กำแพงที่ขวางกั้น

"ซิงอี"

เป็นอีกครั้งที่เสียงนั้นดึงซิงอีให้หลุดจากภวังค์ เธอหันไปมองเจ้าของเสียงนั้น เขาเป็น 'สามี' ในอดีตชาติที่ใช้ชีวิตร่วมกัน พอนึกถึง 'ความสัมพันธ์' เมื่อคืนหน้าของเธอก็เห่อแดง

"ดื่มน้ำขิงร้อนๆ จะได้สร่างเมา"

'ซางเหยียน' บอกภรรยาที่เมื่อคืนอยู่ๆ ไม่รู้นึกครึ้มอะไรถึงได้ชวนเขาดื่มเหล้าตั้งแต่หัววัน เรื่องอย่างว่าที่เธอชอบปฏิเสธเขามาตลอดนั้นกลับกลายเป็นเธอที่เอ่ยปากชวน

''เมื่อคืน..."

คำถามถูกค้างไว้อย่างนั้น แต่งงานกันมาเกือบๆ สามปี แต่ก็ยังเหมือนมีกำแพงขวางกั้น ความรักของเขาที่มีให้เธอเพิ่มมากขึ้นทุกวัน 

แต่ความรู้สึกเธอนั้น...

เขาไม่อาจคาดเดาได้จริงๆ

"ช่างมันเถอะ"

ซางเหยียนเลือกจะปัดความสงสัยเหล่านั้นทิ้งไป ท่าทีของเธอเมื่อคืนดูแปลกไป คำพูดแฝงไวซึ่งความนัย และคำขอโทษที่หลุดออกมา เขาไม่แน่ใจว่าสิ่งที่เธอพูดนั้นเป็นเพราะว่าเมาหรือ 'รู้สึกผิด' จริงๆ 

"ขอบคุณค่ะ"

ซิงอีที่ดื่มน้ำขิงจนหมดแก้วเอ่ยขอบคุณ เธอยื่นแก้วคืนให้กับสามีที่ตอนนี้ไม่ใช่คนแปลกหน้าสำหรับเธออีกต่อไป ก่อนหน้านี้เธอปฏิบัติกับเขาไม่ค่อยดีสักเท่าไหร่ ทำหน้าที่ของภรรยาให้พอผ่านๆ ไป ไร้ซึ่งคำว่า 'รัก' ที่ออกมาจากใจจริง

สุดท้าย...

ก็ทิ้งเขาไปเพราะเห็นแก่ตัว!

'ทำไมฉันในชาติที่แล้วถึงได้เป็นผู้หญิงที่ทำตัวแย่ได้ขนาดนี้กัน'

ซิงอีรับตัวเองในชาติที่แล้วไม่ได้ เธอหลอกใช้ความรักทีเขามีให้ แต่งงานมีสามีแล้วก็ไม่รู้จักยับยั้งชั่งใจ พอคนรักเก่ากลับมาพ่นคำหวานใส่จิตใจก็โลเล

'ผมจะกลับมาหาคุณซิงอี'

คำมั่นที่คนรักให้ คือน้ำหล่อเลี้ยงให้เธอใช้ชีวิตต่อไป ครอบครัวของเธอไม่ได้ร่ำรวยอะไร และมีภาระที่ต้องแบกไว้ การให้เธอแต่งงานออกเรือนไปกับบุตรชายของบ้านตระกูล 'โจว' ที่รวยที่สุดในหมู่บ้าน ก็คือทางออกที่ดี

แต่ผิดตรงที่...

เธอไม่มีใจ

เธอปลูกต้นรักกับ 'เกาหมิง' ไว้ ผู้ชายที่มีเพียงแค่หัวใจ ฐานะยากจน ไม่อาจเทียบเคียงบ้านโจวได้ แต่ความทะเยอทะยานและตั้งใจ ทำให้เกาหมิงได้ทุนเรียนต่อมหาวิทยาลัยชื่อดัง ระยะเวลาสี่ปีไม่ได้นานมาก เธอจะรอเขาด้วยความรัก

ถ้าถึงวันนั้น...

พวกเราจะแต่งงานกัน 

เธอวาดฝันชีวิตแสนหวาน

พร้อมให้คำมั่นกับเกาหมิงว่า

'ฉันจะรอคุณ'

วันนั้นเธอบอกเขาไปอย่างมั่นใจ หนึ่งปีผันผ่านไป สถานะทางการเงินของครอบครัวบีบให้เธอต้องจำใจแต่งงาน ค่าสินสอดที่มาสู่ขอของตระกูลโจวมากพอที่จะทำให้ครอบครัวเธอได้ลืมตาอ้าปาก บิดาของเธอยิ้มหน้าบาน แต่เธอร้องไห้ตาบวม

'โจวซางเหยียน' เป็นบุตรชายเพียงคนเดียวของเถ้าแก่โจว เปิดร้านขายผ้า และร้านของชำ เงินทองที่หามาได้ก็สนับสนุนให้บุตรชายได้รับการศึกษาเล่าเรียนอย่างดี พอเรียนจบก็ได้งานประจำเป็นหัวหน้าในโรงงานของต่างชาติ แต่เพราะบิดามารดาแก่ตัวลงมาก อยากเห็นหน้าหลาน เขาจึงถูกเรียกกลับมาเพื่อ 'ดูตัว'

วันนั้น

เป็นวันที่เธอได้เจอกับโจวซางเหยียนครั้งแรก เขามาในชุดลำลองสะอาดสะอ้าน ใบหน้าของเขานั้นดูหล่อเหลาเอาการ ใบหูที่ขึ้นสีแดงเวลาสบตากัน ทำให้ซิงอีรู้ทันทีว่า คู่ดูตัว 'พึงพอใจ' ผู้ใหญ่ยิ้ม หัวเราะถูกคอคุยกันไป ฐานะบ้านโจวรวยแค่ไหน คนในหมู่บ้านย่อมรู้ดี

'หนูมีคนรักแล้ว'

ซิงอีแย้งบิดาทั้งน้ำตา เธอกับเกาหมิงรักกันมาตั้งนาน จะมาบังคับให้เธอแต่งงานกับผู้ชายที่ไม่รู้จักคุ้นเคยกันได้อย่างไร หัวใจของเธอเป็นของเกาหมิงไม่เผื่อให้ใคร ถ้าจะแต่งก็ได้แค่ตัว

'แกอย่าโง่นักได้ไหม'

บิดาตวาดเสียงใส่ เขาไม่ยอมปล่อยให้ซิงอีไปกัดก้อนเกลือกินกับผู้ชายที่ไม่มีฐานะอะไร มีแค่ตัวกับลมปากที่เชื่อถือไม่ได้ ในสายตาของ 'พ่อ' ที่รักบุตรสาวมากกว่าใคร เขาก็ต้องเลือก 'โจวซางเหยียน' ให้เธอ

'แต่งๆ กันไป เดี๋ยวก็รักกันเอง'

'อย่าพูดถึงชื่อไอ้กระจอกนั่นนะ'

'แกต้องฟั่งคำสั่งฉัน'

นั่นคือเรื่องราวก่อนเธอจะแต่งงาน เธอต้องทำตามคำสั่งของบิดา ออกเรือนแต่งงานไปทั้งน้ำตา คืนวันเข้าหอเธอก็ทำหน้าที่ภรรยาแบบจำยอม นอนตัวแข็งทื่อไม่ตอบสนอง คืนนั้นให้สามีทำฝ่ายเดียว

คนมันไม่รัก....

ให้ฝืนเสแสร้งก็คงไม่ได้ เขาได้เธอเพียงแค่ร่างกาย ทุกลมหายใจของเธอมีเพียงผู้ชายที่ชื่อ 'เกาหมิง' คนเดียว

มันใช่ไหมเนี่ย!!

ซิงอีที่ไม่ได้รู้สึกอินว่าให้ตัวเองในชาติก่อนที่เลือกทำตามเสียงหัวใจ มากกว่าความถูกต้องในฐานะ 'ภรรยา' หากสามีที่แต่งมา นิสัยเลวชั่วช้าเธอจะไม่ว่าอะไร แต่ความทรงจำที่หลั่งไหลนั้นกลับทำเธอรู้สึกเจ็บปวดใจ เขาดีกับเธอไม่เคยปล่อยให้ต้องลำบากอะไร

แต่เธอกลับ...

ทำให้เขาต้องเจ็บช้ำใจ

นี่สินะคือ 'บาป' ที่หมอดูได้บอกกับเธอว่าชาติที่แล้วได้ทำกับผู้ชายคนหนึ่งไว้ เขาดีกับเธอขนาดนี้จะทำผิดซ้ำสองได้อย่างไร ซิงอีคิดขณะมองหน้าสามีด้วยแววตารู้สึกผิดจับหัวใจ

กำแพง...

ที่ซิงอีคนเก่าสร้างไว้

เธอจะเป็นคนทำลายมันเอง!!