ログインปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มคุ้นเคยของธนินทร์จะดังขึ้น ฟังดูทั้งห่วงและแฝงแววผิดหวัง “เอาหรอ... โอเค งั้นเดี๋ยวเจอกันบนเครื่องนะ” พิมกัดริมฝีปากเบา ๆ ก่อนตอบเพียงสั้น ๆ “ค่ะ...” แล้วกดตัดสาย เธอสูดลมหายใจลึก เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าและรีบเดินขึ้นเครื่อง ทันทีที่ประจำตำแหน่ง ทุกอย่างรอบตัวดูเ
บทที่ 270 การเจอกันครั้งสุดท้าย เมื่อพิมลงมาถึงล็อบบี้โรงแรมตอน 10:30 น. เธอก็พบกับทีมลูกเรือและทีมนักบินที่ยืนรออยู่ แต่สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับร่างของน่านน้ำที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขาดูบวมช้ำอย่างเห็นได้ชัดจากเหตุการณ์เมื่อคืน “พิม” น่านน้ำเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา พิมเหลือบมองทีมลูกเรือที่เร
สุดท้าย... น่านน้ำทำได้เพียงเดินหันหลังกลับไปอย่างเงียบงัน ทิ้งไว้เพียงเงาหลังที่เปื้อนความพ่ายแพ้ และความเจ็บปวดที่บาดลึกในใจของทุกคน โดยเฉพาะพิม เมื่อทุกอย่างสงบลง ธนินทร์ยังคงกอดพิมไว้แน่น เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นในร่างเล็กที่ยังไม่หยุด ธนินทร์ประคองใบหน้าของพิมขึ้นมา มองเข้าไปในดวงตาแดงก่ำที่ยัง
บทที่ 269 สุดจะกลั้น “กรี๊ดดด!! พี่น้ำ!! ปล่อยนะ!” เสียงของพิมดังลั่นด้วยความตกใจ เธอดิ้นรนสุดแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวและไม่เชื่อว่าเขาจะกล้าทำถึงเพียงนี้ ภาพตรงหน้านั้น... คือจุดแตกของสติทั้งหมด ธนินทร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบดับวูบลงในพริบตา โทสะที่กักเก็บไว้ทะลักขึ้นจนแทบระเบิด เขาหันขวับกลับม
บทที่ 268 คนในอดีตที่ไม่จบไม่สิ้น “พิม...” เสียงเรียกชื่อแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยอารมณ์คั่งค้าง เขาหยุดอยู่ตรงหน้า ราวกับไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคนเดียวกับที่เขาเคยรัก “พี่น้ำ...” พิมเสียงสั่น มือที่จับกับมือธนินทร์อยู่คลายออกโดยไม่รู้ตัว ธนินทร์รู้สึกถึงแรงสะดุ้งและแรงสั่นในฝ่ามือ
“หน้าที่ผม... อย่าแย่งผมทำ” เขากล่าวช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำ น้ำเสียงไม่ดังแต่หนักแน่นจนไม่มีช่องให้ปฏิเสธ เขาค่อยๆคลี่มือเธอออกอย่างอ่อนโยน แล้วหยิบบัตรเครดิตของตัวเองออกมาวางลงบนถาดหนังที่พนักงานเตรียมไว้ตรงหน้า จากนั้นเขาหันไปพูดกับพนักงานหญิงคนนั้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เปี่ยมด้วยอำนาจ “Please add th
บทที่ 160 กู้ดมอนิ่งแดดดี้ ในขณะที่ทั้งคู่กำลังหลับใหลอย่างสงบในอ้อมแขนของกันและกัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นพร้อมเสียงเรียกหาธนินทร์ดังมาจากด้านนอก “แดดดี้ค้าบ” เสียงเล็กๆของทีโอทำให้ธนินทร์สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที เขาเงยหน้าขึ้นจากไหล่ของพิมด้วยความงุนงง พิมที่หลับอยู่ก็ตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจเมื่อได
"ผมไม่กลับไปทำงานแล้ว" ธนินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มทุ้ม"ผมอยาก... ขึ้นไปข้างบนกับพิม"หลังจากทานอาการเย็นจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ธนินทร์ก็จูงมือพิมขึ้นไปข้างบน พวกเขาไม่ได้พูดอะไรกันมากแต่ก็รับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่ไหลเวียนอยู่ระหว่างกันเมื่อถึงห้องนอนธนินทร์ก้มลงหอมขมับของพิมเบาๆ ก่อนจะปล่อยมือเธอแ
บทที่ 156 ไม่ให้ห่างเลย หลังจากที่ธนินทร์ระเบิดความสุขออกมาเป็นที่เรียบร้อย ร่างบางยัังคงขยับตัวต่ออีกสองสามครั้ง ก่อนที่เธอจะครางออกมาด้วยความสุขสมอย่างสุดขีดจนร่างกายสั่นสะท้านไปทั่วทั้งร่าง ก่อนที่จะล้มตัวลงไปที่ทางปลายเท้าของธนินทร์ อย่างหมดแรง ร่างสูงมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาพึงพอใจ เขาไม่เคยเห
สายตาคมเข้มของร่างสูงหรี่ลงในทันที แววตาที่เมื่อครู่ยังอ่อนโยนกลับแข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด กรามถูกขบแน่นจนเส้นเลือดขมับปูดขึ้นมาจางๆ ความรู้สึกหึงหวงร้อนผ่าวแผ่กระจายไปทั่วร่าง เหมือนเลือดในกายเดือดพล่าน เขาไม่ชอบเลยสักนิดที่เห็นสายตาของผู้ชายคนอื่นมองพิมในแบบนั้น ธนินทร์ก้าวยาวๆ ตรงเข้ามาหาพิม