13

นิรันดร์ยืนเฝ้าข้างรถได้ครู่ใหญ่ เห็นว่ากล้วยยังไม่ลงมาเสียที จึงกลับเข้าบ้าน เพื่อไปตาม

                ปลายฝนเหลือบมองบิดาอยู่ตลอด เห็นเข้าบ้านไปแล้ว ก็รีบล้วงโทรศัพท์สำรองในกระเป๋ากางเกงออกมาส่งข้อความหาภูผา เรียบร้อยแล้วก็กระแทกหลังกับเบาะแรง ๆ อย่างโมโห

                นิรันดร์กลับมาที่รถอีกครั้ง โดยมีกล้วยหอบกระเป๋าของนายน้อยตามหลังมาด้วยความเป็นห่วงนายทั้งสองคนที่ดูท่าว่าสถานการณ์จะหนักขึ้นเรื่อย

เมื่อก่อนก็เห็นว่าตามคุณพ่อออกแจ ไปไหนต้องปีนป่ายขอห้อยแข้งห้อยขาตามไปด้วยเสมอ

‘คุณพ่อขา ให้ลูกไปด้วย’

แต่ทำไมมาเปลี่ยนแปลงไป เพิ่งเป็นเมื่อต้นปีนี้เองที่คุณหนูของกล้วยชอบขัดคำสั่งคุณพ่อ แล้วก็ทำตัวสุดโต่งในบางที แต่กล้วยก็ยังเข้าข้างนายน้อยของตัวเองอยู่ดี เพราะนึกสงสารที่ต้องกำพร้ามารดา

กล้วยยืนกอดกระเป๋านายเอาไว้แน่น อึกอักครู่เดียวก็อ้อมแอ้มขอ “ให้กล้วยไปด้วยได้ไหมคะคุณรันดร์”

                นิรันดร์นิ่งไปอึดใจเดียว พยักหน้าตอบรับ พร้อมกับเร่ง

                “ให้เวลาเก็บกระเป๋าห้านาที”

                ได้ยินแบบนั้นแล้ว กล้วยก็รีบวิ่งอย่างไวไปเก็บเสื้อผ้าของตัวเอง เพื่อจะได้ตามไปดูแลอารักขาปลายฝนด้วย ไม่ถึงห้านาทีกล้วยถลาออกมาจากทิศทางของเรือนพักด้านหลัง ตรงขึ้นรถของผู้เป็นนาย แล้วจึงพากันมุ่งหน้าออกจากบ้านหลังใหญ่ มุ่งหน้าสู่บ้านพักตากอากาศหลังใหม่ในเวลาต่อมา

                “บ่ายนี้ เราไปกิน White Chocolate cake ไหมลูก ที่นี่มีอยู่ร้านหนึ่ง ขึ้นชื่อมาก วันที่พ่อมาดูบ้านรอบก่อน แวะชิมแล้ว อร่อยดีเหมือนกัน รสชาติแบบที่ลูกชอบเลย ไม่หวานมากหรอก รับรองกินแล้วไม่อ้วน ไปนะครับ”

                ... เงียบแทนคำตอบ

ตั้งแต่มาถึงที่บ้านพักตากอากาศ ก็เป็นแบบนี้สองวันแล้ว

นิรันดร์มองบุตรสาวด้วยสายตาครุ่นคิดแกมหนักใจ บุตรสาวของเขาทำท่าโกรธ ปั้นปึ่งไม่ยอมพูดจาด้วยสักคำ ไอ้จะบังคับพาออกไปนั่งรถเล่นด้วย ก็เห็นว่าเดี๋ยวจะยิ่งทะเลาะกันหนักกว่าเก่า แล้วเลยปล่อยให้ผ่านไปอีกวัน โดยไม่ได้ออกไปไหนเลย

เหมือนอย่างที่ปลายฝนบอกเอาไว้ก่อนมาไม่ผิด ว่าเอามาขังไว้ ถอนใจพร้อมกับออกเดินไปรอบ ๆ บ้าน พร้อมกับคิดหาทางง้อบุตรสาวต่อจากนั้น

                เช้าวันที่สามของการมาพักผ่อน นิรันดร์ตื่นแต่เช้าตรู่ เดินออกมาดูหมอกที่ลงหนากว่าเมื่อวาน พร้อมอากาศเย็นลงอีกเล็กน้อย พลันนึกถูกใจที่นี่มากกว่าวันแรก ๆ กอดอกยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นเป็นนาน สูดเอาอากาศบริสุทธิ์เข้าปอดจนพอใจแล้วถึงหมุนตัวเดินลงไปยังกอไม้ดอกชนิดเดียวที่ปลูกรายล้อมรอบบ้านเอาไว้

แล้วในนาทีนั้นเอง ที่หัวใจของพ่อม่ายยังหนุ่มก็ค่อยกระหน่ำรัวจังหวะเต้นถี่ยิบขึ้น ขาของเขา เหมือนไม่ใช่ของเขาอีกต่อไป มันก้าวออกเดินอย่างไว ตรงไปยังเหล่ากอกุหลาบพันธุ์บิช็อบแคสเซิลที่หน้าบ้านนั่น

                “ปิ่น...”

                นิรันดร์ได้ยินเสียงตัวเองเอ่ยชื่ออดีตภรรยา ผ่านริมฝีปากออกมาเบา ๆ กระนั้นขายังคงก้าวเดินไปเบื้องหน้าไม่หยุด จนเกือบถึงเงาลาง ๆ นั่นอยู่แล้ว ก็หยุดเดินเสียอย่างนั้น ไม่อยากให้เป็นแค่ความฝัน ไม่อยากให้เป็นแค่ภาพลวงตา

แต่อยากให้คนตรงหน้าเป็นความจริง

                แล้วร่างของหญิงสาวตรงกอดอกไม้ก็หันกลับมาที่เขา

                ท่ามกลางม่านหมอกยามเช้า อากาศหนาวเย็นเล็กน้อย ปรากฏเป็นใบหน้าของหญิงสาวคนนั้นแทนที่จะเป็นปิยมาภรณ์อย่างที่เขาอยากให้เป็น

                ต่างคนต่างตกใจ

“คุณ!”

                ทั้งคู่ยืนจ้องหน้า แล้วหลุดออกมาคำหนึ่งพร้อม ๆ กัน ก่อนเงียบไป แม้ท่าทีของนิรันดร์ดูนิ่ง กระนั้นก็พอมองออกว่าเขาไม่พอใจ ที่เห็นเธอยืนอยู่ตรงนี้

“คราวก่อนก็ลูกชายแอบเข้าบ้าน คราวนี้ก็คนแม่ย่องเบาเข้ามาอีก สงสัยบ้านนี้เขาจะไม่เคร่งเรื่องมารยาทกันจริง ๆ”

                ขิมแขยืนนิ่ง ไม่พูดอะไร เพราะกำลังงง ว่าทำไมพ่อของเด็กสาวนั่น ถึงมาอยู่ในบ้านพักหลังงามหลังนี้ได้ พลันความคิดก็ค่อยกระจ่างมากขึ้น นึกออกว่าที่แท้ที่ของตาล้วนขายให้คนกรุงเทพฯ ไป ก็คือขายให้เขานี่เอง

เธอกำลังบุกรุกเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเขา

แววตาคมกริบไม่ต่างจากมีดผ่าตัดตวัดมองเธอ จนอนุมานได้ว่าเนื้อตัวกำลังมีเลือดไหลซิบ ๆ ออกมาแล้วในนาทีนั้น

                ลอบถอนหายใจเบา ๆ บอกตัวเองในใจ ว่าเธอผิด ที่เข้ามาในสถานที่ของคนอื่นโดยไม่ได้รับอนุญาต ก็สมควรอยู่ละ ที่จะถูกเขาแสดงกิริยาแบบนี้กลับมา แถมยังเคยมีกรณีบาดหมางกันก่อนหน้าอีกด้วย

จะว่าไปก็นึกละอายอยู่ไม่น้อย

                และนี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกที่ขิมแขผ่านมาบริเวณนี้ วันก่อน ๆ ช่วงเช้าที่เธอออกมาวิ่งออกกำลังกาย จะแวะชื่นชมบ้านหลังงามและสวนกุหลาบแสนสวยพวกนี้เสมอ แต่วันนี้ประตูรั้วไม่ได้ปิดแบบทุกที และสี กลิ่น อีกทั้งบรรยากาศโดยรอบ ก็ทำเอาเธออดใจไม่ไหว เดินผ่านเข้ามาโดยไม่ได้รับอนุญาต มารู้ตัวอีกที ก็เข้ามายืนอยู่หน้ากอกุหลาบพวกนี้แล้ว

                นึกไม่ถึงเลยว่าบ้านพักตากอากาศหลังงามหลังนี้ ที่รายล้อมด้วยกุหลาบพันธุ์บิช็อบแคสเซิล จะมีเจ้าของเป็นผู้ชายร่างสูงใหญ่ราวกับหมีกริซลี หน้าตานิ่งขรึมตลอดเวลาแต่ดูแล้วเป็นคนอารมณ์ร้อน แถมดวงตาสีดำคู่นั้นของเขาก็เหมือนกับจะมองกดคนอื่นให้ต่ำกว่าตัวเองอยู่เสมอ อ้อ คำพูดคำจาก็ยังชอบแสดงอำนาจอีกด้วย

                “ฉันไม่รู้มาก่อนว่าที่นี่เป็นที่ของคุณ ขอ...”

                จะบอกว่าขอโทษ ก็ถูกสวนแทรกกลับมาเสียก่อน

“รู้หรือไม่รู้ว่าเป็นที่ของใคร ก็ไม่ควรบุกรุกเข้ามา” พ่อม่ายโต้กลับทันที ขิมแขนิ่งไปพึมพำไม่ดังนัก กระนั้นนิรันดร์ก็ยังได้ยินแจ่มแจ้งแดงชัดทุกคำ

“กระด้างเกินกว่าจะปลูกดอกไม้สวย ๆ แบบนี้ได้นะ”

                นิรันดร์กอดอกมองเธอที่กล้ามาวิจารณ์เขาซึ่ง ๆ หน้า ตอกกลับ “บุกรุกที่คนอื่น แล้วยังกล้ามาว่าเขาอีก ไม่แปลกหรอกที่ลูกชายจะเป็นมารสังคมแบบนั้น”

                เสียงกล่าวเนือยเนิบติดเย็นชา แต่ให้ความรู้สึกตีรวนวางอำนาจ ทำขิมแขสะอึกอยู่ไม่น้อย เธอเลี้ยงดูภูผามากับมือ ใครมาพูดย้ำซ้ำ ๆ ว่าภูผาไม่ดี เป็นมารสังคม ก็ขึ้นได้เหมือนกันนะ ยังไม่ทันได้เอ่ยปากโต้ตอบอะไรออกไป ก็ได้ยินเจ้าของสถานที่ตอกกลับอีกประโยค

                “แม่เป็นแบบนี้ไง ลูกถึงได้ไม่เป็นโล้เป็นพาย แต่เอาเถอะ ผมไม่อยากตำหนิใครหรอก เข้าใจว่าการเลี้ยงดูคงเป็นไปตามอัตภาพ แล้วนี่นะ รู้ตัวว่าบุกรุกที่คนอื่นแล้วถูกจับได้ก็ควรต้องกลับออกไปได้แล้ว ไม่ใช่มายืนแอ่นอยู่นั่น”

                ผู้ชายคนนี้ปากร้ายจริง

                ขิมแขเหลือบตาลงสำรวจตัวเองอย่างรวดเร็ว เมื่อครู่เธอยืนแอ่นจริงหรือ พบว่าไม่จริงเสียหน่อย ก็นึกชังน้ำหน้าเขายิ่งนัก

                และหากเธออยากจบ ก็ไม่ควรต่อปากต่อคำกับเขา

                เพราะเธอผิดจริงที่ลุกล้ำเข้ามาในสถานที่ของเขา โดยไม่ได้รับอนุญาต

ขิมแขหมุนตัวจะจากไป ก็แว่วเสียงเขาดังมาอีก “ขอโทษสักคำไม่มีละ ไร้มารยาททั้งแม่ทั้งลูก สงสัยจะเป็นกันทั้งตระกูล”