Novels by หญิงแก่

ปี๊นนน....เอี๊ยดดด...เสียงบีบแตรยาวแล้วตามมาด้วยเสียงเหยียบเบรค ทำให้คนที่ไม่ทันได้ตั้งตัว ศีรษะกระแทกกับเบาะหน้าแต่ก็ไม่แรงมากนักเพราะด้วยสภาพการจราจรที่ติดขัดทำให้รถวิ่งช้า"โอ๊ย!""จะบ้าหรือไงน่ะ อยู่ๆก็หักรถมาขวางแล้วมาเปิดไฟส่องอีก"เสียงของคนขับรถแท็กซี่บ่นทำให้น่านฟ้าเงยหน้าขึ้นมองทันที ตอนนี้ที่ตรงหน้าเธอมีแสงไฟสว่างวาบจนทำให้เธอต้องหรี่ตามอง ภาพตรงหน้าค่อยๆชัดขึ้นเมื่อแสงสว่างได้ดับลง"เฮียป่า..." น่านฟ้าเธอเอ่ยเรียกชื่อน้ำป่าอย่างแผ่วเบา ดวงตากลมโตจดจ้องคนตรงหน้าที่ตอนนี้กำลังยืนขวางหน้ารถแท็กซี่ราวกับเป็นมนุษย์จอมพลังก็ไม่ปาน เธอยังคงจ้องมองอย่างไม่กะพริบตาแล้วเสียงของการพยายามที่จะเปิดประตูรถแท็กซี่เขียวเหลืองก็ดังขึ้นพร้อมๆกับชื่อของเธอปึง ปึง เสียงเคาะรถให้เปิดประตู คนขับรถแท็กซี่จึงหันมาถามน่านฟ้าทันที"คุณรู้จักเเขาหรือเปล่า""ค่ะ หนูรู้จัก" คำตอบของน่านฟ้าทำให้คนขับรถแท็กซี่ปลดล็อคประตู"น่านฟ้า...ลงมาครับ" น้ำป่าเปิดประตูพร้อมกับยื่นมือไปรับให้น่านฟ้าลงมาจากรถ"อเลสซิโอจัดการต่อด้วยนะ""ครับนาย" อเลสซิโอจัดการจ่ายค่าโดยสารรวมไปถึงค่าปลอบขวัญ"จะพาน่านไปไหนคะ""ทำไมน

"...เฮียป่า...อันเซล" เธอจำได้ในทันที ผู้หญิงที่มีผมยาวเป็นลอนขนาดนั้น รวมถึงรูปร่างสัดส่วนแบบนั้น ต่อให้เธอเห็นใบหน้าแค่ครึ่งเดียวก็เถอะ'นี่น่ะเหรอนัดดินเนอร์กับลูกค้า' สีหน้าและแววตาของน่านฟ้าแสดงถึงความผิดหวังกับภาพที่เธอเห็น เธอไม่อยากจะเชื่อว่าเฮียป่าจะโกหกเธอ"อองเดร์คะ ขอน่านเข้าห้องน้ำเดี๋ยวเดียวนะคะ""ครับน่าน"เสียงที่เรียกชื่อเล็ดลอดออกมาจากปลายสายทำให้อันเซลยกยิ้ม ดวงตาเฉี่ยวฉายแววเจ้าเล่ห์ประกายแวววาวกับแผนการที่ประสบความสำเร็จ ในขณะเดียวกัน น้ำป่าก็เริ่มทำหน้าไม่พอใจ เพราะอันเซลให้เขาเดินมาส่งที่หน้าร้าน แต่พอมาถึงน้องสาวของอันเซลกลับโทรบอกอันเซลว่า นัดกับเพื่อนเอาไว้ก่อนหน้านี้แล้ว ทั้งๆที่เพิ่งลงเครื่องจากเครื่องบินแท้ๆ"ไปกันเถอะป่า" อันเซลหันไปส่งยิ้มหวานให้กับคนที่กำลังทำหน้าขรึมใส่เธออยู่ และนั่นมันทำให้เธอกับหุบยิ้มทันที"อันเซล! ผมบอกว่าไง อย่าเรียกผมแบบนั้นอีก ชื่อนั้นผมให้คนในครอบครัวของผมเรียกเท่านั้น..""ค่ะ! อันเซลลืมไป ขอโทษน้ำป่าด้วยนะคะ""ทำไมคุณต้องดึงผมมายืนตรงนี้กับคุณด้วย...ช่างเถอะกลับได้แล้ว ผมคิดถึงภรรยาของผมแล้ว" น้ำป่าพูดอย่างหัวเสีย แต่ภาพตรงหน

"นายครับ คนที่จะขายตึกให้นายเขาขอผลัดเป็นวันพรุ่งนี้ตอนเที่ยงครับ" น้ำป่าวางปากกาในมือลงที่โต๊ะ หัวคิ้วขมวดกันเป็นปมอย่างใช้ความคิด ตารางงานวันนี้ของเขารวนก็เพราะลูกค้าคนนี้ นัดแล้วก็เลื่อน เลื่อนแล้วก็นัดใหม่เขารู้ว่าคนนี้ต้องการที่จะอัพราคาตึกให้สูงกว่าที่เป็น เลยทำนิสัยแบบนี้"ไม่เป็นไร เดี๋ยววันนี้เข้าผับก่อนก็แล้วกัน ค่อยไปรับอันเซล""ความจริงนายให้ผมจัดการก็ได้นะครับ""ไม่เป็นไร อย่างน้อยเธอก็เป็นเพื่อนฉัน" น้ำป่าคิดแค่เพียงว่าอย่างน้อยเขาก็ควรทำหน้าที่เพื่อนที่ดีให้กับอันเซล จากบ้านมาไกลถึงประเทศไทยคงจะทำอะไรไม่ค่อยถูก"ครับนาย"ช่วงเวลาเกือบเย็นที่โรงงานผลิตเสื้อผ้าแบรนด์RSA เก้าอี้ที่อยู่ด้านหน้าของโต๊ะทำงานน่านฟ้า มีร่างใหญ่นั่งทำหน้าอ้อนวอนเธออยู่นานเกือบครึ่งชั่วโมง"ไหนคุณบอกกับผมว่าเราเป็นเพื่อนกันยังไงครับ" อองเดร์พูดด้วยน้ำเสียงที่อ้อนสุดๆพร้อมกับกะพริบตาปริบๆใส่คนตัวเล็กที่เอาแต่ปฏิเสธเขา ที่เขาชวนเธอไปดินเนอร์ในมื้อเย็นวันนี้"ไปกันสองคนมันน่าเกลียดค่ะอองเดร์" ประโยคของน่านฟ้าทำเอาอองเดร์ถึงกับยิ้มหน้าบาน แสดงว่าเธอไม่ได้รังเกียจหรือโกรธเขาเลยแม้แต่น้อย ที่อยู่ๆวันนั

"หมายถึงอะไรหรือเปล่า...หรือว่าน่านจะยอมให้เฮียจูบ..." น้ำป่าเว้นระยะกับคำว่าจูบแล้วจ้องมองลงที่แววตาของน่านฟ้าอย่างสื่อความหมาย สิ่งที่น้ำป่าได้รับตอบมาคือการพยักหน้าเบาๆอย่างเขินอายสายตาคมมองใบหน้ากลมที่เริ่มมีสีแดง และแดงขึ้นเรื่อยๆลามไปถึงใบหู ความร้อนวาบผ่านไปทั่วร่างกายจนคนร่างสูงถึงกับความหมดความอดทน น้าป่าไม่รอช้า สองมือใหญ่ยกร่างเล็กขึ้นวางบนโต๊ะอาหารที่พวกเขาสองคนเพิ่งจะเก็บกวาดอย่างเรียบร้อย เขายื่นมือไปแนบแก้มป่องเบาๆ หัวนิ้วมือเกลี่ยแก้มนิ่มลื่นเล่น ก่อนจะเลื่อนไปยังปากนุ่มๆลมหายใจร้อนกระทบมายังใบหน้ากลมทำให้ร่างเล็กยิ่งสั่นสะท้าน ความรู้สึกที่ร้อนวูบวาบเหมือนอย่างครั้งตอนที่ไปอิตาลีไม่มีผิด สายตาคมจ้องมองริมฝีปากที่มีสีชมพูระเรื่อ เขาลูบคลึงอยู่อย่างนั้นราวกับว่าไม่เคยได้สัมผัสมาก่อน เขาแค่อยากรู้ว่าความนุ่มนี้มันจะนุ่มแค่ไหนถ้าหากเขาได้สอดใส่อย่างอื่นเข้าไปร่างเล็กแอบกลืนน้ำลายเล็กน้อยกับการกระทำของคนตรงหน้า นี่แค่จูบนะทำไมเฮียป่าทำให้เธอรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังโดนไฟลุกท่วมตัวไม่มีผิด นี่เธอคิดถูกแล้วใช่ไหม ถึงแม้จะไม่อยากยอมรับแต่ในใจของเธอค่อยๆ มีเงาของคนตรงหน้าเข้

น้ำป่าหยุดทันทีตามที่น่านฟ้าบอก แล้วค่อยๆเอามือออกมาจากอกอิ่มทั้งสองพร้อมกับผละจูบออกจากริมฝีปากบางที่เริ่มเจ่อบวมด้วยฝีมือของเขาเองสองมือใหญ่จับชุดนอนให้เข้าที่แล้วไล่มองว่ามีตรงไหนที่ยังไม่เรียบร้อย เขาเห็นใบหน้าแดงก่ำตาหวานเยิ้มของน่านฟ้าที่กำลังมองเขาอยู่ เธอหายใจแรงดวงตากลมโตยังคงมองเขาอย่างไม่ละสายตา น้ำป่าจึงโน้มใบหน้าลงจูบที่ริมฝีปากบวมเจ่ออีกครั้งเพื่อเป็นการปลอบประโลม"เฮียขอโทษ...จะไม่มีครั้งต่อไปถ้าน่านไม่อนุญาต" น้ำป่าบอกด้วยเสียงที่แผ่วเบาแล้วลุกขึ้นหายไปในห้องน้ำ สายตาที่มองตามแผ่นหลังกว้างบอกถึงความรู้สึกผิดเช่นกัน เพียงแต่ในตอนนี้เธอเองก็ยังไม่มั่นใจในหัวใจของตัวเองเหมือนกันเช้าวันรุ่งขึ้น"เอาไว้มาเที่ยวรอบหน้าพักอยู่ที่นี้สักสองสามเดือน ทิ้งคนบ้างานเอาไว้ที่กองงานนั่นแหละ ดีไหมลูกน่าน"น้ำอิงพูดพลางหันไปมองค้อนลูกชายที่ยืนทำหน้าเหมือนไม่ได้นอน หน้าบึ้งหน้าดำเสียไม่มีดี กลับกันกับเป็นน่านฟ้าที่รู้สึกผิดเพราะตนเองเป็นตนเหตุที่ทำให้น้ำป่านอนหลับไม่เต็มที่ในอย่างที่ควรตอนแรกน้ำป่าคุยว่าจะอยู่ต่ออีกห้าวัน แต่ทว่าทางบริษัทมีนักลงุทนสนใจจะร่วมงานกับน้ำป่าจึงทำให้ต้องรีบ

ที่ระเบียง น้ำป่าต่อสายหาอันเซล กว่าเธอจะรับก็เล่นเอาน้ำป่าหัวเสียเป็นอย่างมาก"นี่เธอ!! ห้ามเธอทำอะไรแบบนี้อีก ไม่อย่างนั้นฉันจะไม่ช่วยเธอ นี่คือคำสั่งจำเอาไว้!!""..." อันเซลไม่ทันได้พูดอะไรแม้แต่คำเดียวก็ถูกตัดสายไป และสิ่งนี้มันทำให้อันเซลมั่นใจว่าตอนนี้น้ำป่าเริ่มมีใจให้กับผู้หญิงคนนั้น และไม่ทันได้เก็บโทรศัพท์เธอก็ถึงกับยิ้มกว้าง ดวงตาเปล่งประกายไปด้วยความสุขอีกครั้ง"ยังเก็บเบอร์เราเอาไว้สินะป่า"น้ำป่าดับบุหรี่ที่มือแล้วเดินเข้าไปในห้อง สายตาคมมองคนที่นอนอยู่บนเตียงกว้าง ทำให้คิดว่าเขาออกไปนานหรือว่าคนบนเตียงวิ่งผ่านน้ำกันแน่"นี่น่าน ได้อาบน้ำจริงไหม""อาบค่าา...เฮียคะขอถามอะไรหน่อยได้ไหมคะ""ได้สิ""เฮียป่าเริ่มชอบน่านตั้งแต่ตอนไหนคะแล้วชอบอะไรในตัวน่าน" น้ำป่ายืนมองร่างเล็กที่ปลายเตียงก่อนจะเดินไปข้างๆแล้วนั่งลงพิงที่หัวเตียง"ตอนที่น่านยิ้ม ไม่สิน่าจะเป็นที่แก้มน่านที่ทำให้เฮียเริ่มรู้สึกนั่นก็คือวันที่เราเซ็นสัญญากันแล้วก็มีอีกอย่าง...เฮียว่าน่านไม่ใช่คนที่จะเห็นแก่เงิน เฮียเชื่อว่าเฮียมองไม่ผิด" น่านฟ้านิ่งไปไม่กี่วิก่อนจะพูดประโยคถัดมา"แต่น่านไม่ใช่คนสวยนะคะ""เฮียรู้

ใบหน้าหล่อซุกลงไปเชยชมเนินอวบที่บอบช้ำจากการร่วมรักกันกับเขาที่แสนยาวนาน เรียวลิ้นสากตวัดเลียตามรอยแยกของกลีบเนื้องามที่เขาหลงใหล จนน้ำอิงต้องครางกระเส่าออกมาอย่างกลั้นเอาไว้ไม่อยู่"อื้อ...เฮีย"สิงห์ยังคงตั้งหน้าตั้งตาใช้ปากดูดเม้มปุ่มกระสันสีสวยแรงๆ ปรนเปรอจนเธอเกร็งกระตุกซ้ำๆ แต่เขาก็ยังไม่หยุดก่อนจะใช้ลิ้นสากเข้าไปทักทายผนังเนื้ออ่อนด้านใน จนร่างบางเกร็งกระตุกอีกครั้ง..น้ำหวานไหลออกมาให้เขาได้ดูดดื่มจนหนำใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่นอนดิ้นพล่านด้วยความกระสันซ่านจนเนินอกอวบกระเพื่อมไหวไปตามแรงหอบหายใจ ดวงตาที่ฉ่ำปรือกำลังเรียกให้เขาเอาตัวตนสอดใส่ 'เดี๋ยวนี้' แน่ๆปากหยักกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจกับใบหน้าของคนที่นอนหอบอยู่ก่อนจะก้มลงไปจูบริมฝีปากอิ่ม ปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปเกี่ยวเกี่ยวตวัดลิ้นนุ่มในโพรงปากหวาน มือทั้งสองยกขึ้นมาบีบเคล้นความนุ่มนิ่มทั้งสองย้ำๆ ก่อนจะขยำไปทั่วเรือนร่างบาง ปลุกเร้าอารมณ์สวาทขึ้นมาอีกครั้ง"อื้มม...""อื้อ...อ"เสียงครางต่ำในลำคอดังขึ้นทันทีที่สิงห์กดแก่นกายใหญ่เข้าไปในช่องทางรักที่คับแน่นอีกครั้ง สองแขนแกร่งยันกายสองข้าง แล้วก้มลงมองที่จุดเชื่อมติดกัน

ตอนพิเศษNCร่างหนาที่เห็นแก้มขาวๆกลายเป็นสีแดงระเรื่อก็จับร่างบางพลิกให้นอนหงายแล้วขึ้นคร่อมกดร่างไว้บนเตียงนุ่มจ้องมองไปนัยน์ตาใสที่ตอนนี้กำลังหลบสายตาของตนเองอยู่"ไม่ตอบต้องโดนทำโทษนะคะ""คนเจ้าเล่ห์..."มือใหญ่ลูบไล้กลีบปากงามทั้งบนและล่างอย่างเนิบนาบก่อนจะก้มดูดดึงแล้วสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปเกี่ยวพันเรียวลิ้นนุ่มอย่างดูดดื่มสลับบดจูบอย่างเร่าร้อนทำให้น้ำลายสีใสไหลเลอะมุมปากของทั้งสอง ภาพที่ทั้งสองเห็นยิ่งทำให้อารมณ์พุ่งสูงขึ้นอีกเท่าตัว มือเล็กหนึ่งข้างสอดเข้าไปขยุ้มเส้นผมดำในขณะที่อีกมือลากไล้สัมผัสแผ่นอกแกร่งภายใต้ชุดนอนบางสีเข้ม ลมหายใจถูกพ่นแรงขึ้นเรื่อยๆเมื่อน้ำอิงสัมผัสได้ว่า มือใหญ่ทั้งสองกำลังทำหน้าที่ปลดเปลื้องเสื้อผ้าเนื้อบางให้พ้นจากร่างขาวเนียนของเธออย่างเร่งรีบสิงห์ก้มใบหน้าหล่อซุกไซ้หาคู่เนินอกอวบแล้วใช้ริมฝีปากร้อนขบเม้มทิ้งรอยแดงทั่วอกสวย มือใหญ่บีบเคล้นอกอวบอย่างหนักหน่วงตามแรงกระสันที่พุ่งสูงก่อนจะดันร่างของตนเองให้ผละออกจากร่างบางกระดุมเสื้อของชุดนอนถูกปลดออกอย่างรวดเร็ว ยืนอวดกล้ามหน้าท้องแน่น มันดูเซ็กซี่แล้วยิ่งร้อนแรงมากขึ้นเมื่อน้ำอิงเห็นรอยสักที่สีข้างด้า

Trigger WarningฺBlood,Murder /เลือด/การฆาตกรรมการทรมาน /ศพตามร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยช้ำและร่องรอยของการทุบตีนอนเอาใบหน้าเปื้อนเลือดแนบไปกับพื้นดินที่มีแผ่นพลาสติกอย่างหนาปูรองเป็นบริเวณกว้าง"ยิ่งมึงเงียบ มึงก็จะยิ่งโดนทรมาน..แต่ถ้ามึงบอกกูว่าใครส่งมึงมา กูจะสงเคราะห์ให้มึงได้ตายเร็วขึ้น""..." เบ้าตาบวมปูดจนปิดลูกกะตาไปหนึ่งข้าง เหลือบตาขึ้นมองคนร่างบางด้วยความเกรงกลัวแต่ถึงแบบนั้น เขาก็ยังไม่ยอมพูดออกมาว่าใครเป็นคนสั่งน้ำอิงยื่นมือเล็กที่สวมใส่ถุงมือกระชากเส้นผมที่เปียกชุ่มไปด้วยเลือดให้เงยหน้ามองมาที่ตนเอง ก่อนจะหยิบมีดปลายหยักไม่ได้มีความคมมากนักแต่นั่นก็เป็นเหล็กเนื้อดีที่ถูกตีด้วยฝีมือช่างตีเหล็กที่มีฝีมือดีที่สุดในอิตาลี จ่อปลายแหลมไปที่ลูกกะตาแล้วค่อยๆทิ่มลงไปอย่างช้าๆและลึกลงไปจนเกือบครึ่งเล่ม"อ๊ากกก!! ฆ*ากูซะ มึงฆ*ากูแลย" เสียงโหยหวนที่เจ็บปวดดังก้องไปทั่วบริเวณห้องใต้ดิน"แค่พูดออกมา แล้วกูจะฆ*ามึงเพื่อให้มึงพ้นจากการทรมานนี้เอง"เสียงเล็กที่ฟังดูหวานหู แต่ในเวลานี้กลับเต็มไปด้วยอำนาจและน่ายำเกรง ทำเอาลูกน้องที่ยืนอยู่ต่างพากันขนหัวลุก ไหนจะภาพที่น่าสยดสยองตรงหน้านี้อี

สามปีต่อมา"เห็นลีโอกับน้ำป่าไหม" น้ำอิงเดินออกมาบริเวณชั้นล่างของคฤหาสน์ เพื่อมองหาสองหนุ่มฝาแฝด เมื่อไม่เห็นจึงได้เอ่ยถามบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่บริเวณนี้"อยู่ที่สนามยิงปืนครับนายหญิง" หนึ่งในบอดี้การ์ดพูดพร้อมกับก้มศีรษะเพื่อหลีกเลี่ยงการมองหน้าคนเป็นนายหญิง เป็นอีกหนึ่งกฏที่บอดี้การ์ดทุกคนต้องรู้ ห้ามมองหรือสบเด็ดขาด"ขอบใจ"สนามยิงปืนปัง! ปัง! ปัง!เสียงยิงปืนหลายนัดดังไล่เลี่ยกันพุ่งไปที่เป้าที่แขวนห่างหลายสิบเมตร สองหนุ่มหน้าตาเหมือนกันต่างหันหน้ามองกันแล้วก็ยิ้มด้วยความภูมิใจ เพราะทั้งคู่ทำได้ดีมาก ก่อนจะหันหลังไปมองที่ด้านนอกห้องเก็บเสียงก็เห็นแม่ของตนเองยืนปรบมืออยู่ ทั้งสองจึงรีบวางอุปกรณ์ทั้งหมดแล้วสาวเท้าเล็กออกไปหาทันที"มีอะไรเหรอครับแม่มาหาผมสองคนถึงที่นี่เลย" ลีโอ"หนุ่มๆลืมซะแล้ว" น้ำอิงพูดพร้อมกับยิ้มน้อยๆให้กับสองแฝด"?โอ๊ะผมจำได้แล้ว" น้ำป่าเป็นคนพูดขึ้นเมื่อนึกได้ว่าต้องทำอะไร"อ๋อ ได้เวลาแล้วเหรอครับแม่" ลีโอพูดพลางก้มดูเวลาที่นาฬิกาที่ข้อมือ"แม่เผื่อเวลาให้หนุ่มๆอาบน้ำแต่งตัวหล่อๆไงครับ""งั้นไปกันครับ" น้ำป่า"ขอผมอุ้มน้องได้ไหมฮะ" ลีโอ"ทำไมจะไม่ได้ล่ะลูก""อุ้

Trigger Warningโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน"แม่จะไปไหนครับ" จังหวะที่ลีโอเดินลงมาที่ชั้นล่างพอดี และเห็นว่าแม่กำลังวิ่งออกไปที่หน้าทางออกจึงได้เอ่ยถามออกไปสองเท้าเล็กหยุดกึก! แล้วหันหลังกลับไปมองตามเสียงก่อนจะเดินไปหาแฝดคนพี่ที่มีหน้าตาเหมือนกับพ่อราวกับแกะ ดวงใจดวงน้อยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่บริเวณรอบดวงตาทั้งสองข้าง แต่เธอก็สามารถเก็บอาการได้เป็นอย่างดีก่อนจะนั่งลงยองๆแล้วตอบออกไป"แม่จะ..ไป" มือเล็กๆจับลงที่กลุ่มผมเส้นสีดำ ที่สั่นเล็กน้อย บอกถึงอารมณ์ของคนร่างบางได้เป็นอย่างดี"ไปไหนครับแม่""แม่จะรีบกลับมา ลีโอดูแลน้องด้วยนะครับ" ความรู้สึกที่เคว้งคว้างภายในใจของน้ำอิง ทำให้เธอรีบลุกขึ้นยืนก่อนจะรีบวิ่งไปที่รถทันทีหลังพูดกับลีโอ"...แม่.." ลีโอมองตามแผ่นหลังแม่ ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่สงสัย เพราะวันนี้สีหน้าของแม่ดูเหมือนคนที่กำลังจะร้องไห้ยังไงอย่างงั้นความร้อนของเปลวไฟที่มาจากรถทำให้ใบไม้แถวนั้นไหม้ไปด้วยกลุ่มควันสีดำที่กำลังลอยขึ้นบนท้องฟ้า บอกได้ถึงเพลิงกำลังลุกไหม้อย่างรุนแรง รถกันกระสุนที่ทำมาจากวัสดุพิเศษทำให้ไฟลุกไหม้อยู่ที่บริเวณนอกตัวรถและที่ล้อยางเท่านั้

ห้าปีต่อมาเราทั้งสองคนช่วยกันเลี้ยงลูก จนกระทั่งครบหนึ่งขวบฉันกับเฮียสิงห์ก็หาพี่เลี้ยงได้อย่างเหมาะสมคนที่มีคุณสมบัติพอ ลีโอกับน้ำป่าเริ่มโตขึ้นและมีพัฒนาการที่ดีกว่าเด็กคนอื่นๆที่อายุเท่ากัน พูดชัด เรียนเก่ง ส่วนลักษณะนิสัยของลูกทั้งสอง คุยเก่ง ยิ้มง่ายฉันยังไม่เคยเห็นลูกทั้งสองโกรธกันหรืองอนกัน ไม่เคยเห็นเลยแม้สักครั้งเดียว และที่สำคัญหน้าตาของทั้งสองจะไปทางเฮียสิงห์เสียมากกว่า หล่อสุดๆสูงยาวเข่าดี โตขึ้นคงจะหล่อกว่าเฮียสิงห์แน่นอนพิธีแต่งงานถูกเลื่อนมาจัดในปีนี้ และฉันขอเฮียสิงห์ให้จัดแบบเรียบง่าย แม้เฮียสิงห์จะไม่เห็นด้วยในตอนแรกก็ตาม และในเดือนหน้าก็จะเป็นพิธีรับตำแหน่งนายใหญ่ ในส่วนของประเทศอิตาลีและไลออนเป็นคนขึ้นรับต่อจากคุณตาที่ตอนนี้ท่านได้บอกว่าสมควรแก่เวลาแล้วที่จะมีคนรับช่วงต่อจากท่าน ส่วนเฮียสิงห์เป็นนายใหญ่ดูแลในส่วนของประเทศไทยระหว่างที่เฮียสิงห์กำลังนั่งอ่านอีเมล์ที่หน้าจอของโทรศัพท์มือถือ ก็เป็นสายเรียกเข้าของน้ำอิงที่โทรเข้ามา แรงสั่นเพียงแค่เสี้ยววิเท่านั้นเฮียสิงห์ก็กดรับสายทันที"เฮียถึงไหนแล้วคะ""เฮียใกล้จะเลี้ยวทางเข้าแล้วคะ หรือหนูกับลูกอยากจะกินอะไรเพิ่ม

กรองแก้วก้มมองแล้วส่งยิ้มหวานให้ก่อนจะอุ้มร่างอวบๆขึ้นมาให้อยู่ในอ้อมแขนของเธอ หลังจากที่เธอคลอดลูกได้หกเดือน ไลออนก็จัดงานแต่งงานให้อย่างใหญ่โต จนตอนนี้ลูกสาวอายุได้ห้าขวบ ส่วนลูกชายอายุได้สี่ขวบแล้ว"แด๊ดไปไหนล่ะคะ ทำไมปล่อยให้สาวน้อยคนนี้เดินมาหาแม่คนเดียว""ใครบอกครับ แด๊ดแอบมองอยู่ตรงนี้ต่างหาก" ไลออนเดินจูงมือลีออง ลูกชายที่มีใบหน้าเหมือนกับเขาราวกับแกะ"ไหน...เอวาไปซื้ออะไรมาคะ" กรองแก้วหันไปหาลีอองแล้วก้มลงหอมศีรษะลูกชายด้วยดวงตาที่เปล่งประกายก่อนจะหันมารอคำตอบจากเอวาลูกคนโต"อมยิ้มค่ะแม่" เด็กหญิงส่งยิ้มตาสดใส ดวงตากลมโตทอเป็นประกาย ใสบริสุทธิ์ราวกับมีน้ำหล่อรื้นอยู่ในดวงตาตลอดเวลากรองแก้วหุบยิ้มทันทีแล้วถามกลับไปด้วยท่าทางและใบหน้าที่จริงจัง "เอวา..หนูรู้ใช่ไหมคะ""ค่ะแม่ กินเสร็จต้องแปรงฟันแล้วบ้วนปากด้วยน้ำยาบ้วนปากที่มีส่วนผสมของฟลูออไรด์ค่ะ" เสียงสดใสที่เจื้อแจ้ว ทำให้คนที่เดินผ่านไปมาต่างหันมามองด้วยความเอ็นดู"ดีค่ะ...แล้วลีอองล่ะครับได้อะไรมา"เด็กหนุ่มยื่นมือออกมาแล้วแบออก มีอะไรบางอย่างที่ดูแล้วเหมือนกับ...และนั่นทำให้กรองแก้วเงยหน้าขึ้นมองไลออนทันที"สาวให้ลูกมาน่

เครื่องบินเจ็ทส่วนตัวลงจอดที่เกาะในเวลาก่อนเที่ยง ทุกคนต่างแยกย้ายกันเข้าที่พัก เกาะที่เงียบสงบแห่งนี้เป็นเกาะส่วนตัวของตระกูลซัลโตเร กลิ่นอายของท้องทะเลที่เต็มไปด้วยความสดใสน้ำในทะเลลึกมีสีน้ำเงินเข้ม เกลียวคลื่นที่ซัดหาดทรายไปจนถึงกลิ่นอายของน้ำทะเล หอมราวกับใบเสจและกลิ่นความชื้นมอส บรรยายที่ผ่อนคลายทำให้กรองแก้วผล็อยหลับไปที่เบาะนั่งเล่นหน้าห้องพัก"กรองครับ..กรอง" น้ำเสียงที่กระซิบเรียกชื่อที่ข้างใบหูเล็กพร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบที่ศีรษะเบาๆ ความจริงเขาเองก็ไม่อยากมาปลุกว่าที่คุณแม่ แต่ว่านี่ได้เวลารับประทานอาหารเที่ยงแล้ว กรองแก้วควรจะได้กินอาหารทะเลสดๆที่ย่างเสร็จใหม่ๆคงจะดีกว่า"อืม..คะเฮีย""ตอนนี้ทุกคนกำลังปิ้งย่างกันอยู่ กรองอยากไปไหม...หรือไม่ก็""ไปค่ะเฮีย"ร่างบางค่อยๆลุกจากเบาะนั่งเล่นโดยมีร่างหนาคอยพยุงเพราะเกรงว่าจะล้มเพราะเธอเพิ่งตื่น ไลออนยืนรออยู่ที่หน้าห้องน้ำพร้อมกับหัวใจที่จดจ่อว่า ชุดที่เขาเตรียมเอาไว้ให้ถ้ากรองแก้วใส่แล้วจะดูเซ็กซี่และสวยแค่ไหนกัน นึกแล้วใบหน้าคมก็มีร้อยยิ้มแฉ่งออกมาทันที"ยืนยิ้มอะไรอยู่คนเดียวคะเฮีย"ไลออนหันไปตามเสียงเรียกแล้วยืนนิ่งมองภาพตรงหน

"เฮียจะใส่มันและกระแทกเบาๆนะคะ" เขากระซิบบอกก่อนสอดใส่เข้าไปในรูรักทีเดียวจนสุดโคน"อื้ออ" กรองแก้วสะดุ้งสุดตัวกับการสอดใส่แท่งร้อนใหญ่เข้ามาจนสุดลำ ดวงหน้าหวานฉ่ำเยิ้มมองค้อนอย่างหมายหมั่นว่าเธอจะต้องเอาคืนอย่างแน่นอน 'ไหนว่าจะทำเบาๆไง' ไลออนแค่นหัวเราะเบาๆอย่าง เพราะตอนที่กรองแก้วทำหน้าเอาเรื่องกับเขามันน่ารักและน่าฟัดเป็นที่สุดเมื่อจุดเชื่อมต่อกันแนบสนิทเขาก็เริ่มขยับสะโพกหมุนวนก่อนจะกระะแทกกระทั้นอย่างอดกลั้นไม่ไหวและมันกำลังจะเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ ต่างคนต่างมีความต้องการ เขาตรึงเรียวขาข้างหนึ่งไว้ ร่างบางก็แอ่นหยัดตอบรับเขาได้เป็นอย่างดี เอวสอบเร่งจังหวะขยับใส่ร่างบางอย่างถี่ยิบกระแทกเข้าออกจนร่างเล็กสั่นคลอนไหวไปตามแรงอารมณ์เขาส่งแท่งเอ็นใหญ่ให้ลึกที่สุด ตัวตนที่ร้อนผ่าวของเขาถูกช่องทางรักรัดตุบๆจนเขาแทบจะสำลักความสุข ส่งให้เสียงครางกระเส่าจนแหบพร่าจนฟังไม่ได้ศัพท์แต่เขาก็ยังก้มกระซิบที่ข้างหูเล็กเพื่อบอกถึงอารมณ์ของเขาในตอนนี้ว่ามันกำลังจะร้อนรุ่มมากกว่านี้ถ้า..."เฮียอยากกระแทกแรง แต่กลัวลูกจะบ่นเฮีย"ร่างบางได้แต่ส่งสายตาที่หวานเยิ้มพลางเชิดหน้ากัดริมฝีปากเพื่อระบายความเสียวซ

"ตอนนี้ใครขึ้นแทนฟาบิโอ" เจ้าป่าหันไปถามไลออนลูกชายคนเล็กก่อนจะหยิบซองใส่เอกสารยื่นให้"ผมได้ข่าวมาว่าลูกชายของเมติโน่ บลาเซียสขึ้นมาแทนฟาบิโอครับพ่อ" ไลออนตอบพลางเปิดซองเอกสารที่มีตราองค์กรนักฆ่าผนึกอยู่ออกแล้วหยิบกระดาษขนาดเอสี่ที่มีจำนวนสามแผ่นขึ้นมาอ่าน แต่ละหน้าบอกรายละเอียดต่างๆของเกล หรือ เรฟ โตเฟอร์สีหน้าของไลออนดูแปลกใจอยู่เล็กน้อยแต่เมื่อนึกขึ้นมาได้ ไม่มีอะไรรอดพ้นสายตาของพ่อและแม่ของเขาได้อย่างแน่นอน ริมฝีปากหนายกยิ้มขึ้นมาพร้อมกับพูดออกไปเป็นประโยคสั้นๆ"ขอบคุณครับพ่อ ของคุณครับแม่""ไปดูแลกรองแก้วเถอะ เรื่องไปเที่ยวเดี๋ยวให้น้ำอิงจัดการเอง" โซแอลบอกกับลูกชายคนเล็ก แล้วหันหน้าไปหาสิงห์ ลูกชายคนโตที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม"หรือสิงห์อยากกลับไทย...อืม...แต่แม่ว่าไม่ต้องเป็นห่วงงานที่ไทยหรอก เพราะมีลีโอกับน้ำป่าช่วยดูแลอยู่""เอางั้นก็ได้ครับ อยู่เที่ยวสักสองสามอาทิตย์น่าจะกำลังดี" สิงห์ตอบโซแอลก่อนจะหันไปตบที่บ่าขอไลออนเบาๆ"ระหว่างที่พี่อยู่ที่นี่ เราก็ดูแลเมียเราไปก่อน เรื่องงานพี่จะดูแลให้เอง""ขอบคุณครับพี่สิงห์"ผลสรุปหลังจากที่น้ำอิงกับกับกรองแก้วเปิดหาที่เที่ยว รวมไปถึง

"ถึงมันจะไม่โรแมนติก แต่เฮียก็รักกรองที่สุดนะครับและเฮียก็รักลูกของเราด้วย"ไลออนพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนละมุนก่อนจะลุกขึ้นโน้มใบหน้าไปจูบที่หน้าผากอย่างแผ่วเบาเกลที่ยืนแอบฟังคนในห้องพูดคุยกันอย่างมีความสุข เธอก็พลอยมีความสุขไปด้วย ตอนนี้เธอคงไม่มีอะไรต้องห่วงอีกแล้วเธอก็จะไปตามทางของเธอ ใช้ชีวิตในแบบที่เธอต้องการ'ลาก่อน กรองน้องพี่'"ไม่เข้าเหรอครับ" ลูวฟร์ที่ยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าห้องถามขึ้นทันทีที่เห็นเกลกำลังจะเดินไปอีกทาง"พอดีนึกขึ้นได้ว่าลืมของไว้ที่ร้านสะดวกซื้อน่ะ""อ๋อ...ครับ"ลูวฟร์ยืนมองเกลเดินไปจนสุดทางเดินพร้อมกับความรู้สึกอะไรบางอย่างที่หัวใจ"จริงสิ พี่เกลล่ะคะ แล้วลูกสาวของฟาบิโอเธอเป็นยังไงบ้าง""พี่เหรอ? พี่เกล""ค่ะ ฟาบิโอบอกกรองว่า พี่เกลเป็นพี่สาวของกรอง""จริงๆปกติเวลานี้เกลน่าจะมาได้แล้วนะ แปลก...แล้วกรองเชื่อที่ฟาบิโอบอกจริงเหรอคะ" ไลออนยกข้อมือขึ้นเพื่อดูเวลาที่นาฬิกาเรือนหรู พลางถามคำถามกรองแก้วไปด้วย"เชื่อค่ะ แววตาเขาบอกแบบนั้น แล้วลูกสาวเขาล่ะคะ""เดี๋ยวเฮียจะให้คนสืบให้ ตอนนั้นมันชุลมุนวุ่นวายมากๆ...นอนพักก่อนนะคะอย่าเพิ่งคิดอะไรมากเลย""ค่ะ....แต่เดี๋ยวนะคะ

"ถ้านายยังเป็นแบบนี้ ฉันจะฟ้องกรองแก้ว..ถ้าเธอฟื้นขึ้นมา..."ราวกับได้สติเมื่อผมได้ยินคำว่า ฟื้นขึ้นมา อย่างน้อยผมจะรอวันนั้นวันที่ผมและเธอแล้วก็ลูก เราจะอยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตากัน และเมื่อผมคิดได้อย่างนั้นผมจึงรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่อยู่ข้างเตียงของกรองแก้วที่ยังคงนอนไม่ฟื้นขึ้นมาหลังจากผ่าตัดเอากระสุนออกไลออนโน้มตัวแล้วก้มหอมที่หน้าผากขาวหนึ่งฟอดใหญ่ๆยืนนิ่งมองใบหน้าสวยที่ตอนนี้ดูซีดอยู่นิดหน่อย แต่ยังคงสวยเสมอสำหรับเขาเสมอ"เดี๋ยวเฮียมานะคะ..." แววตาที่ถึงแม้จะดูเศร้าแค่ไหน แต่ในส่วนลึกเขาก็ยังคงยิ้มให้กับกรองแก้วเสมอหลังจากที่ไลออนออกไปจากห้องพักฟื้น เกลก็เดินมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมตัวที่ไลออนเพิ่งจะลุกไป ความอุ่นยังคงติดอยู่ที่เบาะเก้าอี้มันทำให้เกลคิดว่า ผู้ชายคนนี้รักน้องสาวของเธอจริงๆ แต่นั่นก็ยังไม่เพียงพอ ถ้าเขายังไม่รู้จักรักตัวเองให้มากพอกว่านี้ ดูแลตัวเองให้ดีถ้าคิดจะดูแลน้องสาวของเธอ"ฟื้นได้แล้วกรอง...น้องพี่"เกลยื่นมือไปกุมมือของกรองแก้วเอาไว้อย่างหลวมๆพลางคิดถึงในช่วงวัยเด็กที่ครั้งนึงเธอมีโอกาสได้ไปเล่นกับกรองแก้ว ตอนนั้นกรองแก้วเพิ่งย้ายมาที่อิตาลีใหม่ๆ และเ