บทที่ 13

บทที่ห้า ทางเดินสายใหม่ (2/2)

“คารวะองค์ชายรอง”

“ตามสบาย” อีกฝ่ายเอ่ยก่อนเข้ามานั่งร่วมวงกินของว่างโดยไม่รอให้ใครเชิญ “ดูเหมือนเจ้าไม่ค่อยแปลกใจกับฐานะของข้าสักเท่าไร”

ตอนเจอกันที่สกุลโม่ คนผู้นี้แนะนำตัวว่าตนเองคือคุณชายเหริน ทว่าเด็กชายทราบอยู่แล้วว่าเขาคือใคร ชีวิตก่อนโม่ซือเฉินไม่ใคร่ถูกชะตาองค์ชายรองหลี่เจิ้งหยวน

“เพียงรู้สึกว่าท่านมีสง่าราศีแต่ไม่ทราบมาก่อนว่าเป็นถึงองค์ชาย” เมื่อสวมบทบาทผู้เยาว์แล้วไม่สามารถกระทำตามอำเภอใจ ทุกประโยคต้องแฝงความไร้เดียงสา ช่างสงสัย หรือไม่ก็ตรงไปตรงมาแบบไร้ขอบเขตชนิดที่ผู้ใหญ่ไม่นิยมพูดกัน “เช่นนี้ท่านพาข้าเข้าไปเที่ยวในวังหลวงได้ใช่หรือไม่?”

“ซือเฉินอย่าเสียมารยาท” โม่หรงอี้ปราม

หลี่เจิ้งหยวนกลับไม่ถือสา เพียงกระตุกยิ้มขบขันหนหนึ่ง “ได้สิ ไว้จะพาเจ้าไปเที่ยวในวัง”

หากเล่าให้ละเอียดกว่านี้ต้องเท้าความถึงคลื่นใต้น้ำในวังหลังที่ส่งผลต่อหลายฝ่าย เดิมทีตำแหน่งหวงโฮ่วเป็นของสตรีจากสกุลมู่ พระนางมีโอรสสององค์ให้ฝ่าบาทได้แก่องค์ชายใหญ่และองค์ชายรอง องค์ชายใหญ่ฉลาดเฉลียวไหวพริบดี ทว่าร่างกายไม่แข็งแรงนักเนื่องจากคลอดก่อนกำหนด สุดท้ายคณะหมอหลวงประคับประคองอาการอย่างยากลำบากได้จนกระทั่งองค์ชายอายุสิบชันษาก็จากโลกนี้ไป มู่หวงโฮ่วตรอมพระทัยหนัก กอปรกับฤดูหนาวปีนั้นอากาศผันผวนรุนแรง มีพายุหิมะหนักในหลายพื้นที่ สุดท้ายทรงประชวรและสิ้นพระชนม์ตามโอรสองค์โตในปีถัดมา

ช่วงเวลานั้นราวกับเมฆฝนไม่ยอมเคลื่อนตัวจากฟากฟ้าเหนือวังหลวง ตำหนักฝ่ายในขาดผู้ดูแล

มีเพียงฉีเฟย[1]ที่สามารถช่วยแบ่งเบาภาระ จัดการปัญหาน้อยใหญ่จนเข้ารูปเข้ารอย สองปีล่วงผ่านอำนาจในมือฉีเฟยค่อนข้างแข็งแรงมั่นคง วังหลังสงบสุขเป็นระเบียบ ภาพจำของอดีตหวงโฮ่วผู้อารีเลือนหายไปตามการเวลา ขณะเดียวกันข้าราชบริพารต่างจดจำสตรีว่าที่ผู้ครองตำแหน่งสูงสุดคนใหม่ ปีที่สามหลังมู่หวงโฮ่วจากไป จินเฉียนหวงตี้แต่งตั้งฉีเฟยเป็นมารดาแผ่นดิน นางกลายเป็นเจ้าของบัลลังก์หงส์ในท้ายสุด

องค์ชายรองหลี่เจิ้งหยวนเป็นโอรสของอดีตหวงโฮ่ว ด้านฉีหวงโฮ่วมีพระโอรสได้แก่องค์ชายห้า

แผ่นดินเทียนเหรินไม่กำหนดเวลาชัดเจนในการแต่งตั้งรัชทายาทเพื่อให้

โอรสสวรรค์มีเวลาได้ทดสอบผู้สืบทอดราชบัลลังก์ เพียงแต่ที่ผ่านมาเจ้าของวังบูรพา[2]ส่วนมากมักประสูติจากหวงโฮ่ว ทว่าสถานการณ์ปัจจุบันสำหรับองค์ชายรองกลับไม่น่าวางใจ นอกจากต้องแสดงไหวพริบและความสามารถให้ขุนนางและประชาชนยอมรับ ยังต้องแบกบรรยากาศชวนกระอักกระอ่วนระหว่างเขากับหลายฝ่ายในวัง

อย่างไรก็ตามล้วนเป็นความบาดหมางในทีระหว่างสกุลมู่กับสกุลฉี การปะทะจริง ๆ ทั้งต่อหน้าและลับหลังเริ่มจริงจังขึ้นในอีกสามสี่ปีให้หลัง

โม่หรงอี้สนทนากับหลี่เจิ้งหยวนด้วยท่าทางสำรวม ขณะเดียวกันก็ดูเป็นธรรมชาติ ไร้การประจบเอาใจหรือกริ่งเกรงชวนรำคาญ โม่ซือเฉินพบว่าพี่ใหญ่ของตนวางตัวได้เหมาะสมมากแม้ประสบการณ์ยังน้อย

เด็กชายเคี้ยวของว่างจนแก้มยกเป็นก้อน กระนั้นอาหารมีรสเค็มหรือหวานกลับมิได้ใส่ใจ ภายในหัวกำลังใคร่ครวญเรื่องอื่นอย่างระมัดระวัง ค่อนข้างมั่นใจว่าไม่เกินสามวันหลังจากนี้ต้องได้พบองค์ชายสามและองค์ชายห้ารวมถึงคนอื่นๆ ที่เคยพบตอนมาฝึกที่จวนท่านลุงในชีวิตก่อน หนนี้เขามาเร็วกว่าเดิมหลายปี ทุกอย่างย่อมไม่ซ้ำรอยเดิม

ราวครึ่งชั่วยามให้หลังหลี่เจิ้งหยวนขอตัวกลับไปยังที่พัก ส่วนห้องของโม่ซือเฉินจัดเสร็จนานแล้ว เขากลับไปตรวจดูความเรียบร้อยพบหวังหย่งกำลังตั้งน้ำเตรียมชงชาพอดี เด็กชายพยักหน้าให้คนสนิท ทรุดกายลงหน้าชั้นไม้ระหว่างรอน้ำเดือด เปิดหีบตำราแล้วจัดเรียงมันตามความเคยชินเหมือนยามอยู่เรือนนอนตนเอง

“หวังหย่ง”

อีกฝ่ายขานรับพลางจัดเตรียมป้านชา หากเป็นเมื่อก่อนคุณชายรองแทบไม่ชงชาด้วยตนเอง หลังฟื้นจากไข้ครานั้นกลับเปลี่ยนแปลงไปค่อนข้างมาก นอกจากชงชายังชอบศึกษาเรื่องเครื่องหอมกับสมุนไพร ส่วนการเรียนซึ่งเดิมหัวดีเป็นทุนเดิมอยู่แล้วยิ่งขยันหมั่นเพียรกว่าเก่า ดึกดื่นอ่านตำราท่องหนังสือยาก ๆ ที่หวังหย่งไม่เข้าใจ ขนาดเคยเห็นผ่านตายังเวียนหัวกับตัวอักษรที่อัดแน่น

“ต่อจากนี้หากเกาซานมาพบข้าหรือเจ้าเห็นเขาที่นี่ไม่ต้องตกใจไป”

“เกาซาน คุณชายหมายถึงลุงเกาที่อยู่คอกม้า?”

ตำราไม้ไผ่ม้วนสุดท้ายถูกวางลงด้านบนสุด โม่ซือเฉินส่งเสียงตอบรับในลำคอหนหนึ่ง “อืม ข้ามีงานให้เขาทำ สำคัญคือหากเจ้าพบเขาตอนกลางวันนั้นไม่เป็นไร แต่หากเห็นเขาหลังตะวันตกดินให้ทำเหมือนไม่เห็น คิดเสียว่าเกาซานเป็นภูติผีไร้ตัวตน เก็บเป็นความลับห้ามแพร่งพราย”

“ขะ ขอรับ”

ดวงตะวันยังไม่คล้อย ขนอ่อนหลังลำคอหวังหย่งกลับลุกชัน

ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะการเปรียบเทียบในประโยคเมื่อครู่หรือเป็นเพราะสายตาเย็นเยียบของโม่ซือเฉิน

“เจ้ากลัวหรือ” ถามพร้อมชำเลืองมอง

บ่าวส่ายหน้าพลางค่อย ๆ เลื่อนกล่องใส่ใบชาและถ้วยไปให้ผู้เป็นนาย “เปล่าขอรับ”

หวังหย่งยามนี้นับเป็นเด็กคนหนึ่ง หากนึกหวาดกลัวสิ่งลี้ลับแน่นอนว่าไม่ใช่เรื่องประหลาด สำหรับโม่ซือเฉินซึ่งประสบพบผ่านความเป็นความตายมาแล้วตระหนักว่าคนเป็นต่างหากน่ากลัวที่สุด

อาหารเย็นมื้อแรกในจวนแม่ทัพค่อนข้างครึกครื้น ต่อให้ยังรักษามารยาทพึงมีเช่นยามกินไม่ควรพูด แต่ด้วยความสนิทสนมกลมเกลียวรวมถึงบรรยากาศซึ่งแตกต่างจากสกุลโม่ มื้ออาหารจึงให้ความรู้สึกเป็นกันเองยิ่งนัก

“เจ้าลูกลิงพวกนี้ หัดนั่งให้นิ่งเหมือนซือเฉินเสียบ้าง”

“ฟูเหรินอย่าโมโห”

หยางซื่อเอ็ดบุตรชายคนโตกับคนรองได้หนสองหนจำต้องปล่อยพวกเขาซักไซ้ไต่ถามคดีสกุลไป๋กับโม่หรงอี้อย่างกระตือรือร้น นางถลึงตาบ่นลูกและหลานก่อนมองค้อนสามีที่หัวเราะเบาๆ มือยังขยับคีบปลากับเนื้อให้โม่ซือเฉินไม่หยุด