LOGINในความเงียบของห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องยนต์แผ่วเบาและเสียงลมหายใจของคนทั้งสาม ชายหนุ่มรู้ดี...ในวินาทีนั้น เขาคือผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกเพราะมีทั้ง “เธอ” และ “ลูกชาย” อยู่เคียงข้างบนเส้นทางกลับ “บ้าน” ........................ เมื่อทั้งสามคนเดินทางกลับมาถึงฟาร์มที่สระบุรี ชีวิตก็กลับมาดำเนิน
..............หนึ่งสัปดาห์ที่ซานฟรานซิสโกผ่านไปราวกับความฝัน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขและอบอุ่นที่สุดในชีวิตของธนินทร์และพิม พวกเขาทั้งห้าคนได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างเต็มที่ในฐานะครอบครัวที่มีความสุข แต่แล้ว...ทุกความสุขก็ต้องมีวันจากลา เช้าวันเดินทางกลับมาถึง ธิตายืนอยู่ที่หน้าบ้าน น้ำตาคลอเบ้า เธอยัง
บทที่ 325 บทสรุป ทั้งสองคนเดินทางมาถึงซานฟรานซิสโกในที่สุด หลังจากใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนในการท่องเที่ยวและพักฟื้นร่วมกัน เมื่อก้าวเท้าออกจากสนามบิน ธนินทร์ก็จับมือของหญิงสาวไว้แน่น ก่อนจะพากันตรงไปยังบ้านของธิตาทันที ทันทีที่ประตูบ้านเปิดออก ร่างเล็กของทีโอรีบวิ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ใบหน้าของเ
ระหว่างที่รถแล่นกลับโรงแรม ธนินทร์ขับอย่างเงียบ ๆ ดวงตาคมเหลือบมองพิมเป็นระยะ ร่างบางนั่งพิงเบาะ หลับตาแต่ยังยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยเสียงเบา “ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก” เขาตอบด้วยเสียงอ่อนโยน “แค่พิมดูแลตัวเองให้ดีที่สุด พี่ก็พอใจแล้ว” เมื่อกลับถึงโรงแรม ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะประคองคนตัวเล็กเข้าห
บทที่ 324 ดิสนีย์แลนด์ พิมพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนานถึงเจ็ดวัน จนกระทั่งถึงวันนัดตัดไหม แผลภายนอกเริ่มแห้งดี เหลือเพียงรอยบาง ๆ บนผิวเนื้อ ซึ่งหญิงสาวไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะรู้ดีว่าสามารถเลเซอร์ให้หายได้ในภายหลัง แต่ภายในยังคงเจ็บแปลบอยู่เป็นระยะ คุณหมอจึงกำชับให้งดเดินเยอะต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ ก่อนจ
บทที่ 323 ใจกลับมา วันถัดมา…ธนินทร์ได้รับอนุญาตให้เข้าไปเยี่ยมพิมในห้อง ICU ได้อีกรอบ เขาเดินเข้าไปในห้องด้วยหัวใจที่เต้นรัวอย่างน่ากลัว ภาพที่เห็นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง พิมยังคงนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วย ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยสายระโยงระยางและเครื่องมือทางการแพทย์มากมาย ร่างสูงเดิน
น้องทีโอเงยหน้ามองครูเวร แล้วเหลือบมองมาทางคุณพ่อกับพี่พิมที่ยืนรออยู่ทันใดนั้นดวงตากลมโตของน้องทีโอก็สะดุดเข้ากับภาพที่ธนินทร์ยืนเคียงข้างพิม และที่สำคัญที่สุดคือมือใหญ่ของเขากำลังกุมมือบางของเธอไว้อย่างเปิดเผยน้องทีโอหยุดชะงักทันที ราวกับมีบางอย่างตรึงให้เขาแข็งค้าง ใบหน้าเล็กที่ปกติเฉยเมยกลับปร
"เรื่องนาคิส... ฉันจะจัดการเอง" ธนินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่แฝงไปด้วยความเด็ดขาดและคำสั่งที่ไม่อาจปฏิเสธได้ "หมอกลับไปเฝ้าคลินิกได้แล้ว" คำพูดนั้นชัดเจนและหนักแน่น เป็นการไล่ทางอ้อมที่สุภาพแต่รุนแรงแต่หมอหนุ่มกลับไม่ได้สนใจคำสั่งของคุณธนินทร์มากนัก แม้จะรับรู้ถึงความไม่พอใจของเขา แต่ความสนใจใ
คำถามนั้นทำให้เขาหวนนึกถึงวันวาน ความศิวิไลซ์ ความวุ่นวาย และโอกาสนับไม่ถ้วนที่โน่นธนินทร์ยังจับมือพิมไว้บนคอนโซลกลาง รอยยิ้มอบอุ่นและลึกซึ้งแตะมุมปาก ดวงตาคมยังอ่อนโยน“คิดถึง... ก็มีบ้าง” เขายอมรับเสียงทุ้ม “แต่ไม่ถึงกับอยากกลับไปอยู่ที่นั่นอีกแล้ว”“มันแตกต่างกันมากจริงๆ อย่างที่พิมบอก ที่นั่นมี
บทที่ 31 คุณธนินทร์ผู้ไม่คิดจะแผ่วธนินทร์ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาคมกริบของเขายังคงจ้องมองพิมอย่างอ่อนโยน"พิม... อยากไปรับน้องทีโอพร้อมผมไหม" ธนินทร์เอ่ยถามย้ำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลอย่างเป็นธรรมชาติ คำถามของเขาไม่ได้แฝงคำสั่ง แต่เป็นการเชื้อเชิญที่เปิดโอกาสให้เธอตัดสินใจเอง"วันนี้คุณธ







