로그인공유
12
게시일:
2026-10-10 15:25:11เสียงถามจากริมฝีปากแดงจัดเอ่ยขัดความคิดที่กำลังวางแผนเที่ยวกับบุตรสาว นิรันดร์เหลือบมองทางหญิงสาวคนนั้น ค่อยตอบกลับไป
“ดีครับ”
“แอนนี่ก็ว่าดีค่ะ ที่ตรงนี้สวยมาก พอได้แปลนบ้านและสวนที่คุณรันดร์เลือกไว้ เลยยิ่งเข้ากันไปใหญ่ สวยมากเลยนะคะ น่าอยู่ น่ามานอนด้วย...เอิ่ม แอนนี่หมายถึงน่ามาพักด้วยคนน่ะค่ะ ถ้าคุณรันดร์จะกรุณา” แอนนี่บอกเนิบนาบ ทิ้งสายตาขณะจบประโยค
พ่อม่ายที่หมายปองของสาวน้อยสาวใหญ่เลยได้แต่นิ่งไป ไม่พูดอะไรออกมาสักคำ สายตาของนิรันดร์ยังจับภาพบ้านเบื้องหน้าเอาไว้แบบนั้น
แอนนี่เห็นแล้วก็อาสาเสียงอ่อนเสียงหวานต่อ เพื่อทำลายบรรยากาศเงียบงันนั้น “งานเสร็จ ส่งมอบแล้ว หลังจากนี้คุณรันดร์มีหรือไม่มีงานให้แอนนี่ทำ ติดต่อหาแอนนี่ได้ตลอดเลยนะคะ แอนนี่พร้อมสำหรับคุณรันดร์เสมอค่ะ”
นิรันดร์ไม่มีปฏิกิริยาตอบกลับใดใด เขาผละจากมาด้วยท่าทีเฉยเมย ตรงขึ้นรถในทันที
ผู้หญิงสมัยนี้กล้า ก๋ากั่นจนเกินงาม
รุกขนาดนี้ ผู้ชายนักล่าคงพากันห่อเหี่ยวไปหมด เขาคนหนึ่งละที่ไม่ชอบสตรีลักษณะนี้เลย
แอนนี่เป็นน้องสาวของเพื่อนเขาเอง เจ้าหล่อนรับหน้าที่ดูแลบ้านหลังนี้ให้เขา เธอดูแลทุกอย่าง จนออกจะเกินหน้าที่มากไป ส่งข้อความหาเขาราวกับสนิทสนมกัน ที่สำคัญกิริยาวาจาไม่ได้มีความสำรวม ไม่สงวนท่าทีเอาเสียเลย ดูล้นจนหมดสิ้นคำว่าสุภาพสตรี
พลันนึกถึงอดีตภรรยาขึ้นมาอีกครั้ง
ปิยมาภรณ์ของเขาน่ารัก อ่อนหวาน ติดจะขี้อายด้วยซ้ำไป นอกจากเวลาที่ต้องทำงานเท่านั้น ที่เธอจะดูเข้มงวดจริงจังออกดุนิด ๆ งึมงำสบถออกมาคำหนึ่ง เมื่อความคิดถึงพุ่งทะยานจนปวดร้อนไปหมดทั้งเบ้าตา ขณะขับรถกลับบ้าน
สิบสามปีแล้ว ไม่เคยมีใครแทนที่ปิยมาภรณ์ของเขาได้เลย
ไม่เคยมี...
นิรันดร์พาตัวเองถึงบ้านในเวลาต่อมา จอดรถแล้วก็พยายามนั่งปรับอารมณ์ครู่หนึ่งค่อยลงจากรถ แล้วเดินขึ้นไปยังห้องของบุตรสาว ที่หาเรื่องมางอนเขาอีกแล้ว
เมื่อวาน แม่ตัวดีส่งข้อความว่าซื้อตั๋วดูหนังเอาไว้ อ้อนจะให้เขาไปดูด้วย แต่เพราะเขาติดประชุมด่วนก็เลยบอกให้เลื่อนออกไปก่อน วันหลังค่อยไป แม่ตัวดีงอนเขาอีกจนได้ ยิ้มมุมปากขณะก้าวย่างไปยังเบื้องหน้า วันนี้จะเซอร์ไพรส์ลูกเสียหน่อย ตั้งใจจะพาออกไปดูหนัง แล้วแวะดูของที่เจ้าตัวบ่นอยากได้วันก่อนนู้น คิดแผนเอาใจลูกเสียเพลิน เดินจนมาถึงประตูห้อง หูแว่วเสียงคุยของปลายฝนข้างในนั้น
“ฝนถามพี่ธนูแล้ว พี่ธนูบอกว่าคุณพ่อติดประชุมสองวันเลย”
“ภูคงไปไหนไม่ได้หรอก เกรงใจคุณแม่” อีกเสียงบอกกลับมาแบบนั้น
“ตลอดเลย งั้นฝนโทร.ชวนเพื่อนฝนดีกว่า แล้วทีหลังไม่ต้องโทร.หาฝนแล้วนะ”
“เดี๋ยวก่อนครับฝน ก็ได้ครับ แต่ภูต้องขออนุญาตคุณแม่ก่อนนะ หรือเอาอย่างนี้ได้ไหม ภูชวนคุณแม่ไปด้วยกันกับเราดีกว่า”
“เอาอย่างนั้นหรือ แบบนั้นก็ได้ งั้นมารับฝนด้วย ฝนจะรอที่ร้าน…”
คนยืนฟังอยู่พักใหญ่ผลักประตูห้องของบุตรสาวเข้าไปทันที บอกเสียงกร้าวกรุ่นด้วยโทสะ “ไม่เอาอย่างไหนทั้งนั้น!”
ปลายฝนลอบกรอกตา ละจากหน้าจอที่กำลังคุยกับภูผามาที่บิดาของตัวเอง ว่าด้วยน้ำเสียงติดรำคาญอยู่ไม่น้อย “คุณพ่อเข้าห้องลูกโดยไม่ได้ขออนุญาตอีกแล้วนะคะ”
นิรันดร์มองเหี้ยมไปยังภูผาที่ในจอสี่เหลี่ยมบนเตียงนอนของปลายฝน เดินไปสัมผัสหน้าจอตัดการสนทนาด้วยตัวเอง แล้วมองหน้าบุตรสาวด้วยแววตาผิดหวัง “นี่ลูกยังแอบติดต่อกับมันอีกหรือปลายฝน”
“ภูเป็นเพื่อนของลูกนะคะ ทำไมลูกจะติดต่อพูดคุยกับเพื่อนไม่ได้”
“คุยกับเพื่อนได้ แต่คนนี้ พ่อไม่ให้ลูกคุยกับมัน”
สิ้นคำประกาศก้อง นิรันดร์มองบุตรสาวที่ใส่เสื้อยืดเนื้อบางแถมคอเสื้อยังกว้างคว้านลึก จนเห็นเนื้อหน้าอกบุตรสาวรำไร เลยไปยังกางเกงก็พบว่าสั้นเสียจนเลยคำว่าน่ารักน่าเอ็นดูไปไกลโข เปลี่ยนมาติเรื่องเครื่องแต่งกายของอีกฝ่ายแทน
“แล้วนี่ ลูกแต่งตัวอะไรแบบนี้ ถ้าจะใส่แบบนี้ ถอดเลยดีไหม”
ปลายฝนทำหน้าตาเบื่อหน่ายใส่บิดาทันที เถียงกลับ “ลูกก็แต่งของลูกแบบนี้ทุกที คุณพ่ออารมณ์ไม่ดีแล้วมาพาลลูกทำไมคะ” นิรันดร์สาบานได้ว่าปลายฝนไม่เคยใส่เสื้อผ้าแบบนี้มาก่อน แล้วสั่งเสียงเข้มงวด
“ลุกขึ้น! ไปเก็บกระเป๋าเลยไป”
ปลายฝนนั่งนิ่ง ไม่ยอมขยับตัว ต่อต้านด้วยท่าทาง ยิ่งทำให้คนเป็นพ่อโกรธมากขึ้น เค้นเสียงแข็งหนักสั่งอีกที
“พ่อบอกให้ไปเก็บของ ได้ยินไหมปลายฝน”
เด็กสาวสะดุ้งหน่อยหนึ่ง บิดาเรียกชื่อจริงแบบนี้น้อยครั้งมาก ไม่อารมณ์ดีสุดขีด ก็ต้องตรงกันข้ามคือโมโหแบบสุดขั้วนั่นเอง
แต่แล้วแม่ตัวดีก็ยังทำเฉย
“...”
เห็นกิริยาต่อต้านของบุตรสาวแล้วก็แค่นยิ้ม พอลูกแข็งมา คนเป็นพ่อก็แข็งเข้าใส่ บอกอย่างต้องการเอาชนะ “ดี! ไม่ต้องเก็บก็ได้ ไปทั้งอย่างนี้เลยก็แล้วกัน”
นิรันดร์คว้าข้อมือบุตรสาวได้ก็จับจูงกึ่งลากพาออกจากห้อง เด็กสาวตะโกนเรียกพี่เลี้ยงทันที
“พี่กล้วยคะ ช่วยฝนด้วยค่ะ”
พี่เลี้ยงวัยสามสิบต้น ๆ วิ่งหน้าตาตื่นออกมาจากหลังบ้านอย่างไว เมื่อแว่วเสียงคุณหนู พอเห็นว่าพ่อลูกคู่นี้ทะเลาะกันอีกแล้ว ก็ยกมือไหว้ทางคนพ่อปลก ๆ อ้อนวอนแทนเด็กสาว
“คุณรันดร์ขา อย่าทำโทษน้องฝนเลยนะคะ กล้วยขอละค่ะ”
“ทำอะไร ฉันจะพาลูกไปพักผ่อน”
ปลายฝนขืนตัวไว้ พร้อมกับแกะมือของบิดาออกไปพลาง “ไม่จริงค่ะพี่กล้วย พ่อจะเอาฝนไปขังแล้วก็ล่ามโซ่ด้วย”
นิรันดร์เกร็งข้อนิ้วไม่ให้รัดมือของลูกจนแน่นเกินไป กระนั้นก็ไม่ยินยอมให้ลูกแกะจนหลุดออกจากมือของตนไปได้ เสียงแข็งใส่
“มาอ้อนพ่อท่านั้นท่านี้ ขอใช้โทรศัพท์คุยธุระกับเพื่อน พอพ่ออนุญาต ลูกขัดคำสั่งพ่อทันที โทร.หามันทำไม รู้ว่าพ่อไม่ชอบก็ยังจะทำ”
ปลายฝนหน้าเบ้ ก่อนจะร่ำไห้ออกมาด้วยความอัดอั้นใจ “ฮือ ๆ คุณพ่อใจร้าย ห้ามนู่น ห้ามนี่ ห้ามนั่นไปหมด ลูกจะไม่มีเพื่อนเลยสักคนก็เพราะคุณพ่อ ลูกไม่ระ...”
ใบหน้าคนเป็นพ่อดำมืดลงทันทีเมื่อได้ยินคำตัดพ้อเลยเถิดแบบนั้น กล่าวดักคอบุตรสาวเสียงเข้ม
“ลูกอย่าพูดนะ ว่าลูกไม่รักพ่อแล้วน่ะ”
เด็กสาวได้ยินพ่อดักตนแบบนั้นก็หน้าง้ำ น้ำตาอาบแก้ม เชิดใบหน้าน่ารักมองบิดาด้วยแววตาดื้อรั้น สะบัดเสียงใส่
“ลูกไม่พูดหรอกค่ะ เพราะคุณพ่อพูดมันออกมาแล้ว”
นิรันดร์ฮึ่มฮ่ำในลำคอที่ถูกปลายฝนย้อนกลับเข้าให้ แล้วออกแรงลากแขนบุตรสาวไปยังรถที่จอดอยู่ ก่อนจะหันกลับมาบอกกล้วยว่าให้เก็บเสื้อผ้าให้แม่ตัวดี ตามหลังมาอีกที
กล้วยเดินขึ้นห้องไป ก็สะอื้นไห้ไปพลางด้วยความสงสารนายน้อยที่ถูกบิดาดุว่าเสียหนัก เธอเลี้ยงปลายฝนมาตั้งแต่สองขวบ หลังจากคุณผู้หญิงจากไป แม้ไม่ใช่ลูกแท้ ๆ ของกล้วย แต่กล้วยก็รักเหมือนลูก ไม่เคยต้องให้เด็กสาวเจ็บช้ำน้ำใจ เสียใจเลยสักครั้ง
จริงอยู่ที่พอปลายฝนเริ่มโตก็ยิ่งเอาเรื่อง เริ่มโกหก หนีเที่ยว แต่นิรันดร์ไม่น่าจะต้องใช้ไม้แข็งแบบนี้เลยนี่นา น่าจะพูดจาดีดี คุณหนูของกล้วยไม่ใช่เด็กพูดไม่รู้เรื่องเสียหน่อย นี่ยิ่งดุ คุณหนูก็ยิ่งต่อต้านเอาสิ
นิรันดร์ยืนเฝ้าข้างรถได้ครู่ใหญ่ เห็นว่ากล้วยยังไม่ลงมาเสียที จึงกลับเข้าบ้าน เพื่อไปตาม
최신 챕터
ภรรยานิรันดร์ 86
“ลูกชายคุณปิ่นเขาเก่งมาตั้งแต่เกิดแล้วครับ ผมแทบไม่ได้ช่วยเหลืออะไรเขาเลย ขยันมากแล้วก็หัวไว ขวนขวายเก่ง แบบนี้นะครับอนาคตไปได้อีกไกลเลย” คุยกันได้ครู่ใหญ่แล้ว ภวินท์ก็มองไปรอบ ๆ ถามหาบุตรสาวของเธอ “ปลายฝนไม่มาหรือครับ” ยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยออกไปอย่างไม่ค่อยเต็มปากนัก“แกติดธุระน่ะค่ะ” บอกจบพอดีกับที่ถูกดึงให้ไปถ่ายรูปคู่กับภูผา ตรงนั้นจึงเหลือแค่สองคุณพ่อที่ยืนมองแล้วก็เขม่นกันอยู่ในที เดิม นิรันดร์กับนายแพทย์ภวินท์ก็ไม่ใช่จะไม่ลงรอยกันเท่าไรนัก แต่ก็ใช่จะรักกันมากพอจนถึงกับจะจูบปากกันได้ และเมื่อภวินท์ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ รับฝาก ให้ความเอ็นดูภูผาเป็นพิเศษ นั่นเองที่นิรันดร์ก็หยิบปากกาขึ้นกาหัวอีกฝ่ายให้กลายเป็นศัตรูไป แม้ต่อหน้าภรรยาจะทำท่าว่าไม่รังเกียจ แต่ลึก ๆ แล้ว นิรันดร์ออกอาการเขม่นภูผาอยู่มากทีเดียว ยืนเงียบครู่เดียวก็ได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยขึ้น “เสียดายนะครับ มีลูกสาวแค่คนเดียว สงสัยน้ำยาจะไม่ค่อยดี” นิรันดร์ที่ฟังเงียบอยู่ได้แต่ฮึ่มฮั่ม ความดันค่อย ๆ พุ่งทะยานขึ้น เรื่อ
ภรรยานิรันดร์ 85
ตอนพิเศษ :: ปลายฝน ภูผา หมัดจากมือที่กำแน่นด้วยความโมโหสุดขีดพุ่งเข้าใส่เบ้าตาของภูผาอย่างจัง และเขาเองก็ตั้งใจที่จะไม่หลบแรงปะทะนั่น จึงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นให้อีกฝ่ายลงมือกระทำอย่างที่ต้องการ “รู้ตัวเมื่อไหร่ว่าชอบผู้ชายด้วยกันน่ะ” เสียงใสถามห้วน ๆ ท่าทีเกรี้ยวกราดไม่ปกปิดอารมณ์เลยแม้แต่น้อย ภูผาเฉย ตามองต่ำลงที่พื้น บอกเสียงเฉื่อยชาเฉยเมยจงใจให้ดูเย็นชาเลือดเย็น “ก็...รู้ตัวมาตลอด” “รู้ตัวมาตลอด? แล้วมาตกลงคบกันทำบ้าอะไรวะ” ภูผาถอนใจมองไปทางอื่น บอกพร้อมกับไหล่ยกขึ้น คล้ายไม่แยแส “คิดว่าจะลองคบผู้หญิงสักคนดู เผื่อมันจะหาย” “ไอ้...ทุเรศ” ปลายฝนเอ่ยออกมาได้คำเดียว ก็นึกหาคำด่าเพิ่มต่อท้ายจากนั้นไม่ออก ราวกับสมองที่เคยโลดแล่นถูกปิดกั้นปิดตายเพราะคำสารภาพจากอีกฝ่ายเพียงประโยคเดียวเท่านั้น สะบัดมือที่ปล่อยหมัดชกออกไปเมื่อครู่ ว่าอย่างที่อารมณ์โกรธยังไม่จางหายไปไหน “ดี ดีที่บอกกันตอนนี้ ไม่บอกตอนที่ฝนขอแต่งงาน” เด็กสาวสูดลมหายใจเข้
ภรรยานิรันดร์ 84
พึมพำเบา ๆ อย่างพยายามให้แนบเนียนที่สุด แล้วเดาต่อ “หรือจะเป็นตอนที่ท้องคะ กล่องมันดู...” ยกขึ้นระดับสายตาพลิกไปมา สำรวจอย่างใส่ใจจริงจัง “ดูพอง ๆ เหมือนคนท้องว่าไหมคะ”คราวนี้ไม่มีรอยยิ้มบนหน้าของนิรันดร์อีกแล้ว เห็นเขาถอนใจเบา ๆ หยิบกล่องที่เธอพยายามคาดเดาเอาใจเขาออกจากมือ บอกเสียงอ่อนโยน “ไม่ต้องเดาหรอกทูนหัว คุณจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรหรอก ผมไม่น่าเอามาวางไว้ตรงนี้ให้คุณเห็นเลยนะ”จริง ๆ แล้วเขาตั้งใจจะเอาพวกมันลงไปไว้ในห้องเก็บของ แต่เมื่อครู่ติดสายเรียกเข้าเลยวางทิ้งไว้ตรงนี้ และกล่องนี้ ก็เป็นของที่เธอให้เขาต่างหาก ด้านในเป็นคุกกี้ที่เธอหัดทำครั้งแรก รสชาติไม่ต้องพูดถึง อีกทั้งกินยากมาก กัดแทบไม่เข้า แต่เขาก็หยิบกินทีเดียวจนหมดกล่อง เพราะว่าเป็นสิ่งที่ภรรยาของเขาตั้งใจทำให้ส่วนกล่องนี่ เธอก็ประดิษฐ์มันขึ้นมาเอง รูปทรงบิดเบี้ยวไปบ้าง แต่เขาก็มองว่ามันสวยงามไม่น้อยทีเดียว “หรือคะ” “ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยเนอะ คุณจำเรื่องเก่า ๆ ไม่ได้ ก็สร้างเรื่องราวระหว่างเราขึ้นมาใหม่ได้นี่ ขอแค่ให้รู้ว่าผมรักคุณมากที่สุดก็พอ รักมาตลอดตั้งแต่ตัดสินใจเลือกคุณมาเป็นภรรยา
ภรรยานิรันดร์ 83
นิรันดร์กระซิบบอกกระท่อนกระแท่น กายของเขาสั่นสะท้านเมื่อถูกมือของเธอลากผ่านเสื้อของเขาเข้าไปแตะนิ้วเขี่ยที่ยอดอกตึงแน่นไปด้วยมัดกล้ามบ้าง “ทีใครทีมันไงคะ”กล่าวจบ มือสาละวนไปมากับผิวกายแข็งแกร่งของเขาอย่างต้องการปลุกเร้าให้เขาตื่นเตลิดแบบเธอบ้าง นิรันดร์คำรามฮึ่มขึ้น มือเขาคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ ก่อนว่า “ถ้าคุณยังวุ่นวายแบบนี้ คืนนี้คุณไม่รอดแล้วนะปิ่น” เธอมองสบสายตากับเขา ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ ๆ “แล้วใครบอกว่าฉันอยากรอดจากคืนนี้ล่ะคะ” สิ้นคำท้าทายแสนซุกซน นิรันดร์ก้มลงจูบหนัก ๆ ทีหนึ่งก่อนผละออก “ท้าทายชะมัดทูนหัว แล้วผมก็ชอบเสียด้วยสิ” นิรันดร์บอกขณะเปลื้องเสื้อผ้าท่อนล่างของเธอออกจนไม่เหลือสักชิ้นเดียว ค่อยจัดแจงกับเสื้อผ้าของตัวเขาเอง ก่อนพาร่างกายหนาลงทาบทับเธอ ขาของเขาดันเขาของเธอกว้างออกเชื่องช้า แววตาคุด้วยไฟปรารถนามองจ้องมา แล้วก้มลงจูบเธอด้วยอารมณ์ล้ำลึก ลิ้นร้อนสอดเข้ามาหยอกล้อในโพรงปากของเธอ วินาทีนั้นเองที่รับรู้ได้ถึงนิ้วของเขาแตะลงกับเนื้อส่วนที่บอบบางกลางแกนกาย ความเปียกช
ภรรยานิรันดร์ 82
ไวน์รสชาตินุ่มดี แต่ก็แรงไม่น้อย ตอนนี้แก้มของเธอออกร้อน ยกแก้วขึ้นดื่ม แก้ต่างให้ตัวเธอเองบ้าง “ก็ไม่ได้คิดอะไรนี่คะ ก็คิดว่าคุณคงค้นดูรอยแผลเป็นอีกนั่นแหละ” “ก็ไม่เห็น แถมยังโดนคุณขู่จะเอาไม้เสียบลูกชิ้นจิ้มตาผมอีกแน่ะ” นิรันดร์ว่าจบ ตาที่มองเธอก็ดูลึกล้ำจนไม่อยากสบด้วยแล้วนาทีนี้ พอดีกับที่มีเสียงเฮดังลั่นมาจากสนาม ตรงที่พวกน้อง ๆ ของเขานั่งดื่มกันอยู่ เลยลุกขึ้นไปเมียงมองดู อันที่จริงก็ไม่ได้อยากรู้นักหรอก ว่าพวกเขาเสียงดังอะไรกัน แต่ที่ขยับลุกไป เพราะสู้สายตาเขาไม่ไหวต่างหาก นิรันดร์วางแก้วในมือลง ตามมายืนซ้อนที่ด้านหลังของเธอ แล้วโน้มตัวดูตามบ้าง เสียงของเขาดังอยู่ที่ริมหู “แม้แต่ตอนที่เรามีช่วงเวลาโรแมนติกด้วยกันคืนนั้น ผมก็ยังไม่ละความพยายามจะเปิดดูเลยนะ แต่ก็ยังไม่เห็นอยู่ดี” เสียงกระซิบพร่าปนลมหายใจร้อนผ่าวของเขาทำเธอใจสั่น จึงหมุนตัวกลับมา คิดว่าจะบอกเขาว่าเธอมึนหัวมากแล้ว แต่พอหันมาแล้วเห็นนิรันดร์อยู่ใกล้มากก็ยิ่งใจคอสั่นไหว มือยกขึ้นจะผลักใบหน้าเขาออก แต่แล้วก็ถูกเขารวบกอดจนตั้งตัวไม่ทัน “ขอผมดูตอนนี้ได้ไหมว
ภรรยานิรันดร์ 81
เห็นเธอหมุนตัว ตั้งท่าจะไป ก็ออกปากถามตามหลัง “เราจัดงานแต่งงานกันอีกรอบดีไหม” แล้วเลยหยุดเดิน หันกลับมาสบตากับเขา บอกพร้อมรอยยิ้ม “แต่งงานกันอีกรอบหรือคะ ไม่ต้องหรอกค่ะ”หมุนตัวกลับมาหาเขาอย่างเดิม สบตากับเขาครู่เดียว แล้วบอกกลับไป “การแต่งงานไม่ใช่เรื่องจำเป็นสำหรับเราหรอกค่ะ ฉันกับคุณแค่ต้องปรับตัวเข้าหากันใหม่เท่านั้นเอง” นิรันดร์เงียบไปครู่ ก่อนบอกด้วยเสียงที่เบาลง “จริง ๆ แล้ว วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานของเรา” ได้ยินเขาบอกแบบนั้น ในหัวก็ค่อยผุดเรื่องราวขึ้นเป็นลำดับขั้น หรือนี่จะเป็นสาเหตุที่เขาอยากเลื่อนวันทำบุญคลินิกออกไปก่อน แล้วถึงได้คำตอบจากเขายืนยันกลับมา“ตอนได้ยินคุณย่าบอกว่าหาฤกษ์ทำบุญคลินิกไว้ให้ ผมนึกตงิดใจอยู่แล้วละว่าจะตรงกัน จะให้ท่านเลื่อนวัน ก็รู้ว่าคุณย่าแกถือฤกษ์ถือยามเคร่งนัก ตั้งใจว่าเสร็จจากงานทำบุญคลินิกจะไปฉลองด้วยกัน ไอ้พวกน้องตัวแสบก็ขอตามกลับมาบ้านอีก” ยิ้มอ่อนโยนให้เขาขยับเข้าไปหา แล้วถึงได้ยินเขาว่าตามมาหลังจากนั้น “ผมขอฉลองกับคุณแค่สองคนได้
다른 추천
พี่เขยเสน่ห์ร้าย
กาสะลอง96.3K 조회수ให้ตายเถอะ โยนอดีตสามีไปข้างหลังคนรักที่มิอาจเอื้อม เขาคลั่งไปแล้ว
เล่อเอิน69.8K 조회수เกิดใหม่ทั้งที งั้นขอหย่าเลยแล้วกัน
แมลงผลไม้269.8K 조회수พิศวาส แรงรัก เมีย นักโทษ ของ นายน้อย
เจ้าหน่อไม้น้อยแห่งตระกูลกู่238.7K 조회수TATTOO CRUCIFIX หลง(รัก)ยัยตัวร้าย #ไม้เมืองxมาเฟีย
โคตรเลวX2160 조회수ยามความรักมอดไหม้เหลือเพียงเถ้าธุลี
เพลิงพนา1.5K 조회수ประธานลู่ต้องสยบ คุณซูไปตรวจสายเลือดอีกแล้ว
หวานละมุน261 조회수Where love blooms เมื่อความรักผลิบาน
Dear Hydie57 조회수
