พ่ายเสน่หาซาตานทมิฬ

พ่ายเสน่หาซาตานทมิฬ

last updateآخر تحديث : 2024-11-26
لغة: Thai
goodnovel12goodnovel
لا يكفي التصنيفات
62فصول
1.7Kوجهات النظر
قراءة
أضف إلى المكتبة

مشاركة:  

تقرير
ملخص
كتالوج
امسح الكود للقراءة على التطبيق

อัครา ชายหนุ่มผู้มีความคับแค้นใจกับปมในอดีตที่ทำให้เขาเจ็บปวด จึงเอาความเจ็บปวดนั้นมาลงกับหญิงสาวผู้ซึ่งเป็นลูกสาวของชายผู้ที่ทำร้ายแม่ของเขาจนต้องจบชีวิตลงอย่างน่าเวทนา ปลายฝน หญิงสาวผู้อาภัพที่จำต้องตกเป็นนางบำเรอของเขาอย่างไม่มีทางเลี่ยง และเธอก็เฝ้าสงสัยมาตลอดว่าเหตุใดอัครจึงได้เกลียดเธอนัก เขาทำให้เธอเจ็บปวดด้วยการกระทำและคำพูดร้ายๆ แต่เขากลับปรนเปรอเธอด้วยบทรักเร่าร้อนจนเธอแอบคิดว่าเขาอาจจะ รัก เธอบ้าง..

عرض المزيد

الفصل الأول

บทนำ

Elena's Pov

I doubled up, clutching my stomach as it hurt and as though I had been slicing dozens of razors through it. I would think people would suspect I was in heat, but no, I was suffering due to another man's error. My husband was bedding another woman right before my eyes. Without any consideration whether I shall live or perish.

Tears flowed from my eyes as I stood and viewed them, their bodies entangled together on our bed. My knees trembled beneath me, about to give way at any time. The hallway whirled around me as another wave of agony swept over my stomach.

"James," I whispered, speaking so softly I barely heard my own voice.

My husband rolled his head leisurely, his eyes catching mine in the doorway. Instead of shock or shame, his face displayed no more than irritable discomfort, as though I had caught up with him midway through an unexciting phone call and not while he was betraying our marriage vows.

"Elena." With a sigh, he made no secret of it. "You're back early."

She moved under him, and I felt as if I'd been afforded another heartache when I saw my sister's face. Sophia's lips twitched into a small, pleased smile.

"Oh, Elle," she warbled, feigning concern, but triumph twinkled in the sheen of her eyes. "You weren't ever supposed to see this."

My hands scraped against the doorframe as I clutched at it, and another contraction gripped me. My legs collapsed beneath me and I fell upon the floor, the maternity dress I was wearing riding up high around my thighs.

"The baby" I gasped as the heat and wetness seeped between my thighs. "Something's happening to the baby."

James let out another sigh and rolled over from Sophia, grasping his own forgotten jeans in slow motion. "You always did have good timing," he grumbled, as though my pregnancy complications were an annoying distraction and an emergency.

Sophia sat up on the bed, tugging the silk robe—the birthday present she had given me—around her naked body. The robe I had envisioned as one of sisterhood now converted to another way of inserting herself in my house, in my life.

"Should I call an ambulance?" she asked James, and not me, as though she were doing something dull.

My body stiffened as another contraction gripped me. I doubled up, forehead clashing against the icy-hard wood. The baby within me—the miracle that had taken three years of attempting to conceive and give birth to—struggled, strained. Like me.

"Please," I implored, loathing the quiver in my voice, loathing the fact that even now I was dependent upon them. "The baby."

James pulled his shirt over his head and glanced at his wrist. "We can get there. It's faster than calling an ambulance."

Sophia knelt beside me, beside my mangled form. She rested one of her hands on my shoulder in a gesture that would be comforting were I unaware, but one from which she extracted sparks and sharp slivers of pain as she dug her fingers deep into my flesh.

"Poor Elle," she said softly, so I alone heard her. "So fine. No wonder then that he made his way to me first?"

A cry rent from between my lips, as much from the heartache as from the agony swelling within me. My hands clutched at my belly, feeling the wild flailing of my child against them.

"Stop lying there theatrically," he said, now properly attired and keys clinking between his fingers. "If you really are experiencing complications, we are taking you to the hospital."

I tried to hoist myself, but my arms failed me too, too weak to hold up even the minimal weight of my body. Dark at the edges closed in, spots dancing in my line of vision.

"I can't," I whispered. "I'm frozen in place."

Sophia rose, pulling on my robe theatrically. "James, I believe she is. Look at the floor."

For the first time, I witnessed the horror in my husband's eyes as he watched the darkening pool under me. It was not amniotic fluid, but blood. So much blood.

"Shit," he swore, finally getting up. Kneeling beside me, he hesitated, his hands hovering above me. "Sophia, call 911."

My sister walked across to the bedside table and lifted up my phone. She dialed deliberately, her eyes never leaving mine as she made the emergency call in a detached clinical voice.

"My sister is pregnant and bleeding," she told the dispatcher, a voice suddenly strangled with plausible alarm. "Come quick, please."

The masquerade—the months of falsely pretended sisterhood, the congratulatory hug when I'd shared the pregnancy news, the offers to help paint the nursery—all lay around me in pieces of incredulity. Everything from any smile, any reassurance, any time I'd counted on her had been pointing us toward this deception.

There was another contraction, one even more powerful than the first one, and it stole my breath and surged through me as flames. My sight vanished, and the room disintegrated into blurry masses of color.

"Don't you faint!" James ordered.

"An ambulance is on its way.

Stay awake!"

Wish I had been able to laugh at the irony now that he was worried about whether I lived or not, now that witnesses might arrive at any moment. But the pain filled the room, with no room remaining.

Sophia was standing beside me, now hastily wearing the attire that I had recognized she had brought along "in case she had to stay overnight" to help with baby preparations.

"I've always wondered what kind of mother you would be," she thought, stroking through my hair as though it were hers. "It looks as though we shall never know now."

The toughness of her voice pierced even my haze of misery. There was another cascade of tears running down my cheeks, combined with the cold sweat that wetted my cheeks.

Far-off sirens wailed, their volume increasing by the second. James paced back and forth around the room, raking his hands through his mussed hair.

They would question them, he complained to Sophia. "Come along with me."

“Always,” she responded, her voice laced with a profound intimacy that revealed the true extent of their betrayal.

My body twisted once more,

And the pain was so intense that it ripped a scream from my heart. Something primal inside me moved—a ghastly release, an irrevocableness.

" My Baby," I whispered

"Please save my baby."

They burst through the front door, driven by the screams of James. They swarmed around me, their voices blending together as they cried out medical terminology that I didn't recognize. They picked me up, moved me around, and attached monitors to my body.

Along the way, I caught sight of James and Sophia shoulder to shoulder, hands locked together when they thought no one was looking.

"BP falling!" another cried. "She's slipping!" Blackness on the edge of sight swept in, taking sound and color and agony. Awareness brought one and one thought alone: I had lost everything else that was important.

توسيع
الفصل التالي
تحميل

أحدث فصل

فصول أخرى
لا توجد تعليقات
62 فصول
บทนำ
บทนำ“อย่าคิดว่าทอดกายให้ฉันเชยชมแล้วฉันจะไม่เกลียดเธอนะปลายฝน.. ไม่ว่าจะยังไงฉันก็เกลียดเธออยู่และแม้ว่าฉันจะได้เป็นผู้ชายคนแรกของเธอ ฉันก็ไม่มีวันรักเธอหรือยกย่องเธอให้เป็นเมียฉันหรอกนะ..”ถ้อยคำเย็นชาเชือดเฉือนที่ดังออกมาจากเรียวปากบางสวยสีชมพูระเรื่อดุจริมฝีปากอิสตรีนั้นทำให้ ปลายฝน น้ำตาไหลรินหลั่งประหนึ่งเขื่อนพัง...“และจำใส่หัวเธอไว้ด้วยว่า เธออยู่ในสถานะไหน อย่าสะเออะแสดงอาการให้ใครรู้ล่ะว่าเธอกับฉันมีอะไรกันแค่ไหน มีหน้าที่ให้ความสุขฉันก็ทำแค่นั้น อย่าได้คิดว่าจะเผยอมาเทียบกับฉันหรือเทียบกับ ทราย เพราะเธอคือผู้หญิงที่ฉันจะแต่งงานด้วย”ร่างสูงงามสง่าของ อัครา ลุกขึ้นสวมเสื้อผ้าต่อหน้าเธออย่างไม่เร่งร้อน ร่างแกร่งงดงามด้วยกล้ามเนื้อสมบูรณ์แบบชนิดนายแบบบางคนยังอาย ใบหน้าเรียวยาวขาวสะอาด ดวงตายาวรีรูปเม็ดอัลมอลด์สีน้ำตาลคมเข้มภายใต้คิ้วเข้มดกหนา จมูกโด่งคมรับกับเรียวปากบางเฉียบได้รูปสีชมพูอัครา จงบริบูลย์ไพศาล หรือ อาซัน ลูกชายคนโปรดของ อโนมา หรือแม่อ้อน กับอัคคี ที่ปลายฝนให้ความเคารพรักเสมือนแม่และพ่อแท้ๆ ของตน แม่อ้อนนั้นใจดีอ่อนโยนอ่อนหวานและเต็มไปด้วยเมตตาเอ็นดูเธอเช่นเดียว
اقرأ المزيد
ตอนที่1. 
ตอนที่1. “เรียนปีนี้ปีสุดท้ายแล้วใช่ไหมจ๊ะหนูฝน” คุณอโนมาถามสาวน้อยหวานซึ่งนั่งพับเพียบอยู่ตรงหน้า ดวงหน้าหวานละมุนซึ่งประดับด้วยคิ้วเรียวกับดวงตากลมโตสดใสฉายประกายหวานซึ้ง จมูกโด่งเรียวเล็กรับกับริมฝีปากอิ่มระเรื่อด้วยวัยสาวสด แม้ปลายฝนไม่ได้เป็นคนสวยฉูดฉาดบาดตาแต่ใบหน้าหวานละมุนของเธอก็ทำให้คนมองรู้สึกสบายตา สบายใจเช่นเดียวกับสายฝนเย็นฉ่ำที่ให้ความชุ่มชื้นแก่ผืนโลก...“ค่ะคุณแม่”“เร็วจังเลยนะ เผลอแป๊บเดียวเด็กๆ ก็โตเป็นหนุ่มเป็นสาวหมดแล้ว” คุณอัคคีซึ่งอยู่ในวัยล่วงเลยมากว่าห้าสิบปีเอ่ยขึ้นด้วยรอยยิ้มละไม ร่างสูงที่ยังคงงามสง่าไม่เสื่อมคลายลุกขึ้นแล้วเดินไปหยิบกล่องกำมะหยี่สีแดงออกมาส่งให้ปลายฝนซึ่งก็ยื่นมือไปรับด้วยรู้ดีว่าไม่สามารถปฏิเสธสิ่งที่ท่านมอบให้ได้“นี่เป็นของขวัญจากพ่อนะหนูฝน หนูควรจะได้รับมันให้สมกับที่เป็นเด็กดีของพ่อแม่มาตลอด” คุณอโนมาบอกเมื่อเห็นว่าปลายฝนมองสิ่งที่อยู่ในกล่องนิ่งเหมือนกังวล“ฝนขอบคุณมากค่ะคุณแม่ แต่ฝนเกรงว่า..”“ไม่ต้องกลัวว่าอาซันจะมาว่าหรอก เพราะเรื่องนี้เราจะเก็บเป็นความลับเฉพาะพวกเรา” คุณอัคคียิ้มกว้างรู้ทันความคิดของสาวน้อยที่นั่งก้มหน้านิ่งอยู
اقرأ المزيد
ตอนที่2.
ตอนที่2.วันรุ่งขึ้นปลายฝนก็แต่งตัวอย่างเรียบร้อยสวยงามเพื่อจะเข้าบริษัทไปฝึกงานพร้อมคุณอัคคี สาวน้อยยิ้มสดใสและเข้าไปช่วยงานในครัวเช่นทุกวันแต่วันนี้เหล่าแม่ครัวไม่ยอมให้เธอช่วยทำเพราะกลัวว่ากลิ่นอาหารจะติดเสื้อผ้าสวยๆ ของเธอเสียหมด“โธ่ รู้แบบนี้ฝนใส่ชุดอยู่บ้านเก่าๆ มาช่วยป้าแย้มกับป้าโฉมทำกับข้าวดีกว่า” ปลายฝนบ่นยิ้มๆ แต่ก็ช่วยสาวใช้ยกสำรับอาหารมาตั้งโต๊ะเหมือนดังเช่นทุกวันโดยไม่รู้ว่าขณะที่ตนกำลังจัดโต๊ะอยู่นั้นอัคราได้ยืนมองเธออยู่นานแล้ว“นี่คิดจะประจบเอาตำแหน่งไหนในบริษัทล่ะ” เสียงพูดลอยๆ ของน้ำเสียงที่เธอจำได้แม้แต่ในเวลาหลับก็ทำให้ปลายฝนชะงักใจเต้นรัวก้มหน้านิ่งไม่กล้าเงยหน้ามองเขากลัวว่าเขาจะหาเรื่องด่าว่าเธออีก“ทำเป็นเงียบนี่คืออะไร มารยาหรือเพราะละอายใจ” อัคราเสียงเข้มขึ้นปลายฝนเดาได้ไม่ยากว่าเขาจะทำหน้าแบบไหน คงจะมองเธอเหมือนสิ่งที่น่ารังเกียจและดวงตาเต็มไปด้วยแววดูแคลนอีกเช่นเดิม“อ้าว อาซันมาแต่เช้าเลยนะเรา..” คุณอัคคีซึ่งเดินลงมาพร้อมกับภรรยาที่รักเอ่ยทักยิ้มๆ อัคราค่อยๆ เลื่อนเก้าอี้นั่งลงตรงข้ามคนที่เขาไม่ค่อยชอบหน้าแต่ต้องนั่งรับประทานอาหารร่วมโต๊ะกันทุกวันและต้อง
اقرأ المزيد
ตอนที่3.
ตอนที่3.“นั่นหนูฝนนี่คะคุณพี่ อ้าวแล้วนั่นขึ้นรถไปกับใครแล้วนะ ท่าทางสนิทสนมกันน่าดู” คุณอโนมาพูดขึ้นพร้อมทั้งชี้ให้สามีดูเมื่อพวกตนมาทันก่อนที่ปลายฝนจะไปถึงป้ายรถเมล์และก็พบว่าปลายฝนขึ้นรถไปกับชายหนุ่มคนหนึ่งท่าทางภูมิฐานและรถยนต์ที่ชายหนุ่มคนนั้นจอดรับก็บ่งบอกฐานะของคนขับเป็นอย่างดี รถราคาหลายสิบล้านก็คงไม่ธรรมดา แม้จะมองเห็นไกลๆ ชายหนุ่มที่ลงมาเปิดประตูให้ปลายฝนก็ดูมีสง่าราศีไม่เบาเลยทีเดียว และดูท่าว่าหน้าตาคงจะหล่อเหลาเอาการทีเดียวทั้งรูปร่างยังสูงสง่าน่ามองอีกด้วย“ท่าทางจะหล่อเหลาใช้ได้นะอ้อน แหม.. ถ้าเขาเป็นคนรักของหนูฝนพี่นี่พร้อมจะยกให้เลยนะเนี่ย” คุณอัครายิ้มกว้าง“จริงด้วยค่ะ อืม.. ว่าแต่หน้าตาคุ้นๆ นะคะ เหมือนเคยเห็นหน้าเด็กคนนั้นที่ไหนนะ”“สงสัยคงเป็นหนุ่มๆ ในสต๊อกของยายนั่นล่ะมั้งครับคุณแม่ ยายนั่นก็ท่าทางไม่เบาที่มหาวิทยาลัยก็เห็นมีคนมาติดพันตั้งหลายคน” คนที่นั่งอยู่ข้างหลังอดแขวะไม่ได้ คุณอโนมาหันไปสบตากับสามีแล้วยิ้มบางๆ“ก็คนสวยน่ารักอย่างหนูฝนจะมีคนมารักมาชอบพอติดพันก็เป็นธรรมดานะอาซัน ใครจะเหมือนอิ่มอุ่นแม่น้องสาวตัวดีของเราล่ะ รายนั้นน่ะ แม่อ้อนจะต้องบังคับให้ผู
اقرأ المزيد
ตอนที่4.
ตอนที่4.“โอ๊ย ตาแก่ขี้บ่น.. แล้วฉันจะคอยดู หึหึ..” สิงหราชมองเพื่อนรักอย่างไม่เข้าใจแล้วยกแก้วเครื่องดื่มขึ้นจิบ มองสระว่ายน้ำใสแจ๋วอย่างสบายอารมณ์ก่อนจะลุกขึ้นเต็มความสูงกว่า 188 เซนติเมตรขึ้นบิดกายน้อยๆ แล้วกระโดดลงน้ำไปแหวกว่ายอย่างสำเริงสำราญใจปล่อยให้คนขี้หวงขี้บ่นมองตาขวางขุ่น สักพักร่างสูงใหญ่ไม่แพ้กันก็เดินไปกระโดดลงน้ำแหวกว่ายแข่งกับเพื่อนรักบ้าง สองหนุ่มว่ายน้ำกันอยู่นานก่อนจะชวนกันออกไปเที่ยวสังสรรค์ประสาหนุ่มโสดที่ผับประจำของพวกตน“ฉันได้ข่าวว่าทรายจะไปพร้อมกับนายเหรอซัน” สิงหราชถามถึงเพื่อนสาวคนสนิทของอัคราที่จะเดินทางไปอเมริกาพร้อมกัน“อืม คืนนี้ก็จะมาด้วย นั่นไงมาแล้ว” อัคราพยักพเยิดให้เพื่อนรักมองไปยังหญิงสาวร่างระหงส์สวยงามสะดุดในชุดเดรสสั้นรัดรูปอวดความงามของรูปร่างสาวอย่างน่ามองทราย เป็นบุตรสาวของนักธุรกิจชื่อดังและเป็นสาวไฮโซมากความสามารถที่ใครๆ ต่างจับตามองชนิดที่ว่าทั้งเก่งทั้งสวยและรวยมากนั่นเอง“อ้าว สิงโต มาด้วยเหรอไม่เห็นซันบอกทรายเลย”“สงสัยอยากเซอร์ไพรส์มั้ง” สิงหาราชพูดยิ้มๆ ก่อนที่ทั้งสามจะพูดคุยกันไปเรื่อยๆ จนดึกสิงหราชจึงได้แยกกลับไปก่อน แต่ทรายดูอิดอ
اقرأ المزيد
ตอนที่5.
ตอนที่5.ชายหนุ่มวางร่างเล็กลงบนเตียงกว้างของตนแผ่วเบาปลดเปลื้องชุดนอนเนื้อนุ่มของเธอออกอย่างง่ายดายโดยที่ปลายฝนไม่มีแรงขัดขืนปัดป้องได้แต่นอนหายใจกระเส่าหวามไหวมึนงงกับจุมพิตวาบหวามที่เขาปรนเปรอทั้งความเสียวซ่านที่กำซาบอยู่ในอกสาวทำให้เธออ่อนเปลี้ยไปทั้งกาย“เธอสวยจริงๆ ปลายฝน สวยมาก...” เสียงแหบพร่าของอัคราดังขึ้นเรียกสติที่เตลิดไปไกลของปลายฝนให้กลับมาแต่เธอก็ต้องตะลึงมองร่างแกร่งตรงหน้าอย่างทำอะไรไม่ถูกเมื่ออัคราเปลือยเปล่าตลอดร่าง ร่างแกร่งที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้องดงามนั้นงดงามราวนายแบบนิตยสารระดับโลก หญิงสาวกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบากแล้วก็ต้องรีบยกมือขึ้นปิดป้องร่างสาวของตนด้วยความอับอายเมื่อตอนนี้เธอก็เปลือยเปล่าไม่ต่างจากเขา“อุ๊ย อย่านะคะคุณอัครา อย่าทำอะไรฝนเลยนะคะ..” หญิงสาวอ้อนวอนด้วยความตระหนกหวามไหว ยิ่งเห็นแววตาพร่าพรายของเขาในแสงสลัวและเสียงฝนที่กระหน่ำอย่างหนักปลายฝนก็ยิ่งหมดหวัง“เธอยั่วฉันเอง ดังนั้นฉันต้องทำให้เธอสมดังใจ” แม้ในตอนนี้เขาก็ยังพูดจาร้ายๆ กับเธอปลายฝนดิ้นรนจะลงจากเตียงกว้างหมายจะคว้าเสื้อนอนของตนมาสวมใส่แต่อัคราผลักร่างเล็กลงบนเตียงแล้วคร่อมทับเธอไว้ทั้
اقرأ المزيد
ตอนที่6.
ตอนที่6.ปลายฝนขยับกายอย่างเมื่อยล้ารู้สึกแสบร้าวไปทั้งลำคอทั้งยังรู้สึกปวดศีรษะอย่างมากและเหมือนว่ามีใครเอาอะไรมาถ่วงมาทับไว้จนเธอรู้สึกว่ามันทั้งหนักและปวดร้าวจนไม่สามารถยกศีรษะขึ้นจากที่นอนได้...“เป็นไงบ้างคะคุณหนูฝน” ป้าโฉม แม่บ้านวัยกลางคนเอ่ยถามเบาๆ ปลายฝนพยายามปรือตามองนางอย่างยากลำบาก...“ปวดหัวค่ะป้าโฉม แล้วนี่..” ปลายฝนมองเพดานห้องแล้วก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ เมื่อตอนนี้เธออยู่ในห้องของตัวเอง แล้วเธอก็รู้สึกร้อนไปทั้งกายเมื่อคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อคืนที่ผ่านมา มันไม่ใช่ความฝันเมื่อตอนนี้เธอรู้สึกเจ็บร้าวไปทั้งกายเพราะการถูกรุกรานอย่างหนักจากคนที่บอกว่าเกลียดเธอนักหนา เกือบรุ่งสางที่เขายอมปล่อยเธอลงจากเตียง แม้จะแทบสิ้นไร้เรี่ยวแรงแต่เพราะสำนึกชั่วดีที่มีในใจทำให้เธอฝืนพาร่างกายที่บอบช้ำจากบทรักเร่าร้อนของเขากลับมาที่ห้องด้วยความรู้สึกอับอายและหวาดกลัวว่าใครจะมาเห็น ดีที่ว่าฝนตกยังไม่หยุดและทุกคนยังไม่ตื่นเธอจึงกลับเข้ามาถึงห้องได้โดยไม่มีใครเห็น และเมื่อมาถึงห้องเธอก็รีบอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้วล้มตัวลงบนเตียงด้วยความอ่อนเพลียและหลับไปจนมารู้สึกตัวเอาตอนนี้พร้อมกับอาหารปวดห
اقرأ المزيد
ตอนที่7.
ตอนที่7.“ไม่รู้ล่ะ พี่รู้ดีว่าตัวเองสวย” สองพี่น้องต่อล้อต่อเถียงกันอย่างสนุกสนานสร้างรอยยิ้มและเสียงหัวเราะให้กับทุกคนในครอบครัว“โน่น พี่สิงโตสุดหล่อหล่อมาแล้ว..” อาทิตย์วราร้องขึ้นด้วยอาการดีอกดีใจสุดขีดเมื่อมองเห็นร่างสูงของสิงหราชถือดอกไม้ช่อใหญ่มาหาพวกตนด้วยรอยยิ้มทรงเสน่ห์“สวัสดีครับคุณอา”“สวัสดีจ้ะ” สองสามีภรรยารับไหว้ชายหนุ่มด้วยรอยยิ้มเอ็นดู“สวัสดีครับพี่สิงโต”“สวัสดีค่ะพี่สิงโต เอ.. ดอกไม้นี่เอามาให้ใครกันคะ” ปลายฝนล้อชายหนุ่มยิ้มๆ“ก็จะใครละครับก็เอามาให้ฝนนั้นล่ะ..” ชายหนุ่มรับพร้อมทั้งยื่นดอกไม้ช่อสวยให้ปลายฝนแล้วปรายตามองสาวน้อยแสนงามที่ตนเคยล้อว่า ยายอิ่มอุ่นตุ่มเดินได้ ในวันวานด้วยแววตายิ้มพรายเหมือนล้อเลียน อัจฉรียาพรจึงไหว้เขาอย่างเสียไม่ได้เมื่อทุกคนมองเธอเป็นตาเดียว...“หวัดดีค่ะ” สิงหราชยิ้มรับแล้วหันมายิ้มให้ปลายฝน“ยินดีด้วยนะครับน้องฝน ทั้งยินดีกับความสำเร็จของบัณฑิตเกียรตินิยมอันดับสองและยินดีกับตำแหน่งเลขาที่ทั้งสวยและเก่งของคุณอาอัคคีด้วย..” ปลายฝนยิ้มรับด้วยความปลาบปลื้ม“ขอบคุณค่ะแม้ว่าสิ่งที่พี่สิงโตพูดมันจะดูเวอร์ไปก็เถอะ”“ไม่เวอร์ไปเสียหน่อยไม่เช
اقرأ المزيد
ตอนที่8.
ตอนที่8.“ไม่เลยจ้ะ ทุกคนเรามันก็ต้องมีผิดพลาดและพลั้งเผลอกันได้ทุกเมื่อ แม่อ้อนเองก็เคยพลั้งพลาด การที่ใครสักคนจะทำผิดทั้งโดยไม่ตั้งใจหรือตั้งใจ ไม่ได้หมายถึงว่าคนคนนั้นเป็นคนไม่ดีหรือเหลวไหลน่าอับอาย แต่เมื่อผิดแล้วแก้ไขก็สมควรแก่การให้อภัย แต่ถ้าผิดพลาดพลั้งแล้วไม่แก้ไขไม่ปรับปรุงตัวยังคงทำผิดอยู่ซ้ำๆ ต่างหากที่น่าเป็นห่วงและน่าอับอายน่าผิดหวัง ฝนไมได้ทำให้แม่กับพ่อผิดหวังเลยนะจ๊ะตรงกันข้ามฝนเป็นเด็กดีและทำให้พ่อกับแม่ภูมิใจมาก อย่าคิดมากเลยลูก” “แต่ฝน..” ปลายฝนสะอื้นฮึกตีบตันไปทั้งใจ“เช็ดน้ำตาซะ แล้วออกไปทานข้าวกันกับครอบครัวของเรา จำไว้ว่าไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น เราคือคนในครอบครัวเดียวกัน ต้องรักกันสามัคคีและให้กำลังใจกัน ถ้าหากฝนท้องจริงๆ แม่ก็ดีใจที่จะได้อุ้มหลานไม่ว่าเด็กคนนี้จะเกิดจากสาเหตุใดก็ตาม เขาคือลูกของฝนและเป็นหลานของแม่ จำไว้นะลูก”คุณอโนมาเช็ดน้ำตาออกจากแก้มขาวซีดเบาๆ ปลายฝนพยักหน้าแล้วกราบลงกับอกอุ่นของนางด้วยความซาบซึ้ง หนทางที่มืดมนก่อนหน้านี้พลันสว่างไสวไปด้วยความรักและเมตตาของคุณอโนมา เธอช่างมีบุญเหลือเกินที่ได้คุณอโนมารับอุปการะเลี้ยงดูด้วยดีเสมอมา..
اقرأ المزيد
ตอนที่9.
ตอนที่9.“เอาล่ะในเมื่อคิดว่ามันสมควรแล้วฝนก็ไม่ห้ามหรอก แต่อยากจะบอกว่าให้อิ่มอุ่นคิดไตร่ตรองดีๆ ก่อนก็เท่านั้น เพราะต่างก็มีหน้ามีตาทั้งสองฝ่าย อีกอย่างคุณลุงคุณป้าก็เป็นคนที่เรารักและเคารพจะทำการหักหน้าท่านด้วยการหนีการแต่งงานก็กระไรอยู่” ปลายฝนเตือนสติ“อิ่มอุ่นรู้ค่ะ แต่ฝนไม่ต้องห่วงเพราะอิ่มอุ่นมีแผนในใจแล้ว”“จ้าแม่คนเก่ง เอาล่ะในเมื่อไม่เป็นอะไรก็ลงไปทานข้าวได้แล้ว”“ค่า คุณแม่ คุณแม่ฝนเจ้าระเบียบ..” อัจฉรียาพรลากเสียงล้อเลียนปลายฝนส่ายหน้ายิ้มๆ กับท่าทางเหมือนเด็กๆ ของอีกฝ่ายก่อนจะเดินลงไปรับประทานอาหารพร้อมกัน“สำลี อยู่ไหนลูกมากินข้าวเร็ว สำลี..” ปลายฝนก้มๆ เงยๆ ร้องเรียกเจ้าแมวเหมียวตัวสีขาวสะอาดทั้งตัวซึ่งเธอชุบเลี้ยงมันจากแมวจรจัดตัวผอมแห้งจนตอนนี้กลายเป็นแมวอ้วนฉุแสนจะขี้เกียจและชอบเที่ยวซุกซนไปทั่วทั้งบ้านวันนี้เธอเห็นฝนตั้งเค้ามาก็กลัวมันจะไปเล่นเพลินแล้วเปียกฝนยิ่งฝนลงเม็ดบางๆ มาก็ยิ่งนึกห่วงแล้วช่วงปลายฝนต้นหนาวเช่นนี้ก็มีฝนตกตลอดหลายวันที่ผ่านมา“ไปไหนกันนะสำลี อย่าบอกนะว่าไปหลบที่บ้านนั้นอีกแล้ว” ปลายฝนถอนใจเมื่อมองไปยังบ้านหลังงามที่ยังคงได้รับการดูแลอย
اقرأ المزيد
استكشاف وقراءة روايات جيدة مجانية
الوصول المجاني إلى عدد كبير من الروايات الجيدة على تطبيق GoodNovel. تنزيل الكتب التي تحبها وقراءتها كلما وأينما أردت
اقرأ الكتب مجانا في التطبيق
امسح الكود للقراءة على التطبيق
DMCA.com Protection Status