Mag-log inในความเงียบของห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องยนต์แผ่วเบาและเสียงลมหายใจของคนทั้งสาม ชายหนุ่มรู้ดี...ในวินาทีนั้น เขาคือผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกเพราะมีทั้ง “เธอ” และ “ลูกชาย” อยู่เคียงข้างบนเส้นทางกลับ “บ้าน” ........................ เมื่อทั้งสามคนเดินทางกลับมาถึงฟาร์มที่สระบุรี ชีวิตก็กลับมาดำเนิน
..............หนึ่งสัปดาห์ที่ซานฟรานซิสโกผ่านไปราวกับความฝัน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขและอบอุ่นที่สุดในชีวิตของธนินทร์และพิม พวกเขาทั้งห้าคนได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างเต็มที่ในฐานะครอบครัวที่มีความสุข แต่แล้ว...ทุกความสุขก็ต้องมีวันจากลา เช้าวันเดินทางกลับมาถึง ธิตายืนอยู่ที่หน้าบ้าน น้ำตาคลอเบ้า เธอยัง
บทที่ 325 บทสรุป ทั้งสองคนเดินทางมาถึงซานฟรานซิสโกในที่สุด หลังจากใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนในการท่องเที่ยวและพักฟื้นร่วมกัน เมื่อก้าวเท้าออกจากสนามบิน ธนินทร์ก็จับมือของหญิงสาวไว้แน่น ก่อนจะพากันตรงไปยังบ้านของธิตาทันที ทันทีที่ประตูบ้านเปิดออก ร่างเล็กของทีโอรีบวิ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ใบหน้าของเ
ระหว่างที่รถแล่นกลับโรงแรม ธนินทร์ขับอย่างเงียบ ๆ ดวงตาคมเหลือบมองพิมเป็นระยะ ร่างบางนั่งพิงเบาะ หลับตาแต่ยังยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยเสียงเบา “ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก” เขาตอบด้วยเสียงอ่อนโยน “แค่พิมดูแลตัวเองให้ดีที่สุด พี่ก็พอใจแล้ว” เมื่อกลับถึงโรงแรม ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะประคองคนตัวเล็กเข้าห
บทที่ 324 ดิสนีย์แลนด์ พิมพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนานถึงเจ็ดวัน จนกระทั่งถึงวันนัดตัดไหม แผลภายนอกเริ่มแห้งดี เหลือเพียงรอยบาง ๆ บนผิวเนื้อ ซึ่งหญิงสาวไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะรู้ดีว่าสามารถเลเซอร์ให้หายได้ในภายหลัง แต่ภายในยังคงเจ็บแปลบอยู่เป็นระยะ คุณหมอจึงกำชับให้งดเดินเยอะต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ ก่อนจ
บทที่ 323 ใจกลับมา วันถัดมา…ธนินทร์ได้รับอนุญาตให้เข้าไปเยี่ยมพิมในห้อง ICU ได้อีกรอบ เขาเดินเข้าไปในห้องด้วยหัวใจที่เต้นรัวอย่างน่ากลัว ภาพที่เห็นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง พิมยังคงนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วย ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยสายระโยงระยางและเครื่องมือทางการแพทย์มากมาย ร่างสูงเดิน
บทที่ 156 ไม่ให้ห่างเลย หลังจากที่ธนินทร์ระเบิดความสุขออกมาเป็นที่เรียบร้อย ร่างบางยัังคงขยับตัวต่ออีกสองสามครั้ง ก่อนที่เธอจะครางออกมาด้วยความสุขสมอย่างสุดขีดจนร่างกายสั่นสะท้านไปทั่วทั้งร่าง ก่อนที่จะล้มตัวลงไปที่ทางปลายเท้าของธนินทร์ อย่างหมดแรง ร่างสูงมองภาพตรงหน้าด้วยสายตาพึงพอใจ เขาไม่เคยเห
สายตาคมเข้มของร่างสูงหรี่ลงในทันที แววตาที่เมื่อครู่ยังอ่อนโยนกลับแข็งกร้าวขึ้นอย่างเห็นได้ชัด กรามถูกขบแน่นจนเส้นเลือดขมับปูดขึ้นมาจางๆ ความรู้สึกหึงหวงร้อนผ่าวแผ่กระจายไปทั่วร่าง เหมือนเลือดในกายเดือดพล่าน เขาไม่ชอบเลยสักนิดที่เห็นสายตาของผู้ชายคนอื่นมองพิมในแบบนั้น ธนินทร์ก้าวยาวๆ ตรงเข้ามาหาพิม
บทที่ 159 แดดดี้ ดุมากความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความรักและความปรารถนาอันดิบเถื่อนทำให้เขา แทบจะขาดสติธนินทร์รู้ดีว่าเขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้อีกต่อไปแล้ว และเขาก็ไม่ต้องการที่จะควบคุมมันด้วยซ้ำ ธนินทร์ ก้มลงไปกัดที่ไหล่ขาวผ่องของเธอ แล้วเลียไปผิวเนื้อเนียนนุ่มที่พ้นสายหนังออกมาอย่างช้าๆ มือห
“จะให้ใส่แบบนี้แน่นะ” พิมถามย้ำอีกครั้ง เสียงเธอเต็มไปด้วยความขี้เล่น แต่แววตาที่จ้องตรงมานั้นกลับจริงจังราวกับจะทดสอบใจเขา ว่าเขาจะกล้าปล่อยให้เธอออกไปทั้งที่ใส่ชุดยั่วยวนขนาดนี้หรือไม่ธนินทร์คลายอ้อมกอดออกเล็กน้อยแต่ยังไม่ยอมถอยห่าง เขาสบตาเธอแน่วแน่แววตาคมเข้มฉายชัดถึงความเป็นเจ้าของ“แน่สิ” เขา







