ตอนที่4

ตอนที่4

หลังจากตื่นมาในร่างของคนอื่นและยังได้แต่งงานอีกด้วยนี่ก็ผ่านไปอีก15วัน คนที่นอนเป็นผักเหี่ยวเฉาก็ฟื้นขึ้นมาราวกับมีปาฏิหาริย์จากคนที่ค่อนไปทางตายมากกว่าจะรอด ทุกคนในสกุลเซี่ยต่างยินดีกันมากโดยเฉพาะท่านนายพลเซี่ย แต่ที่ดีใจกว่าใครคาดว่าคงเป็นหลินเสี่ยวเฉียวอยู่แล้ว เพราะหากเซี่ยมู่เฉินไม่ตายชีวิตน้อยๆ ของตนเองก็ปลอดภัยไปด้วยแน่นอน

แต่ใครจะทันคิดว่าหลังจากดีใจที่คนในบ้านสกุลเซี่ยนั้นยังไม่ทันได้สุดใจที่คนบาดเจ็บสาหัสฟื้นท่านนายพลเซี่ยกับหลินเสี่ยวเฉียวต้องมาพบกับข่าวร้ายว่าเซี่ยมู่เฉินนั้นกลับดวงตามองสิ่งใดไม่เห็นบ่งบอกได้ว่าอาการบาดเจ็บคราวนี้ไม่ถึงตายแต่คาดว่าอาจพิการเสียแล้ว

เหล่าญาติและเพื่อนของคุณชายสามเซี่ยนั้นมากันมากมายล้นหลามเมื่อได้ทราบข่าวว่าเขาฟื้นแล้ว แต่กลับไม่ได้เข้าเยี่ยมเพราะตัวคนป่วยไม่พร้อมจะพบหน้าใครทั้งนั้น เนื่องจากเขากำลังคลุ้มคลั่งเอะอะโวยวายยากจะยอมรับสภาพตาบอดของตนเองได้นั่นเอง

"ไม่จริง! ไม่จริง!!!"

หลังจากฟื้นขึ้นมาเซี่ยมู่เฉินกลับพบว่าดวงตาทั้งสองข้างของเขากลับมืดมนมองอะไรก็ไม่เห็นแม้สักสิ่ง คนหนุ่มที่อายุเพิ่ง24ปีจึงไม่อาจยอมรับได้ เขาระเบิดอารมณ์ออกมารุนแรง จนหมอต้องให้ยานอนหลับเลยทีเดียว ทำเอาท่านนายพลเซี่ยถึงกับร้อนใจมากล้น ลูกชายที่เป็นดังแก้วตาดวงใจกลับต้องกลายเป็นชายพิการแบบนี้ใครมันจะไม่ทุกข์ใจสาหัสบ้างเล่า หลังจากเซี่ยมู่เฉินหลับไปด้วยฤทธิ์ยาเขาจึงหันไปสอบถามอาการของบุตรชายกับอาจารย์หมอเจ้าของไข้ของเซี่ยมู่เฉินทันที

"หมายความว่าอย่างไรคุณหมอ"

ท่านนายพลเซี่ยที่อายุเพิ่งจะ55ปีเท่านั้นแต่ขณะนี้เขากลับดูแก่กว่าอายุจริงลงไปหลายปีเพียงแค่รับรู้ว่าบุตรชายคนรักของตนเองดวงตาบอดไปเสียแล้ว ถึงจะมีบุตรชายคนโตกับบุตรสาวคนรองและบุตรเขยช่วยงานอยู่ ทว่าใครจะรู้ เซี่ยเผยเหิงคาดหวังให้เซี่ยมู่เฉินรับตำแหน่งประธานของเซี่ยหย่งกรุป ที่ตนเองทุ่มเททั้งแรงกาย แรงใจและกำลังทรัพย์ลงไปไม่น้อยสร้างขึ้นมาเป็นเวลานับ10ปี พอทราบว่าบุตรชายที่ฝากความหวังประสบเคราะห์หนักเขาจึงทุกข์ใจจนผมบนศีรษะหงอกขาวขึ้นมาหลายส่วนเลยทีเดียว

"เราต้องตรวจอย่างละเอียดอีกครั้งครับท่านนายพลเซี่ย อุบัติเหตุคราวนี้ก็อย่างที่ทราบคุณชายสามเซี่ยได้รับบาดเจ็บหนักในส่วนของศีรษะ เขาฟื้นมาได้แบบนี้ก็นับว่าปาฏิหาริย์มากแล้ว"

นี่คือคำตอบของนายแพทย์ใหญ่เจ้าของไข้ของเซี่ยมู่เฉิน สำหรับคนเป็นพ่อฟังแล้วย่อมยากจะทำใจ แต่กับหลินเสี่ยวเฉียวแล้วแค่อีกฝ่ายไม่ตายเด็กสาวก็ดีใจจนแทบกระโดด แต่ไม่อาจทำได้ ต่อหน้าของครอบครัวชายหนุ่มซึ่งกำลังตึงเครียดหน้าดำหน้าแดงกันอยู่ ถึงอายุยังน้อยเกิดมาในโลกกว้างได้แค่17ปี เธอก็พอจะรู้ว่าสิ่งใดสมควรทำและสิ่งใดไม่สมควรทำ

"อย่างนั้นลำบากคุณหมอแล้ว ฝากด้วยนะครับ มู่เฉินคือความหวังของผมจริงๆ"

คำนี้ไม่เกินจริง แต่พอคุณนายใหญ่เซี่ยได้ฟังกลับมีสีหน้าเปลี่ยนสีขนาดเด็กสาวอ่อนประสบการณ์เช่นหลินเสี่ยวเฉียวยังมองออก ก็ชักจะแปลกใจ แต่ตลอดครึ่งเดือนแม่เลี้ยงคนนี้เธอก็เห็นว่ารักลูกเลี้ยงดีแท้ๆ 

"ท่านนายพลได้โปรดวางใจ คุณชายเซี่ยคือคนไข้ของผมอย่างไรผมก็จะทำให้เต็มที่ครับ"

ท่านนายพลเซี่ยไม่สนใจว่าภรรยาหลวงของตนเองนั้นจะรู้สึกอย่างไรมีสีหน้าแบบไหน ทั้งที่ปกติหลินเสี่ยวเฉียวนั้นเห็นพวกเขาดูเหมาะสมและใส่ใจซึ่งกันและกันมาก เรียกว่าเป็นภาพคู่สามีภรรยากิ่งทองใบหยกแท้ๆ แต่วันนี้หลินเสี่ยวเฉียวคิดว่าที่เห็นล้วนเป็นแค่พวกเขาสร้างภาพเท่านั้น

"ลำบากคุณหมอแล้ว"

พูดคุยกันอีกครู่คุณหมอกับทีมแพทย์ที่เดินตามอาจารย์หมอก็ออกจากห้องพักฟื้นพิเศษไป เซี่ยเผยเหิงจึงเดินไปที่เตียงคนป่วยหนุ่มใหญ่เอื้อมมือไปลูบไล้ใบหน้าและศีรษะของบุตรเขาราวกับอยากจะเป็นคนเจ็บและปวดแทน

"ท่านนายพลค่ะเรากลับกันก่อนดีไหม ตอนค่ำยังต้องไปงานเลี้ยงอีก"

ถงเพ่ยหนี่ว์หรือคุณนายใหญ่เซี่ยไม่อาจทนเห็นภาพสามีรักใคร่บุตรชายเลี้ยงของเธอได้จึงรีบเข้าไปหวังแทรกกลางแล้วแยกเขาออกไปจากตรงนี้เสีย

"เธอไปเองเถอะ ฉันไม่มีแก่ใจจะไปงานเลี้ยงอะไรทั้งนั้น"

"แต่ว่า…"

"ฉัน-ไม่-ไป!"

เซี่ยเผยเหิงพูดเน้นทีละคำ แล้วจ้องหน้าภรรยาแต่ในนามของตนเองกว่า29ปีแน่วแน่ จนถงเพ่ยหนี่ว์เสียวสันหลัง เธอจึงรีบร้อนหันหลังจากไปด้วยท่าทางโมโหอย่างมาก

เซี่ยเผยเหิงเลิกสนใจ เพราะสำหรับเขาผู้หญิงคนนี้น่ารังเกียจจนเขาไม่สนใจอีกฝ่ายนานแล้วชีวิตของเขาตอนนี้ก็มีแค่เซี่ยมู่เฉินเท่านั้นคนอื่นในคฤหาสน์เซี่ยล้วนเป็นคนแปลกหน้าเป็นพวกหวังแต่ผลประโยชน์ทั้นสิ้น

"คุณพ่อค่ะ"

เห็นหนุ่มใหญ่ยืนอยู่ข้างเตียงของคนป่วยที่หลับไม่ได้สติอยู่นาน หลินเสี่ยวเฉียวมองดูเซี่ยเผยเหิงลูบคลำตามเนื้อตัวของเซี่ยมู่เฉินอย่างถนอมอยู่นานมาก นานจนเด็กสาวคิดว่าปล่อยไปแบบนี้ออกจะไม่ค่อยดีเลยลองเรียกอีกฝ่ายอย่างกล้าๆ กลัวๆ

"ว่าไงเสี่ยวเฉียว"

ท่านนายพลใหญ่ที่มีทั้งเงินและอำนาจ แทบจะลืมไปแล้วว่าภายในห้องแห่งนี้มีเด็กสาวนามหลินเสี่ยวเฉียวจนเด็กสาวเอ่ยเรียกเขาด้วยน้ำเสียงกึ่งกล้ากึ่งกลัว

"คือว่าง…คือว่าตอนนี้คุณหมอก็ยังไม่ได้ยืนยันไม่ใช่หรือคะว่าคุณชายสามเซี่ยนั้นจะตาบอดถาวร ในเมื่อยังไม่ยืนยันคุณพ่อก็ต้องมีความหวัง คนเราต้องอยู่ด้วยความหวังค่ะ"

ขณะที่พูดหลินเสี่ยวเฉียวก็ก้าวมายืนอยู่อีกฝั่งของเตียงผู้ป่วย มีร่างคนป่วยซึ่งกำลังหลับลึกกั้นขวางไปด้วย ท่านนายพลเซี่ยจับจ้องดูเด็กสาวนิ่งนานและหลินเสี่ยวเฉียวก็มองตอบกลับไปเพราะขณะนี้สำหรับเธอท่านนายพลเซี่ยนับว่าเป็นเจ้านายโดยตรงของเธอหากเขาหมดอาลัยตายอยากเธอย่อมไม่สบายใจไปด้วย 

"ขอบใจนะเสี่ยวเฉียว ฉันนี่แย่จริง ต้องให้เด็กแบบเธอมาเตือนสติ เอาละฉันยังต้องมีเรื่องสำคัญให้ไปจัดการ เธอไม่ต้องคิดอะไรทั้งนั้น คิดแค่ดูแลมู่เฉินให้ดี นอกจากฉันห้ามเธอวางใจใครรู้ไหมเพราะนอกจากฉันและคนของฉันตอนนี้ไม่มีใครหวังดีและจริงใจกับมู่เฉินอีกแล้ว"

"ค่ะ คุณพ่อไม่ต้องห่วงนะคะ ฉันรับปาก จะดูแลคุณชายสามเซี่ยอย่างเต็มความสามารถ"

ถึงหลินเสี่ยวเฉียวนั้นจะแปลกใจกับคำพูดของท่านนายพลเซี่ยมากขนาดไหนแต่เด็กสาวก็คิดว่าเดี๋ยววันหน้าเธอก็คงค่อยๆ รับรู้ไปเองอีกอย่างตอนนี้หน้าที่ของตนเองนั้นก็มีแค่ดูแลเซี่ยมู่เฉินให้ดีเท่านั้นเรื่องอื่นปัดตกไปจากสมองให้หมด

"ลำบากเธอแล้วนะเสี่ยวเฉียว เอาละฉันจะลองไปคุยกับทีมของคุณหมออีกหน่อย"

เซี่ยเผยเหิงนั้นต่อให้ชีวิตนี้เคยถูกหักหลังและหลอกลวงมามาก แต่กับหลินเสี่ยวเฉียวไม่รู้ทำไมหนุ่มใหญ่จึงคิดว่าเขาสามารถเชื่อใจและวางใจมอบหมายให้อีกฝ่ายดูแลแก้วตาดวงใจของเขาได้

"ค่ะคุณพ่อ"

เมื่อท่านนายพลเซี่ยนั้นออกไปพูดคุยกับทีมแพทย์ที่ด้านนอกแล้ว หลินเสี่ยวเฉียวจึงได้เดินไปที่เก้าอี้มุมยกมาวางตรงข้างเตียงก่อนจะทรุดลงเงียบๆ ดูแลอีกฝ่ายมาครึ่งเดือน ถึงไม่นานแต่ก็อดจะเห็นใจอีกฝ่ายที่ต้องฟื้นขึ้นมาพบว่าตนเองต้องอยู่ในโลกมืดเสียแล้ว แต่จะทำอย่างไรได้อุบัติเหตุเกิดขึ้นได้กับทุกจริง ไม่เลือกอายุ เพศ หรือรูปร่างหน้าตารวยหรือจน จะเกิดมันก็เกิดขึ้นเลยดังคำกล่าวที่ว่าอนิจจังนั้นไม่เที่ยงแท้แน่นอนคือความไม่แน่นอนจริงๆ