LOGINในความเงียบของห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องยนต์แผ่วเบาและเสียงลมหายใจของคนทั้งสาม ชายหนุ่มรู้ดี...ในวินาทีนั้น เขาคือผู้ชายที่โชคดีที่สุดในโลกเพราะมีทั้ง “เธอ” และ “ลูกชาย” อยู่เคียงข้างบนเส้นทางกลับ “บ้าน” ........................ เมื่อทั้งสามคนเดินทางกลับมาถึงฟาร์มที่สระบุรี ชีวิตก็กลับมาดำเนิน
..............หนึ่งสัปดาห์ที่ซานฟรานซิสโกผ่านไปราวกับความฝัน เป็นช่วงเวลาที่มีความสุขและอบอุ่นที่สุดในชีวิตของธนินทร์และพิม พวกเขาทั้งห้าคนได้ใช้เวลาร่วมกันอย่างเต็มที่ในฐานะครอบครัวที่มีความสุข แต่แล้ว...ทุกความสุขก็ต้องมีวันจากลา เช้าวันเดินทางกลับมาถึง ธิตายืนอยู่ที่หน้าบ้าน น้ำตาคลอเบ้า เธอยัง
บทที่ 325 บทสรุป ทั้งสองคนเดินทางมาถึงซานฟรานซิสโกในที่สุด หลังจากใช้เวลากว่าหนึ่งเดือนในการท่องเที่ยวและพักฟื้นร่วมกัน เมื่อก้าวเท้าออกจากสนามบิน ธนินทร์ก็จับมือของหญิงสาวไว้แน่น ก่อนจะพากันตรงไปยังบ้านของธิตาทันที ทันทีที่ประตูบ้านเปิดออก ร่างเล็กของทีโอรีบวิ่งเข้ามาด้วยรอยยิ้มกว้าง ใบหน้าของเ
ระหว่างที่รถแล่นกลับโรงแรม ธนินทร์ขับอย่างเงียบ ๆ ดวงตาคมเหลือบมองพิมเป็นระยะ ร่างบางนั่งพิงเบาะ หลับตาแต่ยังยิ้มบาง ๆ “ขอบคุณนะคะ” เธอเอ่ยเสียงเบา “ไม่ต้องขอบคุณพี่หรอก” เขาตอบด้วยเสียงอ่อนโยน “แค่พิมดูแลตัวเองให้ดีที่สุด พี่ก็พอใจแล้ว” เมื่อกลับถึงโรงแรม ชายหนุ่มไม่รอช้าที่จะประคองคนตัวเล็กเข้าห
บทที่ 324 ดิสนีย์แลนด์ พิมพักรักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาลนานถึงเจ็ดวัน จนกระทั่งถึงวันนัดตัดไหม แผลภายนอกเริ่มแห้งดี เหลือเพียงรอยบาง ๆ บนผิวเนื้อ ซึ่งหญิงสาวไม่ได้ใส่ใจนัก เพราะรู้ดีว่าสามารถเลเซอร์ให้หายได้ในภายหลัง แต่ภายในยังคงเจ็บแปลบอยู่เป็นระยะ คุณหมอจึงกำชับให้งดเดินเยอะต่ออีกหนึ่งสัปดาห์ ก่อนจ
บทที่ 323 ใจกลับมา วันถัดมา…ธนินทร์ได้รับอนุญาตให้เข้าไปเยี่ยมพิมในห้อง ICU ได้อีกรอบ เขาเดินเข้าไปในห้องด้วยหัวใจที่เต้นรัวอย่างน่ากลัว ภาพที่เห็นยังคงเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง พิมยังคงนอนหลับไม่ได้สติอยู่บนเตียงผู้ป่วย ร่างกายของเธอเต็มไปด้วยสายระโยงระยางและเครื่องมือทางการแพทย์มากมาย ร่างสูงเดิน
"ไม่ได้เจ็บมากแล้วค่ะ" เสียงหวานบอกเขาออกมาเบาๆพลางมองเขาที่ดูร้อนรนเกินไป"แค่แสบนิดหน่อยเองค่ะ"ชายหนุ่มไม่ได้สนใจคำพูดของพิมมากนัก เขายังคงหยิบอุปกรณ์ทำแผลออกมาจากกล่องอย่างรวดเร็ว ทั้งน้ำเกลือสะอาด คอตตอนบัด และครีมสำหรับแผลไฟไหม้"ถึงจะเป็นแค่รอยแดง ผมก็ต้องทำแผลให้ใหม่ ให้แน่ใจว่ามันสะอาดจริงๆ
บทที่ 55 รุกไม่ถอยพิมกระพริบตาถี่ๆ เล็กน้อยก่อนจะเบี่ยงหน้าหลบสัมผัสวูบไหวนั้น ความรู้สึกร้อนผ่าวแล่นขึ้นมาบนใบหน้าอีกครั้ง เธอพยายามรวบรวมสติที่กระเจิดกระเจิง"คุณธนินทร์คะ" พิมเอ่ยเสียงเบาหวิวและสั่นเครือ ใบหน้าของเธอแดงก่ำ"เราไม่ได้เป็นอะไรกันนะคะ เป็นแค่นายจ้างจะมาห้ามการแต่งตัวได้ยังไง"เธอพย
บทที่ 59 ความสัมพันธ์เป็นพิษ"แล้วพี่จะยอมไปหรอ เครื่องลำเดิม" พิมถามด้วยความเป็นห่วงปลายสายเริ่มหงุดหงิดอีกครั้ง ตอบในทำนองว่า ก็เพราะไม่ยอมนั่นแหละถึงไฟลต์ดีเลย์ แต่สุดท้ายถ้าบริษัทให้ไปก็ทำอะไรไม่ได้"อือม ก็จริง" พิมพึมพำตอบด้วยความเข้าใจในสถานการณ์ของแฟนธนินทร์ที่นั่งฟังบทสนทนาอยู่ตลอดเวลา สี
เขารู้ว่าพิมไม่ได้โกหก เธอเคยเจอประสบการณ์แบบนี้มามากและเขาก็คงไม่ใช่คนแรกที่พูดคำนั้นออกมาในเวลาอันสั้นร่างสูงรู้สึกเหมือนถูกกำแพงที่มองไม่เห็นกระแทกใส่หน้าอย่างจัง แต่แทนที่จะโกรธหรือท้อแท้แววตาของเขากลับเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่แรงกล้ายิ่งกว่าเดิม และความต้องการที่จะพิสูจน์ตัวเองอย่างไม่ลดละเขา







