เข้าสู่ระบบปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มคุ้นเคยของธนินทร์จะดังขึ้น ฟังดูทั้งห่วงและแฝงแววผิดหวัง “เอาหรอ... โอเค งั้นเดี๋ยวเจอกันบนเครื่องนะ” พิมกัดริมฝีปากเบา ๆ ก่อนตอบเพียงสั้น ๆ “ค่ะ...” แล้วกดตัดสาย เธอสูดลมหายใจลึก เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าและรีบเดินขึ้นเครื่อง ทันทีที่ประจำตำแหน่ง ทุกอย่างรอบตัวดูเ
บทที่ 270 การเจอกันครั้งสุดท้าย เมื่อพิมลงมาถึงล็อบบี้โรงแรมตอน 10:30 น. เธอก็พบกับทีมลูกเรือและทีมนักบินที่ยืนรออยู่ แต่สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับร่างของน่านน้ำที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขาดูบวมช้ำอย่างเห็นได้ชัดจากเหตุการณ์เมื่อคืน “พิม” น่านน้ำเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา พิมเหลือบมองทีมลูกเรือที่เร
สุดท้าย... น่านน้ำทำได้เพียงเดินหันหลังกลับไปอย่างเงียบงัน ทิ้งไว้เพียงเงาหลังที่เปื้อนความพ่ายแพ้ และความเจ็บปวดที่บาดลึกในใจของทุกคน โดยเฉพาะพิม เมื่อทุกอย่างสงบลง ธนินทร์ยังคงกอดพิมไว้แน่น เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นในร่างเล็กที่ยังไม่หยุด ธนินทร์ประคองใบหน้าของพิมขึ้นมา มองเข้าไปในดวงตาแดงก่ำที่ยัง
บทที่ 269 สุดจะกลั้น “กรี๊ดดด!! พี่น้ำ!! ปล่อยนะ!” เสียงของพิมดังลั่นด้วยความตกใจ เธอดิ้นรนสุดแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวและไม่เชื่อว่าเขาจะกล้าทำถึงเพียงนี้ ภาพตรงหน้านั้น... คือจุดแตกของสติทั้งหมด ธนินทร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบดับวูบลงในพริบตา โทสะที่กักเก็บไว้ทะลักขึ้นจนแทบระเบิด เขาหันขวับกลับม
บทที่ 268 คนในอดีตที่ไม่จบไม่สิ้น “พิม...” เสียงเรียกชื่อแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยอารมณ์คั่งค้าง เขาหยุดอยู่ตรงหน้า ราวกับไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคนเดียวกับที่เขาเคยรัก “พี่น้ำ...” พิมเสียงสั่น มือที่จับกับมือธนินทร์อยู่คลายออกโดยไม่รู้ตัว ธนินทร์รู้สึกถึงแรงสะดุ้งและแรงสั่นในฝ่ามือ
“หน้าที่ผม... อย่าแย่งผมทำ” เขากล่าวช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำ น้ำเสียงไม่ดังแต่หนักแน่นจนไม่มีช่องให้ปฏิเสธ เขาค่อยๆคลี่มือเธอออกอย่างอ่อนโยน แล้วหยิบบัตรเครดิตของตัวเองออกมาวางลงบนถาดหนังที่พนักงานเตรียมไว้ตรงหน้า จากนั้นเขาหันไปพูดกับพนักงานหญิงคนนั้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เปี่ยมด้วยอำนาจ “Please add th
บทที่ 140 ผมคนรวยหลังจากที่ทั้งคู่ถึงจุดสุดยอดแล้ว ร่างสูงทิ้งตัวลงนอนทับร่างของพิมโดยที่ยังเสียบร่างกายของตัวเองคาไว้ในร่องหวานของเธอ ปลายจมูกโด่งซุกไซ้ที่ซอกคอหอมกรุ่นของคนใต้ร่าง ลมหายใจอุ่นร้อนรดรินอยู่ข้างใบหู ร่างกายของทั้งคู่ยังคงสั่นสะท้านเล็กน้อยจากแรงอารมณ์ที่เพิ่งผ่านพ้นไป"อือ.... พิม..
บทที่ 144 ธนินทร์ผู้ป่วยติดเตียง NC++++ "อืออ" พิมครางเบาๆ แต่ก็ยังไม่ตื่นเต็มที่ ทว่าสิ่งที่ตื่นตัวอย่างชัดเจนคือ น้ำหวานที่เริ่มไหลเยิ้มออกมาจากหลืบเร้นลับ ตอบสนองต่อปลายนิ้วของธนินทร์ที่กรีดไล้ไปตามร่องนั้นอย่างจงใจปลุกเร้า ร่างสูงสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้นที่ปลายนิ้วทันที! หัวใจของเขาเต้นระรัวอ
บทที่ 141 เพื่อนหรือนักเสือก....เขาเดินไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาแล้วกดรับสายในทันที เสียงของเขายังคงแหบพร่าเล็กน้อยจากกิจกรรมมาราธรต่อเนื่องสามวันสองคืนที่ผ่านมา"ฮัลโหล... ชัช" ธนินทร์กรอกเสียงลงไปพลางจับจ้องไปทางพิมที่ยังคงยืนอยู่ใต้ฝักบัวในห้องน้ำ ใบหน้าของเขาพยายามปรับให้ดูเป็นปกติที่สุด แม้ภายในจะย
"เธอ...!" ชญาเริ่มพูดด้วยน้ำเสียงที่เกรี้ยวกราดกว่าเดิม "เป็นแค่พี่เลี้ยง!! กล้ากวนประสาทฉันหรอ!?" "อ้าว!! ก็คนไม่รู้จัก จะให้ทำยังไง หรือเอาแบบนี้" พิมถามกลับอย่างยิ้มๆ "คนชื่อไทด์ อยู่โน่นค่ะ เรือนกระจกด้านในฟาร์ม ลองไปหาดูนะคะ" เธอเลือกที่จะพูดมั่วๆไปให้คนตรงหน้าฟังแทนการพูดความจริง และยิ้มจนต







