บทที่ 14

“ขอบคุณท่านป้า”

เฮ่อเสียนตงกระเซ้าภรรยา “นี่ถ้าไม่ใช่หรงอี้กับซือเฉินมา ข้าคงไม่มีโอกาสกินฝีมือเจ้า”

“ท่านพี่อย่าพูดเหมือนสองวันก่อนข้าไม่ได้เคี่ยวน้ำแกงไก่บำรุงร่างกายให้ท่านได้หรือไม่”

ตอนอยู่เรือนจริงอยู่ว่าท่านอารักใคร่เอาใจใส่เขากับพี่ใหญ่ ติดตรงที่มวลอากาศหวานชื่นรอบตัวยามนี้ทำโม่ซือเฉินอึดอัดเล็กน้อย ดังนั้นเลยค่อย ๆ ขยับไปทางญาติผู้พี่คนโตอย่างเฮ่อเหลียงเซิน

“ข้าชินแล้ว อยู่ไปสักพักเดี๋ยวเจ้าก็ชิน เอ้า กินนี่สิ ผักกาดวันนี้หวานไม่เลว”

โม่ซือเฉินยิ้มรับ ปรารถนาว่าวันข้างหน้าของเขากับไป๋อวี้เสวียนจะอบอุ่นเหมือนผู้เป็นลุงและป้าสะใภ้

หลังกินมื้อเย็นพร้อมหน้า ญาติผู้พี่ทั้งสองยังลากพวกเขาไปเดินหมาก คุยสัพเพเหระต่อในห้องหนังสือ รู้ตัวอีกทีสาวใช้ของหยางซื่อได้มาเคาะประตูเรียก บอกว่าฟูเหรินสั่งให้แยกย้ายกันไปพักผ่อน

โม่หรงอี้เดินไปส่งน้องชายถึงหน้าห้องพร้อมกำชับให้รีบชำระกายและเข้านอน พรุ่งนี้จะพาไปแนะนำตัวที่ลานฝึกแต่เช้า

“บ่าวดับไฟนะขอรับ” หวังหย่งเอ่ยก่อนดับเทียน ล้มตัวลงนอนหลังเหนื่อยล้ามาทั้งวัน

โม่ซือเฉินกะพริบตาท่ามกลางความมืดเพื่อปรับสายตาเพียงครู่เดียวก็คุ้นชิน เสียงหายใจเข้าออกสม่ำเสมอของบ่าวที่นอนอยู่ผนังอีกทางทำให้ทราบว่าคนสนิทหลับแล้ว

ความเจ็บปวดทั้งร่างกายและจิตใจที่ไป๋อวี้เสวียนได้รับจากหลัวอี๋เหนียงกับพรรคพวกเขาจะเอาคืนอย่างสาสม ส่วนภัยเงียบซึ่งซ่อนตัวรอวันแก้แค้นแทนมารดาอย่างบุตรสาวของนาง เขาจะส่งไปให้พ้นเมืองหลวงเพื่อไม่ให้มีโอกาสได้แตะต้องคนสำคัญแม้ปลายเล็บ

ร่างเล็กขยับลงจากเตียง ลุกไปยังหน้าต่างก่อนผลักมันออกเบา ๆ เพื่อดูความเป็นไปด้านนอก

“ต้นยามจื่อ[3]” โม่ซือเฉินคำนวณเวลาตามคร่าวๆ ตามการเปลี่ยนกะของเวรยามที่เข้ามาประจำการตามจุดต่างๆ รอบจวน การนัดพบคนนอกยามวิกาลภายในจวนแม่ทัพถือเป็นเรื่องท้าทายความสามารถอีกฝ่ายไม่น้อย

รออยู่ราวชั่วก้านธูป[4] เสียงเคาะเบา ๆ เป็นจังหวะพลันเรียกแววตาพึงพอใจจากเด็กชาย

นี่คือหมากสำคัญที่ชีวิตก่อนเขาไม่มี

สิ่งที่เขาสามารถใช้เปลี่ยนแปลงอนาคตของตัวเองกับคนสำคัญ

“คุณชายรอง” เสียงทุ้มติดแหบกระซิบทักทาย ฟังแล้วเดาได้ว่าคนด้านนอกค่อนข้างอารมณ์ดีจากการได้ปัดฝุ่นวิชาเก่า “ท่านประสงค์หรือมีเป้าหมายใดให้ข้าจัดการ”

“ข้าประสงค์ความทรมานของคนสองสามคน ลำบากท่านแล้ว”

นอกจากนิ้วที่ต้องประทับเพื่อรับผิด อวัยวะส่วนใดของหลัวอี๋เหนียงกับผู้สมรู้ร่วมคิดไม่จำเป็นต่อการให้การบ้าง โม่ซือเฉินขบคิดอย่างจริงจัง

เวลาเดียวกันภายในคฤหาสน์สกุลไป๋

ดวงจันทร์สุกสกาวยามราตรีในนครเยว่หยางย่อมเป็นดวงเดียวกับที่นางเคยนั่งดูพร้อมอาจิ้ง ทว่าอาจเป็นเพราะความทรมานสิ้นสุดลงแล้ว นางได้กลับสถานที่ที่เรียกว่าบ้าน มีท่านย่า มีผู้อาวุโสคนอื่น ๆ ซึ่งดูเมตตา ไร้เงาแม่นมใจร้ายซึ่งชอบข่มขู่ทำร้าย ดังนั้นไป๋อวี้เสวียนจึงรู้สึกว่าดวงจันทร์ของเมืองหลวงงดงามกว่าที่ใด

ตอนเย็นหลังกินอาหารที่ท่านย่าป้อนจนหมด เด็กหญิงจึงแหงนมองพระจันทร์อยู่นาน เมื่อรู้สึกแปลกที่แปลกทางไม่คุ้นชิน กอปรกับพักผ่อนไปเยอะพอสมควร ไป๋อวี้เสวียนเข้าสู่นิทราตื่นหนึ่งก็ลืมตา ไม่รู้สึกง่วงอีก

แสงจากเชิงเทียนเล็กบนโต๊ะส่องสว่างพอให้มองเห็นเครื่องเรือนภายในห้องอันกว้างขวาง สาวใช้สองคนนอนเฝ้าอยู่หน้าเตียง ท่านย่าบอกกับตนว่าได้ส่งคนไปรับอาจิ้งจากต่างเมืองเรียบร้อย

ตุ๊กตาผ้าเก่า ๆ ที่นางติดมาตั้งแต่เด็กถูกดึงมากอดเสียแน่นตอนเผลอคิดถึงดวงตาน่ากลัวที่เห็นเป็นสิ่งสุดท้ายในรถม้าวันนั้น

วันนี้ตอนอยู่บนรถม้าไป๋อวี้เสวียนเห็นแม่นมเริ่มกุมอกพร้อมไอสำลักออกมาเป็นเลือด นางได้แต่ยกมือปิดปากอย่างขวัญเสีย หญิงวัยกลางคนปล่อยแป้งทอดที่ก่อนหน้านี้ไม่ยอมแบ่งให้ตนกินแล้วไอถี่ ๆ พยายามพูดอะไรบางอย่างแต่ไป๋อวี้เสวียนจับไม่ได้ศัพท์ รู้ตัวอีกทีก็ถูกกระชากผมอย่างแรงจึงพยายามปัดป้องเต็มกำลัง เป็นจังหวะเดียวกับประตูถูกเปิดออกพร้อมกับใครคนหนึ่งพุ่งเข้ามาขวางแล้วผลักแม่นมเต็มแรง ห้องโดยสารอาจไม่กว้างพอให้ผู้ใหญ่ยืดกายเต็มความสูง แต่สำหรับเด็กเล็กสองคนถือว่าขยับได้สะดวก

ร่างเล็กสะดุ้งยามคนดูแลตนล้มตึงหน้าคว่ำลงบนพรมขนสัตว์ โลหิตแดงเปรอะเปื้อนพรมและพื้นไม้

“…อวี้เสวียน”

ดวงตาสองคู่มองสบ ชั่วพริบตานั้นทั่วทั้งร่างคล้ายแข็งค้าง นางไม่รู้จักเด็กชายผู้นั้น ไม่เคยพบ ไม่เคยเจอ ไฉนภายในท้องกลับวูบโหวงคล้ายยามฝันร้ายแล้วสะดุ้งตื่น

ทรมาน เพียงสบตากลับทรมานจนแทบทนไม่ไหว

เหมือนตอนแม่นมเอาเข็มทิ่มเนื้อตรงท้องแขน ทว่าคราวนี้นางกลับถูกทิ่มซ้ำๆ ข้างในอก หลังจากได้ยินเขาเรียกซ้ำว่าคุณหนูไป๋สติพลันดับวูบ

จำอะไรไม่ได้อีก

ไป๋อวี้เสวียนกอดตุ๊กตาผ้าแนบอกยามนึกถึงเหตุการณ์ชวนระทึก

‘จากนี้จะไม่มีใครหน้าไหนกล้าทำร้ายเจ้า ไม่ต้องกลัวนะเสวียนเอ๋อร์’

ท่านย่าบอกเช่นนั้นแต่นางยังนึกหวั่นอยู่บ้าง

ถ้าไม่พบกันอีกคงไม่เป็นไรกระมัง

- - - - - - - - - - -

เชิงอรรถ

[1] เฟย แปลว่าพระสนมหรือชายา โดยใช้แซ่นำหน้าเพื่อระบุตระกูล

[2] มาจาก ตงกง ซึ่งหมายถึงที่ประทับของรัชทายาท

[3] ยามจื่อ ช่วงเวลาประมาณ 23.00-24.59 น.

[4] ชั่วก้านธูป ช่วงเวลาประมาณ 30 นาที เป็นการเปรียบเทียบกับระยะเวลาที่ธูปไหม้จนหมด