Novel-novel oleh หญิงแก่

ทางตรงยาวก่อนถึงเส้นชัยในตารางหมากรุก แรงม้าของเครื่องยนต์ กำลังโชว์ศักยภาพของเครื่องด้วยการพารถเบอร์เจ็ดสิบหกพุ่งเข้าสู่เส้นชัยด้วยความเร็วสามร้อยเจ็ดสิบห้ากิโลเมตรต่อชั่วโมง"เยส!! เยส!! ใช่เลยไอ้ลูกหมา" เสียงที่ดังออกมาจากหูฟังทำให้ลีอองยิ้มกว้างออกมาทันที"เจอกันที่พิท"เสียงเฮที่ดังสนั่นจากผู้ชมบนอัฒจันทร์ฝั่งตรงข้ามกับพิททีมรถเจ็ดสิบหก เสียงดังกึกก้องพร้อมกับยืนโบกธงที่มีเลขเจ็ดหกไปมาจนนักข่าวกีฬาต่างถ่ายรูปช็อตนี้ที่ดูแล้วสวยงาม เพื่อเอาไปลงข่าวหน้ากีฬาในวันพรุ่งนี้แฟนคลับของทีมเจ็ดสิบหกยังคงส่งเสียงเรียกชื่อของนักแข่งแต่ละคนที่ตัวเองชื่นชอบ และมันยังคงดังกึงก้องอยู่ในหัวใจของลีออง มันอาจไม่ได้ดังไปทั่วสนาม แต่มันดังที่สุดของหัวใจของเขาเมื่อรถจอดสนิทที่หน้าพิทลีอองก็ลงมาจากรถ ร่างสูงยืนนิ่งอยู่ที่ใกล้ๆรถ สายตาคมมองขึ้นไปบนอัฒจันทร์แล้วโบกมือให้กับแฟนคลับก่อนจะโค้งขอบคุณแฟนคลับหนึ่งครั้ง แล้วเดินเข้าไปในพิทที่มีทีมงานรีบวิ่งเข้ามารุมล้อมด้วยด้วยรอยพร้อมกับเสียงตบมือ รอยส์ มาร์โกและลีอองยืนเอามือวางพาดไหล่กันแล้วก้มโค้งขอบคุณทีมงานสายตาของดิเชร์มองผ่านทีมงานไปหยุดอยู่ที่ผู้หญิ

ความร้อนที่สาดส่องมาที่ถนนพื้นยางมะตอยที่เรียบและแข็งแรงมากมีการออกแบบพื้นผิวให้มีการยึดเกาะสูง เพื่อให้รถแข่งทำความเร็วและเข้าโค้งได้อย่างปลอดภัย พร้อมมีส่วนประกอบอย่าง ขอบแทร็ค[Curb] สีสลับขาว แดง เพื่อบอกขอบสนามและส่งผลต่อสมรรถนะการทรงตัวของรถ และมีความต่างระดับเพื่อการระบายน้ำแลเพิ่มความท้าทายรอยส์เป็นมือแรกที่ได้ลงสนาม มือสองมาร์โกและมือสามคือลีออง รถแข่งใช้รถ Mercedes-AMG Motosport หมายเลขรถ 76 การแข่งขันครั้งนี้เป็นการแข่งขัน แบบเอนดูรานซ์[Endurance] 8 ชั่วโมง เป็นการแข่งขันประเภททางเรียบยายนานถึงแปดชั่วโมงภายใต้หมวกันน็อกและชุดนักแข่ง นั่งนิ่งอยู่หลังพวงมาลัยด้วยหัวใจที่นิ่งสงบ ป้ายบอกเวลาหนึ่งนาทีสุดท้าย ทีมงานทุกคนรวมถึงดิเชร์ต่างเดินออกไปจากแทร็ก เสียงเครื่องยนต์คำรามรอเวลาที่จะปลดปล่อยในสนามแข่งทันที่ที่ป้ายบอกเวลาเปลี่ยนสีเขียวสว่างขึ้นพร้อมกันทั้งสามแถว เสียงคำรามรถดังกึกก้องพร้อมๆกันอีกครั้ง แล้วตามด้วยเสียงเชียร์ของคนที่มาให้กำลังใจนักแข่งในดวงใจของใครอีกหลายๆคน เสียงบรรยายการแข่งขันดังไปพร้อมๆกับภาพในจอใหญ่ยักษ์เมื่อขับไปได้สักพักใหญ่ รถหลายๆคันเริ่มมีอาการ Overst

ผมไม่อยากจะคิด ถ้าผมมาไม่ทันพี่ดรีมของผมจะตกอยู่ในสภาพไหนกัน ดีที่ผม อยู่ๆก็อยากรู้ว่าวันนี้พี่ดรีมไปกับใคร ลูกค้าชื่ออะไรและพอพี่คานโลตรวจเช็คให้ก็ทำเอาผมแทบคลั่ง ไอ้เลวคนนี้มันเป็นประเภทชอบแบล็กเมล[1] มีผู้หญิงหลายคนที่โดนวางยาแล้วก็ถูกพาขึ้นเตียง และสิ่งที่เลวที่สุดก็คือ มันคนนี้จะถ่ายวีดีโอเอาไว้ เพื่อขู่ว่าถ้าเอาเรื่องนี้ไปแจ้งความ มันก็จะปล่อยให้คลิปหลุด ด้วยเหตุนี้ทำให้ไม่มีผู้หญิงคนไหนกล้าเข้าไปแจ้งความเข้าผิด ดีตรงที่ วิษณุคนนี้เป็นที่พูดถึงในวงกว้างของพวกที่ชอบดูคลิปอนาจาร เลยทำให้คานโลสืบข้อมูลได้เร็วและแม่นยำบ้านเสนีต์ในยามค่ำคืน บนที่นอนอุ่นๆไม่รู้เหมือนกันว่าวันนี้เขาและเธอจัดกันไปกี่ยก ที่จำได้ก็คงจะเป็นที่โรงแรมสองยก แล้วอุ้มร่างที่อ่อนแรงขึ้นรถกลับมาต่อกันที่บ้านอีก จนตอนนี้พระจันทร์เลื่อนขึ้นแทนที่พระอาทิตย์เป็นที่เรียบร้อย"พี่รู้ไหมว่าผมเป็นห่วงพี่แค่ไหน แล้วถ้าผมไปไม่ทัน ผมจะไม่มีวันให้อภัยตัวเองเด็ดขาด""พี่ขอโทษ ที่พี่ไว้ใจผู้ชายเลวๆคนนั้น ต่อไปนี้พี่จะไม่ไปกินข้าวกับใครอีก นอกจากมีเชร์ไปด้วย ตกลงไหมคะ เชร์ของพี่""โล่งใจจัง""เรื่อง?""ทุกอย่าง ทุกเรื่อง รวมไป

ไม่ทันที่อาหารจะมาเสิร์ฟ ดรีมก็รู้สึกถึงบางอย่างที่กลางใจสาวใบหน้าสวยเริ่มแดงระเรื่อ เหงื่อเริ่มซึมออกบริเวณตามไรผมแววตาจากนิ่งไร้ความรู้สึกตอนนี้กลับหวานเยิ้ม กำลังมองคนตรงหน้าด้วยความรู้สึกโกรธ"แก!" ดรีมไม่คิดว่ากลางวันแสกๆในโรงแรมที่เต็มไปด้วยกล้องวงจรปิด ชายมากกามจะกล้าทำเธอถึงขนาดนี้ ความรู้สึกแบบนี้เธอรู้ว่าเธอกำลังโดนยาอะไร เป็นอะไรไปไม่ได้นอกจาก ยาเสียสาว"จุ๊ๆ อย่าเรียกผมอย่างนั้นสิครับ แล้วก็ทำหน้าดีๆสิน้องดรีม รู้สึกไม่ค่อยสบายใช่ไหม ไปเถอะเดี๋ยวพี่ช่วยพยุงไปที่ห้องจะได้นอนพัก แล้วพอตื่นขึ้นมาจะได้กลับบ้านไปพักผ่อน"มือไม้ที่สั่นเทาควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋าสะพาย แต่กลับถูกคนตรงหน้าดึงกระเป๋าไปถือไว้ ดรีมรู้สึกคอแห้งผาก เนื้อตัวรุ่มร้อน หายใจหอบไม่มีเรี่ยวแรงที่จะทรงตัว มือเล็กพยายามผลักไสร่างหนาที่ฉวยโอกาสแตะต้องเนื้อตัวของเธอแต่ถึงยังไงตอนนี้ก็ไม่สามารถสู้แรงของชายหนุ่มได้เลย"แกจะต้องเสียใจ เพราะแฟนฉันเขากำลังจะมารับ" น้ำเสียงที่พูดขึ้นอย่างยากลำบากและเริ่มแหบพร่านัยน์ตาฉ่ำหวานจ้องมองสายตาเจ้าเล่ห์อย่างหมายมั่นจะเอาผิดให้ได้"ผมไม่ได้ทำอะไรน้องดรีมนี่ครับ แต่ที่น้องดรีมเป็

"เป็นไรค่ะ แต่ถ้ามือของคุณวิษณุขืนยังไวอยู่อย่างงี้ ดิฉันคงต้องขอถอนตัวจากงานนี้...เราขึ้นรถกันเถอะค่ะ" ดรีมพูดอย่างตรงไปตรงมา"ครับน้องดรีม" วิษณุตอบพลางสังเกตสีหน้าและท่าทีของดรีม เพราะความจริงแล้วเขารู้สึกตกหลุมรักดรีมตั้งแต่ครั้งแรกที่เห็น รอยยิ้มกว้างที่ทำให้ชายหนุ่มที่โสดมานานถึงกลับหัวใจเต้นกระตุกทันที"ถ้าหากไม่ลำบากเกินไป รบกวนคุณวิษณุเรียกดิฉันว่าปรายฝัน น่าจะเหมาะสมกว่านะคะ หรือว่า...คุณวิษณุคิดว่ายังไงคะ" ทันทีที่ขึ้นนั่งบนรถของวิษณุ ดรีมพูดด้วยน้ำเสียงที่ไม่ได้แสดงอารมณ์ใด แต่ทว่า สีหน้าในตอนนี้บอกถึงความจริงจังในประโยคที่เธอพูดออกไปจนวิษณุเองก็สัมผัสได้เช่นกัน"ได้ครับ คุณปรายฝัน" วิษณุอมยิ้มแล้วมองไปที่ใบหน้าสวยด้วยแววตาที่เปี่ยมไปด้วยความรู้สึกชื่นชอบ และตกหลุมรักเหมือนอย่างในวันแรกเช่นเคย"ขอบคุณนะคะที่เข้าใจดิฉัน"บรรยายกาศตลอดการดูพื้นที่ก่อสร้างโรงงานกับวิษณุ ดูอึดอัดและน่าเบื่อจนไม่อยากอยู่ต่อ ถึงแม้ว่าดรีมจะวางท่าทีที่ดูเฉยชาแสดงให้เห็นว่าเธอไม่ได้สนใจวิษณุเลยแม้แต่น้อย แต่ถึงอย่างงั้นวิษณุก็ยังคงแสดงความรู้สึกให้เห็นว่าเขาคิดยังไงกับเธอ"เดี๋ยวแวะทานข้าวกับผมแล้

ตอนสายๆของอีกวัน ดวงตาปรือกวาดมองไปรอบๆห้องนอน แล้วหันมามองที่ข้างๆไม่มีร่างของคนที่เธอควรเห็นในเช้านี้ ดรีมจึงยันร่างให้ลุกขึ้นนั่ง แล้วเอื้อมมือหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาดูเวลา"แย่แล้ว! สายเลย เชร์ทำไมไม่ปลุกเนี่ย" ดรีมรีบลงจากที่นอนด้วยร่างที่เปลือยเปล่าเดินหายไปในห้องน้ำทันที ความไวของคนร่างบางเธอสามารถทำเสร็จทุกอย่างในเวลาเร่งรีบเพียงแค่สิบนาทีไม่รวมแต่งหน้าระหว่างที่เดินลงไปข้างล่าง มือเรียวก็กดโทรหาดิเชร์ เพื่อต่อว่าในข้อหาตื่นก่อนทำไมไม่ปลุก แต่เมื่อลงมาถึงก็ได้ยินเสียงพูด เหมือนคุยอะไรกับใครอยู่สักคน เมื่อเดินตามเสียงก็เห็นว่ายืนคุยโทรศัพท์อยู่ด้วยสีหน้าที่เคร่งขรึม แถมน้ำเสียงยังแฝงไปด้วยความโกรธเคือง และเต็มไปด้วยความน่าเกรงขามจนดูน่ากลัว"ผมอยากให้ไปอยู่ที่ไกลที่สุด จะเหนือ จะใต้ก็ได้หมด แต่ถ้ายิ่งไปอยู่ที่ประเทศอื่นก็ยิ่งดีครับ แค่นี้ก่อนนะครับ" ประโยคนี้ฟังแล้วเหมือนคนพูดจะรู้สึกโล่งใจ สังเกตได้จากท่าทางที่ดูไม่น่ากลัวเหมือนตอนแรกที่เห็น ทั้งแววตา ท่าทางมันดูดุดันและน่ากลัวมากๆสำหรับดรีมดิเชร์หันมามองคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง เขายิ้มกว้างให้กับดรีมพลางเดินมากอดแล้วหอมแก้มทั้

กรองแก้วก้มมองแล้วส่งยิ้มหวานให้ก่อนจะอุ้มร่างอวบๆขึ้นมาให้อยู่ในอ้อมแขนของเธอ หลังจากที่เธอคลอดลูกได้หกเดือน ไลออนก็จัดงานแต่งงานให้อย่างใหญ่โต จนตอนนี้ลูกสาวอายุได้ห้าขวบ ส่วนลูกชายอายุได้สี่ขวบแล้ว"แด๊ดไปไหนล่ะคะ ทำไมปล่อยให้สาวน้อยคนนี้เดินมาหาแม่คนเดียว""ใครบอกครับ แด๊ดแอบมองอยู่ตรงนี้ต่างหาก" ไลออนเดินจูงมือลีออง ลูกชายที่มีใบหน้าเหมือนกับเขาราวกับแกะ"ไหน...เอวาไปซื้ออะไรมาคะ" กรองแก้วหันไปหาลีอองแล้วก้มลงหอมศีรษะลูกชายด้วยดวงตาที่เปล่งประกายก่อนจะหันมารอคำตอบจากเอวาลูกคนโต"อมยิ้มค่ะแม่" เด็กหญิงส่งยิ้มตาสดใส ดวงตากลมโตทอเป็นประกาย ใสบริสุทธิ์ราวกับมีน้ำหล่อรื้นอยู่ในดวงตาตลอดเวลากรองแก้วหุบยิ้มทันทีแล้วถามกลับไปด้วยท่าทางและใบหน้าที่จริงจัง "เอวา..หนูรู้ใช่ไหมคะ""ค่ะแม่ กินเสร็จต้องแปรงฟันแล้วบ้วนปากด้วยน้ำยาบ้วนปากที่มีส่วนผสมของฟลูออไรด์ค่ะ" เสียงสดใสที่เจื้อแจ้ว ทำให้คนที่เดินผ่านไปมาต่างหันมามองด้วยความเอ็นดู"ดีค่ะ...แล้วลีอองล่ะครับได้อะไรมา"เด็กหนุ่มยื่นมือออกมาแล้วแบออก มีอะไรบางอย่างที่ดูแล้วเหมือนกับ...และนั่นทำให้กรองแก้วเงยหน้าขึ้นมองไลออนทันที"สาวให้ลูกมาน่

เครื่องบินเจ็ทส่วนตัวลงจอดที่เกาะในเวลาก่อนเที่ยง ทุกคนต่างแยกย้ายกันเข้าที่พัก เกาะที่เงียบสงบแห่งนี้เป็นเกาะส่วนตัวของตระกูลซัลโตเร กลิ่นอายของท้องทะเลที่เต็มไปด้วยความสดใสน้ำในทะเลลึกมีสีน้ำเงินเข้ม เกลียวคลื่นที่ซัดหาดทรายไปจนถึงกลิ่นอายของน้ำทะเล หอมราวกับใบเสจและกลิ่นความชื้นมอส บรรยายที่ผ่อนคลายทำให้กรองแก้วผล็อยหลับไปที่เบาะนั่งเล่นหน้าห้องพัก"กรองครับ..กรอง" น้ำเสียงที่กระซิบเรียกชื่อที่ข้างใบหูเล็กพร้อมกับยกมือขึ้นมาลูบที่ศีรษะเบาๆ ความจริงเขาเองก็ไม่อยากมาปลุกว่าที่คุณแม่ แต่ว่านี่ได้เวลารับประทานอาหารเที่ยงแล้ว กรองแก้วควรจะได้กินอาหารทะเลสดๆที่ย่างเสร็จใหม่ๆคงจะดีกว่า"อืม..คะเฮีย""ตอนนี้ทุกคนกำลังปิ้งย่างกันอยู่ กรองอยากไปไหม...หรือไม่ก็""ไปค่ะเฮีย"ร่างบางค่อยๆลุกจากเบาะนั่งเล่นโดยมีร่างหนาคอยพยุงเพราะเกรงว่าจะล้มเพราะเธอเพิ่งตื่น ไลออนยืนรออยู่ที่หน้าห้องน้ำพร้อมกับหัวใจที่จดจ่อว่า ชุดที่เขาเตรียมเอาไว้ให้ถ้ากรองแก้วใส่แล้วจะดูเซ็กซี่และสวยแค่ไหนกัน นึกแล้วใบหน้าคมก็มีร้อยยิ้มแฉ่งออกมาทันที"ยืนยิ้มอะไรอยู่คนเดียวคะเฮีย"ไลออนหันไปตามเสียงเรียกแล้วยืนนิ่งมองภาพตรงหน

"เฮียจะใส่มันและกระแทกเบาๆนะคะ" เขากระซิบบอกก่อนสอดใส่เข้าไปในรูรักทีเดียวจนสุดโคน"อื้ออ" กรองแก้วสะดุ้งสุดตัวกับการสอดใส่แท่งร้อนใหญ่เข้ามาจนสุดลำ ดวงหน้าหวานฉ่ำเยิ้มมองค้อนอย่างหมายหมั่นว่าเธอจะต้องเอาคืนอย่างแน่นอน 'ไหนว่าจะทำเบาๆไง' ไลออนแค่นหัวเราะเบาๆอย่าง เพราะตอนที่กรองแก้วทำหน้าเอาเรื่องกับเขามันน่ารักและน่าฟัดเป็นที่สุดเมื่อจุดเชื่อมต่อกันแนบสนิทเขาก็เริ่มขยับสะโพกหมุนวนก่อนจะกระะแทกกระทั้นอย่างอดกลั้นไม่ไหวและมันกำลังจะเร่าร้อนขึ้นเรื่อยๆ ต่างคนต่างมีความต้องการ เขาตรึงเรียวขาข้างหนึ่งไว้ ร่างบางก็แอ่นหยัดตอบรับเขาได้เป็นอย่างดี เอวสอบเร่งจังหวะขยับใส่ร่างบางอย่างถี่ยิบกระแทกเข้าออกจนร่างเล็กสั่นคลอนไหวไปตามแรงอารมณ์เขาส่งแท่งเอ็นใหญ่ให้ลึกที่สุด ตัวตนที่ร้อนผ่าวของเขาถูกช่องทางรักรัดตุบๆจนเขาแทบจะสำลักความสุข ส่งให้เสียงครางกระเส่าจนแหบพร่าจนฟังไม่ได้ศัพท์แต่เขาก็ยังก้มกระซิบที่ข้างหูเล็กเพื่อบอกถึงอารมณ์ของเขาในตอนนี้ว่ามันกำลังจะร้อนรุ่มมากกว่านี้ถ้า..."เฮียอยากกระแทกแรง แต่กลัวลูกจะบ่นเฮีย"ร่างบางได้แต่ส่งสายตาที่หวานเยิ้มพลางเชิดหน้ากัดริมฝีปากเพื่อระบายความเสียวซ

"ตอนนี้ใครขึ้นแทนฟาบิโอ" เจ้าป่าหันไปถามไลออนลูกชายคนเล็กก่อนจะหยิบซองใส่เอกสารยื่นให้"ผมได้ข่าวมาว่าลูกชายของเมติโน่ บลาเซียสขึ้นมาแทนฟาบิโอครับพ่อ" ไลออนตอบพลางเปิดซองเอกสารที่มีตราองค์กรนักฆ่าผนึกอยู่ออกแล้วหยิบกระดาษขนาดเอสี่ที่มีจำนวนสามแผ่นขึ้นมาอ่าน แต่ละหน้าบอกรายละเอียดต่างๆของเกล หรือ เรฟ โตเฟอร์สีหน้าของไลออนดูแปลกใจอยู่เล็กน้อยแต่เมื่อนึกขึ้นมาได้ ไม่มีอะไรรอดพ้นสายตาของพ่อและแม่ของเขาได้อย่างแน่นอน ริมฝีปากหนายกยิ้มขึ้นมาพร้อมกับพูดออกไปเป็นประโยคสั้นๆ"ขอบคุณครับพ่อ ของคุณครับแม่""ไปดูแลกรองแก้วเถอะ เรื่องไปเที่ยวเดี๋ยวให้น้ำอิงจัดการเอง" โซแอลบอกกับลูกชายคนเล็ก แล้วหันหน้าไปหาสิงห์ ลูกชายคนโตที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม"หรือสิงห์อยากกลับไทย...อืม...แต่แม่ว่าไม่ต้องเป็นห่วงงานที่ไทยหรอก เพราะมีลีโอกับน้ำป่าช่วยดูแลอยู่""เอางั้นก็ได้ครับ อยู่เที่ยวสักสองสามอาทิตย์น่าจะกำลังดี" สิงห์ตอบโซแอลก่อนจะหันไปตบที่บ่าขอไลออนเบาๆ"ระหว่างที่พี่อยู่ที่นี่ เราก็ดูแลเมียเราไปก่อน เรื่องงานพี่จะดูแลให้เอง""ขอบคุณครับพี่สิงห์"ผลสรุปหลังจากที่น้ำอิงกับกับกรองแก้วเปิดหาที่เที่ยว รวมไปถึง

"ถึงมันจะไม่โรแมนติก แต่เฮียก็รักกรองที่สุดนะครับและเฮียก็รักลูกของเราด้วย"ไลออนพูดด้วยน้ำเสียงที่อ่อนละมุนก่อนจะลุกขึ้นโน้มใบหน้าไปจูบที่หน้าผากอย่างแผ่วเบาเกลที่ยืนแอบฟังคนในห้องพูดคุยกันอย่างมีความสุข เธอก็พลอยมีความสุขไปด้วย ตอนนี้เธอคงไม่มีอะไรต้องห่วงอีกแล้วเธอก็จะไปตามทางของเธอ ใช้ชีวิตในแบบที่เธอต้องการ'ลาก่อน กรองน้องพี่'"ไม่เข้าเหรอครับ" ลูวฟร์ที่ยืนเฝ้าอยู่ที่หน้าห้องถามขึ้นทันทีที่เห็นเกลกำลังจะเดินไปอีกทาง"พอดีนึกขึ้นได้ว่าลืมของไว้ที่ร้านสะดวกซื้อน่ะ""อ๋อ...ครับ"ลูวฟร์ยืนมองเกลเดินไปจนสุดทางเดินพร้อมกับความรู้สึกอะไรบางอย่างที่หัวใจ"จริงสิ พี่เกลล่ะคะ แล้วลูกสาวของฟาบิโอเธอเป็นยังไงบ้าง""พี่เหรอ? พี่เกล""ค่ะ ฟาบิโอบอกกรองว่า พี่เกลเป็นพี่สาวของกรอง""จริงๆปกติเวลานี้เกลน่าจะมาได้แล้วนะ แปลก...แล้วกรองเชื่อที่ฟาบิโอบอกจริงเหรอคะ" ไลออนยกข้อมือขึ้นเพื่อดูเวลาที่นาฬิกาเรือนหรู พลางถามคำถามกรองแก้วไปด้วย"เชื่อค่ะ แววตาเขาบอกแบบนั้น แล้วลูกสาวเขาล่ะคะ""เดี๋ยวเฮียจะให้คนสืบให้ ตอนนั้นมันชุลมุนวุ่นวายมากๆ...นอนพักก่อนนะคะอย่าเพิ่งคิดอะไรมากเลย""ค่ะ....แต่เดี๋ยวนะคะ

"ถ้านายยังเป็นแบบนี้ ฉันจะฟ้องกรองแก้ว..ถ้าเธอฟื้นขึ้นมา..."ราวกับได้สติเมื่อผมได้ยินคำว่า ฟื้นขึ้นมา อย่างน้อยผมจะรอวันนั้นวันที่ผมและเธอแล้วก็ลูก เราจะอยู่กันอย่างพร้อมหน้าพร้อมตากัน และเมื่อผมคิดได้อย่างนั้นผมจึงรีบลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่อยู่ข้างเตียงของกรองแก้วที่ยังคงนอนไม่ฟื้นขึ้นมาหลังจากผ่าตัดเอากระสุนออกไลออนโน้มตัวแล้วก้มหอมที่หน้าผากขาวหนึ่งฟอดใหญ่ๆยืนนิ่งมองใบหน้าสวยที่ตอนนี้ดูซีดอยู่นิดหน่อย แต่ยังคงสวยเสมอสำหรับเขาเสมอ"เดี๋ยวเฮียมานะคะ..." แววตาที่ถึงแม้จะดูเศร้าแค่ไหน แต่ในส่วนลึกเขาก็ยังคงยิ้มให้กับกรองแก้วเสมอหลังจากที่ไลออนออกไปจากห้องพักฟื้น เกลก็เดินมานั่งที่เก้าอี้ตัวเดิมตัวที่ไลออนเพิ่งจะลุกไป ความอุ่นยังคงติดอยู่ที่เบาะเก้าอี้มันทำให้เกลคิดว่า ผู้ชายคนนี้รักน้องสาวของเธอจริงๆ แต่นั่นก็ยังไม่เพียงพอ ถ้าเขายังไม่รู้จักรักตัวเองให้มากพอกว่านี้ ดูแลตัวเองให้ดีถ้าคิดจะดูแลน้องสาวของเธอ"ฟื้นได้แล้วกรอง...น้องพี่"เกลยื่นมือไปกุมมือของกรองแก้วเอาไว้อย่างหลวมๆพลางคิดถึงในช่วงวัยเด็กที่ครั้งนึงเธอมีโอกาสได้ไปเล่นกับกรองแก้ว ตอนนั้นกรองแก้วเพิ่งย้ายมาที่อิตาลีใหม่ๆ และเ

น้ำป่าขบกรามแน่น ก่อนจะขยับสะโพกเข้าหาอีกครั้ง คราวนี้รวดเร็วและหนักหน่วง จังหวะที่เสียดสีทำเอาเก้าอี้โยกไหวตามแรงกระแทก ร่างบางโอบกอดเขาแน่นขึ้นทุกที ปลายนิ้วจิกลงบนแผ่นหลังเปียกชื้นราวกับต้องการยึดเหนี่ยวให้ไม่หลุดลอย ความเร่าร้อนปะทุขึ้นอีกครั้งเสียงลมจากไดร์เป่าผมดังคลอเบา ๆ ขณะที่น่านฟ้านั่งอยู่บนเก้าอี้หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ร่างบางคลุมเพียงผ้าขนหนูผืนเล็กที่ปิดไม่มิด ส่วนผมยาวสลวยถูกน้ำป่าค่อย ๆ เป่าให้แห้งอย่างใจเย็นดวงตาคมมองเส้นผมที่พลิ้วไหวไปตามแรงลม แต่ไม่นานสายตานั้นก็เลื่อนไปยังลำคอระหงและผิวขาวนวลที่โผล่พ้นชายผ้าออกมา ความอดทนที่เคยมีเริ่มสั่นคลอนทันที"เป่าเสร็จแล้ว…ไปนอนเถอะครับ" เสียงทุ้มแผ่ว แต่แววตากลับร้อนแรงเกินกว่าจะเข้าใจผิดไม่ทันให้น่านฟ้าลุก น้ำป่าก็วางไดร์ลงแล้วก้มลงช้อนร่างบางขึ้นในอ้อมแขน กลิ่นหอมอ่อน ๆ จากเส้นผมที่เพิ่งเป่าเสร็จ ยิ่งปลุกเร้าให้ไฟในกายลุกโชน เขาอุ้มตรงไปยังเตียงใหญ่แล้ววางเบา ๆ ราวกับสิ่งล้ำค่าริมฝีปากหนาทาบลงทันทีโดยไม่เปิดโอกาสให้อีกฝ่ายได้หายใจเต็มปอด ลมหายใจสลับกระชั้น ร่างเล็กถูกดันให้นอนราบก่อนที่ผ้าขนหนูจะถูกเลื่อนออกไปจนหมดสิ้นเสี

"เฮียน่าน น่านไม่ไหวแล้ว" น่านฟ้าร้องออกมาพร้อมกับช่องทางรักของเธอที่ตอดรัดเป็นอย่างมาก จนน้ำป่ารู้สึกได้ว่าเมียรักคงใกล้ถึงฝั่งฝันแน่ ไม่รอช้าเขายกตัวน่านฟ้าออก และจับเธอนอนหลังหลังในท่าคลานเข่าบนโซฟา ก่อนจะจับท่อนเอ็นสอดเข้าไปจากทางด้านหลัง และกระแทกเต็มกำลังปึก ปึก ปึก สองมือหนาจับเอวคอดกิ่วเอาไว้ และกระแทกเต็มแรงก่อนจะปล่อยน้ำรักออกมาในที่สุด ในขณะที่น่านฟ้านั้นถึงกับฟุบลงไปโซฟา ด้วยความเหนื่อนล้าและหมดแรงในที่สุดร่างเล็กยังคงหอบหายใจถี่ เมื่อถูกช้อนอุ้มขึ้นจากโซฟาแผ่นอกเปลือยแนบชิดกับอกกว้างของคนตัวโตจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นแรงประสานกัน น่านฟ้าหน้าแดงซ่าน รีบยกมือปิดอกตัวเองด้วยความเขินอาย"เฮีย…ไม่ใส่อะไรแบบนี้ เดี๋ยวลูกตื่นมาเห็นเข้าหรอก" เสียงหวานท้วงติงเบา ๆ แต่ก็เต็มไปด้วยความสั่นพร่าน้ำป่าแค่นหัวเราะในลำคอ สายตาคมทอดมองใบหน้าสวยที่แดงระเรื่อด้วยรอยยิ้มกรุ้มกริ่ม "ถ้าลูกจะตื่น…คงตื่นตั้งแต่ตอนที่น่านร้องเสียงดังในห้องทำงานแล้วล่ะ ที่รัก"คำพูดนั้นทำให้น่านฟ้ายกมือขึ้นตีอกเขาเบา ๆ ด้วยความเขินอาย "เฮียพูดอะไรไม่อายปากเลย!""ก็พูดความจริงนี่ครับ" น้ำเสียงทุ้มต่ำเต็มไปด้วยแววเ

"หวานมาก" น้ำป่าพูดหลังจากที่ละริมฝีปากจากจุดนั้น เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงก่อนจะถอดเสื้อผ้าของตัวเอง เช่นเดียวกันน่านฟ้าที่ลุกขึ้นมานั่งคุกเข่าที่พื้น ก่อนจะคว้าหมับไปท่อนเอ็นของสามีรักที่ตอนนี้มันแข็งตัวอย่างเต็มที่แล้วม๊วบบ..น่านฟ้าจับท่อนเอ็นเข้าไปในปากของเธอในทันที หญิงสาวค่อยๆ ลากเลื้อยช้าๆ ทั้งจังหวะจับ และจังหวะรูดในปากมันประสานกันอย่าที่สุด"ซี๊ดดด นั่นแหละที่รัก อือออ เสียวมากก" และนั่นทำให้น้ำป่าหมดความอดทน เขาผลักน่านฟ้าออก ก่อนจะอุ้มเธอมานั่งบนโต๊ะทำงาน น่านฟ้าเอนตัวไปด้านหลังเล็กน้อยอย่างรู้งาน ก่อนที่น้ำป่าจะจับสองขาเธอพาดที่ไหล่ของเขา และค่อย ๆ สอดท่อนเอ็นเข้าไปในที่สุดปึก !!! เขาสอดท่อนเอ็นเข้าไปทีเดียวจนมิดลำอึก... "เฮีย นะ แน่น แน่นจัง" น่านฟ้าร้องออกมาด้วยความเสียวซ่านเป็นอย่างมากเอวสอบของน้ำป่าขยับช้า ๆ ในตอนแรก ราวกับตั้งใจจะทรมานให้คนในอ้อมแขนหลอมละลายกับความเสียวซ่านที่ก่อขึ้นทีละน้อย จังหวะหนักแน่นค่อย ๆ เร่งแรงขึ้น เหงื่อจากแผ่นอกกว้างหยดลงบนผิวเนียนจนทั้งคู่เปียกชุ่มไปด้วยกัน"อื้อ…เฮีย…" เสียงเรียกพร่าเบาหลุดออกมาในจังหวะที่แรงกระแทกถาโถม ร่างเล็กเผลอแอ่

ยากุ หลังจากที่คอยดูแลกิจการของน้ำป่าที่ไทยมานาน ตอนนี้น้ำป่าให้ยากุพักร้อนจนกว่าจะเบื่อแล้วค่อยให้กลับมาทำงาน ส่วนอเลสซิโอยังน้ำป่าได้มอบหมายให้เป็นหัวหน้าบอดี้การ์ดคอยคัดเลือกคนที่มาดูแลคนครอบครัวและให้อยู่ที่บ้านตลอด โดยมีบอดี้การ์ดคนใหม่คอยติดตามน้ำป่าแทน"เฮียป่าเอากาแฟอีกไหมคะ" น่านฟ้าเดินมาหาน้ำป่าที่ห้องทำงานหลังจากที่พาม่านฟ้านอนแล้วน้ำป่าเงยหน้าจากหน้าคอมแล้วขยับเก้าอี้ออกจากโต๊ะเล็กน้อย พลางส่งสายตาบอกน่านฟ้าเป็นนัยๆ ว่าให้เดินมานั่งที่ตักของเขา น่านฟ้าระบายยิ้มออกมาแล้วหันไปปิดประตูห้องและจัดการล็อคห้องอย่างเรียบร้อยสองเท้าเล็กเดินตรงไปนั่งที่ตักแกร่ง หันหน้าเข้าหาน้ำป่าแล้วโอบรัดลำคอแล้วจูบเบาๆที่ริมฝีปากหนาแล้วผละออก"ล็อคห้องแบบนี้...หมายความว่ายังไงน้า..." ไร้คำตอบจากน่านฟ้า ทำให้น้ำป่ายิ้มกรุ้มกริ่ม สายตาแพรวพราวเป็นประกายไล่มองทั่วใบหน้าสวย กลิ่นหอมจากครีมอาบน้ำ ทำให้น้ำป่าก้มจูบไซ้ซอกคอขาวนวลอย่างหยอกเย้า"เฮีย…อย่าเพิ่ง" น่านฟ้าหลุบตาลงเล็กน้อย มือเล็กรีบกดทับไว้บนมือหนาที่กำลังจะเลื่อนต่ำลงไป น้ำเสียงสั่นน้อยๆ แต่ดวงตากลับฉายประกายขัดเขินปนหยอกล้อเฮียป่าชะงักไป

"เพราะมีพวกขี้ยาอยู่ในสนามครับ" เป็นอีกหนึ่งอย่างที่คนเป็นพ่อจะอดเป็นห่วงไม่ได้ เพราะในเมืองนี้ไม่มีสนามที่ใหญ่ขนาดนี้นอกจากที่นี้ที่เต็มไปด้วยสิ่งผิดกฏหมาย"แค่รอเชร์...เมื่อถึงไทย ลูกก็จะมีสนามเป็นของตัวเองและอีกอย่าง เพื่อนๆ ของลูกก็อยากไปเรียนที่ไทยถึงแม้จะไม่ใช่ทุกคนก็เถอะ"น้ำป่าพูดด้วยน้ำเสียงที่อบอุ่น ต่อให้ดิเชร์ทำผิดกฏแต่เขากับน่านฟ้าก็ไม่เคยทำโทษหรือตีเลยแม้แต่ครั้งเดียว เขาและน่านฟ้าสอนลูกด้วยคำพูดและหลักความเป็นจริงทำให้ลูกเห็นว่า ควรทำตัวยังไง วางตัวอย่างไรเมื่อเจอเหตุการณ์ต่างๆ และพร้อมที่แก้ไขหากว่าทำผิดพลาด"ขอโทษครับพ่อ ผมจะไม่ทำอีกครับ""ดีมาก" น้ำป่าไม่ห้ามที่ดิเชร์จะชอบขับรถ หรือลงแข่งรถแต่อย่างใด แต่สิ่งที่เขากังวลก็คือการเอาตัวรอดหรือการถูกพวกค้ายาคุกคามเพราะสนามนี้เป็นของพวกมัน และน้ำป่าก็เป็นห่วงกลัวว่าจะถูกพวกนั้นล่อให้เสพยา และสิ่งที่น่ากลัวที่สุดที่จะตามมาก็คือการติดยาดิเชร์ เสนีต์ ในวัยสิบเจ็ดปี รูปร่างโปร่งสง่างาม ผมสีน้ำตาลเข้มเหมือนสีนัยน์ตาที่ถอดมาจากน้ำป่าราวกับแกะ ใบหน้าคมเข้ม จมูกเชิดรั้นเหมือนกับน่านฟ้า ริมฝีปากหยัก รอยยิ้มเจ้าเสน่ห์ชวนหลงใหล เป็น

"หนูอยากไปไหม""อยากค่ะ ถ้ามีแม่ มีพ่อและพี่เชร์ไปด้วย""อีกไม่กี่เดือนเราก็จะย้ายไปอยู่ที่ไทยแบบถาวร เพราะแม่ทำบ้านของยายให้ใหญ่ขึ้นและแข็งแรงขึ้น เพิ่มเติมแบบบ้านขยายเป็นหลายหลังและที่สำคัญแม่ทำสระว่ายน้ำให้หนูจนเสร็จเรียบร้อยแล้วค่ะ" น่านฟ้าพูดในสิ่งที่เธอกับน้ำป่าได้เตรียมเอาไว้ให้กับลูกๆ เพื่ออนาคตภายภาคหน้าน่านฟ้ากับน้ำป่ากว้านซื้อที่ดินในซอยนั้นได้เกือบหมดเหลือเพียงไม่กี่หลังที่อยู่ท้ายๆ ซอยเพราะน่านฟ้ากับน้ำป่าเห็นว่ามันลึกเกินไปและที่มีอยู่ก็เพียงพอสำหรับสร้างบ้านหลายๆ หลังให้อยู่ในขอบเขตรั้วเดียวกันม่านฟ้า เสนีต์ เด็กสาววัยเจ็ดขวบลูกคนที่สอง มีดวงตาที่กลมโต ขนตายาวเป็นแพดำ จมูกเชิดร้น ปากได้รูปสวยพร้อมกับฟันกระต่ายสองซีกด้านหน้า และสิ่งที่ดึงดูดสายตาใครต่อใคร เห็นทีจะเป็นเพราะเส้นผมที่พริ้วสวย สีดำเงา ที่เขากับใบหน้าสวยราวกับตุ๊กตา"พ่อล่ะครับแม่" ดิเชร์เดินเข้ามานั่งที่โซฟาหลังจากเดินเข้าไปด้านในร้านเพื่อหาของกินรองท้อง"วันนี้พ่อติดประชุม เลิกดึกครับ""ถ้าอย่างนั้น..." น้ำเสียงดิเชร์ที่ลากยาวทำให้น่านฟ้ารู้ว่า ดิเชร์กำลังคิดอะไรอยู่"เชร์..." น่านฟ้าหรี่ตามอง เรียกชื่อเพ

ใบหน้าหล่อซุกลงไปเชยชมเนินอวบที่บอบช้ำจากการร่วมรักกันกับเขาที่แสนยาวนาน เรียวลิ้นสากตวัดเลียตามรอยแยกของกลีบเนื้องามที่เขาหลงใหล จนน้ำอิงต้องครางกระเส่าออกมาอย่างกลั้นเอาไว้ไม่อยู่"อื้อ...เฮีย"สิงห์ยังคงตั้งหน้าตั้งตาใช้ปากดูดเม้มปุ่มกระสันสีสวยแรงๆ ปรนเปรอจนเธอเกร็งกระตุกซ้ำๆ แต่เขาก็ยังไม่หยุดก่อนจะใช้ลิ้นสากเข้าไปทักทายผนังเนื้ออ่อนด้านใน จนร่างบางเกร็งกระตุกอีกครั้ง..น้ำหวานไหลออกมาให้เขาได้ดูดดื่มจนหนำใจก่อนจะเงยหน้าขึ้นไปมองคนที่นอนดิ้นพล่านด้วยความกระสันซ่านจนเนินอกอวบกระเพื่อมไหวไปตามแรงหอบหายใจ ดวงตาที่ฉ่ำปรือกำลังเรียกให้เขาเอาตัวตนสอดใส่ 'เดี๋ยวนี้' แน่ๆปากหยักกระตุกยิ้มอย่างพึงพอใจกับใบหน้าของคนที่นอนหอบอยู่ก่อนจะก้มลงไปจูบริมฝีปากอิ่ม ปลายลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปเกี่ยวเกี่ยวตวัดลิ้นนุ่มในโพรงปากหวาน มือทั้งสองยกขึ้นมาบีบเคล้นความนุ่มนิ่มทั้งสองย้ำๆ ก่อนจะขยำไปทั่วเรือนร่างบาง ปลุกเร้าอารมณ์สวาทขึ้นมาอีกครั้ง"อื้มม...""อื้อ...อ"เสียงครางต่ำในลำคอดังขึ้นทันทีที่สิงห์กดแก่นกายใหญ่เข้าไปในช่องทางรักที่คับแน่นอีกครั้ง สองแขนแกร่งยันกายสองข้าง แล้วก้มลงมองที่จุดเชื่อมติดกัน

ตอนพิเศษNCร่างหนาที่เห็นแก้มขาวๆกลายเป็นสีแดงระเรื่อก็จับร่างบางพลิกให้นอนหงายแล้วขึ้นคร่อมกดร่างไว้บนเตียงนุ่มจ้องมองไปนัยน์ตาใสที่ตอนนี้กำลังหลบสายตาของตนเองอยู่"ไม่ตอบต้องโดนทำโทษนะคะ""คนเจ้าเล่ห์..."มือใหญ่ลูบไล้กลีบปากงามทั้งบนและล่างอย่างเนิบนาบก่อนจะก้มดูดดึงแล้วสอดแทรกลิ้นร้อนเข้าไปเกี่ยวพันเรียวลิ้นนุ่มอย่างดูดดื่มสลับบดจูบอย่างเร่าร้อนทำให้น้ำลายสีใสไหลเลอะมุมปากของทั้งสอง ภาพที่ทั้งสองเห็นยิ่งทำให้อารมณ์พุ่งสูงขึ้นอีกเท่าตัว มือเล็กหนึ่งข้างสอดเข้าไปขยุ้มเส้นผมดำในขณะที่อีกมือลากไล้สัมผัสแผ่นอกแกร่งภายใต้ชุดนอนบางสีเข้ม ลมหายใจถูกพ่นแรงขึ้นเรื่อยๆเมื่อน้ำอิงสัมผัสได้ว่า มือใหญ่ทั้งสองกำลังทำหน้าที่ปลดเปลื้องเสื้อผ้าเนื้อบางให้พ้นจากร่างขาวเนียนของเธออย่างเร่งรีบสิงห์ก้มใบหน้าหล่อซุกไซ้หาคู่เนินอกอวบแล้วใช้ริมฝีปากร้อนขบเม้มทิ้งรอยแดงทั่วอกสวย มือใหญ่บีบเคล้นอกอวบอย่างหนักหน่วงตามแรงกระสันที่พุ่งสูงก่อนจะดันร่างของตนเองให้ผละออกจากร่างบางกระดุมเสื้อของชุดนอนถูกปลดออกอย่างรวดเร็ว ยืนอวดกล้ามหน้าท้องแน่น มันดูเซ็กซี่แล้วยิ่งร้อนแรงมากขึ้นเมื่อน้ำอิงเห็นรอยสักที่สีข้างด้า

Trigger WarningฺBlood,Murder /เลือด/การฆาตกรรมการทรมาน /ศพตามร่างกายที่เต็มไปด้วยรอยช้ำและร่องรอยของการทุบตีนอนเอาใบหน้าเปื้อนเลือดแนบไปกับพื้นดินที่มีแผ่นพลาสติกอย่างหนาปูรองเป็นบริเวณกว้าง"ยิ่งมึงเงียบ มึงก็จะยิ่งโดนทรมาน..แต่ถ้ามึงบอกกูว่าใครส่งมึงมา กูจะสงเคราะห์ให้มึงได้ตายเร็วขึ้น""..." เบ้าตาบวมปูดจนปิดลูกกะตาไปหนึ่งข้าง เหลือบตาขึ้นมองคนร่างบางด้วยความเกรงกลัวแต่ถึงแบบนั้น เขาก็ยังไม่ยอมพูดออกมาว่าใครเป็นคนสั่งน้ำอิงยื่นมือเล็กที่สวมใส่ถุงมือกระชากเส้นผมที่เปียกชุ่มไปด้วยเลือดให้เงยหน้ามองมาที่ตนเอง ก่อนจะหยิบมีดปลายหยักไม่ได้มีความคมมากนักแต่นั่นก็เป็นเหล็กเนื้อดีที่ถูกตีด้วยฝีมือช่างตีเหล็กที่มีฝีมือดีที่สุดในอิตาลี จ่อปลายแหลมไปที่ลูกกะตาแล้วค่อยๆทิ่มลงไปอย่างช้าๆและลึกลงไปจนเกือบครึ่งเล่ม"อ๊ากกก!! ฆ*ากูซะ มึงฆ*ากูแลย" เสียงโหยหวนที่เจ็บปวดดังก้องไปทั่วบริเวณห้องใต้ดิน"แค่พูดออกมา แล้วกูจะฆ*ามึงเพื่อให้มึงพ้นจากการทรมานนี้เอง"เสียงเล็กที่ฟังดูหวานหู แต่ในเวลานี้กลับเต็มไปด้วยอำนาจและน่ายำเกรง ทำเอาลูกน้องที่ยืนอยู่ต่างพากันขนหัวลุก ไหนจะภาพที่น่าสยดสยองตรงหน้านี้อี

สามปีต่อมา"เห็นลีโอกับน้ำป่าไหม" น้ำอิงเดินออกมาบริเวณชั้นล่างของคฤหาสน์ เพื่อมองหาสองหนุ่มฝาแฝด เมื่อไม่เห็นจึงได้เอ่ยถามบอดี้การ์ดที่ยืนอยู่บริเวณนี้"อยู่ที่สนามยิงปืนครับนายหญิง" หนึ่งในบอดี้การ์ดพูดพร้อมกับก้มศีรษะเพื่อหลีกเลี่ยงการมองหน้าคนเป็นนายหญิง เป็นอีกหนึ่งกฏที่บอดี้การ์ดทุกคนต้องรู้ ห้ามมองหรือสบเด็ดขาด"ขอบใจ"สนามยิงปืนปัง! ปัง! ปัง!เสียงยิงปืนหลายนัดดังไล่เลี่ยกันพุ่งไปที่เป้าที่แขวนห่างหลายสิบเมตร สองหนุ่มหน้าตาเหมือนกันต่างหันหน้ามองกันแล้วก็ยิ้มด้วยความภูมิใจ เพราะทั้งคู่ทำได้ดีมาก ก่อนจะหันหลังไปมองที่ด้านนอกห้องเก็บเสียงก็เห็นแม่ของตนเองยืนปรบมืออยู่ ทั้งสองจึงรีบวางอุปกรณ์ทั้งหมดแล้วสาวเท้าเล็กออกไปหาทันที"มีอะไรเหรอครับแม่มาหาผมสองคนถึงที่นี่เลย" ลีโอ"หนุ่มๆลืมซะแล้ว" น้ำอิงพูดพร้อมกับยิ้มน้อยๆให้กับสองแฝด"?โอ๊ะผมจำได้แล้ว" น้ำป่าเป็นคนพูดขึ้นเมื่อนึกได้ว่าต้องทำอะไร"อ๋อ ได้เวลาแล้วเหรอครับแม่" ลีโอพูดพลางก้มดูเวลาที่นาฬิกาที่ข้อมือ"แม่เผื่อเวลาให้หนุ่มๆอาบน้ำแต่งตัวหล่อๆไงครับ""งั้นไปกันครับ" น้ำป่า"ขอผมอุ้มน้องได้ไหมฮะ" ลีโอ"ทำไมจะไม่ได้ล่ะลูก""อุ้

Trigger Warningโปรดใช้วิจารณญาณในการอ่าน"แม่จะไปไหนครับ" จังหวะที่ลีโอเดินลงมาที่ชั้นล่างพอดี และเห็นว่าแม่กำลังวิ่งออกไปที่หน้าทางออกจึงได้เอ่ยถามออกไปสองเท้าเล็กหยุดกึก! แล้วหันหลังกลับไปมองตามเสียงก่อนจะเดินไปหาแฝดคนพี่ที่มีหน้าตาเหมือนกับพ่อราวกับแกะ ดวงใจดวงน้อยอดไม่ได้ที่จะรู้สึกถึงความร้อนผ่าวที่บริเวณรอบดวงตาทั้งสองข้าง แต่เธอก็สามารถเก็บอาการได้เป็นอย่างดีก่อนจะนั่งลงยองๆแล้วตอบออกไป"แม่จะ..ไป" มือเล็กๆจับลงที่กลุ่มผมเส้นสีดำ ที่สั่นเล็กน้อย บอกถึงอารมณ์ของคนร่างบางได้เป็นอย่างดี"ไปไหนครับแม่""แม่จะรีบกลับมา ลีโอดูแลน้องด้วยนะครับ" ความรู้สึกที่เคว้งคว้างภายในใจของน้ำอิง ทำให้เธอรีบลุกขึ้นยืนก่อนจะรีบวิ่งไปที่รถทันทีหลังพูดกับลีโอ"...แม่.." ลีโอมองตามแผ่นหลังแม่ ที่เต็มไปด้วยความรู้สึกที่สงสัย เพราะวันนี้สีหน้าของแม่ดูเหมือนคนที่กำลังจะร้องไห้ยังไงอย่างงั้นความร้อนของเปลวไฟที่มาจากรถทำให้ใบไม้แถวนั้นไหม้ไปด้วยกลุ่มควันสีดำที่กำลังลอยขึ้นบนท้องฟ้า บอกได้ถึงเพลิงกำลังลุกไหม้อย่างรุนแรง รถกันกระสุนที่ทำมาจากวัสดุพิเศษทำให้ไฟลุกไหม้อยู่ที่บริเวณนอกตัวรถและที่ล้อยางเท่านั้

ห้าปีต่อมาเราทั้งสองคนช่วยกันเลี้ยงลูก จนกระทั่งครบหนึ่งขวบฉันกับเฮียสิงห์ก็หาพี่เลี้ยงได้อย่างเหมาะสมคนที่มีคุณสมบัติพอ ลีโอกับน้ำป่าเริ่มโตขึ้นและมีพัฒนาการที่ดีกว่าเด็กคนอื่นๆที่อายุเท่ากัน พูดชัด เรียนเก่ง ส่วนลักษณะนิสัยของลูกทั้งสอง คุยเก่ง ยิ้มง่ายฉันยังไม่เคยเห็นลูกทั้งสองโกรธกันหรืองอนกัน ไม่เคยเห็นเลยแม้สักครั้งเดียว และที่สำคัญหน้าตาของทั้งสองจะไปทางเฮียสิงห์เสียมากกว่า หล่อสุดๆสูงยาวเข่าดี โตขึ้นคงจะหล่อกว่าเฮียสิงห์แน่นอนพิธีแต่งงานถูกเลื่อนมาจัดในปีนี้ และฉันขอเฮียสิงห์ให้จัดแบบเรียบง่าย แม้เฮียสิงห์จะไม่เห็นด้วยในตอนแรกก็ตาม และในเดือนหน้าก็จะเป็นพิธีรับตำแหน่งนายใหญ่ ในส่วนของประเทศอิตาลีและไลออนเป็นคนขึ้นรับต่อจากคุณตาที่ตอนนี้ท่านได้บอกว่าสมควรแก่เวลาแล้วที่จะมีคนรับช่วงต่อจากท่าน ส่วนเฮียสิงห์เป็นนายใหญ่ดูแลในส่วนของประเทศไทยระหว่างที่เฮียสิงห์กำลังนั่งอ่านอีเมล์ที่หน้าจอของโทรศัพท์มือถือ ก็เป็นสายเรียกเข้าของน้ำอิงที่โทรเข้ามา แรงสั่นเพียงแค่เสี้ยววิเท่านั้นเฮียสิงห์ก็กดรับสายทันที"เฮียถึงไหนแล้วคะ""เฮียใกล้จะเลี้ยวทางเข้าแล้วคะ หรือหนูกับลูกอยากจะกินอะไรเพิ่ม