เข้าสู่ระบบในความเงียบของห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องยนต์แผ่วเบาและเสียงลมหายใจของคนทั้งสาม ชายหนุ่มรู้ดี...ในวินาทีนั้น เขาคือผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกเพราะมีทั้ง “เธอ” และ “ลูกชาย” อยู่เคียงข้างบนเส้นทางกลับ “บ้าน” ........................ เมื่อทั้งสามคนเดินทางกลับมาถึงฟาร์มที่สระบุรี ชีวิตก็กลับมาดำเนิน
..............หนึ่งสัปดาห์ที่ซานฟรานซิสโกผ่านไปราวกับความฝัน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขและอบอุ่นที่สุดในชีวิตของธนินทร์และพิม พวกเขาทั้งห้าคนได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างเต็มที่ในฐานะครอบครัวที่มีความสุข แต่แล้ว...ทุกความสุขก็ต้องมีวันจากลา เช้าวันเดินทางกลับมาถึง ธิตายืนอยู่ที่หน้าบ้าน น้ำตาคลอเบ้า เธอยัง
บทที่ 325 บทสรุป ทั้งสองคนเดินทางมาถึงซานฟรานซิสโกในที่สุด หลังจากใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนในการท่องเที่ยวและพักฟื้นร่วมกัน เมื่อก้าวเท้าออกจากสนามบิน ธนินทร์ก็จับมือของหญิงสาวไว้แน่น ก่อนจะพากันตรงไปยังบ้านของธิตาทันที ทันทีที่ประตูบ้านเปิดออก ร่างเล็กของทีโอรีบวิ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ใบหน้าของเ
ระหว่างที่รถแล่นกลับโรงแรม ธนินทร์ขับอย่างเงียบ ๆ ดวงตาคมเหลือบมองพิมเป็นระยะ ร่างบางนั่งพิงเบาะ หลับตาแต่ยังยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยเสียงเบา “ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก” เขาตอบด้วยเสียงอ่อนโยน “แค่พิมดูแลตัวเองให้ดีที่สุด พี่ก็พอใจแล้ว” เมื่อกลับถึงโรงแรม ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะประคองคนตัวเล็กเข้าห
บทที่ 324 ดิสนีย์แลนด์ พิมพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนานถึงเจ็ดวัน จนกระทั่งถึงวันนัดตัดไหม แผลภายนอกเริ่มแห้งดี เหลือเพียงรอยบาง ๆ บนผิวเนื้อ ซึ่งหญิงสาวไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะรู้ดีว่าสามารถเลเซอร์ให้หายได้ในภายหลัง แต่ภายในยังคงเจ็บแปลบอยู่เป็นระยะ คุณหมอจึงกำชับให้งดเดินเยอะต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ ก่อนจ
บทที่ 323 ใจกลับมา วันถัดมา…ธนินทร์ได้รับอนุญาตให้เข้าไปเยี่ยมพิมในห้อง ICU ได้อีกรอบ เขาเดินเข้าไปในห้องด้วยหัวใจที่เต้นรัวอย่างน่ากลัว ภาพที่เห็นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง พิมยังคงนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วย ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยสายระโยงระยางและเครื่องมือทางการแพทย์มากมาย ร่างสูงเดิน
บทที่ 31 คุณธนินทร์ผู้ไม่คิดจะแผ่วธนินทร์ยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาคมกริบของเขายังคงจ้องมองพิมอย่างอ่อนโยน"พิม... อยากไปรับน้องทีโอพร้อมผมไหม" ธนินทร์เอ่ยถามย้ำด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและนุ่มนวลอย่างเป็นธรรมชาติ คำถามของเขาไม่ได้แฝงคำสั่ง แต่เป็นการเชื้อเชิญที่เปิดโอกาสให้เธอตัดสินใจเอง"วันนี้คุณธ
'ยังไม่ถึงเวลา... และฉันยังไม่อยากให้เธอไปไหน' ธนินทร์คิดในใจ เวลานี้เป็นช่วงเวลาที่เขาต้องการอยู่กับพิมมากที่สุด เขายังคงต้องการให้เธอรับรู้ถึงความจริงใจและความรู้สึกที่เขามีต่อเธอ'ฉันอยากจะให้เธอรู้... ว่าฉันอยู่ตรงนี้เพื่อเธอ' เขารู้ว่าพิมกำลังเจ็บปวด และสิ่งเดียวที่เขาทำได้ตอนนี้คือการอยู่ข้างๆ
‘อร่อย... อร่อยมาก’ คำนี้ผุดขึ้นในใจของธนินทร์อย่างชัดเจน เป็นความรู้สึกที่จริงใจและไม่ได้เกิดขึ้นบ่อยนักกับรสชาติอาหารที่เขาได้ลิ้มลอง‘เธอรู้ได้อย่างไรว่าฉันจะชอบแบบนี้’ เขาเงยหน้ามองพิมอีกครั้ง ดวงตาของเขาเผยประกายของความทึ่งและความสนใจที่ลึกซึ้งยิ่งขึ้นไปอีก ความใส่ใจที่เธอมีให้ไม่ได้เป็นเพียงแค
ในจังหวะนั้นเอง ธนินทร์ก็เดินตามเข้ามาถึงในห้องครัวพอดี เขามองเห็นสถานการณ์ตรงหน้า ใบหน้าของเขาที่เคยเคร่งเครียดเมื่อครู่ผ่อนคลายลงเล็กน้อยเมื่อเห็นพิมปลอดภัยจากเตาไฟ และหันไปเห็นชายหนุ่มอีกคนที่ยืนอยู่ข้างหน้าเคาน์เตอร์ครัว"อ้าว... หมอ" ธนินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเป็นการทักทาย“หมอของนาคิสน







