LOGINในความเงียบของห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องยนต์แผ่วเบาและเสียงลมหายใจของคนทั้งสาม ชายหนุ่มรู้ดี...ในวินาทีนั้น เขาคือผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกเพราะมีทั้ง “เธอ” และ “ลูกชาย” อยู่เคียงข้างบนเส้นทางกลับ “บ้าน” ........................ เมื่อทั้งสามคนเดินทางกลับมาถึงฟาร์มที่สระบุรี ชีวิตก็กลับมาดำเนิน
..............หนึ่งสัปดาห์ที่ซานฟรานซิสโกผ่านไปราวกับความฝัน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขและอบอุ่นที่สุดในชีวิตของธนินทร์และพิม พวกเขาทั้งห้าคนได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างเต็มที่ในฐานะครอบครัวที่มีความสุข แต่แล้ว...ทุกความสุขก็ต้องมีวันจากลา เช้าวันเดินทางกลับมาถึง ธิตายืนอยู่ที่หน้าบ้าน น้ำตาคลอเบ้า เธอยัง
บทที่ 325 บทสรุป ทั้งสองคนเดินทางมาถึงซานฟรานซิสโกในที่สุด หลังจากใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนในการท่องเที่ยวและพักฟื้นร่วมกัน เมื่อก้าวเท้าออกจากสนามบิน ธนินทร์ก็จับมือของหญิงสาวไว้แน่น ก่อนจะพากันตรงไปยังบ้านของธิตาทันที ทันทีที่ประตูบ้านเปิดออก ร่างเล็กของทีโอรีบวิ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ใบหน้าของเ
ระหว่างที่รถแล่นกลับโรงแรม ธนินทร์ขับอย่างเงียบ ๆ ดวงตาคมเหลือบมองพิมเป็นระยะ ร่างบางนั่งพิงเบาะ หลับตาแต่ยังยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยเสียงเบา “ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก” เขาตอบด้วยเสียงอ่อนโยน “แค่พิมดูแลตัวเองให้ดีที่สุด พี่ก็พอใจแล้ว” เมื่อกลับถึงโรงแรม ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะประคองคนตัวเล็กเข้าห
บทที่ 324 ดิสนีย์แลนด์ พิมพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนานถึงเจ็ดวัน จนกระทั่งถึงวันนัดตัดไหม แผลภายนอกเริ่มแห้งดี เหลือเพียงรอยบาง ๆ บนผิวเนื้อ ซึ่งหญิงสาวไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะรู้ดีว่าสามารถเลเซอร์ให้หายได้ในภายหลัง แต่ภายในยังคงเจ็บแปลบอยู่เป็นระยะ คุณหมอจึงกำชับให้งดเดินเยอะต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ ก่อนจ
บทที่ 323 ใจกลับมา วันถัดมา…ธนินทร์ได้รับอนุญาตให้เข้าไปเยี่ยมพิมในห้อง ICU ได้อีกรอบ เขาเดินเข้าไปในห้องด้วยหัวใจที่เต้นรัวอย่างน่ากลัว ภาพที่เห็นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง พิมยังคงนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วย ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยสายระโยงระยางและเครื่องมือทางการแพทย์มากมาย ร่างสูงเดิน
ดวงตาคมเข้มของธนินทร์หรี่ลง มุมปากกระตุกยิ้มสะใจเมื่อรับรู้ชัดว่าเธอเสร็จไปแล้วรอบหนึ่งเพราะเขาเพียงคนเดียว “หึ เสร็จไปแล้วหรอ” เขากระซิบเสียงพร่าหนักต่ำ แฝงแววเอาเรื่อง แต่สะโพกแข็งแรงกลับยังคงซอยใส่อย่างไม่หยุดพัก มือหนายังบีบเคล้นอกอวบแน่นราวกับจะตอกย้ำว่าเขาคือเจ้าของร่างนี้ เสียงเนื้อกระทบกัน
บทที่ 158 คำขอที่สอง เช้าวันอาทิตย์ธนินทร์ตื่นขึ้นมามองพิมที่กำลังหลับใหลอยู่ในอ้อมอกของเขา เมื่อคืนเขารังแกเธอหนักจริงๆนั้นแหละ กว่าจะปล่อยให้เธอนอนได้ก็เกือบตี3 แต่ใครจะไปคิดว่าพอตื่นเช้ามาเขากลับหิวอีกแล้ว... ร่างสูงก้มลงไปจูบที่ผมนุ่มนิ่มของคนในอ้อมแขนอย่างอ่อนโยนแล้วกระซิบข้างหูอย่างออดอ้อน
บทที่ 160 กู้ดมอนิ่งแดดดี้ ในขณะที่ทั้งคู่กำลังหลับใหลอย่างสงบในอ้อมแขนของกันและกัน เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นพร้อมเสียงเรียกหาธนินทร์ดังมาจากด้านนอก “แดดดี้ค้าบ” เสียงเล็กๆของทีโอทำให้ธนินทร์สะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที เขาเงยหน้าขึ้นจากไหล่ของพิมด้วยความงุนงง พิมที่หลับอยู่ก็ตื่นขึ้นมาด้วยความตกใจเมื่อได
"ผมไม่กลับไปทำงานแล้ว" ธนินทร์ตอบด้วยน้ำเสียงที่นุ่มทุ้ม"ผมอยาก... ขึ้นไปข้างบนกับพิม"หลังจากทานอาการเย็นจนเสร็จเรียบร้อยแล้ว ธนินทร์ก็จูงมือพิมขึ้นไปข้างบน พวกเขาไม่ได้พูดอะไรกันมากแต่ก็รับรู้ได้ถึงความอบอุ่นที่ไหลเวียนอยู่ระหว่างกันเมื่อถึงห้องนอนธนินทร์ก้มลงหอมขมับของพิมเบาๆ ก่อนจะปล่อยมือเธอแ







