สายฟ้าก็สว่างวาบขึ้นตามด้วยเสียงฟ้าผ่าดังสนั่นหวั่นไหว ปลายฝนกรีดร้องออกมาด้วยความตกใจพอๆ กับเจ้าแมวเหมียวที่ตกใจเสียงฟ้าผ่าแล้วกระโดดหายไปในความมืด..

“แบบนี้เรียกว่ายั่วจริงๆ ด้วย..” เสียงห้าวดังขึ้นหลังจากเสียงฟ้าผ่าเงียบไปพร้อมกับสายฝนกระหน่ำลงมาอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย ปลายฝนก็รับรู้ถึงความใกล้ชิดระหว่างตนกับอัคราร่างบางจะขยับออกห่างแต่ติดที่วงแขนแข็งแรงที่กระชับรอบเอวเล็กคอดของคนที่กระโดดเข้ามากอดเขาไว้ตอนฟ้าผ่า ดวงหน้านวลลออที่แหงนเงยมองเขาด้วยแววตาตื่นตระหนกทำให้อัคราเริ่มหวั่นไหวกับความชิดใกล้ชนิดเช่นนี้ที่ทำให้เขารับรู้ถึงเนื้อสาวที่แนบชิดกับร่างแกร่งของตนและฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ทำให้ความร้อนระอุหวามไหวเกิดขึ้นในกายเนื้อหนุ่มวัยฉกรรจ์

“อะ เอ่อ ปล่อยฉันเถอะค่ะ ฉันจะออกไปแล้ว”

ปลายฝนพูดเสียงเบาจนแทบไม่ได้ยิน ทั้งเสียงฝนกระหน่ำและเสียงหัวใจเธอเต้นระรัว

“ในเมื่อเธออุตส่าห์มายั่วยวนถึงที่ ฉันก็จะสนองให้..”

“มะ ไม่.. อื้อออ..” เสียงหวานที่คัดค้านหายไปในลำคอเมื่อใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงมาอย่างรวดเร็ว เรียวปากสาวที่เผยอค้างด้วยความตระหนกก็เท่ากับเป็นการเปิดโอกาสให้เขาได้สำรวจโพรงปากสาวอย่างถนัดถนี่...

ปลายฝนรู้สึกชาวาบไปทั้งร่างสมองมึนงงจนไม่สามารถคิดอะไรได้อีกต่อไปทั้งยังรู้สึกว่าร่างกายของตนยังสิ้นไร้เรี่ยวแรงอ่อนเปลี้ยจนไม่อาจต้านทานวงแขนแกร่งที่ช้อนอุ้มเธอขึ้นมาอย่างง่ายดายนั้นด้วยในขณะเดียวกันนั้นอัคราก็รู้สึกราวกับว่าร่างกายของเขาร้อนระอุเหมือนตกอยู่ในลาวาร้อนๆ ความหวานละมุนจากเรียวปากสาวของคนที่เขาไม่คิดว่าจะได้มีโอกาสทำกับเธอเช่นนี้ อัคราบดเรียวปากหยักกับเรียวปากนุ่มอย่างดูดดื่มเร่าร้อนอย่างไม่อาจจะหักห้ามได้เมื่อความหวานละมุนและนุ่มนวลจากปากสาวช่างน่าหลงใหลหวานล้ำอย่างที่เขาไม่คิดว่าจะได้รับจากคนที่เขาเกลียด แต่มันเป็นไปแล้วและเขาก็ไม่สามารถหยุดจูบเธอได้ ทั้งมือก็ลูบไล้ไปตามร่างสาวอย่างเพลิดเพลิน ไม่น่าเชื่อว่าปลายฝนจะมีผิวที่นุ่มเนียนละมุนมือเช่นนี้ ยิ่งลูบไล้ก็ยิ่งหลงใหลทั้งกลิ่นกายสาวหอมระรื่นแตกต่างจากกลิ่นกายซึ่งหอมด้วยการปรุงแต่งจากน้ำหอมของหญิงสาวที่เขาเคยหลับนอนด้วยก็กระตุ้นให้กายแร่งของเขาปวดหนึบจนอยากจะปลดปล่อยมันออกมาจากพันธนาการอันรัดรึงแล้วพามันโจนจ้วงเข้าหาร่างสาวงามลออตรงหน้าเสียให้รู้แล้วรู้รอด...