ログイン共有
14
公開日:
2026-10-10 15:28:06ขิมแขหมุนตัวจะจากไป ก็แว่วเสียงเขาดังมาอีก “ขอโทษสักคำไม่มีละ ไร้มารยาททั้งแม่ทั้งลูก สงสัยจะเป็นกันทั้งตระกูล”
พื้นอารมณ์เดิมยังไม่นิ่ง พอถูกต่อว่าซ้ำก็ฉุนกึก ปรี๊ดขึ้นในตอนนั้นเอง พร้อมอาการปวดหัวจี๊ด จู่ ๆ ขาของเธอก็อ่อนพับลง แล้วสติก็ดับวูบไป ราวกับใบไม้ร่วงหล่นลงจากกิ่ง นิรันดร์ยืนอยู่ไม่ไกล พอเห็นอย่างนั้นก็พุ่งตัว เข้ามารับโดยสัญชาตญาณ
“นี่ คุณ คุณ”
เขารับร่างของเธอเอาไว้ได้ทัน แล้วเขย่าด้วยเรี่ยวแรงระดับหนึ่ง เห็นว่าตัวอ่อนระทวย เลยช้อนขึ้นอุ้ม พาเข้าบ้านไปเสีย
เมื่อกี้ยังทำท่าปากดีอยู่เลย ทำไมล้มง่ายนัก
หรือเป็นอีกลูกไม้ เอาไว้อ่อยผู้ชาย
พ่อม่ายหัวเราะหึเบา ๆ คิดอย่างหมิ่น ๆ เดี๋ยวจะดูว่าจับ ๆ แตะ ๆ แล้วจะฟื้นง่ายไหม
คิดอย่างนั้นแล้วก็ทำทีเป็นแตะเป็นตรวจไปทั่วเรือนร่างคร่าว ๆ ไล่จากศีรษะมาก่อน มือของเขาปาดขึ้นไปแถวไรผมข้างซ้าย แตะถูกรอยนูนใหญ่ใต้กลุ่มผม ข้างขมับ นิรันดร์ก็ให้ขมวดคิ้วหน่อยหนึ่ง เขม่นมองอย่างครุ่นคิด พบว่าแบบนี้เธอเป็นลมไปจริง ๆ ไม่ใช่แค่แกล้ง
นิ่งไปอึดใจเดียว จับร่างของขิมแขพลิกตะแคง ดึงชายเสื้อกำลังจะเปิดขึ้น ก็พอดีที่ปลายฝนเดินออกมาจากในห้องเสียก่อน เจ้าตัวเดินเร็ว ๆ เข้ามาหา พร้อมกับร้องถามบิดาไปพลาง
“ทำอะไรอยู่คะคุณพ่อ”
นิรันดร์เหลือบตามองบุตรสาว ขยับตัวบัง มือปัดชายเสื้อของขิมแขลงอย่างเดิม ยังไม่ทันได้ตอบอะไร ปลายฝนเดินเข้ามาจนใกล้ พอเห็นคนที่นอนบนโซฟาก็ถามด้วยสีหน้าฉงนเล็กน้อย
“คุณแม่ของภูนี่คะ คุณพ่อจะทำอะไรคุณแม่ภูหรือคะ”
จบคำถามบุตรสาว นิรันดร์ถึงกับสบถออกมาเบา ๆ คำหนึ่งโดยไม่ได้ตั้งใจ เขานี่หรือจะทำอะไรผู้หญิงคนนี้
“พ่อลงไปเดินเล่น เห็นเขายืนอยู่ที่สวนของบ้านเรา ยังไม่ทันได้ทำอะไรเลย ก็หมดสติเสียก่อน พ่อเลยพามาพักบนบ้านนี่ไงครับ”
ปลายฝนยกมือขึ้นลูบคางมนตนเองไปมา มองนิ่งที่พ่อตนเองสลับกับแม่ของภูผา ก่อนจะร้องออกมาเบา ๆ
“ตายแล้วคุณพ่อคะ คุณแม่ของภูหน้าซีดด้วยนะคะนั่น เดี๋ยวฝนโทร.ตามภูดีกว่าค่ะ”
นิรันดร์ฟังจบนึกเอะใจทันที อ้าปากจะถามว่าโทร.ตามมาทำไม ทำเหมือนกับยังติดต่อกันอยู่ตลอดเวลา ทั้ง ๆ ที่เขาสั่งห้ามไปแล้วนี่
แต่บุตรสาวตัวดีเดินหันหลังจากไปแล้ว ไม่ถึงห้านาที ปรากฏว่าภูผาปั่นจักรยานเข้ามาที่นี่อย่างว่องไว ก่อนจะโยนมันทิ้งวิ่งขึ้นมาบนบ้าน
ปลายฝนที่นั่งอยู่ใกล้ ๆ ขยับลุกยืนบอกกับทางเด็กหนุ่ม
“คุณน้าเพิ่งฟื้นน่ะภู”
“คุณแม่เป็นยังไงบ้างครับ”
ภูผาเข้ามาดูอาการของมารดาด้วยสีหน้าเป็นกังวล พอดีกับที่ขิมแขเริ่มรู้สึกตัวแล้ว ก็ค่อยพยักหน้าเบา ๆ บอกว่าไม่เป็นอะไรมาก ออกแรงขยับตัวลุกขึ้นนั่งด้วยตนเอง
เจ้าถิ่นที่กอดอกมองดูอยู่ เอ่ยขึ้นด้วยวาจาวางอำนาจ ไม่เหมือนคนขันอาสาเลยสักนิดเดียว
“ฟื้นก็ดีแล้ว บ้านของพวกคุณอยู่ที่ไหน ผมจะไปส่ง”
“ไม่เป็นไร ฉันกับลูกกลับเองได้”
ขิมแขบอกจบ ลุกขึ้นยืนทันที แล้วก็เสียหลัก ดีที่นิรันดร์อยู่ใกล้ที่สุด เขาคว้าตัวเธอเอาไว้ทัน ส่ายหน้าอย่างเอือม อดบ่นไม่ได้
“ทำเป็นเก่ง ไปขึ้นรถ ผมจะไปส่ง”
ปลายฝนมองมาที่เธอแล้วลอบมองทางบิดาด้วยดวงตาเป็นประกาย คิดอะไรซุกซนในหัวครู่เดียว ปรี่เข้ามาประคองเสียเอง แล้วพากันลงไปยังรถที่จอดอยู่ด้านล่าง
นิรันดร์พาทั้งสองแม่ลูกขับไปส่งที่ Rehab and Nursing @ P.House ในเวลาต่อมา แล้วก็พบว่าห่างจากบ้านพักตากอากาศของเขาไม่ถึงสามกิโลเมตรดีด้วยซ้ำ
เป็นเขาที่ไม่รอบคอบเอง คราวที่ให้ลูกน้องหาข้อมูลก็ไม่ได้ดูด้วยว่าสองแม่ลูกนั่นพักอาศัยอยู่แถวไหน
โลกมันกลมขนาดนี้ได้อย่างไร
หากเขารู้ว่าคู่กรณีอยู่แถบนี้ ไม่มีทางเสียล่ะ ที่จะซื้อที่ผืนนี้ปลูกบ้านพักตากอากาศหลังงามให้ระคายใจ ยิ่งอยากอยู่ให้ไกล ๆ ที่ไหนได้ นี่ยิ่งใกล้ไปใหญ่ ใกล้เสียจนแทบหายใจรดต้นคอกันอยู่แล้ว
จอดรถได้ ก็พบร่างสูงเทียมกันกับเขาแต่ขาวกว่ามาก ยืนมองมาทางนี้ ภูผาเอื้อมมือไปจับจูงขิมแขลงรถ พร้อมทักทายชายที่ยืนมองด้วยน้ำเสียงกริ่งเกรงเล็กน้อย
“คุณพ่อ กลับมาเมื่อไรหรือครับ”
ชายที่ภูผาเรียกว่า ‘คุณพ่อ’ สำรวจนิรันดร์และปลายฝนอึดใจ ค่อยหันไปตอบคำถามของภูผาด้วยเสียงทุ้มนุ่มละมุนฟังดูสุภาพ
“พ่อเพิ่งมาถึงเมื่อครู่”
แล้วพินิจใบหน้าของขิมแข ก่อนจะตรงเข้าไปหาเธอ ถามด้วยสีหน้าแววตานิ่ง ๆ แบบที่คาดเดาอารมณ์ไม่ได้
“ออกไปไหนกันมาหรือ”
ภูผามองบิดาตัวเองที่มักกักตนกับมารดาให้อยู่แต่ในบริเวณบ้านเสมอ หากออกไปต้องรายงานให้คนสนิทของท่านทราบทุกครั้ง ก็รีบเข้ามายืนขนาบข้างขิมแข เอ่ยขึ้นคล้ายต้องการเบี่ยงเบนความสนใจ
“คุณแม่เป็นลมครับคุณพ่อ”
ได้ยินบุตรชายบอกแบบนั้น นายแพทย์พิริยะหรี่ตาลงเล็กน้อย แล้วขยับไปแตะหลังมือตัวเองที่หน้าผากและแก้มของขิมแขด้วยท่าทีคล้ายจะสุภาพ
นิรันดร์มองทั้งสองคนแล้ว ก็เมินไปทางอื่นด้วยอารมณ์ที่บอกไม่ถูก มันขวางหูขวางตาชอบกล ขวางเสียจนไม่อยากเสียสายตามอง ในอกในใจของเขานี่ก็แปลก มันคันยิบ ๆ เหมือนถูกมดนับแสนนับล้านตัวกัดพร้อม ๆ กัน
ขิมแขยิ้มบาง ๆ ขยับตัวออกจากนายแพทย์พิริยะเล็กน้อย ตอบคำถามที่อีกฝ่ายถามก่อนหน้านี้ “พอดีออกไปวิ่งกับตาภูมา แล้วก็เลยวูบ หน้ามืดไปเท่านั้นเอง ไม่ได้เป็นอะไรมากหรอกค่ะ”
ได้ยินขิมแขบอกว่าออกไปวิ่งมา และไม่ได้เป็นอะไรมาก นายแพทย์พิริยะจึงพยักหน้าเบา ๆ ทำนองว่าเข้าใจส่งให้ ก่อนเลื่อนสายตามองเลยไปทางนิรันดร์กับปลายฝนอีกครั้ง คล้ายต้องการให้คนของตนเองแนะนำว่าคนแปลกหน้าสองคนนี้ คือใคร
“เพื่อนของภูน่ะค่ะ เผอิญผ่านมาเจอพอดี เลยอาสามาส่งบ้าน”
นิรันดร์ชะงักเล็กน้อย มองมาทางเธอแล้วครุ่นคิดในใจว่าทำไมต้องโกหกว่าพวกเขาแค่ผ่านมาเจอเธอด้วย ก่อนถูกตัดความคิดด้วยเสียงสุภาพของนายแพทย์พิริยะ ทางนั้นยิ้มแล้วแนะนำตัวเองก่อน คล้ายอยากผูกมิตรกับเขา
“ผม นายแพทย์พิริยะครับ”
นิรันดร์ไม่ได้ยิ้มตอบ เพราะไม่ได้อยากผูกมิตรด้วยเท่าไรนัก แนะนำตัวเองตามมารยาทอย่างแกน ๆ
“นิรันดร์ อัศวหาญญ์วรกุล นี่ลูกสาวของผม ปลายฝน”
นายแพทย์พิริยะมองนิรันดร์อึ้งไปครู่ แล้วว่าขึ้นอย่างสุภาพ
“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ คุณนิรันดร์ อัศวหาญญ์วรกุล”
ภูผาและขิมแขขอพาปลายฝนไปเดินดูรอบ ๆ รีสอร์ต โดยทิ้งให้สองคุณพ่อได้สนทนากัน คล้อยหลังทั้งสามไปแล้ว นายแพทย์พิริยะถึงได้เอ่ยขึ้น
“เด็กสมัยนี้โตไวนะครับ ไม่เหมือนสมัยเรา พอโตไวขึ้นก็เริ่มเรียนรู้อะไร ๆ ไวขึ้น อย่างเรื่องเพศตรงข้ามนี่ยิ่งไวไปใหญ่ เราห้ามก็ยิ่งทำให้อยากขืน อยากฝืนออกจากกำแพงที่เราสร้างกักพวกเขาเอาไว้” นายแพทย์พิริยะกล่าวจบ หันมองนิรันดร์ แล้วก็ยิ้ม แต่เป็นรอยยิ้มที่เห็นแล้ว พ่อม่ายรู้สึกขวางหูขวางตาชอบกล
最新チャプター
ภรรยานิรันดร์ 86
“ลูกชายคุณปิ่นเขาเก่งมาตั้งแต่เกิดแล้วครับ ผมแทบไม่ได้ช่วยเหลืออะไรเขาเลย ขยันมากแล้วก็หัวไว ขวนขวายเก่ง แบบนี้นะครับอนาคตไปได้อีกไกลเลย” คุยกันได้ครู่ใหญ่แล้ว ภวินท์ก็มองไปรอบ ๆ ถามหาบุตรสาวของเธอ “ปลายฝนไม่มาหรือครับ” ยิ้มบาง ๆ แล้วเอ่ยออกไปอย่างไม่ค่อยเต็มปากนัก“แกติดธุระน่ะค่ะ” บอกจบพอดีกับที่ถูกดึงให้ไปถ่ายรูปคู่กับภูผา ตรงนั้นจึงเหลือแค่สองคุณพ่อที่ยืนมองแล้วก็เขม่นกันอยู่ในที เดิม นิรันดร์กับนายแพทย์ภวินท์ก็ไม่ใช่จะไม่ลงรอยกันเท่าไรนัก แต่ก็ใช่จะรักกันมากพอจนถึงกับจะจูบปากกันได้ และเมื่อภวินท์ยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ รับฝาก ให้ความเอ็นดูภูผาเป็นพิเศษ นั่นเองที่นิรันดร์ก็หยิบปากกาขึ้นกาหัวอีกฝ่ายให้กลายเป็นศัตรูไป แม้ต่อหน้าภรรยาจะทำท่าว่าไม่รังเกียจ แต่ลึก ๆ แล้ว นิรันดร์ออกอาการเขม่นภูผาอยู่มากทีเดียว ยืนเงียบครู่เดียวก็ได้ยินอีกฝ่ายเอ่ยขึ้น “เสียดายนะครับ มีลูกสาวแค่คนเดียว สงสัยน้ำยาจะไม่ค่อยดี” นิรันดร์ที่ฟังเงียบอยู่ได้แต่ฮึ่มฮั่ม ความดันค่อย ๆ พุ่งทะยานขึ้น เรื่อ
ภรรยานิรันดร์ 85
ตอนพิเศษ :: ปลายฝน ภูผา หมัดจากมือที่กำแน่นด้วยความโมโหสุดขีดพุ่งเข้าใส่เบ้าตาของภูผาอย่างจัง และเขาเองก็ตั้งใจที่จะไม่หลบแรงปะทะนั่น จึงยืนนิ่งอยู่อย่างนั้นให้อีกฝ่ายลงมือกระทำอย่างที่ต้องการ “รู้ตัวเมื่อไหร่ว่าชอบผู้ชายด้วยกันน่ะ” เสียงใสถามห้วน ๆ ท่าทีเกรี้ยวกราดไม่ปกปิดอารมณ์เลยแม้แต่น้อย ภูผาเฉย ตามองต่ำลงที่พื้น บอกเสียงเฉื่อยชาเฉยเมยจงใจให้ดูเย็นชาเลือดเย็น “ก็...รู้ตัวมาตลอด” “รู้ตัวมาตลอด? แล้วมาตกลงคบกันทำบ้าอะไรวะ” ภูผาถอนใจมองไปทางอื่น บอกพร้อมกับไหล่ยกขึ้น คล้ายไม่แยแส “คิดว่าจะลองคบผู้หญิงสักคนดู เผื่อมันจะหาย” “ไอ้...ทุเรศ” ปลายฝนเอ่ยออกมาได้คำเดียว ก็นึกหาคำด่าเพิ่มต่อท้ายจากนั้นไม่ออก ราวกับสมองที่เคยโลดแล่นถูกปิดกั้นปิดตายเพราะคำสารภาพจากอีกฝ่ายเพียงประโยคเดียวเท่านั้น สะบัดมือที่ปล่อยหมัดชกออกไปเมื่อครู่ ว่าอย่างที่อารมณ์โกรธยังไม่จางหายไปไหน “ดี ดีที่บอกกันตอนนี้ ไม่บอกตอนที่ฝนขอแต่งงาน” เด็กสาวสูดลมหายใจเข้
ภรรยานิรันดร์ 84
พึมพำเบา ๆ อย่างพยายามให้แนบเนียนที่สุด แล้วเดาต่อ “หรือจะเป็นตอนที่ท้องคะ กล่องมันดู...” ยกขึ้นระดับสายตาพลิกไปมา สำรวจอย่างใส่ใจจริงจัง “ดูพอง ๆ เหมือนคนท้องว่าไหมคะ”คราวนี้ไม่มีรอยยิ้มบนหน้าของนิรันดร์อีกแล้ว เห็นเขาถอนใจเบา ๆ หยิบกล่องที่เธอพยายามคาดเดาเอาใจเขาออกจากมือ บอกเสียงอ่อนโยน “ไม่ต้องเดาหรอกทูนหัว คุณจำไม่ได้ก็ไม่เป็นไรหรอก ผมไม่น่าเอามาวางไว้ตรงนี้ให้คุณเห็นเลยนะ”จริง ๆ แล้วเขาตั้งใจจะเอาพวกมันลงไปไว้ในห้องเก็บของ แต่เมื่อครู่ติดสายเรียกเข้าเลยวางทิ้งไว้ตรงนี้ และกล่องนี้ ก็เป็นของที่เธอให้เขาต่างหาก ด้านในเป็นคุกกี้ที่เธอหัดทำครั้งแรก รสชาติไม่ต้องพูดถึง อีกทั้งกินยากมาก กัดแทบไม่เข้า แต่เขาก็หยิบกินทีเดียวจนหมดกล่อง เพราะว่าเป็นสิ่งที่ภรรยาของเขาตั้งใจทำให้ส่วนกล่องนี่ เธอก็ประดิษฐ์มันขึ้นมาเอง รูปทรงบิดเบี้ยวไปบ้าง แต่เขาก็มองว่ามันสวยงามไม่น้อยทีเดียว “หรือคะ” “ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลยเนอะ คุณจำเรื่องเก่า ๆ ไม่ได้ ก็สร้างเรื่องราวระหว่างเราขึ้นมาใหม่ได้นี่ ขอแค่ให้รู้ว่าผมรักคุณมากที่สุดก็พอ รักมาตลอดตั้งแต่ตัดสินใจเลือกคุณมาเป็นภรรยา
ภรรยานิรันดร์ 83
นิรันดร์กระซิบบอกกระท่อนกระแท่น กายของเขาสั่นสะท้านเมื่อถูกมือของเธอลากผ่านเสื้อของเขาเข้าไปแตะนิ้วเขี่ยที่ยอดอกตึงแน่นไปด้วยมัดกล้ามบ้าง “ทีใครทีมันไงคะ”กล่าวจบ มือสาละวนไปมากับผิวกายแข็งแกร่งของเขาอย่างต้องการปลุกเร้าให้เขาตื่นเตลิดแบบเธอบ้าง นิรันดร์คำรามฮึ่มขึ้น มือเขาคว้าข้อมือของเธอเอาไว้ ก่อนว่า “ถ้าคุณยังวุ่นวายแบบนี้ คืนนี้คุณไม่รอดแล้วนะปิ่น” เธอมองสบสายตากับเขา ยื่นหน้าเข้าไปกระซิบใกล้ ๆ “แล้วใครบอกว่าฉันอยากรอดจากคืนนี้ล่ะคะ” สิ้นคำท้าทายแสนซุกซน นิรันดร์ก้มลงจูบหนัก ๆ ทีหนึ่งก่อนผละออก “ท้าทายชะมัดทูนหัว แล้วผมก็ชอบเสียด้วยสิ” นิรันดร์บอกขณะเปลื้องเสื้อผ้าท่อนล่างของเธอออกจนไม่เหลือสักชิ้นเดียว ค่อยจัดแจงกับเสื้อผ้าของตัวเขาเอง ก่อนพาร่างกายหนาลงทาบทับเธอ ขาของเขาดันเขาของเธอกว้างออกเชื่องช้า แววตาคุด้วยไฟปรารถนามองจ้องมา แล้วก้มลงจูบเธอด้วยอารมณ์ล้ำลึก ลิ้นร้อนสอดเข้ามาหยอกล้อในโพรงปากของเธอ วินาทีนั้นเองที่รับรู้ได้ถึงนิ้วของเขาแตะลงกับเนื้อส่วนที่บอบบางกลางแกนกาย ความเปียกช
ภรรยานิรันดร์ 82
ไวน์รสชาตินุ่มดี แต่ก็แรงไม่น้อย ตอนนี้แก้มของเธอออกร้อน ยกแก้วขึ้นดื่ม แก้ต่างให้ตัวเธอเองบ้าง “ก็ไม่ได้คิดอะไรนี่คะ ก็คิดว่าคุณคงค้นดูรอยแผลเป็นอีกนั่นแหละ” “ก็ไม่เห็น แถมยังโดนคุณขู่จะเอาไม้เสียบลูกชิ้นจิ้มตาผมอีกแน่ะ” นิรันดร์ว่าจบ ตาที่มองเธอก็ดูลึกล้ำจนไม่อยากสบด้วยแล้วนาทีนี้ พอดีกับที่มีเสียงเฮดังลั่นมาจากสนาม ตรงที่พวกน้อง ๆ ของเขานั่งดื่มกันอยู่ เลยลุกขึ้นไปเมียงมองดู อันที่จริงก็ไม่ได้อยากรู้นักหรอก ว่าพวกเขาเสียงดังอะไรกัน แต่ที่ขยับลุกไป เพราะสู้สายตาเขาไม่ไหวต่างหาก นิรันดร์วางแก้วในมือลง ตามมายืนซ้อนที่ด้านหลังของเธอ แล้วโน้มตัวดูตามบ้าง เสียงของเขาดังอยู่ที่ริมหู “แม้แต่ตอนที่เรามีช่วงเวลาโรแมนติกด้วยกันคืนนั้น ผมก็ยังไม่ละความพยายามจะเปิดดูเลยนะ แต่ก็ยังไม่เห็นอยู่ดี” เสียงกระซิบพร่าปนลมหายใจร้อนผ่าวของเขาทำเธอใจสั่น จึงหมุนตัวกลับมา คิดว่าจะบอกเขาว่าเธอมึนหัวมากแล้ว แต่พอหันมาแล้วเห็นนิรันดร์อยู่ใกล้มากก็ยิ่งใจคอสั่นไหว มือยกขึ้นจะผลักใบหน้าเขาออก แต่แล้วก็ถูกเขารวบกอดจนตั้งตัวไม่ทัน “ขอผมดูตอนนี้ได้ไหมว
ภรรยานิรันดร์ 81
เห็นเธอหมุนตัว ตั้งท่าจะไป ก็ออกปากถามตามหลัง “เราจัดงานแต่งงานกันอีกรอบดีไหม” แล้วเลยหยุดเดิน หันกลับมาสบตากับเขา บอกพร้อมรอยยิ้ม “แต่งงานกันอีกรอบหรือคะ ไม่ต้องหรอกค่ะ”หมุนตัวกลับมาหาเขาอย่างเดิม สบตากับเขาครู่เดียว แล้วบอกกลับไป “การแต่งงานไม่ใช่เรื่องจำเป็นสำหรับเราหรอกค่ะ ฉันกับคุณแค่ต้องปรับตัวเข้าหากันใหม่เท่านั้นเอง” นิรันดร์เงียบไปครู่ ก่อนบอกด้วยเสียงที่เบาลง “จริง ๆ แล้ว วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานของเรา” ได้ยินเขาบอกแบบนั้น ในหัวก็ค่อยผุดเรื่องราวขึ้นเป็นลำดับขั้น หรือนี่จะเป็นสาเหตุที่เขาอยากเลื่อนวันทำบุญคลินิกออกไปก่อน แล้วถึงได้คำตอบจากเขายืนยันกลับมา“ตอนได้ยินคุณย่าบอกว่าหาฤกษ์ทำบุญคลินิกไว้ให้ ผมนึกตงิดใจอยู่แล้วละว่าจะตรงกัน จะให้ท่านเลื่อนวัน ก็รู้ว่าคุณย่าแกถือฤกษ์ถือยามเคร่งนัก ตั้งใจว่าเสร็จจากงานทำบุญคลินิกจะไปฉลองด้วยกัน ไอ้พวกน้องตัวแสบก็ขอตามกลับมาบ้านอีก” ยิ้มอ่อนโยนให้เขาขยับเข้าไปหา แล้วถึงได้ยินเขาว่าตามมาหลังจากนั้น “ผมขอฉลองกับคุณแค่สองคนได้
あなたも気に入るかもしれません
อาหมวยโดนอาเฮียใหญ่ทั้งสองจับทำเมีย
Sadistic_X138.2K ビューหลังวิวาห์ฟ้าแลบ ฉันก็พบว่าสามีคือมหาเศรษฐี
ทานตะวันหลากสี68.6K ビューล่าหัวใจ คุณภรรยา(เก่า)ที่รัก
น้ำหมึกหิมะ104.1K ビューปีที่ห้าของการแต่งงานกับคุณเวิน
ปลาคาร์ปตัวน้อย238.5K ビューแต่งงานกันไหม? ยัยเพื่อนซี้
บ้านนิยายบายโซ71 ビューThe return of her หนังสือรักฉบับปรับปรุง
Molin-T70 ビューเมื่อฉันตื่นขึ้นมาเป็นตัวประกอบในซีรีส์คุณธรรม
อาภาลดา210 ビューทริปสวาท The Lustful Journey
มณีริน/ ศศิชา/ ไอศิกา/ Sazaki Aiko239 ビュー
