One Rule | กฎข้อเดียว คือห้ามรัก

One Rule | กฎข้อเดียว คือห้ามรัก

last updateLast Updated : 2026-09-01
Language: Thai
goodnovel18goodnovel
Not enough ratings
68Chapters
404views
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

🥀 กฎของเกมนี้มีแค่ข้อเดียว ’ห้ามรัก‘ ทุกอย่างเริ่มจากคำท้าโง่ ๆ ของกลุ่มเพื่อน เมื่อ ‘พายุ’ โดนสั่งให้โทรหาเบอร์ล่าสุดในโทรศัพท์ แต่คนที่รับสายดันเป็น ‘ต้นข้าว’ ผู้หญิงตัวเล็กจอมตื๊อ ที่ตามจีบเขามาเกือบสองปีเต็ม! จากที่ตั้งใจว่าจะเอาแค่สนุก ๆ วันเดียว สุดท้ายเธอกลับวนเวียนอยู่ในชีวิตเขาทุกวันแบบหน้าตาเฉย “กลับไปห้องตัวเองไป ถ้ามันจะลำบากขนาดนั้น คุณหนูคงอยู่ที่นี่ไม่ได้หรอกขอรับ” “ข้าวเสียตัวให้พี่แล้วนะ รับผิดชอบด้วย” “เธออ่อยขนาดนั้น ใครมันจะห้ามใจไหว” “ก็ดี นั่นแหละที่ข้าวต้องการ” พายุคิดมาตลอดว่าตัวเองคุมเกมได้ แต่เอาเข้าจริง คนที่โดนปั่นหัวทุกวันกลับเป็นเขาเอง ทั้งที่กฎของเกมคือ ‘ห้ามรัก’ แต่ไม่รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่เขาเริ่มอยากมีเธออยู่ข้าง ๆ มากกว่าแค่ “วันเดียว” ไปแล้ว

View More

Chapter 1

ห้ามรัก INTRO | เกมนี้แค่วันเดียว

Matahari Surabaya pagi itu seolah sedang pamer kekuatan. Panasnya tak main-main, sanggup membuat aspal parkiran Fakultas Bahasa dan Sastra terasa seperti panggangan roti.

Maura Adhisti turun dari motornya dengan gerakan dramatis, kacamata bulat bertengger di hidung, rambut dikuncir kuda asal-asalan, dan tas kanvas yang disampirkan di bahu dengan gaya yang penting kuliah.

Di ujung parkiran, dua makhluk ajaib sudah menunggunya sambil kipas-kipas pakai buku panduan akademik.

Risti, yang dandanannya selalu siap buat kondangan, dan Leon, yang megenakan kemeja flanel namun kancing atasnya sudah menyerah karena gerah.

"Lama bener lo, Ra! Gue udah matang medium rare nunggu di sini!" semprot Leon begitu Maura sampai di hadapan mereka.

Maura nyengir lebar, memperlihatkan deretan giginya yang rapi. "Macet, Cuy! Biasalah, drama perempatan depan. Yuk, kantin! Seblak Bu Ida sudah memanggil jiwaku yang haus akan micin."

Ketiganya berjalan beriringan. Geng yang dikenal seantero fakultas sebagai 'Trio Bar-bar' itu memang punya aura sendiri. Bukan aura prestasi yang menyilaukan, melainkan aura keberisikan yang konsisten. Mereka tertawa lepas, membicarakan drama selebgram yang baru saja viral, sampai tiba-tiba langkah Risti melambat.

"Eh, eh... bentar. Oksigen gue mendadak tipis," bisik Risti sambil menahan lengan Maura.

Mata mereka bertiga kompak tertuju ke ujung koridor panjang yang menghubungkan gedung dekanat dengan gedung perkuliahan. Dari sana, seorang pria berjalan dengan langkah tegap. Kemeja putih slim-fit yang digulung sampai siku, celana kain berwarna arang yang disetrika licin, dan sebuah tas kulit di tangan kirinya. Wajahnya datar, seolah-olah dia memiliki filter permanen yang menyaring segala bentuk ekspresi di wajahnya.

Bumi Arkatama.

"Gila... makin hari makin cakep bener itu manusia. Pake pelet apa ya?" Risti bergumam dengan mata yang tidak berkedip. "Dingin-dingin empuk gitu mukanya."

Maura mendengus kencang, hampir mirip suara mesin yang kepanasan. "Cakep dari mana? Itu mah kulkas dua pintu jalan kaki. Nggak ada nyawanya."

"Halah, bilang aja lo iri karena nggak bisa nembus hatinya Pak Bumi," goda Leon sambil menyenggol bahu Maura.

"Dih, ogah! Yang ada gue darah tinggi tiap hari," sahut Maura cepat. Dia melirik Bumi dengan tatapan sinis yang dia sembunyikan di balik kacamatanya. "Lagian, percuma lo taksir, Ris. Dia udah mau kawin."

Risti dan Leon serentak menoleh ke arah Maura. "Hah?! Masa?!"

"Tau dari mana lo? Pak Bumi mana pernah posting cewek di I*-nya? Isinya cuma foto buku sama gedung doang," sahut Leon penuh selidik.

Maura memutar bola matanya. Hampir saja dia keceplosan bilang kalau pria yang mereka bicarakan itu tiap minggu datang ke rumahnya, duduk manis di ruang tamu sambil membahas katering pernikahan dengan kakaknya, Anindira.

"Info A1 pokoknya mah! Valid tanpa revisi. Udah, mending fokus ke seblak daripada bahas cowok kaku yang kalau ngasih nilai pelitnya ngalahin pedagang kaki lima."

Dendam Maura pada Bumi memang sudah sampai ke tulang sumsum. Bagaimana tidak? Semester lalu, Maura yang sudah begadang mengerjakan tugas analisis sastra sampai matanya mirip panda, tetap saja diberi nilai C+.

Alasannya? "Analisis Anda terlalu imajinatif dan kurang landasan teori." Padahal Maura yakin, Bumi hanya tidak suka melihatnya tertawa terlalu kencang di lorong kampus.

Jarak antara mereka dan Bumi makin menipis. Atmosfer di sekitar koridor mendadak terasa lebih sejuk, atau lebih tepatnya, mencekam. Sebagai mahasiswa yang masih punya urat sopan santun meski tipis, mereka harus menyapa.

"Pagi, Pak Bumi!" sapa Risti dengan nada suara yang sengaja diimut-imutkan.

"Pagi, Pak!" Leon menyusul dengan anggukan hormat.

Maura? Ia hanya bergumam tidak jelas, "Pagi, Pak," sambil tetap menatap lurus ke depan, pura-pura sibuk membetulkan tali tasnya.

Bumi tidak menghentikan langkahnya, hanya melambat. Kepalanya menoleh sedikit. Sepasang mata tajam di balik kacamata bening itu melirik ke arah mereka bertiga, tepatnya, matanya sempat tertuju pada Maura selama satu detik lebih lama.

Tanpa kata. Tanpa senyum. Jangankan membalas "Pagi juga", menggerakkan otot pipi saja sepertinya Bumi tidak sudi.

Dia hanya memberikan lirikan mata yang dingin, lalu kembali berjalan lurus dengan angkuh.

"Tuh, kan! Apa gue bilang!" Maura meledak begitu Bumi sudah menjauh beberapa meter. "Sombongnya sampai ke langit ke tujuh! Disapa manusia, balesnya pake lirikan jin. Kenapa sih kakak gue mau sama modelan begitu?!"

"Hah? Apa, Ra? Kakak lo?" Leon mengernyit bingung.

Maura tersentak. Waduh, mulutnya benar-benar perlu dikunci pakai gembok pagar.

"Maksud gue... kakak-kakakan! Iya, maksud gue kalau ada cewek yang mau sama dia, pasti itu cewek sabarnya seluas samudera Pasifik!" Maura berkelit cepat, mempercepat langkahnya menuju kantin dengan wajah yang mendadak merah karena hampir membongkar rahasia besarnya sendiri.

Di belakangnya, Risti dan Leon hanya saling lirik, sementara di kejauhan, Bumi Arkatama sempat melirik jam tangannya, dan kembali lurus berjalan.

Pria itu melangkah tanpa sekali pun menoleh ke belakang. Tubuhnya yang tinggi tegap dibalut kemeja yang seolah tidak mengizinkan satu kerutan pun muncul. Sinar matahari yang menerobos celah ventilasi koridor memantul di kacamata beningnya, menyembunyikan sorot matanya yang selalu sulit dibaca.

Langkahnya teratur, ketukan sepatunya di lantai marmer terdengar ritmis dan tegas Suara yang biasanya sanggup membuat satu kelas mendadak senyap dalam hitungan detik. Dia adalah definisi presisi yang berjalan.

**

Pintu toilet didorong pelan, lalu terbuka dengan nyaring yang nyaris kalah oleh suara riuh koridor kampus.

Maura keluar sambil mengibas-ngibaskan tangan yang masih sedikit basah. Rambutnya yang sudah berantakan sejak pagi kini resmi naik level jadi 'tak terselamatkan.

Belum sempat dia melangkah dua langkah, HP-nya bergetar di tangan.

Mama SAYANG calling...

Tanpa berpikir dia langsung mengangkatnya, menyelipkan HP di antara telinga dan bahu sambil sibuk merapikan tasnya. Bersiap menerima rentetan pertanyaan tentang warna taplak meja atau jenis bunga dekorasi.

Tapi, bukan suara lembut Mama yang biasanya hobi bergosip soal desain kebaya, yang dia dengar. Suara di seberang sana terdengar pecah, panik, dan terengah-engah.

"Ra, kelasmu udah selesai?"

"Udah dong, Ma. Kenapa? Catering la-"

"Dira nggak ada." potong mamanya.

Langkah Maura langsung berhenti. Alisnya berkerut, dahinya mengernyit, "maksudnya nggak ada gimana?"

"Nggak ada! Dari semalem nggak pulang, HP-nya mati, kamarnya kosong. Kakak kamu kabur."

"HAH?!"

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
68 Chapters
ห้ามรัก INTRO | เกมนี้แค่วันเดียว
# หน้าคลับแห่งหนึ่งชายร่างสูงโปร่ง กล้ามแน่น แถมรอยสักเต็มตัวของ ‘พายุ’ เดินเข้าไปในคลับที่เขามักจะมาเที่ยวกับเพื่อน ๆ เป็นประจำ ร่างสูงถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย เพราะวันนี้เพื่อนนัดเวลามาเร็วกว่าปกติ แถมยังย้ำแล้วย้ำอีกว่าให้รีบมา จนพายุต้องขอลางานที่อู่ซ้อมรถ ซึ่งเขาทำงานพิเศษหลังเลิกเรียนแทบทุกวันบ้านของเขาไม่ได้ร่ำรวยหรือมีกินมีใช้อะไร เขาเป็นแค่เด็กหนุ่มธรรมดาที่อยู่กับยายและพี่ชายเขาอย่าง ‘วายุ’ ก็แค่นั้นเมื่อเข้ามาที่ด้านบนชั้นสองทันทีที่เปิดประตูห้องเข้ามา เขาก็รู้ได้ทันทีว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ปกติ เพราะเขาเป็นคนมาถึงห้อง VIP ก่อนเป็นคนแรก พายุรู้ทันทีว่าเพื่อนรวมหัวกันแกล้งนัดเขาก่อนเวลา เพราะปกติเขามักจะเป็นคนที่มาสายอยู่เป็นประจำ ร่างสูงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะเดินไปนั่งทิ้งตัวลงบนโซฟา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์เข้าไปในแชตกลุ่มหลายข้อความ แต่ไม่มีเพื่อนคนไหนตอบกลับมาสักคนผ่านไปสักพักร่างสูงของพายุนั่งรอเพื่อนมาเกือบหนึ่งชั่วโมง จนเขากำลังจะตัดสินใจกลับห้องและไม่อยู่ดื่มต่อแล้ว แต่ในจังหวะที่พายุกำลังลุกขึ้นยืน เตรียมเดินออกจากห้องไป เพื่อน ๆ ของเขาก็เดินเรีย
last updateLast Updated : 2026-08-11
Read more
ห้ามรัก 01 | อยากเห็นหัวไหม? (อ่อยอยู่)
หลังจากที่พายุและเพื่อน ๆ ได้รับคำท้ากันแล้ว ทุกคนก็ต่างแยกย้ายไปทางใครทางมัน พายุเองไม่ได้สนใจเรื่องเกมนั้นอยู่แล้ว แม้ว่าตัวเองจะเป็นคนยกเกมนั้นขึ้นมาเล่นก็ตาม ร่างสูงเดินลงมาที่ชั้นล่าง ก่อนจะเดินไปยังลานจอดรถมอเตอร์ไซค์ และเตรียมเดินไปทางรถของตัวเองด้วยท่าทางสบายใจ“พี่พายุ” เสียงที่คุ้นหูดังขึ้น ขาแกร่งหยุดชะงักและหันมามองทางเสียงนั้นเรียบนิ่ง ต้นข้าวที่ยืนอยู่มองมาทางเขาด้วยท่าทางไม่พอใจ“ทำไมปล่อยให้ข้าวรอนานขนาดนี้คะ เกือบสามชั่วโมงเลยนะที่ข้าวรอพี่”“แล้วพี่บอกให้เธอรอหรือไงต้นข้าว?”“ความจำพี่สั้นหรือไง? ไหนบอกจะพาข้าวไปนอนที่ห้อง”พายุถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่และพูดออกไปด้วยท่าทางรำคาญเล็กน้อย “อยากให้น้าภามาด่าพี่หรือไงข้าว ที่พาลูกสาวเขาไปนอนห้องตัวเอง”“แม่ข้าวเขาไม่รู้หรอก แม่กำลังวุ่นวายเรื่องของพี่ขวัญอยู่”ต้นข้าวกำลังพูดถึงแม่ของเธอและพี่สาวแท้ ๆ อย่าง ‘ขวัญข้าว’ ที่ตอนนี้กำลังจะหมั้นกับแฟนที่คบกันมาได้สักพัก ถึงแม้ว่าพี่สาวของเธอจะยังอยู่แค่ปีสี่ก็ตาม แต่แฟนของพี่เธอก็เข้ามาขอขวัญข้าวไว้ และดูท่าว่าแฟนพี่สาวของเธอจะรวยและมีพร้อมทุกอย่างแล้วพายุนิ่งชะงักไปทันทีที่ได้ย
last updateLast Updated : 2026-08-11
Read more
ห้ามรัก 02 | รับผิดชอบไม่ไหว (เป็นแค่เงา)
ทันทีที่พายุพูดแบบนั้นออกมา เขาคว้าไปจับแขนของต้นข้าวและดึงเธอมาไว้ข้างหลังตัวเอง ชายคนนั้นมองมาที่หนุ่มกล้ามโตแบบเขาด้วยท่าทางหวาดกลัวเล็กน้อย“กูถามว่ามึงทำอะไร?” เสียงเข้มของพายุพูดไปอีกครั้งติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนของลิฟต์ดังขึ้น ชายคนนั้นรีบเดินออกไปทันที พายุทำท่าจะเดินตามไป แต่เขาถูกร่างเล็กดึงแขนเอาไว้ก่อน“พอแล้วพี่พายุ ข้าวไม่ได้เป็นอะไร”พายุหยุดตามที่ต้นข้าวขอเอาไว้ ร่างสูงหลุบมองคนตัวเล็กและพูดกับเธอไป “ทำไมไม่สู้มัน ยืนนิ่งอยู่ได้”“ข้าวส่งสายตาให้พี่ช่วยแล้วนะ แต่พี่นั้นแหละไม่ช่วย”“แล้วถ้าพี่ไม่มา เธอไม่โดนมันลากเข้าห้องเลยหรือไงต้นข้าว?”“พี่จะมาดุข้าวทำไม! ตัวเองนั้นแหละไม่สนใจเค้าก่อน” ต้นข้าวปล่อยแขนแกร่งออกและสะบัดหน้าใส่พายุไป เธอยืนกอดอกทำหน้าไม่พอใจอยู่อย่างนั้น ติ๊ง! เสียงลิฟต์ดังขึ้นอีกครั้ง ต้นข้าวเดินลงน้ำหนักเท้าออกไปทันทีเมื่อออกมานอกตัวลิฟต์แล้ว ต้นข้าวเลี้ยวไปทางขวาโดยที่เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าห้องพายุไปทางไหน ร่างสูงที่เดินตามหลังมา เขาเลี้ยวไปอีกทางหนึ่ง และไม่ได้เรียกคนที่กำลังงอนอยู่ให้ตามไป“ไม่ต้องมาง้อข้าวเลยนะ ข้าวไม่ใจอ่อนหรอก” ต้นข้าวพูดพึมพำคนเดีย
last updateLast Updated : 2026-08-11
Read more
ห้ามรัก 03 | ครั้งแรก (ไม่ถึงฝั่ง) NC++
ต้นข้าวเริ่มรู้สึกชาที่ริมฝีปาก เพราะพายุยังไม่หยุดบดเบียดและดูดดึงมัน“อื้อ~ หะ หายใจไม่ออก” เสียงอู้อี้พูดขึ้นทันทีเมื่อมีช่องว่างให้หายใจ พายุดันให้ร่างเล็กนอนราบไปกับเตียงนอน เขาขึ้นมาคร่อมด้านบนเอาไว้ ข้อมือเล็กทั้งสองข้างถูกจับกดลงไปบนเตียงนุ่มจนเธอขยับหนีไปไหนไม่ได้ต้นข้าวสมองขาวโพลน เธอที่ไม่เคยจูบกับใครมาก่อนทำได้เพียงขยับปากตามแบบที่เขาทำ พายุสอดลิ้นสากเข้ามาด้านในโพรงนุ่มและเกี่ยวพันอวัยวะเดียวกันอย่างชำนาญ ต้นข้าวยอมปล่อยตัวเองให้เขาทำตามใจเท่าที่ต้องการ เพราะเธอชอบเขามากจนยอมแรกทุกอย่างให้เขา แม้แต่ว่าบริสุทธิ์ของตัวเอง“อื้ม~” เสียงทุ้มต่ำดังขึ้นในลำคอของคนด้านบน ฝ่ามือหนาของเขาเริ่มลูบไล้และบีบเคล้นตามตัวของคนตัวเล็กมาเรื่อย ๆ พายุกระชากเสื้อนักศึกษาออกอย่างแรง จนกระดุมมันขาดและกระเด็นลงบนพื้นห้อง“อื้อ~” ต้นข้าวพูดประท้วงไปอีกครั้ง เพราะเธอกำลังจะขาดอาการหายใจร่างสูงผละจูบออกมา และโน้มเข้าไปดูดดึงที่ผิวขาวตรงซอกคอ ต้นข้าวหลับตาแน่นเคลิ้มไปกับสัมผัสที่เขามอบมาให้ พายุเลื่อนตัวต่ำลงไปเรื่อย ๆ เขาพรมจูบตั้งแต่ซอกคอและลากยาวลงมาจนถึงเนินหน้าอกอวบ เขาใช้ปากดูดลงไปแรง ๆ ตร
last updateLast Updated : 2026-08-11
Read more
ห้ามรัก 04 | จะเลิกจีบแล้ว (รู้สึกแปลก) Nc
พูดจบต้นข้าวก็เอามือทั้งสองข้างมากดตรงกลางลำตัวของตัวเอง เพราะรู้สึกปวดร้าวไปหมด ร่างเล็กลุกขึ้นมาจากเตียงและกำลังจะก้าวไปหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่หมับ! แขนเรียวถูกมือหนาของพายุจับคว้าเอาไว้“จะหยุดแค่นี้?” เขาถามย้ำออกไปอีกครั้งด้วยอารมณ์ที่ยังค้าง“อืม” ต้นข้าวตอบกลับมาเพียงประโยคสั้น ๆ และแกะมือเขาออกห่างจากตัวเอง ร่างเล็กเดินไปคว้าเสื้อผ้ามาสวมใส่อย่างรวดเร็ว ทุกการกระทำมีพายุยืนมองอยู่ตลอดเวลาผ่านไปสักพักร่างเล็กที่แต่งตัวเรียบร้อยแล้ว เธอเดินไปหยิบกระเป๋าตัวเองเป็นอย่างสุดท้ายมาไว้บนไหล่ ต้นข้าวควานหาของในกระเป๋าจากนั้นก็โยนเงินก้อนหนึ่งลงบนเตียง พายุที่มีผ้าเช็ดตัวพันอยู่รอบเอวยืนมองในสิ่งที่เธอทำเรียบนิ่ง ร่างเล็กเงยหน้ามามองเขาด้วยใบหน้าเฉยชาและพูดขึ้น“เงินสำหรับค่าตัวพี่” ต้นข้าวพูดจบก็กำลังจะหมุนตัวเตรียมเดินออกไป แต่เสียงทุ้มด้านหลังพูดแทรกขึ้นมาก่อน“เอาเงินเธอคืนไป พี่ไม่ได้ต้องการ”“ทำไม? พอเป็นเงินข้าวก็ไม่ต้องการขึ้นมาเฉย ๆ เลยหรอ ปกติพี่ก็รับงานแบบนี้อยู่แล้ว ถือว่าวันนี้ได้ข้าวเป็นลูกค้าแล้วกัน”“พี่รับแค่งานกินข้าว เที่ยว ดื่มปกติทั่วไป งานแบบนี้ไม่เคยรับ”“ค่ะ” ร่า
last updateLast Updated : 2026-08-11
Read more
ห้ามรัก 05 | กฎของคู่นอน (คือห้ามรัก) NC+++
ต้นข้าวรู้สึกว่าจูบครั้งนี้ของเขามันแปลกทั้งรสชาติและจังหวะที่เขามอบลงมาให้ ร่างเล็กสมองเริ่มขาวโพลน พายุจูบและดูดดึงริมฝีปากเธออยู่อย่างนั้น ฝ่ามือของเขาเริ่มลูบไล้ไปทั่วทั้งร่างเล็ก เมื่อทำจนพอใจพายุผละจูบออกอย่างอ้อยอิ่งและมองคนตัวเล็กที่ใบหน้าเธอขึ้นสีแดงระเรื่อ“พี่ไม่ได้กินน้ำเปล่าใช่ไหม?” ร่างเล็กถามออกไปทันทีเมื่อปากเป็นอิสระ“ห้องนี้ไม่มีน้ำเปล่า”ต้นข้าวสะบัดหน้าแรง ๆ และดันที่ไหล่กว้างให้ออกห่างตัวเองเล็กน้อย เธอพูดออกไปอีกครั้ง “พี่ก็รู้ว่าข้าวกินเหล้าไม่ได้ แค่นิดเดียวก็มึนหัวแล้ว”“แล้ว?”“แต่ข้าวต้องกลับห้อง”“ก็นอนนี้”ร่างเล็กชะงักไปทันทีที่ได้ยินเขาพูดแบบนั้น เธอมองหน้าเขานิ่งและลองพูดอะไรบางอย่างออกไปดู “ชอบข้าวแล้วหรอ?”พายุเงียบนิ่งไม่ได้ตอบอะไรกลับมา เขาปัดมือเธอทั้งสองข้างออกและโน้มตัวลงไปทาบทับอีกครั้ง เสียงทุ้มพูดใกล้ ๆ“ปกติพี่ไม่ชอบกินข้าว แต่ไม่รู้ทำไมวันนี้อยากกิน”“ข้าวมีประโยชน์นะ สารอาหารเยอะ ใคร ๆ ก็หยิบมากินเป็นมื้อหลัก”ร่างเล็กพูดออกไปทั้งที่ยังเวียนหัวอยู่เล็กน้อย พายุยกยิ้มมุมปากและมองเธอด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ก้านนิ้วของเขาถูกยกขึ้นมาลูบที่แก้มเนียนเ
last updateLast Updated : 2026-08-11
Read more
ห้ามรัก 06 | ของขวัญหรือเปล่า (รักหมดใจ)
เช้าวันต่อมาร่างเล็กของต้นข้าวลืมตาตื่นขึ้นมาช้า ๆ เพราะแสงจากม่านมันสาดเข้ามาโดนตาเธอเต็ม ๆ ต้นข้าวหันไปมองคนที่นอนข้างกัน พายุนอนคว่ำหน้าและหันหน้ามาทางเธออยู่ ร่างเล็กเม้มปากแน่นพอนึกถึงเรื่องราวเมื่อคืนที่ทำกับเขาต้นข้าวขยับตัวเข้าไปใกล้เขา เธอดึงผ้าห่มขึ้นและหลุบมองร่างกายของพายุที่อยู่ใต้ผ้าห่ม เธอยกยิ้มออกมาที่ตอนนี้เขาไม่ได้ใส่อะไรเลยดวงตากลมมองสำรวจใบหน้าหล่อที่อยู่ในระยะใกล้ เธอมองจี้ที่ปากเขาและก็ยกมือมาจับที่ปากตัวเอง เพราะเมื่อคืนจูบที่เขามอบมาให้มันเร่าร้อนจนลืมไม่ลงเลยจริง ๆ ต้นข้าวมองสำรวจร่างกายตรงหน้ามาเรื่อย ๆ จนถึงรอยสักที่แขนของเขา เธอไม่รู้ว่าพายุจะสักทำไมเยอะแยะขนาดนี้ แต่ทุกรอยสักมันดูมีเรื่องราวและคงมีความหมายสำหรับเขาต้นข้าวเลื่อนมือมาลูบที่รอยสักตรงแขนเขาแผ่วเบา และมองมันอย่างเพลิดเพลิน“เอากลับไปเล่นบ้านเลยไหม?" เสียงทุ้มของคนที่นอนข้างกันพูดขึ้น ต้นข้าวตกใจและสะดุ้งเล็กน้อย แต่เมื่อเธอหันไปสบตาร่างสูง ร่างเล็กก็ยิ้มกว้างออกมาทันที“ตื่นแล้วหรอคะ”“หลับอยู่มั้ง” พายุตอบออกมากวนอย่างเคย เขาขยับตัวมานอนหงายและเอามือมานวดขมับตัวเอง เพราะเมื่อคืนเขานอนไปไม่
last updateLast Updated : 2026-08-31
Read more
ห้ามรัก 07 | ไม่อยากเป็นเพื่อน (ขัดจังหวะ)
# หน้าคลับแห่งหนึ่งรถของพายุคลับมาจอดด้านข้างคลับ ต้นข้าวลงมาจากรถก็จัดการหน้าผมตัวเอง และยื่นหมวกคืนเขาไป เสียงหวานถามออกไปอีกครั้ง“พี่จะไม่มารับข้าวจริงหรอ?”“อืม ต้องไปดื่มกับพวกไอ้วายุ ไม่รู้จะได้กลับห้องหรือเปล่า”ต้นข้าวงอแงอีกครั้ง เธอจับที่มือของร่างสูงเอาไว้และกระทืบเท้าไปมาแรง ๆ ด้วยความหงุดหงิด “แต่ข้าวอยากไปนอนกับพี่คืนนี้” ร่างเล็กยกมือเขามาทาบไว้กับแก้มตัวเองและลองอ้อนเขาดูแบบที่ผู้หญิงคนอื่นชอบทำ“เราไม่ได้เป็นอะไรกันอย่าลืม สถานะคืออะไรอย่าลืม คำพูดตัวเองจำได้หรือเปล่า?”“ย้ำจังเลยนะ! ชอบจังเลยที่เห็นข้าวเสียใจ วันไหนข้าวไม่ง้อแล้วจะรู้สึก”“รอให้ถึงวันนั้นไม่ไหวเลย” พายุพูดออกมาและยักคิ้วให้เธอไปหนึ่งที“ไอ้จิ๋ว” เสียงของใครบางคนดังขึ้นด้านหลังของทั้งคู่ ต้นข้าวหันไปมองและปล่อยมือพายุทิ้งไป ดวงตาคมหลุบมองเธอแวบหนึ่งและหันกลับไปมองตามเสียง“อ้าววิน ทำไมวันนี้มาเร็ว” เสียงของต้นข้าวพูดทักทายเพื่อนสนิทไป วินหันมามองทางพายุแค่เสี้ยววิ และเดินมาหยุดข้างคนตัวเล็ก วินยกแขนขึ้นมาวางบนไหล่เล็กของต้นข้าวและกอดคอเอาไว้แน่น“ข้าวนั้นแหละมาช้า วินมาถึงเวลาปกติเลยครับคนสวย” วินพู
last updateLast Updated : 2026-08-31
Read more
ห้ามรัก 08 | หึงหรือเปล่า? (กำลังเปลี่ยนไป) NC++
ทันทีที่เห็นร่างสูงของพายุ ต้นข้าวผละตัวเองออกจากวินและเดินไปทางเขาด้วยท่าทางเซเล็กน้อย ร่างเล็กเข้าไปกอดเอวหนาไว้แน่นและเอาหน้าไปซบที่อกเขา พร้อมพูดออกไป“พี่มารับข้าวใช่ไหม?”ร่างสูงหลุบมองคนที่อกตัวเองและไม่ได้ตอบอะไรกลับไป พายุเงยหน้าไปมองทางวินที่มองมาทางเขานิ่ง"เดี๋ยวต้นข้าวกูไปส่งเอง” พายุพูดออกไปทางวินและโอบเอวบางเอาไว้แน่น“ผมกับข้าวอยู่คอนโดใกล้กัน ไม่ลำบากพี่ดีกว่า”“ข้าวก็เหมือนน้องกู ปล่อยให้ผู้ชายไปส่ง คงไม่เหมาะ”วินหลุดหัวเราะออกมา จากนั้นก็มองมาทางเขาอีกครั้งด้วยแววตาเรียบนิ่ง “ปกติผมกับข้าว ก็กลับด้วยกันตลอด ห้องข้าวผมก็เคยขึ้นไป”พายุมองมาทางวินนิ่งกว่าเดิม เขาลูบและบีบเคล้นที่เอวบางของต้นข้าว และหลุบมองเธอ ต้นข้าวเงยหน้ามามองเขาด้วยแววตาฉ่ำเยิ้มไปด้วยฤทธิ์แอลกอฮอล์ ร่างสูงยกมือตัวเองขึ้นมาลูบที่แก้มเนียนเบา ๆ และพูดถามออกไป“วันนี้เธออยากกลับกับพี่หรือเปล่า หื้ม?”“อื้อ” ร่างเล็กพยักหน้ารัว ๆ ตอบกลับเขาไป พายุยกยิ้มมุมปากออกมา และหันไปมองทางวินที่ยืนขบกรามแน่นอยู่“บอกเพื่อนไปหน่อยสิข้าว ว่าวันนี้เธอจะกลับไปนอนที่ไหน”ต้นข้าวหันไปมองทางเพื่อนสนิทและพูดไปทางวิน “วั
last updateLast Updated : 2026-08-31
Read more
ห้ามรัก 09 | อาจจะไม่ได้รัก (เมิน)
เช้าวันต่อมาร่างเล็กของต้นข้าวที่อยู่ในสภาพตื่นไม่เต็มตา เธอยืนอยู่ในลิฟต์ของคอนโดตัวเองโดยข้างกันมีพายุที่ยืนอยู่ ต้นข้าวเกาะแขนเขาเอาไว้และเอาหน้าไปซบพร้อมพูดออกไป“ง่วง!”พายุหลุบมองคนที่ตัวเล็กกว่าและส่ายหน้า “เมื่อคืนเธอนอนก่อนแท้ ๆ จะง่วงอะไรนัก”“ก็พี่นั้นแหละกวน ทำแบบนั้นใครมันจะไปนอนหลับ” ต้นข้าวเงยหน้ามามองเขาและพูดออกไปต่อ “เจ็บไปหมดแล้ว ปกติพี่ทำถี่ขนาดนี้เลยไหม?”“ก็ปกติ”“แล้วพวกผู้หญิงของพี่เขารับไหวหรอ”“ไม่เคยถาม เพราะจำใครไม่ได้เลย”“มั่วขนาดนี้ จะเอาโรคมาติดข้าวหรือเปล่า?”“คนสวย พี่ไม่เคยสดกับใครครับ ไม่ต้องห่วง”“สดกับข้าวสิ อยากลอง” พายุยกมือขึ้นมาดีดหน้าผากเธอแรง ๆ เป็นการเตือนที่กล้าพูดจาแบบนี้“ท้องขึ้นมา พี่ไม่รับผิดชอบนะบอกก่อน”“ใจร้าย” ต้นข้าวปล่อยแขนเขาออกและกอดอกตัวเองไว้ พร้อมพูดออกไปด้วยท่าทางเคืองเขาเล็กน้อย “ข้าวไม่ปล่อยให้ตัวเองท้องหรอก อนาคตพ่อของลูกข้าวไม่ใช่พี่แน่นอน”“หึ!” พายุสบถในลำคอออกมาและหันไปสนใจอย่างอื่นในลิฟต์แทน“สามีข้าวในอนาคต ข้าวดูไว้แล้วว่าอยากได้แบบไหน ข้าวจะเอาให้ตรงข้ามกับพี่ทุกอย่างเลย”“ทำไม? กลัวเอากับมันอยู่ และนึกถึงหน้าผ
last updateLast Updated : 2026-08-31
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status