เข้าสู่ระบบในความเงียบของห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องยนต์แผ่วเบาและเสียงลมหายใจของคนทั้งสาม ชายหนุ่มรู้ดี...ในวินาทีนั้น เขาคือผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกเพราะมีทั้ง “เธอ” และ “ลูกชาย” อยู่เคียงข้างบนเส้นทางกลับ “บ้าน” ........................ เมื่อทั้งสามคนเดินทางกลับมาถึงฟาร์มที่สระบุรี ชีวิตก็กลับมาดำเนิน
..............หนึ่งสัปดาห์ที่ซานฟรานซิสโกผ่านไปราวกับความฝัน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขและอบอุ่นที่สุดในชีวิตของธนินทร์และพิม พวกเขาทั้งห้าคนได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างเต็มที่ในฐานะครอบครัวที่มีความสุข แต่แล้ว...ทุกความสุขก็ต้องมีวันจากลา เช้าวันเดินทางกลับมาถึง ธิตายืนอยู่ที่หน้าบ้าน น้ำตาคลอเบ้า เธอยัง
บทที่ 325 บทสรุป ทั้งสองคนเดินทางมาถึงซานฟรานซิสโกในที่สุด หลังจากใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนในการท่องเที่ยวและพักฟื้นร่วมกัน เมื่อก้าวเท้าออกจากสนามบิน ธนินทร์ก็จับมือของหญิงสาวไว้แน่น ก่อนจะพากันตรงไปยังบ้านของธิตาทันที ทันทีที่ประตูบ้านเปิดออก ร่างเล็กของทีโอรีบวิ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ใบหน้าของเ
ระหว่างที่รถแล่นกลับโรงแรม ธนินทร์ขับอย่างเงียบ ๆ ดวงตาคมเหลือบมองพิมเป็นระยะ ร่างบางนั่งพิงเบาะ หลับตาแต่ยังยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยเสียงเบา “ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก” เขาตอบด้วยเสียงอ่อนโยน “แค่พิมดูแลตัวเองให้ดีที่สุด พี่ก็พอใจแล้ว” เมื่อกลับถึงโรงแรม ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะประคองคนตัวเล็กเข้าห
บทที่ 324 ดิสนีย์แลนด์ พิมพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนานถึงเจ็ดวัน จนกระทั่งถึงวันนัดตัดไหม แผลภายนอกเริ่มแห้งดี เหลือเพียงรอยบาง ๆ บนผิวเนื้อ ซึ่งหญิงสาวไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะรู้ดีว่าสามารถเลเซอร์ให้หายได้ในภายหลัง แต่ภายในยังคงเจ็บแปลบอยู่เป็นระยะ คุณหมอจึงกำชับให้งดเดินเยอะต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ ก่อนจ
บทที่ 323 ใจกลับมา วันถัดมา…ธนินทร์ได้รับอนุญาตให้เข้าไปเยี่ยมพิมในห้อง ICU ได้อีกรอบ เขาเดินเข้าไปในห้องด้วยหัวใจที่เต้นรัวอย่างน่ากลัว ภาพที่เห็นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง พิมยังคงนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วย ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยสายระโยงระยางและเครื่องมือทางการแพทย์มากมาย ร่างสูงเดิน
บทที่ 192 การหว่านล้อมของธนินทร์ พิมพ์พยักหน้ารับคำพูดทั้งหมดของเขาก่อนที่น้ำตาของเธอจะไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย ทันใดนั้นเองทีโอที่กำลังวิ่งเล่นอยู่ก็วิ่งเข้ามาหาเธอแล้วกอดขาของเธอเอาไว้แน่น “พี่พิม พี่พิมร้องไห้ทำไมคับ” ทีโอถามด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความกังวล พิมพ์ก้มลงมองทีโอด้วยรอยยิ้มที่เต็
บทที่16 เดทหรือโดนลงโทษ พนักงานคนเดิมมาเสิร์ฟเครื่องดื่มให้ทั้งสองคนแล้วเดินจากไป ความเงียบกลับมาปกคลุมโต๊ะอีกครั้ง พิมมองออกไปนอกหน้าต่างเล็กน้อย แล้วสายตาก็เหลือบไปเห็นแก้วกาแฟดำที่พึ่งวางลงตรงหน้าธนินทร์ ‘โห... กาแฟ 3 แก้วแล้วมั้งที่เห็นวันนี้ แล้วที่ไม่เห็นอีกล่ะ?’ พิมคิดอย่างประหลาดใจ เธอจำได
ขณะที่ทั้งสองเดินผ่านโซนต่างๆ ของร้าน สายตาหลายคู่ก็หันมามองพวกเขาอย่างไม่ตั้งใจ บางคนก็แอบกระซิบกระซาบกันเบาๆ พนักงานในร้านหลายคนต่างพยักหน้าทักทายธนินทร์อย่างนอบน้อม และมีบางคนถึงกับโค้งตัวเล็กน้อยด้วยความเคารพ ธนินทร์รับรู้ถึงสายตาที่มองมา และการทักทายจากพนักงาน เขารู้ดีว่าตัวเองเป็นที่รู้จักในจ
บทที่12 เสียงในยามค่ำคืน เขาไม่ได้ตั้งใจฟัง แต่ในความเงียบสงัดของฟาร์ม เสียงพูดคุยที่เริ่มมีน้ำเสียงขุ่นมัวนั้นเล็ดลอดออกมาอย่างชัดเจน ยิ่งเมื่อพิมเริ่มพูดด้วยอารมณ์ และเสียงสุดท้ายที่เธอพึมพำอย่างน้อยใจว่า "แบบนี้อีกแล้ว! พอไม่ได้ดังใจก็วางสายใส่!" นั้นยิ่งชัดเจนในโสตประสาทของธนิน เขาไม่ได้หันไปมอ







