Novels by จ้าวเฉียว / พลอยพันแสง

นางรักเขาหมดใจ แต่เขากลับมองไม่เห็นค่า ยังพอทำใจอดทน แต่เขากลับกินไม่เลือก แม้แต่สหายรักของนางเขาก็ไม่เว้น เห็นทีรักนี้คงต้องตัดใจ ในเมื่อรักมากไปแล้วไร้ตัวตน เช่นนั้นนางก็จะถอยมารักเพียงตนเองก็พอ!!!

นอกใจพอทน วางแผนฆ่ากัน ฉันพอเลย ในเมื่อคนเก่ามันเลว คนสวยคนแซ่บแบบสวีซูเยี่ยนจึงปักธงในใจ ‘ผัวใหม่ใกล้ฉัน’และผัวใหม่ที่ดี ต้องใหญ่กว่าผัวสารเลวแซ่เสิ่น!

นางถูกลอกให้รัก เพราะโง่เขลาจึงแต่งงานผิดคน แต่พอรู้ความจริงนางก็เลือกจะถอยออกมา ท่านไม่รักไม่เป็นอันใด ขอเพียงท่านย่าให้หม่อมฉันก็พอ ปี้หลัวผู้นี้มีศักดิ์ศรี "ในเมื่อเจ้าแต่งให้เปิ่นหวางแล้ว ยามเป็นคนก็เป็นของหลี่เฟิ่งหาน เมื่อตายก็เป็นผีของเปิ่นหวาง หากเจ้ากล้าหนี จงรู้ไว้ถึงเจ้าลงนรกเปิ่นหวางก็จะตามไป"

เขาร้ายกับคนทั้งใต้หล้า แต่กับนาง สตรีเอวบางร่างน้อย ไร้พิษภัย หลี่หลงเฟยกลับพ่ายแพ้ มิใช่เพียงพ้ายแพ้ เขายังหวาดกลัวนางอีกด้วย ชินอ๋องจอมทิมฬกลัวที่สุด เขากลัวพระชายาหลัวไม่รัก!

แรกพบหน้าบุรุษผู้นั้นชิงชังไม่เคยยอมรับนางเป็นภรรยาของเขาแต่เมื่อนางเรียกร้องใบหย่าเหตุใดจึงยากนักที่จะยอมเขียนให้ ไม่เคยรักกันก็เพียงปล่อยนางไปต่างคนต่างเริ่มต้นชีวิตใหม่เหตุใดเขาจึงไม่เข้าใจเล่า?!

หนึ่งคำไอ้ตัวร้ายหน้าขาวก็ด่านางว่าโง่ สองคำก็โง่ ถามสักคำ ถึงนางโง่จริง นางก็ไปโง่บนหัวของเขาหรือ? (อิโรติก+คอมมาดี้ นางเอกไม่โง่นะคะ พระเอกร้าย แค่คลั่งรักมาก)

ได้โอกาสจากนรกมาเกิดใหม่เป็นนางร้าย ข้าย่อมต้องร้ายให้ถึงแก่น!ส่วนบทคนดีอะไรนั่นข้าขอยกให้นางเอกเขาไป รวมถึงพระเอกมากรักก็ด้วย เพราะนางร้ายเช่นข้าต้องคู่กับตัวร้ายที่รักมั่นคงเท่านั้นพระเอกข้าขอลาขาด!

จากท่านหญิงสูงศักดิ์ต้องกลายมาเป็นเด็กสาวบ้านป่าฐานะยากจนแถมยังเป็นกำพร้า แรกเริ่มหลัวจืออจื่อที่มาเกิดใหม่ในร่างของหลินหลีฮวาก็คิดว่าตนเองจะใช้ชีวิตให้ดีไม่คิดว่าสุดท้ายพอนางตัดสินใจแต่งงานจะพบหายนะ!

เป็นนักเขียนอยู่ดีๆ ตื่นมาอีกทีดันกลายเป็นนางร้ายที่ต้องตายตอนกลางเรื่องเสียได้ วายป่วงจริงๆเลยชีวิตฉัน!

เมียเด็กก็ต้องเลี้ยงแมวของเมียก็ต้องดูแล บัลลังก์ก็ต้องกอบกู้เกิดเป็นหานหย่งไท่ไยจึงยากยิ่งนัก!

เจ็บแล้วจำคือคนเจ็บแล้วทนคือกระบือดังนั้นลู่เจาเจาคนนี้จะไม่ยอมเป็นกระบือเด็ดขาดรักคนผิดนางก็แค่เลือกคนใหม่บุรุษยังเลือกสตรีที่ดีมาเป็นภรรยาได้แล้วเหตุใดนางจะเลือกชายที่ดีสักคนมาเป็นสามีบ้างมิได้เล่า

รักเท่าใดยามแค้นใจกลับมากกว่า คำนี้เจี่ยอวี้หลันซาบซึ้งแล้วว่าไม่เกินจริง อดีตนางเคยรักบุรุษผู้นั้นมากเพียงใด ในวันที่ความจริงหลายอย่างกระจ่างชัดเจน ที่เคยรักมากเพียงใดกลับแค้นใจยิ่งกว่า!!

สามีของนางโหด นางจะเหี้ยม หากเขาร้าย นางจะมากเล่ห์ ตาต่อตาฟันต่อฟัน หากชีวิตคู่มันสงบสุขเกินไปย่อมขาดรสชาติไม่มีสีสัน เขาเป็นไฟนางจะไม่เป็นน้ำ แต่ขอเป็นดินระเบิดดีกว่า เอาให้บรรลัยกันไปข้าง!

สัญญาแต่งงานสองปี แลกกับเงินและอิสระ หรงเยียนเหมยจึงยอมแต่งกับไอ้ตัวบัดซบ แต่สองปีมาถึง เหตุใดพระสวามีต่ำช้าจึงไม่ยอมหย่า ตบก็แล้วตีก็แล้ว ไหนเล่าหนังสือหย่าของข้า!

ไม่มีสามีไม่ถึงตายแต่หากไม่มีเงินซื้อข้าวกินนั่นต่างหากที่จะต้องตายจริงๆ สามีไม่มีแล้วอย่างไร ผู้ใดสนใจกันเล่าขอเพียงมีบ้านให้นอนอุ่นมีข้าวให้กินอิ่มเท่านี้ข้ากับน้องก็พึงใจที่สุด!