LOGINปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มคุ้นเคยของธนินทร์จะดังขึ้น ฟังดูทั้งห่วงและแฝงแววผิดหวัง “เอาหรอ... โอเค งั้นเดี๋ยวเจอกันบนเครื่องนะ” พิมกัดริมฝีปากเบา ๆ ก่อนตอบเพียงสั้น ๆ “ค่ะ...” แล้วกดตัดสาย เธอสูดลมหายใจลึก เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าและรีบเดินขึ้นเครื่อง ทันทีที่ประจำตำแหน่ง ทุกอย่างรอบตัวดูเ
บทที่ 270 การเจอกันครั้งสุดท้าย เมื่อพิมลงมาถึงล็อบบี้โรงแรมตอน 10:30 น. เธอก็พบกับทีมลูกเรือและทีมนักบินที่ยืนรออยู่ แต่สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับร่างของน่านน้ำที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขาดูบวมช้ำอย่างเห็นได้ชัดจากเหตุการณ์เมื่อคืน “พิม” น่านน้ำเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา พิมเหลือบมองทีมลูกเรือที่เร
สุดท้าย... น่านน้ำทำได้เพียงเดินหันหลังกลับไปอย่างเงียบงัน ทิ้งไว้เพียงเงาหลังที่เปื้อนความพ่ายแพ้ และความเจ็บปวดที่บาดลึกในใจของทุกคน โดยเฉพาะพิม เมื่อทุกอย่างสงบลง ธนินทร์ยังคงกอดพิมไว้แน่น เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นในร่างเล็กที่ยังไม่หยุด ธนินทร์ประคองใบหน้าของพิมขึ้นมา มองเข้าไปในดวงตาแดงก่ำที่ยัง
บทที่ 269 สุดจะกลั้น “กรี๊ดดด!! พี่น้ำ!! ปล่อยนะ!” เสียงของพิมดังลั่นด้วยความตกใจ เธอดิ้นรนสุดแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวและไม่เชื่อว่าเขาจะกล้าทำถึงเพียงนี้ ภาพตรงหน้านั้น... คือจุดแตกของสติทั้งหมด ธนินทร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบดับวูบลงในพริบตา โทสะที่กักเก็บไว้ทะลักขึ้นจนแทบระเบิด เขาหันขวับกลับม
บทที่ 268 คนในอดีตที่ไม่จบไม่สิ้น “พิม...” เสียงเรียกชื่อแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยอารมณ์คั่งค้าง เขาหยุดอยู่ตรงหน้า ราวกับไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคนเดียวกับที่เขาเคยรัก “พี่น้ำ...” พิมเสียงสั่น มือที่จับกับมือธนินทร์อยู่คลายออกโดยไม่รู้ตัว ธนินทร์รู้สึกถึงแรงสะดุ้งและแรงสั่นในฝ่ามือ
“หน้าที่ผม... อย่าแย่งผมทำ” เขากล่าวช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำ น้ำเสียงไม่ดังแต่หนักแน่นจนไม่มีช่องให้ปฏิเสธ เขาค่อยๆคลี่มือเธอออกอย่างอ่อนโยน แล้วหยิบบัตรเครดิตของตัวเองออกมาวางลงบนถาดหนังที่พนักงานเตรียมไว้ตรงหน้า จากนั้นเขาหันไปพูดกับพนักงานหญิงคนนั้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เปี่ยมด้วยอำนาจ “Please add th
บทที่ 116 เธอเท่านั้นที่รอมาแสนนาน ภาพยนตร์บนจอใหญ่ยังคงเล่นต่อไปเรื่อย ๆ แต่เสียงครางหวานและจังหวะหอบหายใจกลับกลายเป็นท่วงทำนองหลักที่ครอบคลุมทั้งห้องนั่งเล่นมากกว่าเนื้อหาของหนังเสียอีก จนกระทั่งภาพสุดท้ายเลือนหายไปพร้อมเครดิตที่ไหลขึ้นเต็มจอ พิมก็ยังคงระทวยซบอยู่ในอ้อมอกธนินทร์ เขาโน้มกายลงจูบห
บทที่ 120 ยอมแล้วยอมอีก ชุดที่พิมสวมตอนนี้ดูไม่แปลกตามากนัก เมื่อมองผิวเผินเหมือนเธอสวมแค่ กระโปรงยาวซาตินสีขาวกับเสื้อเชิ้ตผ้าลินินตัวใหญ่ของธนินทร์ที่คลุมทับอยู่ ือว่าใช้ได้เลยทีเดียว พิมเดินตามธนินทร์ไปจนถึงรถของเขาที่จอดอยู่ด้านนอก ธนินทร์เปิดประตูรถฝั่งผู้โดยสารให้พิมอย่างสุภาพ ก่อนที่เขาจะเด
บทที่ 114 กว่าข้าวจะตกถึงท้อง "หิวข้าวแล้ว ไปทานข้าวดีกว่าค่ะ" พิมพูดพลางกอดเอวสอบแบบอ้อนเบาๆ ไม่ได้ตอบรับหรือปฏิเสธในประเด็นเรื่องชุดชั้นในโดยตรง แต่กลับเลือกที่จะเปลี่ยนเรื่องไปเรื่องความหิวแทน ธนินทร์รับรู้ได้ทันทีว่าพิมกำลังเลี่ยงที่จะตอบและยังคงยืนกรานในสิ่งที่เธอเชื่อ เขาเข้าใจว่าพิมเป็นคนท
แต่ประโยคที่ทำให้หัวใจของธนินทร์เต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน คือเรื่องลูกมันเหมือนคำตอบของพิมเป็นกุญแจสำคัญที่ปลดล็อกความกังวลใหญ่หลวงในใจเขา เพราะเขารู้ดีว่าตัวเองไม่สมบูรณ์แบบ และไม่เคยกล้าบอกความจริงนี้กับใครนอกจากอดีตภรรยา การที่พิมไม่มีความต้องการเรื่องลูกเป็นของตัวเอง ทำให้เขารู้สึกโล่งใจอย