LOGINปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มคุ้นเคยของธนินทร์จะดังขึ้น ฟังดูทั้งห่วงและแฝงแววผิดหวัง “เอาหรอ... โอเค งั้นเดี๋ยวเจอกันบนเครื่องนะ” พิมกัดริมฝีปากเบา ๆ ก่อนตอบเพียงสั้น ๆ “ค่ะ...” แล้วกดตัดสาย เธอสูดลมหายใจลึก เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าและรีบเดินขึ้นเครื่อง ทันทีที่ประจำตำแหน่ง ทุกอย่างรอบตัวดูเ
บทที่ 270 การเจอกันครั้งสุดท้าย เมื่อพิมลงมาถึงล็อบบี้โรงแรมตอน 10:30 น. เธอก็พบกับทีมลูกเรือและทีมนักบินที่ยืนรออยู่ แต่สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับร่างของน่านน้ำที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขาดูบวมช้ำอย่างเห็นได้ชัดจากเหตุการณ์เมื่อคืน “พิม” น่านน้ำเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา พิมเหลือบมองทีมลูกเรือที่เร
สุดท้าย... น่านน้ำทำได้เพียงเดินหันหลังกลับไปอย่างเงียบงัน ทิ้งไว้เพียงเงาหลังที่เปื้อนความพ่ายแพ้ และความเจ็บปวดที่บาดลึกในใจของทุกคน โดยเฉพาะพิม เมื่อทุกอย่างสงบลง ธนินทร์ยังคงกอดพิมไว้แน่น เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นในร่างเล็กที่ยังไม่หยุด ธนินทร์ประคองใบหน้าของพิมขึ้นมา มองเข้าไปในดวงตาแดงก่ำที่ยัง
บทที่ 269 สุดจะกลั้น “กรี๊ดดด!! พี่น้ำ!! ปล่อยนะ!” เสียงของพิมดังลั่นด้วยความตกใจ เธอดิ้นรนสุดแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวและไม่เชื่อว่าเขาจะกล้าทำถึงเพียงนี้ ภาพตรงหน้านั้น... คือจุดแตกของสติทั้งหมด ธนินทร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบดับวูบลงในพริบตา โทสะที่กักเก็บไว้ทะลักขึ้นจนแทบระเบิด เขาหันขวับกลับม
บทที่ 268 คนในอดีตที่ไม่จบไม่สิ้น “พิม...” เสียงเรียกชื่อแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยอารมณ์คั่งค้าง เขาหยุดอยู่ตรงหน้า ราวกับไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคนเดียวกับที่เขาเคยรัก “พี่น้ำ...” พิมเสียงสั่น มือที่จับกับมือธนินทร์อยู่คลายออกโดยไม่รู้ตัว ธนินทร์รู้สึกถึงแรงสะดุ้งและแรงสั่นในฝ่ามือ
“หน้าที่ผม... อย่าแย่งผมทำ” เขากล่าวช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำ น้ำเสียงไม่ดังแต่หนักแน่นจนไม่มีช่องให้ปฏิเสธ เขาค่อยๆคลี่มือเธอออกอย่างอ่อนโยน แล้วหยิบบัตรเครดิตของตัวเองออกมาวางลงบนถาดหนังที่พนักงานเตรียมไว้ตรงหน้า จากนั้นเขาหันไปพูดกับพนักงานหญิงคนนั้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เปี่ยมด้วยอำนาจ “Please add th
บทที่ 192 การหว่านล้อมของธนินทร์ พิมพ์พยักหน้ารับคำพูดทั้งหมดของเขาก่อนที่น้ำตาของเธอจะไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย ทันใดนั้นเองทีโอที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ก็วิ่งเข้ามาหาเธอแล้วกอดขาของเธอเอาไว้แน่น “พี่พิม พี่พิมร้องไห้ทำไมคับ” ทีโอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล พิมพ์ก้มลงมองทีโอด้วยรอยยิ้มที่เต็
บทที่ 187 บิกินีขาว ธนินทร์มองตามแผ่นหลังบางที่กำลังเดินเข้าไปในห้องแต่งตัวด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่น เขาไม่ได้สนใจเลยว่าเธอจะให้เขาถ่ายรูปให้กี่รูป หรือจะเปลี่ยนชุดไปกี่ชุด เขาเต็มใจทำทุกอย่างให้เธอขอแค่เธอเอ่ยปากบอกมาเพียงคำเดียว เพราะนี่คือสัญญาณเล็กๆว่าเธอค่อย ๆ เปิดโลกส่วนตัวที่เคยเป็นของเธอเพียงคนเ
บทที่ 184 GUNDUM ‘GUNDUM’ พิมพ์มองหน้าจอครู่หนึ่งก่อนจะบ่นพึมพำกับตัวเอง“โหนี่ คงไม่ได้พยายามโทรมาตลอดชั่วโมงหรอกนะ” เธอไม่ได้รอให้สายขาด แต่กดตัดสายทิ้งทันที ก่อนจะหันมาส่งยิ้มให้ธนินทร์ที่นั่งอยู่ข้างๆ ด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความอ่อนหวาน ..... แต่คนรอยยิ้มของคนข้างๆกลับค่อยๆจางลงหายไปจากใบหน้
บทที่ 191.1 คำขอที่ไม่คาดฝัน ทั้งสามคนเล่นน้ำกันอย่างสนุกสนาน เสียงหัวเราะของทีโอดังแทรกไปกับเสียงคลื่นและแสงแดดอุ่น ธนินทร์กับพิมพ์สบตากันเป็นระยะ รอยยิ้มที่ส่งไปมามีทั้งความสุขและความพอใจแบบเรียบง่าย แต่ลึกซึ้ง จนทีโอเริ่มเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงใส “ทีโออยากไปเล่นทรายแล้วครับ” พิมพ์หัวเราะเบา




![คลั่งรักนายมาเฟีย [SM] + [NC30+]](https://www.goodnovel.com/pcdist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)


