LOGIN“เพียงต้องมางานแต่งของน้ำตาลกับคุณวิชญ์ให้ได้นะ” เพียงใจยิ้มรับเซียวๆก่อนวางสายลง งานแต่งเพื่อนสนิทของเธอกับผู้ชายคนนั้นอีกตั้งหลายเดือน แล้วเธอจะกล้าหอบลูกในท้องที่เริ่มโตขึ้นเรื่อยๆไปงานแต่งของคนเป็นพ่ออย่างเขาได้อย่างไร …
View More“ผมไม่ต้องการผู้ช่วย หรือเลขา หรืออะไรทั้งนั้น”คนพูดบอกเสียงไม่สบอารมณ์เท่าไรนัก
“ไหน ไอ้เคนมันว่าแกประกาศรับผู้ช่วย”
“ผมต้องการผู้ช่วยผู้ชาย ไม่ใช่เด็กเส้นแบบแม่นี่”
“หนูเพียงไม่ใช่เด็กเส้น”
บอกอย่างเอ็นดู เพราะเล็งเห็นความสามารถอันล้นเหลือ ความมุ่งมั่น อีกทั้งความรับผิดชอบที่คิดไว้ว่ามองไม่พลาดไปได้ เพียงใจนั้นมีสิ่งเหล่านั้นอยู่อย่างเต็มเปี่ยม
“ฮึ! อย่ามาเปลืองน้ำลายเลยครับ ผมบอกว่าไม่ก็ไม่”
“ถ้าอย่างนั้น ฉันจะปลดแกออกจากที่นี่ แกออกไปก่อตั้งตัวเองใหม่ พาแม่ของแกไปด้วย”
“ ! ”
วิชญ์ไม่ได้แคร์กับไอ้เรื่องถูกปลด แต่เขาแคร์แม่ที่เลี้ยงเขามาแต่เกิด ท่านนอนตรมตรอมใจอยู่ทุกวันนี้ก็เพราะความไม่รู้จักพอในตัณหาราคะของคนเป็นพ่อ วิชญ์ได้แต่ยืนเงียบ มองบิดาด้วยสายตาแข็งกร้าว
“พ่อจะได้เอาหนูเพียงใจมาช่วยงานเอง ส่วนแกจะไปไหนก็ไป”
“ตัณหาคนแก่นี่ ไม่มีทางหายเลยสินะครับ”
“ถ้ายังอยากบริหารงานที่นี่แกต้องรับหนูเพียงไว้” ยื่นคำขาด ก่อนจะพูดยิ้มๆ“แล้วแกจะรักหนูเพียงแบบที่พ่อเอ็นดู อย่าเล่นสกปรกก็พอ”
“เล่นสกปรกอย่างนั้นหรือครับ”
“ฉันเตือนแกไว้ก่อน ว่าอย่ายุ่งกับน้อง”
“โธ่...ต่อให้มานอนแก้ผ้ารอ ผมยังไม่อยากจะมองเลย ไม่มีทางที่ผมจะแตะยัยเด็กนั่น”
“จำคำพูดแกเอาไว้นะวิชญ์”
อานนท์จากไปแล้ว และทิ้งยัยเด็กนั่นเอาไว้ที่หน้าห้องทำงานของเขา มาคุยกันวันนี้ แล้วก็จะให้ทำงานวันนี้เลย มีที่ไหน วิชญ์อยากจะบอกว่ามีที่นี่ที่เดียวเท่านั้น
เด็กสาวในชุดนักศึกษามหาวิทยาลัย เสื้อนักศึกษาตัวใหญ่โคร่งเหมือนเอาเสื้อผู้ชายมาใส่ ทับเข้าไปในกระโปรงพีทสีดำยาวกรอมเท้า สวมรองเท้าคัทชูสีดำไม่มีส้นหมดสง่าราศีของความเป็นสตรีอย่างที่สุดเท่าที่ผู้ชายอย่างวิชญ์เคยเห็นมา พอเงยขึ้นมองใบหน้าของเด็กสาวก็เห็นถึงความเรียบเฉยไร้ซึ่งอารมณ์ใดๆ ทั้งยังสวมแว่นสายตากรอบสีดำสนิททรงกลมโตบิดบังใบหน้าไปเกือบครึ่ง
‘สภาพแบบนี้น่ะหรือ ไม่ได้ดึงดูดผู้ชายเลยสักนิด’
วิชญ์คิดอย่างดูแคลน เขาไม่ใช่คนปากมาก ปากไวที่คิดแล้วจะพูดออกมาทันที แต่วิชญ์มีสีหน้าแววตาที่ร้ายไปกว่านั้น เขาเป็นพวกพูดน้อยแต่ข่มคนเก่ง
คิดจะเอายัยเด็กนี่มาทำงานคลุกคลีและหวังจะให้คนอย่างเขาถูกใจก็ลองดูว่าจะทำได้ไหม อรสาที่เป็นป้าของยัยนี่คงอยากจะเอาหลานสาวมาจับเขาด้วยอีกคนสินะ หลังจากฉกพ่อของเขาไปจากแม่ได้ มั่นหน้ากันนักใช่ไหม เขาจะทำให้มันเป็นฝันร้ายของสองป้าหลานนี่เลย คอยดู!
“ผมอยากมาคุยกับลูก” ได้ยินเขาพูดมาแบบนั้น เพียงใจขมวดคิ้วก่อนจะไล่อีกรอบ “ออกไปก่อนที่ฉันจะอาเจียนเพราะเห็นหน้าคุณ” “ไม่เอาน่า ผมรู้นะว่าคุณอยากเอาคืนผมเท่านั้นเอง ไม่ได้แพ้อะไรนั่นสักหน่อย” “อุ๊ อ้วก!” เสียงอาเจียนดังมาจากคนบนที่นอน เพียงใจปิดปากแล้วคว้าถังขยะด้านข้างเตียงขึ้นมาวางบนตักก่อนจะพ่นของในท้องออกมาจนหมด วิชญ์ยืนมองด้วยสายตาตกใจ ถามด้วยน้ำเสียงเป็นกังวล“นี่คุณแพ้ขนาดนี้เชียวเหรอ”อาเจียนจนหมดท้องแล้วเงยหน้าไล่เขาอีกครั้ง “ออกไปได้หรือยังคะ”“โธ่ เมียจ๋า ผมขอโทษ”“ออกไป!”“ฟังผมหน่อยได้ไหม กับเด็กนั่นผมไม่ได้คิดอะไรเลยนะ ผมรู้ว่าเด็กมันอาจคิด ใช่ล่ะ แต่ผมไม่ได้เปิดโอกาสให้นี่แล้วตอนนี้เขาก็ลาออกไปแล้วด้วย”“เพราะไม่ได้คิดไงคะคุณถึงได้ทำแบบนั้น ถ้าคิด...คงไม่เป็นแบบนี้”“โอเค ผมขอโทษ”“จบหรือยัง จบแล้วก็ออกไป”“ไม่อาว ให้ผมนอนด้วย”เพียงใจไล่เสร็จ ตะโกนเรียกเสียงดัง “ออกไปเดี๋ยวนี้นะ เด็กๆ”ไม่นานจากนั้นสาวใช้ก็เปิดประตูพรวดพราดเข้ามาพร้อมกับบอกคนเป็นนายอีกคน“คุณวิชญ์คะ...ออกไปก่อนเถอะค่ะ”วิชญ์ส่งสายตาหงอยๆให้คนบนเตียง แต่เพียงใจไม่มอง เธ
“ถ้าฉันทำให้คุณไม่สบายใจนัก อยากเลิกกัน ก็ได้นะคะ”“คุณพูดเรื่องเลิกกันทำไม ผมยังไม่ได้ไปถึงเรื่องนั้นเลยนะ อ๋อ...หรืออยากไปคบกับไอ้อิทธิ” พูดแล้วมันขึ้น วิชญ์โกรธจนหน้าแดง “กลับกรุงเทพแล้วเราค่อยคุยกันอีกที”เพียงใจผละไปที่กระเป๋าถือของเธอ บอกขณะยืนล้วงของออกมาจากในนั้น “ไม่ต้องคุยกันแล้วล่ะค่ะ ฉันเตรียมมาให้แล้ว”ได้ยินแบบนั้นใบหน้าของวิชญ์ขึ้งเครียด แดงจนดำและเขียวเพราะความโกรธ เขาเข้ามากระชากแขนของหญิงสาวที่ขึ้นชื่อว่าเป็นภรรยาของตน แต่เพียงใจก็ยืนนิ่งเธอไม่ขยับหนี ไม่สู้ และเมินไม่มองหน้าเขาด้วย “สะดวกเซ็นเมื่อไรก็จัดการได้เลยนะคะ ส่วนของฉัน เซ็นเอาไว้แล้ว”วิชญ์ปล่อยมือออกจากเธอ เขากระชากกระดาษแผ่นนั้นไปถือแล้วมองอย่างอาฆาตมาดร้าย เขาหย่ากับชนิตามาแล้วเพราะไม่ได้รัก ที่แต่งงานกัน จะด้วยอะไรก็แช่งแม่งมันเถอะ แต่เขาไม่มีทางหย่ากับคนตรงหน้านี้แน่ มองหน้าเพียงใจครู่แล้วต้องผละออกไปเสียเอง ต่างคนต่างไม่พอใจพูดไปสถานการณ์ไม่มีทางดีไปกว่านี้แน่ วิชญ์อยู่ที่บ้านพักชายทะเลด้วยจนถึงวันกลับ ทันทีที่มาถึงบ้านเพียงใจตรงไปห้องแล้วลงมือเก็บของใส่กระเป๋า โดยมีวิชญ์ตามเข้ามายืนมองด้วยสายตาเกรี
“ขอบใจมากน้ำผึ้ง”“แล้ว ของพี่เพียงล่ะคะ ให้น้ำผึ้งเตรียมอะไรไว้ไหมคะ”“ไม่ต้องหรอก รายนั้นเขาไม่มา” วิชญ์บอกแล้วรับแก้วเครื่องดื่มจากพนักงานเสิร์ฟขึ้นจิบ มองบรรยากาศในงานด้วยสายตาว่างเปล่า เวลาเดียวกันนั้นเองที่ห้องนั่งเล่นกลางบ้าน คุณสำลีเดินเข้ามาหาหญิงสาวที่เป็นสะใภ้ นั่งลงใกล้แล้วถาม“มานั่งทำไมอยู่นี่ลูก คืนนี้มีงานเลี้ยงไม่ใช่หรือไง”เพียงใจละสายตาจากโทรทัศน์เบื้องหน้ามาตอบท่าน “ค่ะคุณแม่”“ทำไมไม่ไปเล่า”“เพียงเหนื่อยๆน่ะค่ะ ไม่อยากไปนั่งที่คนจอแจด้วย”“แล้วตาวิชญ์ล่ะ” ท่านถามแล้วก็เดาเอง “อย่าบอกนะว่าไป”“ค่ะ”“ไปแต่งตัวเลย แม่จะไปปล่อยแก่เสียหน่อย เร็วเข้า”จนแล้วจนรอดเพียงใจจึงต้องมางานเลี้ยงในคืนนี้จนได้ คุณสำลีแวะทักทายพนักงานอาวุโสที่นั่งอยู่โต๊ะด้านหน้าสุด ส่วนเธอเองเดินไปดูซุ้มอาหาร เห็นหลายๆรายการหมดไปแล้ว อดเปรี้ยวปากไม่ได้เมื่อเดินผ่านซุ้มหนึ่งที่มีมะม่วงน้ำปลาหวานใส่จานดูน่ากินเชียวก่อนจะกวาดสายตาหาสามีของตนเอง เมื่อไม่เห็นเลยเลี่ยงออกไปที่สวนด้านข้างบริเวณที่จัดงาน มองขึ้นไปบนฟ้าเห็นจันทร์ส่องแสงนวลสว่างตา อากาศเย็นลงแล้วดีที่หยิบเสื้อคลุมมาด้วยไม่อย่างนั้นคงหนาว
“พี่อิทธิ”“ใครป่วย เจ้ากาย หรือ เจ้ากล้า”ส่ายหน้าแล้วบอกยิ้มๆ “ไม่มีใครเป็นอะไรค่ะ พากล้ามาฉีดวัคซีน”“เหมือนกันเลย ใบพลูก็มีนัดฉีดวัคซีน”เพียงใจถามอิทธิเมื่อทั้งเจ้ากล้าบุตรชายของเธอ กับใบพลูบุตรสาวของอิทธิ ฉีดวัคซีนเรียบร้อยแล้ว ทั้งสองร้องไห้จ้าอยู่ครู่พอชวนไปเล่นต่อที่ลานเด็กเล่นในชั้นตรวจของเด็กก็เงียบเสียงไปพร้อมๆกัน เพียงใจนั่งลงที่ชุดเก้าอี้ตัวเดียวกับอิทธิ แล้วถามถึงเพื่อนรักที่เดินทางไปต่างประเทศเกือบปีแล้ว “น้ำตาลเป็นยังไงบ้างคะ เงียบไปเลย”“มีฝรั่งมาจีบ”“เหรอคะ”“นี่พี่ว่าจะตามไปดูหน้าไอ้ฝรั่งนั่นหน่อย”“น้ำตาลโตแล้วนะคะ ยังหวงน้องอยู่อีก แบ่งไว้หวงใบพลูเถอะค่ะ”“ไม่ได้หวงอะไรเลย พี่แค่อยากดูหน้ามัน แล้วนี่ทำไมมากันสามคน นายวิชญ์ไปไหนเสียล่ะ” อิทธิถามจี้เพราะไม่เคยเห็นว่าเพียงใจจะไปไหนตามลำพังกับลูก บวกกับที่เห็นวิชญ์ไปงานเลี้ยงกับเด็กสาวคนหนึ่งเมื่อคืน แต่เลือกที่จะหุบปากเอาไว้ไม่อยากเอ่ยถาม ไม่อยากคิดล่วงหน้าไปก่อน คิดทีไรเป็นไปตามนั้นทุกที“เขาไม่ว่างค่ะ เพียงเลยมากับลูกสองคน”“มากันยังไง”“คนขับรถมาส่งค่ะ”“แล้วนี่รอตรงไหน”“ไปส่งคุณแม่ที่วัดแล้วค่ะ”“ขากลับหาทางกล