ตอนที่ 1

"ไอ้บ้าเอ้ย! ชุดฉัน!" น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความไม่สบอารมณ์ สายตาที่เกรี้ยวกราดมองตรงไปยังรถมอเตอร์ไซค์ที่กำลังชะลอตัว

เอี้ยด!! ล้อรถทั้งสองถูกเบรกทันที ขายาววาดผ่านเบาะหนังที่เก่าและขาดเล็กน้อยลงกับพื้นถนนที่มีน้ำเจิ่งนองอยู่ที่เขาจอดรถ พร้อมกับเดินมาหาเธอที่ใส่ชุดกระโปรงสั้นเลยหัวเข่าขึ้นมาเล็กน้อย รอยน้ำที่กระเด็นเปรอะเปื้อนกระจายอยู่ที่ชายกระโปรงและนั้นเป็นสาเหตุที่เธอกำลังทำตาเขียวและมีสีหน้าโกรธสุดขีดใส่เขาอยู่

เขารู้ตัวว่าเขาผิด เขาขับขี่รถมอเตอร์ไซค์ด้วยความเร็วและชิดริมฟุตบาททำให้น้ำที่ขังอยู่กระเซ็นเปรอะชุดสวยๆของเธอและเธอก็กำลังจะอ้าปากต่อว่าเขาอีกครั้ง แต่กลับต้องหยุดเมื่อเขารีบเอ่ยคำขอโทษอย่างคนสำนึกผิดโดยที่ไม่ได้ถอดหมวกกันน็อก

"ผมขอโทษ ผมรีบจนไม่ได้สังเกตว่ามีน้ำขังอยู่ตรงนี้" ดิเชร์มองใบหน้าสวยและมันทำให้เขาเลิกคิ้วเล็กน้อยภายใต้หมวกกันน็อก

เธอหายใจเข้าปอดลึกๆเมื่อคนตรงหน้าเอ่ยคำขอโทษด้วยท่าทางที่สุภาพและมันได้ผล เพราะมันทำให้เธอรู้สึกอารมณ์เย็นขึ้น ก่อนจะพูดออกไปอย่างที่ใจนึกด้วยอารมณ์คุกรุ่นที่เหลือเพียงน้อยนิด

"...แต่ฉันต้องไปงานต่อแล้วชุดฉัน" หญิงสาวใช้สายตามองลงที่ชุดของเธอเพื่อบอกเป็นนัยๆ

"ถ้าคุณไม่ว่าอะไร ผมขออนุญาตนะครับ"

หญิงสาวทำหน้าแปลกใจนิดหน่อยแต่ก็เข้าใจได้ทันทีที่เห็นคนตรงหน้าเอามือล้วงลงไปในกระเป๋ากางเกงยีนส์ด้านหลังเพื่อเอากระเป๋าเงินออกมา แล้วหยิบเงินแบงก์เทาหนึ่งใบยื่นให้กับเธอ

"ยังไง?"

หญิงสาวถามขึ้นเพราะว่าเงินที่ถูกยื่นให้มามันเยอะเกินไป เพราะชุดที่เธอใส่มันราคาไม่ถึงห้าร้อยด้วยซ้ำแล้วอีกอย่างเธอชำเลืองเห็นว่าในกระเป๋าเงินนั่นไม่มีเงินเหลืออยู่เลย ถ้าหากเธอรับเงินมา

"เอาไปซื้อชุดเปลี่ยนเอานะครับ...ผมต้องรีบไปแล้ว ขอโทษอีกครั้งนะครับ"

ประโยคแรกเขาพูดในขณะที่ยื่นเงินให้กับหญิงสาว แต่เมื่อเห็นว่าหญิงสาวยังไม่รับไว้ ประโยคถัดมาเขาพูดขึ้นพร้อมๆกับยื่นมือตัวเองไปจับมือเธอแล้วเอาเงินใส่มือแล้วก้มศีรษะลงเล็กน้อยเพื่อขอโทษก่อนจะรีบเดินกลับไปที่รถมอเตอร์ไซค์ของตนเองแล้วขี่ออกไปโดยไม่ได้สนใจเสียงเรียกของเธออีกแม้แต่น้อย

"นี่เดี๋ยว...มันเยอะไป" สามคำสุดท้ายแทบจะกลืนหายไปกับเสียงรถที่ขับผ่านไปมาบนท้องถนน

"ทำยังไงดี...นึกออกแล้วเอาเงินที่เหลือโอนไปบริจาคให้กับเด็กๆบนดอยก็แล้วกัน" เธอพูดกับตัวเอง ภายใต้สีหน้าที่มีความกังวลอยู่ไม่ใช่น้อย ก่อนจะรีบเดินไปที่ร้านขายเสื้อผ้าที่อยู่แถวนี้

ความโชคร้ายที่มาก่อนความโชคดี ดีที่ว่าก็คืองานอีเวนต์ของวันนี้อยู่ไม่ไกลจากบ้านของเธอ ท้องถนนในท่ามกลางร้านค้าเยอะแยะมากมายทำให้เธอหาซื้อชุดเปลี่ยนได้ง่ายๆ ในใจลึกๆของเธอนั้นนึกสงสารคนที่ให้เงิน เพราะเธอมั่นใจว่าในกระเป๋าเงินของผู้ชายคนนั้นไม่มีแบงก์อื่นอยู่เลยแม้กระทั่งเหรียญ...เธอก็ไม่เห็น

“เช้าวันอาทิตย์ของฉัน ดีจริงๆ”

สนามแข่งรถเสนีต์

สนามแข่งรถที่นี้ได้มาตรฐานที่ผ่านการรับรองจากองค์การระดับสากล มีพื้นผิวสนามที่เหมาะสมไม่ว่าจะความยาวความกว้างของสนามทุกอย่างล้วนได้มาตรฐานทั้งหมด และยังมีแผงกั้นที่ได้มาตรฐานและยังมีสิ่งอำนวยความสะดวกทางการแพทย์ที่พร้อมใช้งานได้ทุกเมื่อมีเหตุ เป็นเครื่องการันตีว่าสนามแห่งนี้มีความปลอดภัยและสามารถจัดการแข่งขันระดับนานาชาติได้ ทั้งหมดนี้ใช้เวลาสร้างกว่าหนึ่งปี

“มึงมาเกือบไม่ทันพิธีเปิด”

เป็นคลาวด์ที่พูดขึ้นทันทีที่เห็นดิเชร์จอดรถมอเตอร์ไซค์คันเก่าพร้อมกับยื่นแว่นดำทันทีที่ดิเชร์ถอดหมวกกันน็อกออก คลาวด์ทำตามที่ดิเชร์บอกเอาไว้ล่วงหน้าได้อย่างดีพร้อมกับชุดสูทที่เตรียมเอาไว้ให้เพื่อไปเปลี่ยนในห้องพัก

“มึงถือสูทมาทำไม” ดิเชร์พูดพลางนึกขำเพื่อนสนิทของตนเอง คลาวด์มักจะดูตื่นเต้นแทนเขาเสมอ

“เอ้า! มึงจะได้เปลี่ยนทันทีที่เข้าห้องพักไง” ดิเชร์ไม่ได้พูดอะไรต่อ เพราะพูดไปก็ไม่เคยเอาคลาวด์อยู่หรือชนะได้เลยแม้แต่ครั้งเดียว

ร่างหนาที่มีมีความสูงหนึ่งร้อยแปดสิบเซนติเมตร ผมสีเข้มที่มีเหงื่อผุดอยู่ตามกรอบหน้ายิ่งทำให้ดิเชร์มีเสน่ห์มากกว่าเดิมเป็นเท่าตัว ระหว่างที่ทั้งสองคนเดินมาที่ห้องพักในสนาม ทำให้หลายๆคนไม่ว่าจะเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงทุกคนต่างจ้องมองคนทั้งสองอย่างไม่ละสายตา ด้วยความหล่อคมหน้าตาดีราวกับดารา นายแบบก็ไม่ปานแต่สิ่งที่ทำให้คลาวด์พูดทักดิเชร์อีกครั้งเห็นจะเป็นมอเตอร์ไซค์ก่อนหน้านี้

“ทำไมวันนี้มึงขี่ไอ้แก่มา”