LOGINปลายสายเงียบไปครู่หนึ่ง ก่อนเสียงทุ้มคุ้นเคยของธนินทร์จะดังขึ้น ฟังดูทั้งห่วงและแฝงแววผิดหวัง “เอาหรอ... โอเค งั้นเดี๋ยวเจอกันบนเครื่องนะ” พิมกัดริมฝีปากเบา ๆ ก่อนตอบเพียงสั้น ๆ “ค่ะ...” แล้วกดตัดสาย เธอสูดลมหายใจลึก เก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าและรีบเดินขึ้นเครื่อง ทันทีที่ประจำตำแหน่ง ทุกอย่างรอบตัวดูเ
บทที่ 270 การเจอกันครั้งสุดท้าย เมื่อพิมลงมาถึงล็อบบี้โรงแรมตอน 10:30 น. เธอก็พบกับทีมลูกเรือและทีมนักบินที่ยืนรออยู่ แต่สายตาของเธอกลับสะดุดเข้ากับร่างของน่านน้ำที่ยืนอยู่ไม่ไกล ใบหน้าของเขาดูบวมช้ำอย่างเห็นได้ชัดจากเหตุการณ์เมื่อคืน “พิม” น่านน้ำเอ่ยเรียกเสียงแผ่วเบา พิมเหลือบมองทีมลูกเรือที่เร
สุดท้าย... น่านน้ำทำได้เพียงเดินหันหลังกลับไปอย่างเงียบงัน ทิ้งไว้เพียงเงาหลังที่เปื้อนความพ่ายแพ้ และความเจ็บปวดที่บาดลึกในใจของทุกคน โดยเฉพาะพิม เมื่อทุกอย่างสงบลง ธนินทร์ยังคงกอดพิมไว้แน่น เขาสัมผัสได้ถึงแรงสั่นในร่างเล็กที่ยังไม่หยุด ธนินทร์ประคองใบหน้าของพิมขึ้นมา มองเข้าไปในดวงตาแดงก่ำที่ยัง
บทที่ 269 สุดจะกลั้น “กรี๊ดดด!! พี่น้ำ!! ปล่อยนะ!” เสียงของพิมดังลั่นด้วยความตกใจ เธอดิ้นรนสุดแรง ดวงตาเต็มไปด้วยความกลัวและไม่เชื่อว่าเขาจะกล้าทำถึงเพียงนี้ ภาพตรงหน้านั้น... คือจุดแตกของสติทั้งหมด ธนินทร์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบดับวูบลงในพริบตา โทสะที่กักเก็บไว้ทะลักขึ้นจนแทบระเบิด เขาหันขวับกลับม
บทที่ 268 คนในอดีตที่ไม่จบไม่สิ้น “พิม...” เสียงเรียกชื่อแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยอารมณ์คั่งค้าง เขาหยุดอยู่ตรงหน้า ราวกับไม่อยากเชื่อว่าผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือคนเดียวกับที่เขาเคยรัก “พี่น้ำ...” พิมเสียงสั่น มือที่จับกับมือธนินทร์อยู่คลายออกโดยไม่รู้ตัว ธนินทร์รู้สึกถึงแรงสะดุ้งและแรงสั่นในฝ่ามือ
“หน้าที่ผม... อย่าแย่งผมทำ” เขากล่าวช้า ๆ ชัดถ้อยชัดคำ น้ำเสียงไม่ดังแต่หนักแน่นจนไม่มีช่องให้ปฏิเสธ เขาค่อยๆคลี่มือเธอออกอย่างอ่อนโยน แล้วหยิบบัตรเครดิตของตัวเองออกมาวางลงบนถาดหนังที่พนักงานเตรียมไว้ตรงหน้า จากนั้นเขาหันไปพูดกับพนักงานหญิงคนนั้นด้วยน้ำเสียงสุภาพแต่เปี่ยมด้วยอำนาจ “Please add th
บทที่ 186 ถึงที่หมาย รถตู้คันหรูค่อย ๆ เลี้ยวเข้ามาจอดเทียบหน้าล็อบบี้ของรีสอร์ตระดับหกดาวที่งดงามเกินจินตนาการ แสงไฟอุ่นส่องสะท้อนผืนไม้และกระจกใสวิบวับราวกับภาพในฝัน ธนินทร์ที่อุ้มทีโอแนบอกก้าวลงจากรถ เงยหน้ามองรอบตัวอย่างพอใจ สายลมเค็มอ่อน ๆ จากทะเลพัดมาปะทะใบหน้าให้รู้สึกผ่อนคลาย พิมพ์หันมายิ้
บทที่ 188 ตากล้องจำเป็น ธนินทร์รู้สึกตื่นเต้นและลุ้นระทึกไม่ต่างจากเด็กๆ ที่กำลังรอคอยคำชมจากคนรัก เขารู้ดีว่าตัวเองไม่ได้มีฝีมือในการถ่ายภาพอะไรมากมาย แต่เขาก็ตั้งใจและใส่ใจในทุกๆ รูปที่ถ่ายออกมา เขาอยากให้พิมพ์รู้ว่าในทุกๆ รูปที่เขาถ่าย มันเต็มไปด้วยความรักและความรู้สึกที่เขามีต่อเธอทั้งหมด ใบหน
บทที่ 189 แตกเป็นแตก เก็บเอาไว้ก็หนัก....NC+++ ธนินทร์ค่อย ๆ ก้าวเข้ามาใกล้ด้วยจังหวะช้าและมั่นคง ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยแรงดึงดูดบางอย่างที่ทำให้หัวใจพิมพ์เต้นไม่เป็นส่ำ เขาหยุดยืนอยู่ปลายเตียงแล้วเอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของตัวเองอย่างไม่รีบร้อน นิ้วเรียวยาวแกะกระดุมทีละเม็ดอย่างใจเย็น แต่กลับ
บทที่ 182 แก็งคนรักพิม ทีโอนั่งอยู่ริมหน้าต่าง ตากลมโตยังคงจ้องออกไปดูปีกเครื่องบินกับท้องฟ้ากว้าง เขาตื่นเต้นอยู่ครู่ใหญ่ก่อนจะหันกลับมามองสองคนข้าง ๆ เห็นแดดดี้ยังกอดพี่พิมไว้ไม่ยอมปล่อย แถมยังเอาแต่ก้มหน้ามองกันตาหวานๆอีก เด็กน้อยเม้มปากเบาๆเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง ก่อนจะเบิกตากว้างเหมือนตัดสิ







