تسجيل الدخولปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มคุ้นเคยของธนินทร์จะดังขึ้น ฟังดูทั้งห่วงและแฝงแววผิดหวัง “เอาหรอ... โอเค งั้นเดี๋ยวเจอกันบนเครื่องนะ” พิมกัดริมฝีปากเบา ๆ ก่อนตอบเพียงสั้น ๆ “ค่ะ...” แล้วกดตัดสาย เธอสูดลมหายใจลึก เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าและรีบเดินขึ้นเครื่อง ทันทีที่ประจำตำแหน่ง ทุกอย่างรอบตัวดูเ
บทที่ 270 การเจอกันครั้งสุดท้าย เมื่อพิมลงมาถึงล็อบบี้โรงแรมตอน 10:30 น. เธอก็พบกับทีมลูกเรือและทีมนักบินที่ยืนรออยู่ แต่สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับร่างของน่านน้ำที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขาดูบวมช้ำอย่างเห็นได้ชัดจากเหตุการณ์เมื่อคืน “พิม” น่านน้ำเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา พิมเหลือบมองทีมลูกเรือที่เร
สุดท้าย... น่านน้ำทำได้เพียงเดินหันหลังกลับไปอย่างเงียบงัน ทิ้งไว้เพียงเงาหลังที่เปื้อนความพ่ายแพ้ และความเจ็บปวดที่บาดลึกในใจของทุกคน โดยเฉพาะพิม เมื่อทุกอย่างสงบลง ธนินทร์ยังคงกอดพิมไว้แน่น เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นในร่างเล็กที่ยังไม่หยุด ธนินทร์ประคองใบหน้าของพิมขึ้นมา มองเข้าไปในดวงตาแดงก่ำที่ยัง
บทที่ 269 สุดจะกลั้น “กรี๊ดดด!! พี่น้ำ!! ปล่อยนะ!” เสียงของพิมดังลั่นด้วยความตกใจ เธอดิ้นรนสุดแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวและไม่เชื่อว่าเขาจะกล้าทำถึงเพียงนี้ ภาพตรงหน้านั้น... คือจุดแตกของสติทั้งหมด ธนินทร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบดับวูบลงในพริบตา โทสะที่กักเก็บไว้ทะลักขึ้นจนแทบระเบิด เขาหันขวับกลับม
บทที่ 268 คนในอดีตที่ไม่จบไม่สิ้น “พิม...” เสียงเรียกชื่อแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยอารมณ์คั่งค้าง เขาหยุดอยู่ตรงหน้า ราวกับไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคนเดียวกับที่เขาเคยรัก “พี่น้ำ...” พิมเสียงสั่น มือที่จับกับมือธนินทร์อยู่คลายออกโดยไม่รู้ตัว ธนินทร์รู้สึกถึงแรงสะดุ้งและแรงสั่นในฝ่ามือ
“หน้าที่ผม... อย่าแย่งผมทำ” เขากล่าวช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำ น้ำเสียงไม่ดังแต่หนักแน่นจนไม่มีช่องให้ปฏิเสธ เขาค่อยๆคลี่มือเธอออกอย่างอ่อนโยน แล้วหยิบบัตรเครดิตของตัวเองออกมาวางลงบนถาดหนังที่พนักงานเตรียมไว้ตรงหน้า จากนั้นเขาหันไปพูดกับพนักงานหญิงคนนั้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เปี่ยมด้วยอำนาจ “Please add th
บทที่135 สิ้นฤทธิ์กลางทาง mini NC+++ เมื่อรถยนตร์เริ่มเคลื่อนตัวออกไปตามถนนส่วนบุคคล ธนินทร์ไม่ได้ดึงมือกลับตามที่ควรจะเป็น แต่กลับลูบไล้เรียวขาอ่อนของพิมเล่นและเลื่อนสูงขึ้นเรื่อยๆอย่างจงใจ ปลายนิ้วสัมผัสผิวเนียนนุ่มจนพิมรู้สึกขนลุกซู่ มือของเขาเลื่อนขึ้นไปอีกจนถึง ซอกขาซึ่งอยู่ใกล้ชิดกับร่องเปียก
เขารู้ดีว่าถ้าพิมยังคงเร่งจังหวะแบบนี้ต่อไป เขาจะต้องเสร็จคาปากเธอแน่ๆ แต่ธนินทร์อยากให้มันนานกว่านี้... อยากสัมผัสความสุขนี้ให้มากที่สุดขณะที่ธนินทร์กำลังทรมานกับความสุขสมขั้นสุด พิมก็เงยหน้าขึ้นมาสบตาเขาที่พร่าเลือนไปหมด ดวงตาคู่สวยเป็นประกายแวววาวเต็มไปด้วยความขี้เล่นและยั่วเย้า เธอยิ้มมุมปากเล็
เธอสูดลมหายใจลึกๆ พยายามรวบรวมความกล้าทั้งหมดที่มี ก่อนจะตัดสินใจเอื้อมมือไปเปิดประตูรถ ธนินทร์มองเห็นความกังวลอย่างชัดเจนบนใบหน้าของพิม แต่เขาก็เห็นถึงความมุ่งมั่นของเธอเช่นกัน เขารับรู้ถึงความรู้สึกที่ซับซ้อนภายในใจของพิม เขาปล่อยให้พิมเปิดประตูลงจากรถอย่างเงียบๆ แต่ก่อนที่เธอจะก้าวลงไป ธนินทร์ก
บทที่ 122 กลับมาหาพี่ได้ไหม พิมไม่ได้สนใจปฏิกิริยาของเขา เธอจ้องมองเขาด้วยแววตาที่เรียบเฉย พลางเอ่ยคำถามแรกออกไป "ไม่บินเหรอคะ?" คำถามนั้นสะท้อนถึงความจริงที่ว่าเขาควรจะอยู่บนเครื่องบินมากกว่าจะมานั่งรอเธอที่นี่ ใจของพิมเต้นแรงมากแทบควบคุมไม่ได้ น่านน้ำชะงักร่างสูงที่ดูมั่นใจมาตลอดกลับสั่นไหววูบห







