บทนำ

หอหลัวเซียง กลางยามซวีอบอวลด้วยกลิ่นสุรา เสียงพูดคุยและเสียงหัวเราะของแขกเหรื่อดังคลอไปทั่วโถง ท่ามกลางความครึกครื้นนั้น ดรุณีนางหนึ่งกลับนั่งดื่มสุราอยู่เพียงลำพัง นางยกจอกขึ้นดื่มครั้งแล้วครั้งเล่า ราวกับไม่เห็นผู้คนรอบกายและไม่สนใจสายตาผู้ใด หวังใช้ฤทธิ์สุรากลบเกลื่อนความทุกข์ที่อัดแน่นอยู่ในอก

ชีวิตคนเราจะต้องเผชิญกับความลำเอียงได้ถึงเพียงใดกัน เหตุใดชะตาชีวิตของนางจึงเลวร้ายเจอแต่คนไม่รักไม่เอ็นดูถูกหมางเมินสุดท้ายยังถูกทรยศ ห้าขวบเสียมารดา แปดขวบสิ้นท่านปู่ สิบห้าท่านย่าก็จากไปอีกคน ส่วนญาติฝ่ายท่านแม่ก็อยู่ไกลจนมิอาจไปหาได้

แม้ดื่มสุรามาครึ่งค่อนชั่วยาม ความขมขื่นในใจก็มิได้บรรเทาลงแม้แต่น้อย นางเพิ่งถูกคู่หมั้นหักหลัง ครั้นคิดจะกลับจวนก็กลัวต้องเผชิญกับบิดาที่ลำเอียงรักภรรยาใหม่และบุตรของนางมากกว่า ส่วนพี่ชายแท้ ๆ ทั้งสองกลับเชื่อฟังแม่เลี้ยงกับน้องสาวต่างมารดายิ่งกว่าน้องสาวร่วมสายเลือดเช่นตน ความผูกพันฉันพี่น้องที่มีมานานกว่าสิบปีจึงค่อย ๆ เลือนหายไปจนแทบไม่เหลือ นางจึงเลือกมาดื่มสุราที่หอหลัวเซียงเช่นนี้ไม่กลับจวนที่มีแต่คนแปลกหน้า

เพราะมารดาของนางจากไปตั้งแต่นางอายุเพียงห้าขวบ ทิ้งให้นางต้องเผชิญความเย็นชาของคนในครอบครัวตามลำพังนับตั้งแต่บัดนั้นเป็นต้นมา ยังดีที่มีท่านปู่กับท่านย่าคอยปกป้อง มิฉะนั้น นางคงไม่รู้ว่าตนจะเติบโตมาจนถึงวันนี้ได้อย่างไรโดยไม่น้อยใจตายไปก่อน

นางคือ อวี้เฉียวอี บุตรคนที่สามของฮูหยินเอกของท่านใต้เท้าอวี้ และเป็นบุตรคนที่สี่ในบรรดาบุตรทั้งห้าของ อวี้เหวินจ้าน อัครมหาเสนาบดีขวาแห่งแคว้นต้าเฉิง กับ ซูชิงหลัน ผู้มีชาติกำเนิดเป็นท่านหญิงแห่งเผ่าเหลียวตงชนเผ่านอกด้านที่มีกำลังทหารม้าแข็งแกร่งจนชาวจงหยวนหวาดกลัวมาก

 ส่วนพี่ชายร่วมมารดาสองคน ได้แก่ อวี้เหวินฮ่าว พี่ชายคนโต ปีนี้เขาอายุยี่สิบเอ็ดแล้ว เป็นถึงรองราชเลขา และ อวี้เหวินหาน พี่ชายคนรอง ปีนี้อีกฝ่ายอายุสิบเก้าแต่เป็นถึงรองผู้บัญชาการราชองครักษ์คุ้มกันวังหลวงเรียกว่าคนหนึ่งบุ๋นคนหนึ่งบู๊ ใต้เท้าอวี้นี้ช่างมีวาสนาสูงส่งจนคนทั่วเมืองหลวงอิจฉา

เมื่อครั้งยังเยาว์นางไม่เคยเข้าใจว่าเหตุใดท่านพ่อไปยอมอุ้มตน ไม่พบหน้า ไม่แม้แต่จะกินข้าวด้วยกันหากไม่จำเป็นหรือถามคำถามเรียบง่ายว่าเจ้าสบายดีไหม ส่วนกับท่านแม่ของนางคงเพราะท่านจากไปเร็วนางจึงจำอะไรเกี่ยวกับท่านได้ไม่มากว่าเป็นสตรีอย่างไร รู้แค่ท่านใจดีมาก ตามใจนางทุกสิ่ง ต่างจากท่านพ่อที่ทั้งห่างเหินทั้งเย็นชา

 จนเมื่อเติบโตขึ้น อวี้เฉียวอีจึงได้ล่วงรู้ความจริงอันน่าขมขื่นว่า บิดามิเคยรักมารดาของนางอย่างแท้จริงจึงพาลไม่ชอบหน้าที่ตนเป็นบุตรสาวแถมยังงดงามคล้ายมารดาถึงเจ็ดส่วน ยิ่งโตนางยิ่งคล้ายท่านแม่ ซึ่งต่างจากพี่ชายทั้งสองคนที่คล้ายท่านพ่ออยู่หกส่วนเหมือนท่านแม่แค่สี่ส่วน

ยิ่งโตอวี้เฉียวอีจึงยิ่งรู้ความจริง ก่อนแต่งกับท่านแม่ ท่านพ่อมีสตรีที่เขารักและปรารถนาจะแต่งงานด้วยอยู่ก่อนแล้วคือ ฟางหรูเจียว ซึ่งเป็นสหายวัยเยาว์ของเขา

และไม่รู้อย่างไร หลังท่านแม่ของนางคลอดพี่รองได้ไม่นานพวกเขาสองคนลอบมีสัมพันธ์กันจนให้กำเนิดบุตรสาวนอกจวนหนึ่งคน นามว่า อวี้หว่านอิน กระทั่งซูชิงหลันสิ้นใจ อวี้เหวินจ้านจึงแต่งฟางหรูเจียวเข้าจวนในฐานะฮูหยินคนใหม่

หลังเข้าจวน ฟางหรูเจียวก็เริ่มเป่าหูอวี้เหวินฮ่าวกับอวี้เหวินหาน จนพี่ชายทั้งสองค่อย ๆ หันไปเกลียดชังน้องสาวแท้ ๆ ของตน จากคนที่ควรเป็นที่พึ่งพิงกลับกลายเป็นคนแปลกหน้า ทั้งยังหมางเมินอวี้เฉียวอีมากขึ้นทุกวัน

สามปีต่อมา ฟางหรูเจียวให้กำเนิด อวี้เหว่ยเจี๋ย บุตรชายต่างมารดาของอวี้เฉียวอี และในปีเดียวกันนั้น ท่านปู่ของนางก็จากไป โชคยังดีที่อย่างน้อยนางยังมีท่านย่าคอยปกป้อง

ทว่าสวรรค์กลับไม่ปรานีนาง เมื่อปีก่อน ในวันที่นางอายุครบสิบห้าปี ท่านย่าซึ่งเป็นที่พึ่งเพียงหนึ่งเดียวหลังสิ้นท่านปู่ก็จากไปอีกคน นับแต่นั้น คุณหนูสี่แห่งจวนอัครมหาเสนาบดีจึงไร้ผู้ใดเหลียวแล แม้มีฐานะเป็นบุตรีของฮูหยินเอก แต่กลับมีชีวิตไม่ต่างจากเด็กกำพร้าที่ไร้คนคุ้มครองพี่ชายแท้ๆ ทั้งสองหมางเมิน บิดายิ่งเย็นชา

หลังเสร็จสิ้นพิธีศพ อวี้เฉียวอีจึงขึ้นเขาเหลียงซานไปถือศีลไว้ทุกข์เป็นเวลาหนึ่งปี เดิมทีนางคิดว่าการสงบจิตใจอยู่ในอารามจะช่วยให้ผ่านพ้นความโศกเศร้าไปได้ ใครจะคาดคิดว่าในวันอายุครบสิบหกปี นางกลับต้องเผชิญกับความอัปยศครั้งใหญ่ที่สุดในชีวิตอีกครั้ง

เฉินเว่ยเซวียน องค์รัชทายาทแห่งแคว้นต้าเฉิง วัยสิบเก้าปี ซึ่งก็คือคู่หมั้นที่กำลังจะแต่งงานกับนางในอีกสามเดือนข้างหน้า ทว่าบุรุษผู้พร่ำบอกรักนางมาตลอดสองปีกลับลอบมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับ อวี้หว่านอิน พี่สาวต่างมารดาของนาง

ลักลอบได้เสียกันลับหลังก็แล้วไปเถิดวันนั้นทั้งสองถึงกับมาพลอดรักกันในเรือนเล็กด้านหลังอารามที่นางพำนักอยู่ และนางก็เป็นผู้พบเห็นเหตุการณ์นั้นด้วยตาตนเอง

ยิ่งไปกว่านั้น เฉินเว่ยเซวียนยังกล้าเอ่ยปากว่าต้องการแต่งอวี้หว่านอินเป็นพระชายาเอก ส่วนนางเป็นแค่พระชายารองก็ถือว่าเขาเมตตานางแล้ว ราวกับการทรยศนางเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่ควรค่าแก่การใส่ใจ

ช่างน่าขันสิ้นดี!

นางหลงเชื่อในความรักของบุรุษหลายใจมาเป็นปี เชื่อมั่นในคำสัญญาของเฉินเว่ยเซวียนมาตลอด แต่สุดท้ายกลับได้รับเพียงการทรยศจากบุรุษที่นางกำลังจะฝากชีวิตไว้ด้วย ที่น่าเจ็บปวดยิ่งกว่าคือ สตรีที่ร่วมเหยียบย่ำหัวใจนางกลับเป็นบุตรสาวของคนที่แย่งชิงความรักจากมารดาของนางไป

อวี้เฉียวอียกไหสุราขึ้นดื่ม ก่อนหัวเราะเยาะตนเองอย่างขมขื่น ที่แท้คำสั่งสอนของท่านย่าตลอดสิบห้าปีที่ผ่านมา ก็ไม่อาจแลกแม้แต่ความจริงใจจากผู้ใดได้

หลังจากอาละวาดระบายความคับแค้นจนหมดแรง นางก็หนีออกจากอารามมายังหอสุราหลัวเซียงซึ่งตั้งอยู่นอกเมืองหลวงกว่าร้อยลี้ สถานที่ซึ่งสตรีตระกูลสูงศักดิ์ไม่ควรย่างกรายเข้ามา ทว่ายามนี้นางไม่สนใจธรรมเนียมเหล่านั้นอีกแล้ว

เป็นสตรีที่ดีแล้วอย่างไรเล่า นอกจากถูกทรยศ ถูกคนในครอบครัวหมางเมิน นางยังเหลือสิ่งใดอีก นางเจ็บปวดมามากพอแล้ว ต่อจากนี้นางจะใช้ชีวิตเพื่อตนเองบ้าง!

ไม่จำเป็นต้องรักษาหน้าผู้ใด ไม่ต้องฝืนอดทนเพื่อให้ใครพอใจ หากสิ่งใดทำแล้วมีความสุข นางก็จะทำตามใจตนเอง บิดาเป็นขุนนางใหญ่แล้วอย่างไร คู่หมั้นผู้สูงศักดิ์แล้วอย่างไร ต่อให้เป็นรัชทายาทแห่งแคว้นต้าเฉิง นางก็ไม่คิดจะใส่ใจอีกต่อไป

อวี้เฉียวอีกระดกสุราดื่มอีกอึกใหญ่ ก่อนจะหลับตา หวงนึกไปถึงเหตุการณ์บนเขาเมื่อบ่ายวานนี้...