One Rule | กฎข้อเดียว คือห้ามรัก

# หน้าคลับแห่งหนึ่ง

ชายร่างสูงโปร่ง กล้ามแน่น แถมรอยสักเต็มตัวของ ‘พายุ’ เดินเข้าไปในคลับที่เขามักจะมาเที่ยวกับเพื่อน ๆ เป็นประจำ ร่างสูงถอนหายใจออกมาด้วยความเบื่อหน่าย เพราะวันนี้เพื่อนนัดเวลามาเร็วกว่าปกติ แถมยังย้ำแล้วย้ำอีกว่าให้รีบมา จนพายุต้องขอลางานที่อู่ซ้อมรถ ซึ่งเขาทำงานพิเศษหลังเลิกเรียนแทบทุกวัน

บ้านของเขาไม่ได้ร่ำรวยหรือมีกินมีใช้อะไร เขาเป็นแค่เด็กหนุ่มธรรมดาที่อยู่กับยายและพี่ชายเขาอย่าง ‘วายุ’ ก็แค่นั้น

เมื่อเข้ามาที่ด้านบนชั้นสอง

ทันทีที่เปิดประตูห้องเข้ามา เขาก็รู้ได้ทันทีว่าสถานการณ์ตอนนี้ไม่ปกติ เพราะเขาเป็นคนมาถึงห้อง VIP ก่อนเป็นคนแรก พายุรู้ทันทีว่าเพื่อนรวมหัวกันแกล้งนัดเขาก่อนเวลา เพราะปกติเขามักจะเป็นคนที่มาสายอยู่เป็นประจำ ร่างสูงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ ก่อนจะเดินไปนั่งทิ้งตัวลงบนโซฟา เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์เข้าไปในแชตกลุ่มหลายข้อความ แต่ไม่มีเพื่อนคนไหนตอบกลับมาสักคน

ผ่านไปสักพัก

ร่างสูงของพายุนั่งรอเพื่อนมาเกือบหนึ่งชั่วโมง จนเขากำลังจะตัดสินใจกลับห้องและไม่อยู่ดื่มต่อแล้ว แต่ในจังหวะที่พายุกำลังลุกขึ้นยืน เตรียมเดินออกจากห้องไป เพื่อน ๆ ของเขาก็เดินเรียงกันเข้ามา แถมยังไม่มีสีหน้ารู้สึกผิดอะไรเลย

“กว่าจะโผล่หัวกันมาได้นะไอ้สัส เกือบชั่วโมง!” พายุโวยวายออกไปเสียงดังลั่น

เลออน เจย์ ราม และมังกร ไม่ได้สนใจคำพูดของเขาด้วยซ้ำ พวกเขาเดินมานั่งตรงที่ประจำของตัวเอง พายุโยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะกลางโซฟา และทิ้งตัวนั่งลงไปอีกครั้งด้วยอารมณ์ที่ยังค้างเมื่อกี้

เขาคว้าหยิบขวดเหล้าตรงหน้ามากระดกดื่มทั้งอย่างนั้น เสียงโวยวายของเจย์พูดขึ้นมา

“สกปรกไอ้สัส พวกกูจะแดกต่อยังไง?”

พายุไม่สนใจ เขาแค่ยักคิ้วตอบกลับมาทางเจย์หนึ่งที และยกขวดเหล้าเข้าปากอีกครั้ง

“ของดีขนาดนี้ กูแดกคนเดียวแล้วกัน” พายุหยิบขวดเหล้าราคาแพงมาชงกับน้ำแข็งหน้าตาเฉย เพื่อนเขาได้แต่ส่ายหน้า และไม่ได้จริงจังอะไรมากนัก

ผ่านไปสักพักใหญ่

ปัง! เสียงขวดเหล้าในมือของพายุกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง เขาลุกขึ้นยืนและหันไปทางเพื่อน ๆ ที่นั่งงงกันอยู่ว่าเขาเป็นอะไรไป พายุที่ก่อนหน้านี้รู้สึกทั้งเบื่อและเสียเวลาไป เขาเลยอยากหาอะไรสนุก ๆ มาแก้เบื่อ

พายุยกยิ้มมุมปากออกมา เสียงทุ้มพูดออกไปทางเพื่อนของเขา

"วันนี้กูมีเกมมาให้พวกมึงเล่น"

พูดจบพายุก็คว้าขวดเหล้าตรงหน้าเลออนที่มันมีราคาแพงกว่าขวดที่เขากินหมดไป เลออนตวัดสายตามามอง และขมวดคิ้วแน่น เพราะพายุเทเหล้าในนั้นทิ้งไปทั้งหมด

“ไอ้เหี้ยพายุ มึงทำสนตีนอะไร?” เลออนพูดถามออกไปและจะคว้าขวดเหล้าตัวเองคืน แต่พายุดึงหลบ ก่อนจะพูดต่อ

“รวมหัวกันดีนักนะพวกมึง” พายุชี้หน้าเพื่อนเขารายตัว และพูดต่อ “เกม Truth or Dare... กติกาง่าย ๆ เลย ถ้ากูหมุนขวดแล้วปากขวดไปหยุดที่ใคร คนนั้นต้องทำตามคำสั่ง" พายุเว้นจังหวะ และยกยิ้มมุมปากออกมา เขาขยิบตาไปทางเพื่อนเล็กน้อย ก่อนจะพูดต่อ

"ถ้าใครไม่กล้าหรือไม่ยอมทำ ต้องเหมาจ่ายค่าเหล้ารอบโต๊ะคืนนี้ทั้งหมด" พายุพูดจบก็ยักไหล่และเดินมาวางขวดเหล้าลงบนโต๊ะ

“พวกมึงเงียบ ถือว่าตามนี้”

“มึงไม่มีตังก็พูดมา” รามที่นั่งเงียบอยู่นานพูดขึ้นมาทางพายุ เพราะเขารู้จักพายุมานาน และรู้ว่าเวลาพายุไม่มีตัง มักจะใช้มุขนี้ตลอด

พายุเริ่มหมุนขวดเหล้า ทั้งสี่คนที่เหลือในตอนแรกเหมือนไม่ได้สนใจมากนัก แต่พอเห็นว่าเกมเริ่มสนุก พวกเขาก็มองไปที่ขวดเหล้านั้นเป็นตาเดียว และลุ้นว่าขวดจะไปหยุดที่ใครเป็นคนแรก

แกรก แกรก~ เสียงขวดเหล้าหมุนในจังหวะสุดท้าย ก่อนที่มันจะหยุดชี้ไปทาง ‘เลออน’ พายุยกยิ้มอย่างชอบใจ เขาหัวเราะร่าและเดินไปตบไหล่เลออนแรง ๆ ก่อนจะยืนนึกอะไรอยู่ครู่หนึ่ง ไม่นานพายุก็พูดกับเพื่อนออกไป

"ไอ้เหี้ยเลออน กูจะเลือกผู้หญิงให้มึงหนึ่งคนในแอปหาคู่"

พายุยกยิ้มมุมปาก และส่งสายตาชั่วร้ายไปทางเพื่อน เขาอาศัยจังหวะที่เลออนเผลอ หันไปคว้าโทรศัพท์ราคาแพงของเพื่อนมาไว้กับตัวเอง ก้านนิ้วยาวกดปลดล็อกรหัสอย่างคุ้นชิน ก่อนจะกดเข้าแอปพลิเคชันลับเฉพาะที่เลออนมักใช้หา ‘คู่นอน’ ชั่วคราวอยู่เสมอ ดวงตาคมของเขากวาดมองคนในแอปเร็ว ๆ แบบไม่ใส่ใจมากนัก

"เอาคืนมาไอ้สัส เล่นห่าอะไรปัญญาอ่อน"

เลออนพูดเสียงเข้มออกมาและทำท่าจะคว้าโทรศัพท์ตัวเองคืน แต่เจย์และมังกรเข้ามาช่วยกันล็อกแขนเลออนเอาไว้ท่ามกลางเสียงหัวเราะ เพียงแค่เสี้ยววิ พายุก็จัดการรัวนิ้วพิมพ์อะไรบางอย่างลงไปบนหน้าจอ จากนั้นเขาก็โยนโทรศัพท์ลงบนโต๊ะและพูดขึ้น

"อ่ะ เอาไป... กูแมตช์ให้แล้ว" พายุยักคิ้วไปทางเพื่อนหนึ่งที

เลออนถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เขาหลุบมองหน้าจอโทรศัพท์ของตัวเอง ก่อนที่หัวคิ้วหนาจะขมวดกันเป็นปมหนักกว่าเดิม เพราะหน้าจอไม่แสดงโปรไฟล์อะไรขึ้นมาเลย แม้กระทั่งรูปหรือข้อมูล ทุกอย่างว่างเปล่าไปหมด แถมในหน้าจอยังมีแต่ภาพต้นไม้ เสียงหงุดหงิดของเลออนดังขึ้นมาอีกครั้ง

"แม่ง ไอ้เหี้ยนี่!" เลออนเงยหน้าขึ้นมาโวยวายใส่เพื่อนทันที "มึงก็ช่วยเลือกให้กูหน่อยก็ได้ไหม แล้วถ้าไปเจอคนแปลกๆ จะทำไงวะ!"

"มึงนั่นแหละแปลกที่สุดแล้ว!" พายุหัวเราะร่าออกมา และหันไปตบไหล่เพื่อนแรง ๆ และพูดต่อ “เอาเลยเพื่อน เสี่ยงดวง”

"คxx!" เลออนสบถด่าออกมาด้วยอารมณ์ที่พร้อมปะทุตลอดเวลา พายุหันไปมองทางเพื่อนและเห็นสีหน้าของเลออนเครียดอย่างเห็นได้ชัด เพราะข้อความที่เขาพิมพ์ไปในช่องแชตมันคือประโยคที่ว่า

‘ผมมีแฟนแล้วนะครับ แต่ผมอยากมีอะไรกับคุณ คุณติดไหม?’

เลออนหันขวับกลับมาทางเขาอีกครั้ง และส่งสายตาเย็นบ่งบอกว่าตอนนี้เพื่อนของเขากำลังโมโหขนาดไหน

ขวดเหล้าบนโต๊ะชี้มาทางพายุ เขาตวัดสายตามองไปทางเลออน เพราะรู้ดีว่าเพื่อนต้องหาเรื่องเอาคืนแน่นอน มุมปากหยักของเลออนยกยิ้มขึ้นมาอย่างเจ้าเล่ห์ เลออนพูดออกมาทางเขา

“กูรู้นะว่ามึงมันเสือเงียบไอ้พายุ นัดผู้หญิงแทบจะทุกคืน งั้นมึงช่วยกดโทรออกเบอร์ล่าสุดและพูดกับปลายสายไปว่า ‘คืนนี้มานอนที่ห้องพี่ไหมครับ?’ มึงกล้าไหมครับเพื่อน”

“ไอ้สัส! มึงไม่คิดว่าจะเป็นเบอร์แม่กูบ้างหรอวะ”

“ถ้าเบอร์แม่มึงจริง เดี๋ยวกูพูดสวัสดีแม่มึงเพราะ ๆ เลย”

พายุถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เพราะเขารู้ดีว่าเบอร์ล่าสุดมันคือเบอร์ของใคร เพราะตอนนี้มีแค่คนเดียวที่ชอบโทรมาหาเขาทั้งเช้า กลางวัน เย็น

“ไง? มึงไม่กล้าก็จ่ายเงินพวกกูมา” เลออนยังพูดท้าทายและทำหน้าตากวนใส่เขาไม่หยุด พายุส่ายหน้าและถอนหายใจออกมาอีกครั้ง เขาหันไปมองทางโต๊ะด้านล่างที่มีร่างเล็กที่คุ้นเคยนั่งอยู่

พายหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา และกดเข้าไปที่รายชื่อเบอร์ล่าสุด เลออนเดินมาดูที่โทรศัพท์เขา เพราะกลัวว่าเขาจะเล่นตุกติก

“มึงไม่มานั่งตักกูเลยล่ะไอ้เลออน ถ้าจะขี้เสือกขนาดนี้”

เลออนยักไหล่ไม่สนใจ เขาแค่ยืนกอดอกมองทางพายุ รวมถึงเพื่อนอีกสามคนที่ก็นั่งมองมาทางเขาอยู่ด้วยเหมือนกัน

พายุนิ่งไปครู่หนึ่ง จากนั้นเขาก็กดโทรออกเบอร์ล่าสุด เสียงปลายสายขึ้นรอสายไม่ถึงสิบวิด้วยซ้ำ เสียงสดใสปนดีใจของปลายสายพูดออกมาอย่างร่าเริง จนเสียงของเธอดังลอดออกมาจากโทรศัพท์ พายุเงียบนิ่งยังไม่ได้พูดอะไรตอบกลับไป เขามองหน้าเพื่อน ๆ ที่นั่งแสยะยิ้มเจ้าเล่ห์กันทุกคน ก่อนเสียงราบเรียบจะพูดออกไป

“คืนนี้มานอนที่ห้องพี่ไหมครับ?”

ปลายสายเงียบลงไปทันทีเมื่อเขาพูดจบ พายุกลืนน้ำลายลงคอและพยายามทำตัวให้ปกติที่สุดต่อหน้าเพื่อนของเขา ไม่นานมานักเสียงของเธอก็พูดตอบกลับมา

“พี่จะให้ข้าวไปนอนที่ห้องพี่จริง ๆ หรอคะ? ใจอ่อนกับข้าวแล้วหรอ”

เสียงสดใสของ ‘ต้นข้าว’ สาวรุ่นน้องที่อยู่ข้างบ้านเขาพูดตอบกลับมา เพราะต้นข้าวตามจีบเขามาเกือบสามปี ตั้งแต่เธอยังเรียนอยู่มัธยมด้วยซ้ำ จนตอนนี้เขาอยู่ปีสี่และเธอที่เพิ่งเข้ามหาลัย ต้นข้าวก็ยังไม่เลิกตามตื้อเขาสักที

“เดี๋ยวพี่โทรกลับ แค่นี้ก่อน”

“ข้าวจะรอที่หลังคลับ มารับข้าวด้วย”

“แต่พี่ยังไม่ได้บอกว่าจะให้กลับด้วยเลยนะต้นข้าว”

“แต่พี่ชวนข้าวแล้วเมื่อกี้ ว่าจะให้ไปนอนที่ห้องด้วย เป็นลูกผู้ชายรักษาคำพูดหน่อยสิ” เสียงโวยวายของต้นข้าวพูดออกมา พายุที่ไม่อยากให้เรื่องมันบานปลายเพราะตอนนี้เพื่อนของเขายังมองกันมาอยู่ พายุเลยตอบกลับไปแบบไม่ได้ใส่ใจในคำพูดตัวเองมากนัก

“อืม งั้นก็รอ”

“ค่ะ ข้าวจะรอนะ”

พายุวางสายไปและหันมามองเกมส์ด้านหน้า เพราะตอนนี้ขวดเหล้ามาหมุนชี้ไปทาง ‘เจย์’ พวกเขาทั้งหมดต่างหันไปมองเป็นตาเดียว เลออนที่เป็นคนหมุนขวดพูดขึ้นด้วยสีหน้าและแววตาเจ้าเล่ห์

“นิ่ง ๆ แบบมึงจูบสาวโชว์สักคนสิ”

ทันทีที่ได้ยินคำสั่งนั้น เจย์ส่ายหน้ารัว ๆ เชิงปฏิเสธออกมา พายุที่รู้ดีว่าเพื่อนของเขาไม่ชอบจูบกับใครมั่ว ๆ แน่นอน เสียงของเจย์รีบพูดสวนขึ้น

“ไม่เอา เกมส์ห่าอะไรของพวกมึง”

“ไม่ทำก็หมา...หรือว่ามึงป๊อด จะไม่ทำก็ได้นะ แต่ต่อไปขอเรียกว่าไอ้ขี้ป๊อด”

รามที่นั่งเงียบมาตลอดพูดขึ้น ใบหน้าของเขาแดงก่ำเล็กน้อย เพราะในตอนที่เพื่อนพากันวุ่นวาย เขาก็ดื่มแอลกอฮอลล์ลงคอไม่พัก

“ไอ้ขี้ป๊อด ๆ”

พายุที่นั่งฟังเพื่อนอยู่ เขาก็พูดล่อเพื่อนออกไปตาม ๆ กันอย่างสนุกสนาน เขาเหลือบไปมองทางเจย์ที่แสดงท่าทางหงุดหงิดขึ้นมาแล้ว

ปัง!

เสียงแก้วเหล้ากระแทกโต๊ะดังลั่น จนพายุและเพื่อนของเขาต้องหันกลับไปมอง เจย์ยกยิ้มมุมปากและส่งสายตาราวกับว่าวันนี้เขาจะไม่ยอมแพ้ เขาหันไปคว้าเด็กชงเหล้าที่นั่งอยู่ข้างตัวเองมา ก่อนจะก้มลงไปจูบเธอคนนั้นทันที ท่ามกลางเสียงยุของพวกเขาที่ดังขึ้น

พายุและทุกคนต่างอึ้ง เมื่อผู้หญิงคนนั้นหันมาตบหน้าเจย์ดัง เพียะ!

“ไอ้บ้า! โรคจิตหรือไง!” เสียงของผู้หญิงคนนั้นพูดออกมาทางเจย์ เธอโวยวายอยู่ทางเพื่อนเขาอยู่พักหนึ่ง จากนั้นเธอก็เดินกระทืบเท้าออกไปด้วยท่าทางไม่พอใจ แต่แทนที่ทุกอย่างจะเงียบลง เขาและเพื่อนที่เหลือกลับส่งเสียงหัวเราะลั่นออกไป เมื่อเห็นสีหน้าของเจย์ที่เป็นอยู่ตอนนี้

“เป็นไง ถึงกลับหน้าเสียเลยดิ”

เสียงของ ‘ราม’ พูดขึ้นหลังจากที่เขานั่งดูสถานการณ์เงียบ ๆ อยู่นาน รามพูดขึ้นไปทางเจย์ต่อ

“อยู่ดีไม่ว่าดี โง่!”

“โถ่ไอ้สัส! ส่วนมึงนี่เงียบเลยนะ กลัวเหรอวะ?” เจย์พูดไปทางรามด้วยท่าทางท้าทาย

“ทำไมกูต้องกลัว... แค่เกมส์ส้นตีน!”

เจย์ที่อารมณ์ไม่ดีก่อนหน้าเขาหันมาเถียงและพูดคุยกับรามเสียงดังลั่น แถมยังพาลท้าทายรามออกไปโดยไม่สนใจเกมส์อะไรอีกแล้ว

“งั้นแน่จริงมึงลงไปแย่งน้องคนนั้นดิ หนึ่งวันจีบให้ติดแล้วเขี่ยทิ้ง”

“ทำไมกูต้องทำ”

เสียงของรามพูดออกมาด้วยท่าทางราบเรียบ ทุกคนหันไปมองผู้หญิงที่เจย์พูดถึง และต่างก็รู้ดีว่าเธอคนนั้นคือสเป็กของรามเลย

“เหอะ! กูนึกว่าจะแน่” เจย์พูดออกไปและส่ายหน้าดูถูกเพื่อนตัวเอง รามเห็นแบบนั้นเลยรีบพูดขึ้นมา

“หนึ่งวันเลยเหรอวะ”

ทุกคนต่างรู้ดีว่ารามเป็นคนที่มีความอดทนต่ำ สำหรับเขาแล้ว ยี่สิบสี่ชั่วโมงก็เพียงพอที่จะทำให้หมดความอดทนได้ง่าย ๆ

“แต่ไอ้รามมันรวย แค่ค่าเหล้า...” เจย์พูดขึ้นทางรามอีกครั้ง แต่เสียงของรามพูดแทรกขึ้นมาทันควัน

“กูรับคำท้า! รอดูเลยไอ้พวกเหี้ย!” รามหันมาพูดด้วยท่าทางที่ไม่ต่างจากคนที่โดนไปก่อนหน้าเขา รามหันมาทางพายุที่นั่งมองอยู่ “แล้วกูขอบอกไว้อย่างเลยนะ...”

“เกมนี้แค่วันเดียวก็พอ” รามหันมาย้ำกับทุกคนให้เข้าใจกติกาให้ชัดเจนอีกครั้ง “ถ้าพวกมึงมีนอกรอบ กูจะถือว่าพวกมึงแพ้”

“เหลือมึงไอ้มังกร” รามหันมาพูดกับ ‘มังกร’ ซึ่งเป็นคนสุดท้ายของกลุ่มที่ยังไม่ได้เล่นเกมส์นี้ มังกรส่งสายตาเฉยชาและรอดูว่าเพื่อนจะพูดว่าอะไร รามพูดขึ้นทางมังกรอีกครั้ง

“กูอยากให้มึงมีเมียใหม่คืนนี้!”

พายุที่นั่งฟังอยู่นานเขาถอนหายใจออกมาทันที เพราะตั้งแต่มังกรที่โดนแฟนเก่านอกใจและเลิกกันมานานแล้ว เพื่อนของเขาก็ยังไม่เปิดใจให้ใครสักที มังกรชะงักไปครู่หนึ่งและพูดต่อ

“แล้วทำไมกูต้องมี?”

“ก็เกมส์ไง! หรือว่ามึงไม่อยากมี เพราะยังลืมเมียเก่าไม่ได้?”

“ลืมไม่ได้ก็ควายล่ะ ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้มีค่าอะไรให้กูต้องจดจำ มึงอย่ามาพูดถึงมันเลยว่ะ ได้ยินล่ะระคายหูฉิบหาย!”

“เออ งั้นมึงก็ต้องหาเมียใหม่ให้ได้ภายในคืนนี้ หรือจะไม่เล่นก็ได้ แต่แสดงว่ามึง....” รามยังคงพูดท้าทายไปทางมังกร มังกรที่รู้ทันว่าเพื่อนของเขากำลังจะพูดอะไรเลยรีบพูดสวนกลับมา

“กูเล่น! แล้วกูคิดว่ากูหาได้แล้วด้วย”

พายุเห็นเพื่อนของเขาหันไปมองทางผู้หญิงคนหนึ่งที่นั่งอยู่ไม่ไกล และผู้หญิงคนนั้นก็หันมามองเพื่อนเขา ราวกับกำลังส่งสายตาบางอย่างให้กันและกันอยู่

🥀 ช่วงพูดคุย 🥀

ฝากกดใจ เพิ่มเข้าชั้นกันหน่อยน๊าาา เรื่องนี้ไรท์จะเขียนสบาย ๆ แต่มีดราม่าเล็ก ๆ มาให้ค่ะ เรื่องนี้เป็นโปรเจกต์ร่วมกับเพื่อนนักเขียนอีก 4 คนนะคะ ไรท์ฝากด้วยนะ

🥺🩷