ตอนที่5

ตอนที่5

เพล้ง!

"ซี้ด...มารดามันเถอะ!"

ผ่านไปอีก1วันที่เคยสงสารที่มีก็พลันหายไปจนสิ้นเมื่อต้องรับมือกับอารมณ์ฉุนเฉียวของเซี่ยมู่เฉิน หลินเสี่ยวเฉียวสบถเสียงเบาอีกมาเลยคราวนี้ เพราะอย่างไรชีวิตของเธอตอนนี้ก็ขึ้นอยู่กับเจ้าบัดซบอารมณ์ร้ายบนเตียงนั่น เขาอาละวาดมาครึ่งชั่วโมง ข้าวของภายในห้องที่แตกได้ก็แตกจนหมด ที่พังได้ก็พังจนไม่เหลือ ส่วนที่ทำให้หลินเสี่ยวเฉียวถึงกับสบถก็เพราะเศษแก้วชิ้นหนึ่งกระเด็นมาปักอยู่ที่นิ้วเท้าจนเลือดพุ่งนั่นแหละ คนหล่อแต่อารมณ์ร้ายเธอก็ไม่ไหวเหมือนกันนะ!

"ใคร?"

จริงๆ หลินเสี่ยวเฉียวอยากจะตอบออกไปว่า คน แต่คิดได้เสียก่อนเธอไม่อยู่ในฐานะที่จะไปกวนตีนเขาได้ จึงทำได้แค่ปรับอารมณ์แล้วฉีกยิ้มจอมปลอมออกไป ถึงเขาจะมองไม่เห็น แต่การทำแบบนี้ เธอเองนั่นแหละที่จะหลอกตัวเองได้ว่าขณะนี้เธอไม่โกรธ ไม่โกรธไอ้บ้าบนเตียงแม้แต่นิดเดียว ทั้งที่กำลังอยากกระโจนไปบีบคำอีกฝ่ายอย่างจริงใจ!

"ฉันเองค่ะ" หลินเสี่ยวเฉียวตอบออกไปเสียงเรียบ

"ฉันเองนั่นสุนัขหรือคนละ?" แต่คนกำลังอารมณ์เดือดดันถามกลับแสนจะกวนตีนเล็กๆ เสียเหลือเกิน

...กวนตีนได้อีก...สุนัขบ้านนายนะสิพูดได้!

"ต้องเป็นคนอยู่แล้ว สุนัขมันพูดได้ตั้งแต่ตอนไหน ทำไมฉันไม่เคยรู้มาก่อน"

'กวนตีนมาก็กวนตีนกลับ เราเท่ากันนะคะ คุณชายสามเซี่ย'

"นี่เธอ!"

เพล้ง!

ชิ้นสุดท้ายแล้ว แตกไปหมดแล้ว หลินเสี่ยวเฉียวยกยิ้มมุมปาก เจ้าคนบ้าตาบอดบนเตียงขว้างปาข้าวของจนหมดคราวนี้เธอก็ปลอดภัยแล้ว แต่ก็ดูเอาเถอะ หึ! คนไข้ห้องนี้ทำลายข้าวของเสียงดังราวกับระเบิดลงแต่กลับไม่มีใครออกมาว่ากล่าวหรือพูดอะไรเลยสักคน ทำราวกับพวกเขาหูหนวกตาบอด หากไม่ใช่เพราะเงินและอำนาจ เซี่ยมู่เฉินจะทำแบบนี้ได้หรือ นี่ยิ่งตอกย้ำกับเธอว่าอย่าได้ทำอะไรโดยคิดน้อยไปเด็ดขาด ไม่อย่างนั้นชีวิตน้อยๆ คงได้ตายอีกครั้งเป็นแน่

"คุณชายสามเซี่ย อยากระบายอารมณ์อีกไหมคะ ถ้าอยากคงต้องรอสักครู่ตอนนี้ข้าวของภายในห้องถูกคุณชายสามเซี่ยทำลายจนหมดแล้วค่ะ"

หลินเสี่ยวเฉียวนั่นถึงจะโกรธจะหัวร้อนจนแทบไหม้แค่ไหน หากแต่ยังคงรักษาน้ำเสียงให้เรียบนิ่งได้จนเธอเองยังนับถือตนเองขึ้นมา นับว่าหนึ่งวันเธออัพเดทสกิลความอดทนกับสกิลปั้นหน้าปั้นน้ำเสียงขึ้นมาอีกหลายเท่าแล้วจริงๆ

"......"

เซี่ยมู่เฉินเจอคำถามแบบนี้เข้าไปก็ชักจะได้สติคืนกลับมา ตลอดวันมานี้หลังจากตื่นจากฤทธิ์ยานอนหลับเขาก็เอาแต่อาละวาดฟาดหัวฟาดหางระบายอารมณ์โดยไม่คิดอะไรมากไปกว่าโกรธโชคชะตาและโกรธไปหมดทุกสิ่ง โกรธแม้แต่ตัวเอง หากครั้งนั้นเขาไม่เอาแต่ใจรีบร้อนจะไปลองเครื่องรถคันใหม่ของตนเองให้ได้ ก็คงไม่มีสภาพแบบนี้แต่เหนืออื่นใดก็คือลูกน้องคู่ใจที่เขานับอีกฝ่ายเป็นเพื่อนแท้และพี่ชายก็ต้องมาตายกับอุบัติเหตุในครั้งนี้เซี่ยมู่เฉินก็ยิ่งโกรธแค้นตนเองมากขึ้นไปอีก

"คุณชายสามเซี่ยรออีกสักครู่นะคะ ขอฉันเก็บกวาดพวกนี้ก่อนไม่อย่างนั้นฉันหรือพวกคุณหมอกับคุณพยาบาลคงได้เหยียบจนบาดเจ็บแน่นอน"

พูดไปหลินเสี่ยวเฉียวก็ลงมือทำงานไปด้วย เพราะเห็นแล้วว่าคนบ้าบนเตียงไม่มีอะไรจะขว้างปาได้แล้ว เก็บกวาดรอบนี้ก็จบแล้ว ส่วนอีกพักใหญ่พยาบาลจะนำข้าวของเข้ามาใหม่ค่อยดูทิศทางอารมณ์พ่อเจ้าประคุณอีกที

"เธอเป็นใคร สาวใช้ที่คุณพ่อของฉันส่งมาหรือ?"

เพราะคนรับใช้กึ่งผู้ช่วยที่ติดตามเขามาแต่เด็กคือเฉินเซียว แต่เพราะอุบัติเหตุครั้งนั้นเฉินเซียวซึ่งนั่งคู่ไปกับเขาไม่รอดชีวิตแบบเขา ตอนนี้บิดาของเขาอาจจะส่งสาวใช้สักคนในคฤหาสน์เซี่ยมาดูแลแทนผู้ช่วยกึ่งคนรับใช้ก็เป็นไปได้ แต่เขาไม่ชอบสาวใช้ ผู้หญิงพวกนี้ดีแต่ยั่วยวนเขาหวังสบายทางลัดถึงไม่ได้เป็นสะใภ้สามแต่อย่างน้อยก็ได้เป็นอนุภรรยาของคุณชายสามเซี่ย ตระกูลที่ร่ำรวยอันดับต้นๆ ของเมืองฉางซาแห่งนี้ใครบ้างจะไม่เพ้อฝัน

"ฉันเป็นภรรยาของคุณชายสามเซี่ยที่แต่งงานเข้ามาเพื่อแก้ดวงชะตาเคราะห์ใกล้ถึงฆาตของคุณชายค่ะ แต่งงานเข้ามาตั้งแต่ครึ่งเดือนก่อน พอฉันแต่งเข้ามาอาการตายมากกว่ารอดของคุณชายสามก็ดีขึ้นและดีขึ้นแล้วก็ฟื้นขึ้นมาในที่สุดเมื่อวานนี้น่ะค่ะ"

"!!!"

ฝ่ายถูกถามตอบเงียบง่าย แต่คนรับฟังกลับตกใจแทบหมดสติ ภรรยา! ภรรยาที่ถูกแต่งเข้ามาเพื่อแก้ดวงชะตาเคราะห์หนักและใกล้ถึงฆาตของเขาอย่างนั้นหรือ?! นี่เขาบาดเจ็บหมดจนหมดสติไปนานขนาดไหนกัน นานจึงบิดากับมารดาเลี้ยงถึงกับต้องแต่งภรรยามาหนุนดวงให้เขาฟื้นคืนกลับมาจากความตายเชียวหรือ?

คำถามมากมายถาโถมจนเซี่ยมู่เฉินมึนงงไปหมด ยิ่งเขาดวงตามืดบอดมองอะไรก็ไม่เห็นแบบนี้กลับยิ่งทำเอาเขาร้อนใจเหลือเกิน เขาอายุเพิ่งจะ24ปีเท่านั้นยังมีหลายสิ่งหลายอย่างที่อยากทำ แค่ตาบอดก็รับมือยากแล้ว แต่นี่กลับมีภรรยาจากที่ไหนก็ไม่รู้โผล่ขึ้นมาผสมโรงอีกคน เขาจะรับมือได้อย่างไร

"ไสหัวออกไป!" ที่สุดแล้วพอมึนงงเซี่ยมู่เฉินก็กลายเป็นปวดหัวอย่างหนัก จึงอยากนอนพักเลยขับไล่ ยัยตัวปัญหา

ออกไปก่อน

"อะไรนะ?!" ฝ่ายของคนกำลังเก็บกวาดจนใกล้จะเสร็จไม่ทันได้ฟังกับอย่างคนบนเตียงก็พูดเสียงลอดไรฟันเลยได้ยินไม่ชัดเจนว่าพ่อเจ้าประคุณทูนหัวของบ่าวนั้นพูดอะไรหรือต้องการสิ่งไหนกันแน่

"ฉันบอกให้เธอไสหัวออกไป!!!"

คราวนี้ชัดเจนเต็มหน้าและสองหูหลินเสี่ยวเฉียวนิ่งอยู่ครู่หนึ่งจึงได้ยอมออกไป เพราะไม่อยากยั่วโมโหของคนสติไม่มั่นคงประเดี๋ยวคุ้มดีประเดี๋ยวคุ้มร้าย แบบเซี่ยมู่เฉินเข้า ใครจะรู้คนตาบอดแบบนั้นจะทำอะไรได้บ้าง แค่รับมือกับเขาในแบบรู้สึกตัว1วันเต็มนี่ก็ได้แผลมาหลายจุดแล้ว เธอยังรักชีวิตเองและร่างกายนี้มากจะไม่ยอมให้มันถูกทำร้ายจนบาดเจ็บหนักแน่นอน

เด็กสาวรีบเก็บกวาดแล้วออกมาจากห้อง ไปขออุปกรณ์ทำแผลจากพยาบาล แล้วหลบไปนั่งทำแผลเงียบๆ ในใจก็คิดว่าต่อไปจากนี้เธอจะทำอย่างไรต่อไป เซี่ยมู่เฉินฟื้นแล้ว ถึงร่างกายยังบอบช้ำอยู่แต่อีกไม่นานก็คงหายดี นอกจากตาบอดก็เหลือเพียงทำกายภาพฟื้นฟูร่างกายให้กล้ามเนื้อและแข้งขากลับมาเดินได้ปกติเท่านั้น

ภรรยาที่ถูกแต่งเข้ามาเพื่อหนุนดวงชะตาแบบเธออาจถูกไล่ออกไปแบบไหนก็สุดจะรู้ สุดท้ายก็คงต้องแล้วแต่ท่านนายพลเซี่ยกับคุณนายใหญ่เซี่ยว่าจะใจจืดใจดำไล่เธอไปหรือว่าจะให้ที่พักอาศัยต่อไปดังเช่นที่พูดวันแรก หรือไม่ก็อาจจะเป็นทางเลือกที่สามคือให้เธอจากไปแล้วมอบเงินทองให้เธอติดตัวไปจากคฤหาสน์สกุลเซี่ยบ้างตามสมควรแต่จะแบบไหนเธอก็พร้อมจะยอมรับทั้งหมดนั่นแหละ ก็คนหัวเดียวกระเทียมโทนแบบเธอจะทำอะไรได้นอกจาก ยอมรับ กันเล่า

ถึงในเมืองฉางซาแห่งนี้ จะไม่มีญาติสักคนและยิ่งไม่มีบ้านให้กลับไปแล้วเพราะหากคิดจะกลับไปหาลุงกับป้าสะใภ้ใจเหี้ยมที่หมู่บ้านแห่งนั้นเธอก็คงไม่เอาเด็ดขาด เพราะการกลับไปนั่นจะไม่ใช่ว่าเธอหาเรื่องใส่ตัวหาเหาใส่หัวอีกครั้งหรอกหรือ? แต่หากมีเงินเธอก็จะเริ่มต้นชีวิตใหม่ได้ เด็กกำพร้าแบบเธอไม่กลัวการใช้ชีวิตเพียงลำพัง จะภพชาตินี้หรือภพชาติเก่า เด็กสาวก็เชื่ออย่างหมดใจว่าขอแค่มีเงินมีทองมากพอ ก็จะเริ่มต้นชีวิตได้อย่างแน่นอน ดังนั้นไม่ว่าจะเป็นทางไหนก็หวังแค่ท่านนายพลเซี่ยจะให้เงินกับเธอบ้างเท่านั้น ขอแค่นั้นจริงๆ

"น้องสะใภ้สาม เธอเป็นอะไรไป?!"

กำลังคิดถึงอนาคตอยู่เพลินๆ เซี่ยหมิงเซิน พี่ชายคนโตของสามีตามประเพณีเช่นเซี่ยมู่เฉินก็ดังขึ้นที่ด้านหลัง เด็กสาวสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็เพียงครู่เดียว หลินเสี่ยวเฉียวก็หันกลับไปส่งยิ้มให้กับพี่ชายของสามีด้วยกิริยาสดใสร่าเริงจน ชายหนุ่มอายุ28ปีถึงกับหัวใจเต้นผิดจังหวะ

"คุณชายใหญ่เซี่ย คุณมาเยี่ยมคุณชายสามเซี่ยหรือคะ? เขาตื่นอยู่แต่อารมณ์ไม่ดีมากๆ เลยหากจะเข้าไปเยี่ยมคุณต้องระวังสักนิดนะคะ"

เด็กสาวตรงหน้าของเขาตอนนี้สดใสเบิกบานนัก พบกันกี่ครั้งหลินเสี่ยวเฉียวก็ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะดูเศร้าซึม แม้แต่วันแต่งงานที่เธอต้องทำพิธีโดยไร้เจ้าบ่าวถึงจะดูหวาดกลัวอยู่มาก แต่เด็กสาวคนนี้กลับไม่ได้ดูเศร้าเสียใจที่ตนเองถูกขายมาแต่งงานหนุนดวงชะตาคนใกล้ตายเลยสักครั้ง ช่างเป็นเด็กสาวที่น่าสนใจจริงๆ

"เรียกฉันว่าพี่ใหญ่เถอะเสี่ยวเฉียว แล้วนี่ถึงกับได้แผลเชียวหรือ?!"

เซี่ยหมิงเซิน รีบนั่งลงตรงหน้าเด็กสาวก่อนจะเอื้อมมือเตรียมจะจับไปที่เท้าของหลินเสี่ยวเฉียว หากแต่เด็กสาวรีบชักเท้าหนีได้ทัน

"ลำบากคุณชายใหญ่เซี่ยต้องเป็นห่วงแล้ว ฉันไม่เป็นไรค่ะแผลเล็กน้อยทำเสร็จหมดแล้วค่ะ"

ทำไมก็ไม่รู้แต่หลินเสี่ยวเฉียวรู้สึกว่าคุณชายใหญ่เซี่ยคนนี้ไม่น่าเข้าใกล้ ถึงเขาจะทั้งสุภาพและหล่อเหลา ทว่าเธอกลับไม่สนิทใจจะใกล้ชิดอีกฝ่ายจริงๆ เขาดูเหมือนเป็นมิตร แต่กลับดูเข้าถึงได้ยากย้อนแย้งแปลกๆ ไหนจะยังเป็นเมื่อครู่หากเธอไปรีบชักเท้าหลบก่อนจะลุกขึ้นยืนก็คาดว่า เซี่ยหมิงเซินนั้นจะต้องจับข้อเท้าของเธอแน่นอน

ถึงหลินเสี่ยวเฉียวจะอายุน้อย และรู้ว่าการแต่งงานที่ผ่านมาระหว่างเธอกับเซี่ยมู่เฉินนั้นจะแค่แต่งงานแก้เคล็ด หากแต่อย่างไรก็ไม่สมควรอย่างยิ่งที่พี่ชายของสามีจะมาแตะต้องเธอซึ่งมีฐานะเป็นน้องสะใภ้แบบนั้น หากใครมาเห็นเข้าย่อมเข้าใจผิดได้

"บอกแล้วให้เรียกฉันว่าพี่ใหญ่" เซี่ยหมิงเซินเอ่ยหน้านิ่ง

"ได้ค่ะพี่ใหญ่ นี่ก็ใกล้จะเที่ยงแล้ว ฉันขอตัวไปดูมื้อกลางวันให้คุณชายสามเซี่ยสักครู่นะคะ"

พูดจบหลินเสี่ยวเฉียวก็รีบโค้งกายลาอีกฝ่ายอย่างสุภาพ ไม่รอให้เซี่ยหมิงเซินได้ทักท้วง เด็กสาวก็รีบก้าวจากไปทันที เซี่ยหมิงเซินนั้นขยับแว่นตาที่สวมขณะมองแผ่นหลังของน้องสะใภ้ด้วยสายตายากจะเข้าใจ พอร่างของหลินเสี่ยวเฉียวหายไปจากสายตาเขาจึงก้าวเท้ามุ่งหน้าไปยังห้องพักพิเศษของน้องชายคนเล็กทันที