สามีที่น่าสงสาร

"คุณนอนต่อก็ได้นะ"

ซางเหยียนบอกภรรยาที่อยู่ๆ ก็เงียบไป อาจเป็นเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ที่ตกค้างในร่างกายทำให้เธอเหมือนคนที่จำอะไรไม่ค่อยได้ แววตาของเธอที่มองเขาก็ดูต่างออกไป ความเฉยชาที่เคยสัมผัสได้มันเลือนหายไป ปกติเธอมองหน้าเขานานขนาดนี้ไหม เป็นคำถามที่เกิดขึ้นในใจ ระยะห่างที่เธอสร้างไว้ทำให้เขาถามออกมา

"หน้าผมมีอะไรติดหรือเปล่า"

เสียงทุ้มถาม

"ปะ...เปล่าคะ"

ซิงอีส่ายหน้า เธอเผลอลืมตัวจ้องหน้าเขานานเกินไป ซึ่งก็ไม่แปลกหรอกที่เขาจะสงสัย เพราะซิงอีในอดีตมองเขาไม่ต่างจากท่อนไม้ ความสัมพันธ์เรื่อยๆ ต่างคนต่างอยู่ไป สามีไม่เรียกร้องอะไร ส่วนเธอที่แต่งเป็นสะใภ้ตระกูล 'โจว' ก็ยังจำฝังใจกับรักแรก ไม่เคยลืม

"จริงเหรอ"

ดวงตาคมเคลือบแฝงไปด้วยความสงสัย ปกติภรรยาของเขาจะชอบทำหน้านิ่งไม่ค่อยแสดงอารมณ์ใดๆ หากแต่วันนี้ดูผิดแปลกไป มีหลายครั้งที่เขาจับได้ว่าเธอแอบมอง!!

'ผมชื่อซางเหยียน'

เขาจำวันแรกที่เจอเธอได้ วันนั้นเขาไม่ค่อยจะเห็นด้วยเรื่องการดูตัวสักเท่าไหร่ แต่ทนบิดามารดารบเร้าไม่ไหว เขาไม่ได้ตื่นเต้นอะไร แต่จังหวะที่ได้เห็นคู่ดูตัว หัวใจของเขาก็เต้นแรง

'มองไม่วางตาเลยนะ'

'น้องน่ารักใช่ไหม'

'ถ้าชอบพ่อจะจัดการให้'

บิดาที่รู้ทันว่าบุตรชายของตนพึงพอใจก็สะกิดภรรยาที่ยิ้มหน้าบาน ทั้งคู่ต่างอยากอุ้มหลาน ต่างฝ่ายต่างมองหน้ากัน และพูดเข้าประเด็นทันที การดูตัวราบรื่นดี และเขาก็ไม่ปฏิเสธอะไร คิดว่าจะทำความรู้จักกันไป แต่เหมือนเธอจะไม่ค่อยเปิดใจให้เขาที่พยายามเข้าหาเลย

'เรียกผมว่าพี่ซางเหยียนก็ได้'

​​​เขาบอกเธอไปเพื่อที่จะได้ดูเป็นกันเอง

'แต่ฉันถนัดเรียกอย่างเดิมมากกว่า'

ตอนแรกเขาเองก็ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอถึงได้แสดงท่าทีห่างเหินทั้งที่เพิ่งแต่งงานกัน มันเหมือนมีแผ่นกั้นบางๆ ที่เขาไม่สามารถก้าวข้ามไป เธอไม่พูด ไม่อธิบายอะไร ส่วนเขาเองก็ไม่อยากไปจู้จี้ให้อีกฝ่ายรำคาญ วันคืนผันผ่าน ความสัมพันธ์ 'สามีภรรยา' ก็ยังย่ำอยู่ที่เดิม 

'ฉันจะกลับบ้านนะคะ'

'เดี๋ยวผมไปส่ง'

'ไม่เป็นไรค่ะ'

ปกติคนที่แต่งงานอยู่กินกัน จะขอกลับบ้านอาทิตย์ละหลายครั้งขนาดนี้ไหม แรกๆ เขาก็ไม่ติงอะไร แต่พอมันบ่อยเกินไป ชาวบ้านก็นินทา พาลให้ขุดเรื่องราวในอดีตขึ้นมา ซึ่งเขาก็เพิ่งรู้เหมือนกันว่าเธอเคยมี 'คนรัก' มาก่อนแต่งงาน หากแต่พ่อของซิงอีไม่เคยปริปาก และเร่งเร้าอยากให้มาสู่ขอเร็วๆ

'ก็แค่ผู้ชายกระจอก'

พ่อตาบอกเขาอย่างนั้น และบอกว่าเขาไม่ต้องคิดมาก รีบๆ มีหลานให้คนแก่อุ้มก็พอแล้ว

'ฉันยังไม่พร้อม'

พอเขายกเรื่องนี้ขึ้นมาพูดเธอก็จะบ่ายเบี่ยงว่า 'ไม่พร้อม' ทุกที แต่งงานอยู่กินกันมาสามปีไร้ซึ่งวี่แววว่าสะใภ้ตระกูลโจวจะตั้งครรภ์ 

'เมื่อไหร่เมียแกจะท้อง'

'คนอื่นเขาพูดว่าแกมันไร้น้ำยา'

'พ่อละขายขี้หน้าจริงๆ'

เป็นเขาที่ต้องแบกรับทุกอย่าง เขาที่เป็นคนกลางน้ำท่วมปากพูดไม่ออกจริงๆ 

"ผมต้องลงไปเปิดร้านแล้ว"

ซางเหยียนบอกภรรยาที่พอเขาเงียบ เธอก็เงียบเหมือนกัน เขามองสบตาคู่นั้น แล้วก็ถอนหายใจ มีสักครั้งไหมที่เธอจะชวนเขาคุยเรื่องเรื่อยเปื่อยทั่วไป ความสัมพันธ์ทางร่างกายก็เหมือนหน้าที่ที่ต้องทำ

"เดี๋ยวค่ะ"

ซิงอีรั้งสามีในอดีตไว้ ถึงเขาไม่ได้พูดอะไร หากแต่แววตาคู่นั้นกลับซ่อนความรู้สึกเจ็บปวดเอาไว้ คนที่เคยเจ็บมาย่อมเข้าใจ แล้วเธอจะปล่อยเขาไปทั้งอย่างนี้ก็ดูใจร้ายเกิน

"...."

ซางเหยียนที่โดนดึงชายเสื้อไว้ เลิกคิ้วมองหน้าของภรรยาที่เหมือนอยากพูดอะไร ดูสีหน้าของเธอดูลังเลใจ เหมือนกำลังคิดว่าควรจะพูดหรือไม่พูดดี

"มีอะไรรึเปล่าครับ"

เสียงทุ้มถามออกไป หากช้ากว่านี้น้ำที่เขาต้มไว้อาบคงใกล้จะเย็นแล้ว

"คือฉัน..."

ด้วยความที่ใจร้อน อยากแก้ไขสิ่งที่ซิงอีคนเก่าได้ทำลงไป อดีตที่พลั้งพลาดไป เธอพร้อมจะเปลี่ยนแปลงและแก้ไข ผู้หญิงที่ชื่อ 'ซิงอี' จะไม่เป็นภรรยาที่มีจิตใจแปรผันอีกต่อไป ช่องว่างที่เคยสร้างไว้เธอจะใช้สองมือคู่นี้ถมให้เต็มเอง

"ฉัน..."

กล้าๆ หน่อยซิงอี

บอกตัวเองที่กำชายเสื้อของสามีไว้ การจะเพิ่มความสนิทสนมระหว่างสามีภรรยาได้ ก็คงต้องเริ่มจากตัดความอายทิ้งไปเป็นสิ่งแรก

"ฉัน..."

หญิงสาวพูดค้างไว้ ขณะเดียวกันก็สูดลมหายใจ บอกตัวเองว่าไม่ใช่เรื่องน่าอาย ภรรยาบ้านไหนเขาก็ทำกัน ริมฝีปากบางขยับเป็นคำ พลันริ้วแดงก็ฉาบที่แก้มนวล

"ฉันอยากถูหลังให้คุณค่ะ"